20-01-09

Mag er ook eens (met ons leed) gelachen worden?

Op een warme zomerdag maken drie jonge Vlaamse kerels, met de namen Frankie, Danny en Alain, een uitstapje naar de Noordzeekust. Ze hebben alle drie een kleine handicap die alleen te zien is als ze stappen:

Frankie trappelt ongelooflijk met zijn voeten;

Danny zijn ene been is langer dan het andere, zodat hij mank loopt;

Alain sleept zijn ene been altijd achter zich aan.

Eens aangekomen op het strand vleien ze zich alle drie neer op een meegebrachtte badhanddoek en genieten van de zon en van het uitzicht. Ondermeer op de knappe dames en jonge grieten die daar zomaar voor hun neus over de zandvlakte paraderen in hun bikini of monokini.

Op een gegeven moment komen er drie, niet onknappe meisjes, van ongeveer hun leeftijd, naar hen toe. Ze beginnen te babbelen met de drie vrienden en er ontspint zich een leuk gesprek. Het lijkt echt wel te klikken tussen het meisjes- en het jongenstrio. Plots roept één van die meisjes: "Laten we gaan zwemmen! Het is vast heerlijk in het water!"

De drie jongens proberen er met allerlei foefjes onderuit te komen, want het is nog een heel eind stappen tot aan het water en ze zijn bang dat die meiden zullen afknappen op hun handicap. Maar de meisjes blijven aandringen. Dus besluit Frankie om toch maar mee te gaan. Al trappelend over het zand roept hij uit: "Ah! Dat zand is hier heet!" Dan komt Danny overeind en probeert zich te redden met de schreeuw: "Dit strand ligt hier vol met putten en bulten!"  Waarop ook Alain recht springt en Danny voorbij holt terwijl hij uitroept: "Wacht, Danny! Ik zal het zand een beetje voor je effenen!"

P.S.: ik ben een beetje ziek en heb tevens een nogal drukke weekplanning met diverse vergaderingen op verplaatsing en dan ook nog eens een studiedag (de organisatoren noemen het een 'infomoment'). Maak jullie dus geen zorgen als ondergetekende deze werkweek wat minder van zich laat horen. Ik haal mijn schade achteraf wel in! Knipogen

04-12-08

Wit – geel – bruin - …

Chinees (blog)

De afkeer die sommige mensen hebben ten overstaan van personen met een andere huidskleur, zal ik allicht nooit begrijpen. Dat je er als blanke zelf niet geelachtig wil uitzien zoals een Chinees of andere Aziaat, dat is verstaanbaar. Want ofwel heb je dan een verkeerde dagcrème gebruikt, of anders is er medisch iets niet met je in orde. Een probleem met de lever. Twee jaar geleden ben ik zelf uit het ziekenhuis gekomen met Hepatitis, een virale leverontsteking. Totaal uitgeput was ik, en elke dag manifesteerde het uiterlijk kenmerk van de ziekte, de zogenaamde geelzucht, zich meer en meer. In de kliniek hadden ze zich daar geen vragen bij gesteld. En de donkere urine en dito ontlasting hadden, bij de verpleegkundigen, ook geen belletje doen rinkelen. Uiteindelijk is het, dankzij de nodige en juiste medicatie, terug in orde gekomen met mijn lever en kreeg ik naderhand ook mijn normale, blanke huidskleur terug.Zonnebank (klein)

Een bruin tintje daarentegen, is nog altijd in. Dit ondanks alle waarschuwingen in de media om blootstelling van de huid aan de zon, zo veel mogelijk te beperken. Teneinde de kans op huidkanker tot een minimum te beperken. Toch blijven wij blanken zonnekloppers. In eigen land, of als de zon het hier laat afweten, in het buitenland. En ook het gebruik van de zonnebank blijft immens populair. De mensen willen er gezond uitzien. En veelal oogt een blanke persoon met een (licht)bruin kleurtje inderdaad gezonder!

Interracial handshake (klein)

Toen ik mijn echtgenote leerde kennen was ons verschil in huidskleur totaal onbelangrijk. Zoals ik daarnet reeds meldde en elkeen op de foto's aan de zijkanten van deze weblog kan zien, ben ik één en al blank. Mijn vrouw daarentegen, een Afrikaanse, is behoorlijk bruin. Maar dat is nooit een issue geweest bij onze keuze voor elkaar. Alhoewel je bij verliefdheid en liefde bezwaarlijk van kiezen kan spreken. Het is veel meer iets dat je overkomt. En kleur, religie, cultuur, afkomst... zijn op dat moment helemaal niet van belang. Althans bij mij was dat zo. Vooraleer me in het grote avontuur van het huwelijk te storten heb ik evenwel, ondanks mijn verliefdheid, het voor en tegen ernstig afgewogen. Niet de discrepantie in kleur, maar wel het verschil in cultuur en afkomst daarbij ernstig in overweging nemend. De liefde overwon!

