12-06-10

We mogen (moeten!) weer KIEZEN!

  

Zondag mogen we weer gaan stemmen. Velen onder ons zullen dit doen met enige of zelfs veel tegenzin. Ook ik ben er zo één. Want de vraag is of een herschikking van het politieke landschap en daaruit voortvloeiend een allicht compleet nieuwe regering, enig soelaas zal brengen. Maar verzaken aan ons democratisch recht vind ik totaal ongepast. Hoe zeer het ook lijkt alsof onze ene stem verwaarloosbaar is in het geheel, is ze wel degelijk van tel!

Verkiezingen - 000Het is evenwel niet aan mij om hier een wetenschappelijk onderbouwd bewijs te leveren over het belang van ieders individuele stem. Noch zal ik een vurig pleidooi houden om te vermijden dan jullie burgerlijk ongehoorzaam zouden zijn door aanstaande zondag uit het stemhokje weg te blijven. Er zijn immers de afgelopen weken in de media al genoeg mensen aan bod gekomen die dat veel beter kunnen dan mij.

Achter welke naam of namen ik het bolletje ga inkleuren, daar heb ik op dit ogenblik nog totaal geen idee van. Zelf de partijkeuze is nog onbeslist. Overweldigd door folders & flyers van partijen ben ik niet. Het aantal bleef beperkt. Er zijn wel een aantal persoonlijke brieven en e-mails bij me toegekomen, van personen waar ik in de voorbije tijd contact mee had. Sommigen onder hen staan zelf op de lijst, terwijl anderen dan weer een kandidaat uit hun partij aanbevelen.

Kiezen wordt daar niet eenvoudiger door. Want er is wel een partij of vijf waar ik met minstens één mandataris goeie ervaringen heb. En buiten hen zijn er nog wel meer bekwame en ernstige politici die het waard zijn om mijn stem te krijgen. Maar ik kan ze helaas  niet allemaal dat plezier doen. Waarschijnlijk zal het pas in de beslotenheid van dat stemhokje zijn dat ik mijn keuze maak. Dan moet het wel. Want als ik te lang treuzel, dan denkt men vast dat ik in zwijm ben gevallen. En een beschamende redding in een met nogal wat mensen gevuld stemlokaal, daarvan ben ik geenszins vragende partij.

Het is trouwens te hopen dat het kettinkje waarmee dat rood kleurpotlood vast hangt aan de houten structuur van het stemhok, deze keer lang genoeg zal zijn. Want bij een vorige gelegenheid was dat niet het geval, zodat de kandidaten onderaan de stembiljetten, bij mij uit de boot vielen. Weinig democratisch, niet?. Maar ik durf positief te zijn en vertrouw er dus op dat ik deze keer elke kandidaat zal kunnen bereiken. En hoop dat zij die, al dan niet mede dank zij mijn steun, op Vaderdag worden verkozen, samen, en voor de volle vier jaar, hun kiezers zullen dienen door op een ernstige manier het land te besturen.

07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

06-04-09

Paasweek

 

Paashaas - 000De Goede week of Stille week, zoals ze ook wordt genoemd, heeft sinds gisteren, op Palmzondag, een aanvang genomen. Om eieren te rapen, zoals de bevallige, in een frisse, sexy Paashaastenue uitgedoste blonde dame hiernaast, gaan we evenwel nog moeten wachten tot aanstaande zondag.

Aan de vrouwen die liever een man zien in een Paashaastenue, heb ik, attent als ik ben, uiteraard ook gedacht. Druk op de foto van de schone hiernaast en krijg te zien wat je hopelijk tevreden stelt!

De weersverwachting voor de komende dagen is uitstekend, dus het ziet er naar uit dat we een zalige ZONnige week gaan hebben. Leuk voor de scholieren die twee weken vakantie hebben. En voor iedereen trouwens. Want het is toch zoveel leuker 's ochtends op te staan en de dag door te brengen bij helder, droog, en liefst zonnig weer. Geniet dus van deze Paasweek!

13-03-09

Vrijdag de 13de bis

 

Dat is nu al de tweede keer dit jaar. Goed voor de omzet van de Super Lotto en andere gok- en loterijspelletjes! Ik doe niet meer mee. Vorige maand ben ik immers ook alleen maar geld kwijt gespeeld met krasloten, en heb ik helemaal niks gewonnen. Wenkbrouw ophalen

Vrijdag de 13de - 005Zij die wel nog durven geloven in hun winstkansen op deze speciale dag, laten die best niet zomaar voorbij gaan. Want na deze van vandaag is het wachten tot november! En ik geef nu al mee dat er in het volgende kalenderjaar (2010) slechts één vrijdag de 13de valt, en bovendien pas in augustus.

En te bedenken dat dit bijgeloof allemaal te wijten is aan, of dank zij, al naargelang je het beziet, de kruisiging van Jezus Christus, die plaatsvond op een vrijdag , en het daaraan voorafgaande Laatste Avondmaal, waarbij ze met zijn dertienen aan tafel zaten. Namelijk God's enig geboren zoon Jezus en de 12 apostelen, Judas incluis.

Ongeluksdag of geluksdag? Feit is dat iedere maand die begint met een zondag, een vrijdag de dertiende heeft. En dat die dag ideaal is om een afspraak vast te krijgen bij de tandarts of oogarts, want naar verluidt zouden deze medici op die dag doorgaans de helft minder gegadigden hebben dan gewoonlijk, voor een visite aan hun beroepspraktijk.

