14-05-09

Lastpost

 

Met de bedoeling om dit als vakantiejob uit te voeren, ben ik me, in een heel ver verleden, in een installatiebedrijfje van afzuiginstallaties gaan aanbieden voor een job als 'Halve gast voor werk met lastpost.' Echt waar! Ze hadden dat verkeerdelijk met een 't' bij in het personeelskatern van het reclameblad afgedrukt!

Tegen de receptioniste zei ik: "Ik ben hier voor dat werkske als assistent van de baas", onderwijl de uit het reclameblad gescheurde jobaanbieding onder haar, overigens bevallig, reukorgaan stoppend.

Dat meisje mocht er eigenlijk in haar geheel best zijn. Met haar pittig voorkomen: een welgevormd lijf, in een niet al te klassiek mantelpakje gehuld, dat al haar rondingen goed liet uitkomen. En slechts een beetje bloot vlees onbedekt liet. Maar net genoeg om je te laten wegdromen. Lachen

Neen, ik werd niet aangeworven. Wegens onervaren met lasposten en het gebrek aan interesse van die firma om met een lastpost als mij in zee te gaan. En eigenlijk was ik daar niet rouwig om, want ik had me toch een geheel andere voorstelling gemaakt van een afzuiginstallatie.

12-02-09

Wie wil jij voor Valentijn?

Een exemplaar van de nieuwe man, zoals hieronder afgebeeld, of een beeldschoon blondje, met een lekker rond kontje, eveneens onder deze letters in beeld gebracht? Of toch liever de huidige geliefde behouden, in diens gewone alledaagse voorkomen?

Valentijn III

De tijd van de platonische liefde ligt reeds decennia achter ons. Men mag heden te dage gerust lichamelijke verlangens hebben en deze ook uiten. Bovendien mogen de mensen, in deze tijd, recht door zee, direct op hun doel af gaan en openlijk hun liefde verklaren aan degene door wie ze vlinders voelen in hun buik, en NIET omdat die begeerde persoon hen rupsen heeft te vreten gegeven, maar uit hartstocht!Dreaming girl

Tijd voor (nog) een vleugje humor!

Toen ze ontwaakte, vertelde Kathy aan haar man Walter: "Vannacht droomde ik dat je me met Valentijn een prachtige halsketting cadeau gaf! Wat denk jij dat dit betekent?"

Waarop echtgenoot Walter mysterieus antwoordde: "Dat zal je op Valentijnsdag te weten komen, lieve schat!"

Op Valentijnsdag kwam Walter, na zijn werk, thuis met een klein pakje en gaf dit aan vrouwlief Kathy. Opgewonden nam ze het in ontvangst, verwijderde het verpakkingspapier en ontdekte... een boek met als titel: "Je dromen verklaard!"

29-09-08

Zon, zee, mensen, Oostende...

 

koveken peetje (klein)

Lokeren is van mij. Maar Lokeren is ook van Miet Smet. En Lokeren is ook van Wilfried Martens, sinds die zaterdag jongstleden getrouwd is met Miet Smet. En Lokeren is ook van Filip Anthuenis, de burgemeester van onze Durmestad, die Miet Smet en Wilfried Martens op het Lokerse stadhuis in de echt verbond. Lokeren is van iedereen! Een dergelijke uitspraak klinkt je bekend in de oren? Neen, toch?! In ieder geval heb ik nu een extra referentie om aan te duiden waar mijn woonst is gelegen. Namelijk in de stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven!

Gisteren heb ik Lokeren evenwel links laten liggen. De reuzenstoet van Koveken moest het dus ook eens een jaartje stellen zonder mij als aandachtige toeschouwer. Want ik had het plaatselijke rolstoelvervoer busje besteld om met het gezin een dagje naar de zee te gaan. Oostende was de bestemming! En we zijn er zonder problemen geraakt. Op de Visserskaai werden we opgewacht  door een massa meeuwen en andere watervogels. Leuk, ware het niet dat ze de wandeldijk (en meer) bekladden met hun uitwerpselen

Zilvermeeuw

klik op de foto 

Veel meer dan een beetje rondrijden, voor mijn gezinsleden was dat stappen, hebben we in Oostende  niet gedaan. Maar dat hoefde ook niet! Lanterfanten op de zeedijk, waar veel mensen hetzelfde deden, zonder dat er sprake was van een overrompeling. Een zalige, gezellige drukte. Ook tamelijk veel mensen op het strand. Maar doordat de kracht van de zonnestralen te gering was en de zachte bries te kil, was er maar weinig bloot vlees te zien. En blote borsten tellen als tijdverdrijf, was er helemaal niet bij! Wel schoon, aangekleed volk op de wandeldijk. Het was trouwens vooral de blije blik in nagenoeg ieders gezicht, die hun schoonheid bepaalde

Ook opvallend veel rolstoelers! Niet verwonderlijk. Kilometers wandelwegen, nauwelijks obstakels en totaal geen gebrek aan gezelschap. Hoe het met de toegankelijkheid van de horecazaken op de zeedijk gesteld is, weet ik niet. Maar met zulk een prachtig weer moest je wel gek zijn om binnen te gaan zitten!