Brein Rudi

Mijn vrouw en ik waren reeds enkele jaren gehuwd, toen plotsklaps een herinnering uit een ver verleden, tot dan toe opgeslagen in een verborgen gedeelte van de dataopslagplaats onder mijn schedelpan, gewoonlijk brein of hersenmassa genoemd, terug aan de oppervlakte kwam. Zonder aanleiding, bij wijze van spreken werd vrijgegeven, door mijn, zoals bij de meeste mensen, deels autonoom opererende hersenen.

Black doll

Reeds in mijn kinderjaren was bruin mijn favoriete kleur. Hoe donkerder, hoe liever. En in mijn levensjaren ergens tussen kleuter- en tienertijd, wou ik deze teint ook als huidskleur. Dus nam ik me voor dat, als ik groot zou zijn, ik met een bruine madam zou trouwen. Dan kreeg ik in ieder geval bruine kindjes. En werd ik door veelvuldig (lichamelijk?) contact met mijn bruine partner, mogelijks zelf ook wel mooi bruin. Voor wie er aan denkt het zelf uit te testen, heb ik bedroevend nieuws. Het is verloren moeite. Die huidskleuroverdracht of  - transformatie gebeurt dus NIET! Daarvan ben ik het levende bewijs. Knipogen

Ja, als ik regelmatig in de zon vertoef, kleurt het gedeelte van Handshake Austin & Brianmijn lichaam dat de zonnestralen ontvangt, gewild roodbruin. Maar geenszins verkrijg ik, de als kind beoogde, ebbenhouten teint. Dat gekleurde velletje verdwijnt daarenboven uiterst snel, als sneeuw voor de zon, eens de blootstelling aan de stralen van het doorgaans als geel voorgestelde hemellichaam, zon genaamd, voor langere tijd wordt stopgezet. Heden, zowat 35 jaar na die kinderdroom, maal ik daar ook helemaal niet om. Maar ik ben wel gelukkig met de mooie lichtbruine huidskleur van mijn twee zoons! Dat gedeelte van mijn droom is, naast dat trouwen met een zwarte madam, in elk geval, en ongepland, ook uitgekomen!

03-12-08

Internationale Dag voor Mensen met een Handicap

Vandaag worden personen met een handicap in de spotlight gezet. Of in het zonnetje! Je mag kiezen. Maar zorg er wel voor dat ze niet verbranden of een zonneslag krijgen!

Dag van mensen met een handicap xxxxxx

Dit jaar is het thema van deze dag, de conventie van de rechten van mensen met een handicap: 'waardigheid en rechtvaardigheid voor ons allen'. Het kan inderdaad geenszins kwaad nog eens te hameren op dit onderwerp. Personen met een fysieke of mentale beperking worden immers al te vaak laaghartig en onbillijk bejegend. Waarom? Allicht omdat ze niet voldoen aan het ideaalbeeld, of er te veel van afwijken, en derhalve niet als volwaardig worden aanzien. En zelf kunnen zij veelal weinig aan deze toestand veranderen, omdat mensen met een beperking dikwijls niet in staat zijn te ageren, of dit niet durven, omwille van hun afhankelijkheid van derden. Die ze liefst welgezind houden. Ten koste van zichzelf en hun geestelijk gemoed.

14-09-08

Skateboard

Deze ochtend ging ik met mijn zoons naar de plaatselijke rommelmarkt. Eigenlijk was het al late voormiddag toen we vertrokken. Want ik had eerst nog iets af te werken, en om mijn volk naderhand te mobiliseren, daar kroop, als naar gewoonte, nogal wat tijd in. Austin en Brian reden per fiets. Zelf had ik me 's ochtends in mijn zondagse rolstoel laten zetten. Trouwens dezelfde als die waar ik doordeweeks mee rondtoer.

De Kloddemarkt heet die snuisterijenmarkt, die elke zondag plaatsvindt op het Stationsplein van Lokeren en de directe omgeving ervan. Het ganse jaar door trekt dit evenement behoorlijk wat volk. Zoon Brian kon er voor een prikje een skateboard op de kop tikken. Eén die véle keren beter was dan de exemplaren die ik een aantal jaren geleden, zonder kennis van zaken, voor één Euro, of misschien zelfs de helft daarvan, als verrassing, aankocht op diezelfde rommelmarkt.