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000

27-10-08

Mijn gedacht!

Net geen 2.500 motorrijders namen gisteren deel aan de 17de Herfstrit van de Moerzeekse Hartrijders. Met het vehikel waarmee ik mij noodgedwongen de godganse dag verplaats, viel ik aardig uit de toon tussen al die prachtige, veelal zware motoren. Maar ik was wel de enige persoon die met zijn machine binnen in de sporthallen mocht rondcrossen! Zo zie je maar dat je zelfs uit iets, dat op het eerste zicht enkel ellende uitstraalt, toch ook nog je voordeel kan halen. Lachen

Hartrijders

In de als inkomhal ingerichte kleine sporthal van 'De Wuiten' was dé attractie te vinden op het standje van sponsor 'Motorkledij TRACK' uit Waasmunster. Daar was een kunstenares aan het werk, met airbrush en penseel. De dame gebruikte deze en andere attributen om een, ei zo na naakte jongedame een motorpak, met alles erop en eraan op het bevallige slanke lichaam te verven. Op de afbeelding hieronder zie je het resultaat.  De foto waarbij dat schoon kind op mijn schoot zit, ga ik hier niet publiceren. Kwestie van problemen thuis te vermijden. Of misschien ook wel omdat die prent enkel in mijn fantasie bestaat?! Knipogen

Bodypainting

Ondanks de mindere opkomst kon 's avonds, door de peter van de club Marijn De Valck, toch een cheque van 12.000 Euro worden overhandigd aan de 'Vlaamse Vereniging Autisme'. Een mooi bedrag, mijn gedacht!

Terwijl men in de sporthal het opruimen aanvatte, installeerde ik me, als gast van bestuurslid en sponsor, Paul Weyn, in de cafetaria, voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP bar. De klok aan de wand duidde 19u aan. Een beetje later zat ik aan een tafeltje, vanwaar die wandklok niet meer zichtbaar was. Toen ik even de tijd controleerde op mijn mobieltje, merkte ik dat het reeds na 21u was. Wat ging te tijd toch snel! Blijkbaar hadden die twee gevoerde gesprekken meer tijd in beslag genomen dan ik dacht. Wat later vroeg mijn zoon wanneer we naar huis zouden rijden. "Binnen een dik half uur", meldde ik hem. "Om 22u komt het busje, zo heb ik afgesproken met de chauffeur!". Waarop Austin me zei dat het dan wel nog anderhalf uur zou duren voor we zouden vertrekken! Waarop ik me realiseerde dat ik de klok van mijn GSM nog niet had aangepast aan het winteruur! Het zou al te belachelijk zijn geweest als ik daar tevergeefs een uur te vroeg op dat busje had staan wachten! Lachen

Herfstrit 2008 Sticker (klein)

Klik hier voor een verslag en foto van de rit, in de regionale pagina's van het online Nieuwsblad.

26-10-08

Hartrijders

Deze namiddag ga je me niet op het Internet vinden, want dan ben ik een kilometer of twintig (20) van huis, in de, ook in Oost-Vlaanderen gelegen, gemeente Hamme. In sporthal De Wuiten om precies te zijn. De aankomstplaats van de 17de editie van de 'Herfstrit', een organisatie van de 'V.Z.W. Hartrijders', een groep motorrijders met het hart op de juiste plaats.

Herfstrit 2008

Herfstrit 2008

De vertrekplaats van deze rit is het dorpsplein van Moerzeke, waar de motorrijders zich 's ochtends kunnen inschrijven voor deelname aan een ongeveer 180 km lange uitgestippelde rit 'via het Pajottenland naar de Zwalmstreek'.

Voor een kleine bijdrage krijgen de deelnemers, naast een dag motorplezier, ook nog een sticker, een drankbonnetje en, op het einde van de rit, een lunchpakket met 2 boterkoeken, een stuk Jacques chocolade, geschonken door Barry Callebaut N.V. uit Wieze, en een tas waarmee onbeperkt koffie kan worden gehaald. Bovendien nemen ze gratis deel aan een tombola met mooie prijzen. En daarbovenop doen de motorrijders, door hun deelname aan deze 'Herfstrit', tevens hun duit in het zakje voor het goede doel. De integrale opbrengst van deze Herfstrit wordt immers, zoals steeds, geschonken aan de 'Vlaamse Vereniging Autisme'.

Hartrijders (logo)

klik op de afbeelding voor info

In een ander leven was ik wellicht één van de motards geweest. Nu prijs ik me gelukkig dat ik me met mijn VIP-kaart onder de menigte mag begeven en tevens welkom ben in de VIP-ruimte, die voorbehouden is voor sponsors, notabelen, 'peter' van de club Marijn De Valck, en mij dus! Kwestie van die mensen te helpen de drank- en hapjesvoorraad op te krijgen. Knipogen

Zo je een motorrijder bent, dit berichtje tijdig leest en je ten langen leste nog naar Moerzeke rept, deelneemt aan de herfstrit, en in de vroege of late namiddag, op het eindpunt je rantsoen ophaalt en in de sporthal verorbert, kijk dan eens in 't rond of je mij niet ziet. Je kan me herkennen aan de Herfstrit T-shirt die ik draag, mijn Herfstrit badge & uiteraard mijn... opgespelde VIP-kaart! Prettige zondag, iedereen!