Oostende

Toen ik op een gegeven moment, met de rugleuning van mijn rolstoel achteruit gekanteld, en de ogen gesloten, van de zon lag te genieten, hoorde ik plots een vertrouwde stem mijn voornaam uitspreken. De ogen openend, ontwaarde ik daar een goede vriendin van mij, die in Oostende woont, en met een buurvrouw op weg was voor een ziekenbezoek. En mij daar ineens zag staan. Wat een aangename verrassing, voor ons allebei! Het was leuk even met haar te praten en haar stralende gezicht te zien. Els kleurt je dag! Insinueer nu niet dat ik ook deze uitdrukking ergens heb gepikt! Knipogen

Terwijl één van mijn zoons de ligfiets, die hij had gehuurd, terug ging afleveren, observeerde ik een klein meisje dat, zittend op enige afstand van haar mama, die de andere kant uitkeek, met deze een drukke conversatie voerde. Het kind met een veelkleurige neptelefoon in het handje, de mama met een echte GSM. Een prachtig tafereel. Net echt! Toen Brian me even later vervoegde, en ik hem op het schouwspel attendeerde, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach.

Standbeeld Leopold II Oostende - 002 (klein)

Inmiddels was de namiddag een flink stuk gevorderd, en voelde ik de nood om te plassen. Dus togen we met zijn vieren op zoek naar een toegankelijk openbaar toilet. Dat vonden we vrij snel, aan het standbeeld van Koning Leopold II te paard. Om binnen te geraken werd ik verondersteld om een stenen hellend vlak op te rijden om zo het smal deurgat te bereiken. Veel te eng, naar mijn goesting. Als ik pech had, bezeerde ik mijn hand, waarmee ik de joystick van mijn rolstoel bedien. Door het schuren van dit lichaamsdeel tegen de deurstijl.

Dus verzocht ik de verantwoordelijke van deze sanitaire voorziening, om ook de andere helft van de dubbele buitendeur te openen. De man richtte zich op, omdat hij me vanaf zijn zitplaats niet goed hoorde. En meldde me dat zulks niet kon, omdat het sluitingske niet meer werkte. ‘Laat dat dan maken, sukkel!', kwam in me op, maar ik sprak die gedachte niet uit. De kerel wees me door naar het toilet aan het strand, waarvan mijn vrouw al gezien had dat je daar via de trappen naar beneden moet geraken. Maar dat wist die wc-bediende misschien niet. Zowel mijn echtgenote Caroline, als een andere dame die de situatie ook idioot vond, trachtten daarop toch nog, evenwel tevergeefs, die andere deur te openen. Terwijl de toiletchef ondertussen al lang terug op zijn vertrouwde stoeltje was gaan zitten. Naast een eenvoudig tafeltje, waarop een schaaltje stond, waarin de mensen verplicht zijn 50 Eurocent pisgeld te leggen.

Straks ga ik, om deze toestand aan te klagen, een kort berichtje opmaken aan, en sturen naar de heer Jean Vandecasteele, burgemeester van deze stad aan zee. En ik vertrouw op een bevredigend antwoord. Een klacht van een burger uit een stad waar twee ministers van staat onder hetzelfde echtelijke dak leven, leg je immers niet zomaar naast je neer!

Brian als standbeeld

Dan maar wachten met nog eens te drinken en de urine die al klaar zat in mijn blaas ophouden tot we aan het station waren, de plaats van afspraak met de chauffeur van het busje. Onderweg kon ik niet aan de verleiding weerstaan om aan één van de viskraampjes aan de Visserskaai, een schaaltje vis te kopen. Alhoewel ik die daad al snel betreurde, toen ik enkele vliegjes in de koeltoog zag rondfladderen, terwijl die vriendelijke dame met zoon Brian het financieel aspect van mijn aankoop regelde. Wat met de hygiëne? Toen ik, op weg naar huis, in het busje, mijn voedingswaar opknabbelde, moest ik overigens aan mezelf bekennen dat hetzelfde eten, gekocht in de supermarkt om de hoek, gewoonlijk verser smaakt.