Skateboard

We kochten wat eten in een frituur en bakkerszaak in het stadscentrum, en we installeerden ons op het Fonneplein, tegenover de gebouwen van de lokale politiezone. Er staan daar banken, wat handig is om op te zitten, voor mijn jongens. Die hebben immers, in tegenstelling tot hun vader, niet steeds hun eigen gerief mee. Dit op een pleintje eten durven we wel eens vaker te doen, vooral, maar niet uitsluitend, op zondag.

Na deze lunch in de buitenlucht, zette ik mij, achterovergekanteld in het zonnetje. Austin begon in het boekje te lezen van het computerspelletje, dat hij ook al had aangekocht op de Kloddemarkt. En Brian wou uiteraard zijn nieuwe skateboard uitproberen!

De jongen ging dat doen op de parking voor enkele winkels, waar ruimte zat is en dikwijls jongeren kunsten uithalen met hun skateboard. Vandaag was er, op het tijdstip dat de jongen daar bezig was, niemand anders bezig op het parkeerterrein.

Op het moment dat ik huiswaarts wou rijden, liet ik Austin zijn broer halen. Twee minuten later stonden ze daar allebei. Brian, beduusd met een kapotte skateboard in de armen. Ik schrok! Wat was er gebeurd?

Het bleek dat, toen Brian op het trottoir terugkeerde naar waar Austin en ik zaten, er een auto, die in volle vaart door de straat reed, door een besturingsfout of om een hindernis te ontwijken, ineens de stoep opreed, waarop Brian zich bevond! De jongen kon nog net van zijn skateboard springen, dat meteen daarop door de kleine auto werd mee gegraaid.

Brian had geschokt en wezenloos toegekeken hoe zijn wieltjesplank door de auto werd meegesleurd. En riep uit onmacht. De chauffeur stopte de auto, stapte vloekend uit en schopte, wat overbleef van de skateboard, los van onder het chassis van zijn voertuig, nam vervolgen terug plaats achter het stuur van zijn auto en reed verder. Zonder ook maar even in de richting van de jongen om te zien!

Na het aanhoren van dit relaas, overwoog ik even om klacht in te dienen bij de politie. Maar ik zag er tegen op om daar misschien een uur in een kille kamer te moeten zitten. Bovendien kon Brian me slechts een vage beschrijving geven van de auto en de drie inzittenden en had de jongen slechts de helft van de kentekenplaat onthouden. En als men die kerel al zou zoeken en vinden, wat profijt zou ons dat opleverden?

Zelf was ik uitermate boos, maar blij dat Brian niks mankeerde. Dat skateboard is vervangbaar. Hopelijk hebben die automobilist en zijn passagiers uit dit voorval een lesje geleerd, maar ik vrees er voor.

Aardig-op-weg-week

En dat net voor de aanvang van de Aardig-op-weg-week, een organisatie van Komimo vzw met de steun van de Vlaamse overheid, en die loopt van 16 tot 22 september. Een week waarin de mensen gestimuleerd worden de wagen eens wat meer in de garagebox of onder de carport te laten staan. Waarin gepleit wordt voor duurzame mobiliteit, en, door allerlei acties, aan de grote massa wordt duidelijk gemaakt wat de voordelen zijn om je te verplaatsen als stapper, fietser of met het openbaar vervoer.

13-09-08

Hoera!

Dank je wel. Merci. Bedankt. Bij voorbaat, voor de lofbetuigingen die ik ongetwijfeld in ontvangst zal mogen nemen, nu ik er in geslaagd ben het probleem op te lossen met betrekking tot het visualiseren van mijn weblog, bij gebruikmaking van Microsoft Internet Explorer. Zoals ik reeds vermoedde, had het te maken met bepaalde codes uit Microsoft Word, die (onzichtbaar) worden mee getransfereerd bij het knippen en plakken van tekst.

Applause

Een dikke halve dag werk gehad om eindelijk met deze problematiek komaf te maken, maar het resultaat is bevredigend en compenseert ruimschoots de geleverde arbeid! Firefox bewijst in deze nogmaals kwalitatief beter te zijn dan de grote concurrent. Al mijn blog berichten zijn nu dus ook zichtbaar in Internet Explorer. Elkeen, die mijn ‘oude' post nog niet heeft gelezen, nodig ik dan ook met graagte uit om een kijkje te nemen. En voor de Firefoxers: ik  heb bij ‘Gedaan met feesten', oorspronkelijk gepost op 30 augustus, enkele foto's geplaatst. Ga dus ook maar eens kijken!

De dames en heren die zo vriendelijk waren mij op de hoogte te brengen van het probleem, wil ik bij deze (nogmaals) van harte danken. En mochten jullie nu, of in de toekomst, nog euvels ontwaren, dan zal ik het ten zeerste appreciëren dit van jullie te vernemen! Onderstaand een kleine attentie, als blijk van waardering.

Flowers and wine

Zoals enkele dagen geleden gemeld, heb ik mijn lidmaatschap bij ECI opgezegd. En is er een probleem met een foute levering. Daarvoor had ik hen dus de afgelopen week een zoveelste e-mail gestuurd.

Deze keer antwoordden ze mij. En snel! Maar hun uitleg was NIET bevredigend. Er werden verontschuldigingen aangeboden voor de gang van zaken. Tevens werd gemeld dat het door mij gevraagde boek momenteel niet leverbaar is en dat het ook niet bekend is wanneer deze weer bij hen binnenkomt. En dat ik de door mij genoemde levering op hun kosten kan terugzenden, Via een Kiala punt bij mij in de buurt. Of  het pakket via de reguliere post terug kan sturen naar een antwoordnummer in Antwerpen. En ik zou hiervoor gebruik kunnen maken van de voorbedrukte adresstrook op de keerzijde van mijn afleveringsnota.

Het bericht werd ondertekend door een, afgaande op haar naam, Nederlandse dame die, vooraleer met vriendelijke groeten af te sluiten, erop vertrouwende mij met haar schrijven voldoende geïnformeerd te hebben. Mis poes! De tijd dat ondergetekende overal zomaar genoegen mee nam, en braaf van zichzelf misbruik liet maken, is reeds lang voorbij. die knoeiers dat boek terugwillen, dat ze er dan zelf omkomen! Dat schreef ik hen dan ook.

Rising sun

Beleefd groette ik haar met ‘Geachte mevrouw', en haar naam. Ik dankte haar hartelijk voor haar antwoord. Maar vervolgde dat ik dit echter allesbehalve bevredigend vond. En dat de organisatie waarvoor zijn werkt ernstig in gebreke blijft, door énerzijds niet te leveren wat ik bestelde, en anderzijds mij van mijn kostbare tijd te beroven door een zinloos over en weer communiceren. En dat ze mij bovendien wilt op kosten jagen voor het terugzenden van een levering waar ik niet om heb gevraagd. Dat ik immers voor het naar de koerier of het postkantoor brengen van dat verkeerd geleverd pakket, derden dien in te schakelen. En dat ze  ongetwijfeld weet, dat enkel de zon gratis opkomt.

Dat ik derhalve dus voorstelde dat zij haar koerier telefonisch contact met me zou laten opnemen om een datum en tijdstip van afhaling van het kwestieuze pakket af te spreken. En er alstublieft voor te zorgen  dat deze bediende in het bezit zou zijn van een afhaalbon, die zij of hij, als bewijsstuk bij me kan achterlaten.

One finger typing

Tot slot liet ik weten erop te vertrouwen dat zij mij een voorstel zullen laten geworden, nopens een vergoeding voor de reeds verrichte arbeid. En dat dit bericht gelde onder alle voorbehoud en zonder enige nadelige erkenning. Als ultieme afsluiter liet ik weten erop te vertrouwen dat deze kwestie spoedig zou worden afgehandeld, dankte haar daarvoor, en eindigde met een groet. En plaatste onder het epistel mijn voornaam, naam, adres, telefoon- en lidmaatschapsnummer.

Mijn gedrag kan belachelijk lijken, maar het gaat hem om het principe. Een ander laten opdraaien voor je fouten, dat is totaal stijlloos. Hoeveel personen gaan er niet zijn die gewoon doen wat hen onterecht wordt opgedragen? En enkel God, de vader, weet hoeveel mensen fout geleverde zendingen gewoon betalen, om alle gedoe te vermijden of stop te zetten? Omdat ze geen tijd of geen goesting hebben om zich met die prullen bezig te houden. Vroeger was ik ook zo. Maar nu niet meer, dus.

Inzake de kwestie ECI dien ik eerlijkheidshalve te bekennen dat ik een beetje stout ben geweest. Het is immers zo dat ik ergens op het Internet een tip had gelezen, over hoe je na opzegging bij deze club, kon vermijden nog boeken of andere spullen aan te moeten kopen. Gewoonweg door lectuur te bestellen die niet (meer) leverbaar is.