Maar nu loop ik voor op de tijdsbalk. Terug naar de chronologie. Dat busje stond er al. De chauffeur daagde even later eveneens op. Terwijl de brave man mijn kroost entertainde, of zij hem, ging vrouw Caroline met me mee op zoek naar een toilet, waarin ik trouwens zonder hulp niks kan uitvreten, behalve mezelf bewateren. Maar als ik dat al zou willen doen, dan heb ik daar geen WC voor nodig. Dit even terzijde.

Dat stationstoilet werd, ondanks een gebrek aan bewegwijzering (of keken wij daar naast?), makkelijk gevonden. Geen lastig gemanoeuvreer nodig om in de toiletruimte voor rolstoelers te geraken. Maar, van in de stationshal, een rechtstreekse deur, waarop in het groot het ‘internationaal symbool voor personen met een handicap' is aangebracht. Weliswaar afgesloten met een sleutel, maar de aardige toiletdame kwam al met de sleutel voor de dag, vooraleer ik mijn mond kon openen om daar om te verzoeken! Aan de andere kant van de deur trof ik een ruim toilet aan, voorzien van alles wat je normaliter in een toiletruimte mag verwachten, maar dikwijls niet vindt. Zelfs een ruime spiegel op zithoogte. En bovenal proper! Kortom, een prachtige sanitaire voorziening. Bij het terug naar buiten komen zei ik dat dan ook tegen de vriendelijke toiletdame. Ze dankte me opgetogen voor het compliment. Zij gelukkig, ik gelukkig. Je ziet, soms is er echt niet veel nodig om een mens content te maken!

27-09-08

Prachtig weer!

Morgen gaan we op gezinsuitstap naar de kust. Oostende meer bepaald, de koningin der Vlaamse badsteden. En met twee nieuwe achterbanden op mijn bolide, en ook de voorbanden flink opgepompt, zal ik probleemloos de zeedijk kunnen afschuimen. Bedankt, Paul!

Fantastisch toch, dit prachtige, droge, zonnige weer. De natuur oogt ontzettend mooi. Met al die variaties in kleuren. En met die vallende bladeren is er zelfs zonder wind steeds leven in bos en tuin. Vandaag ben ik in de late namiddag nog even in onze eigen achtertuin geweest. Mee met de jongens, die ik gevraagd had om walnoten te rapen in onze boomgaard. Hun buit was mager, want er zijn de laatste twee dagen blijkbaar nauwelijks nog noten uit de boom gevallen.

Vliegenzwam

Van hun aanwezigheid in de tuin maakte ik gebruik om Brian en Austin de Vliegenzwam te tonen, die ik twee dagen geleden ontdekte, tussen de gevallen bladeren, naast een dikke, hoge zilverberk. Brian nam er met zijn GSM bovenstaande foto van, die met behulp van Bluetooth op de vaste schijf van mijn laptop terechtkwam. En in de buurt van deze paddenstoel, zijn inmiddels nog drie exemplaren van deze soort aan het eerste stadium  van hun groei begonnen. Laat ze maar doen!

Eerder deze namiddag zijn Austin en ik met het busje naar Zele gereden, waar Austin met zijn teamgenoten van de miniemenploeg van FC Daknam, een competitiewedstrijd diende te spelen. We reden naar de verzamelplaats, zijnde de parking van de eigen club, zodat mijn zoon een vriend kon oppikken om met ons mee te rijden. Toen men vertrok volgden we de colonne auto's van trainer en ouders. In het centrum van Zele raakten we hen kwijt. Een beetje nerveus hierdoor, sloeg de chauffeur daarop een verkeerde straat in. Maar aangezien ik in mijn jonge jaren dikwijls heb vertoefd in deze gemeente, kon ik Nicolas probleemloos tot aan het voetbalplein gidsen.

KFCE Zele - FC Daknam

Toen we daar aankwamen was er niemand meer op de parking te bespeuren. Blijkbaar had geen enkele persoon uit de groep zich vragen gesteld bij ons plots verdwijnen aan de staart van de autocolonne. De twee jongens spoedden zich naar de kleedkamers. Zelf had ik er, om nogal evidente redenen, geen zin in om de anderen te gaan vervoegen in de kantine, waar ik veronderstel dat ze zich ophielden en nam plaats aan de kant van het voetbalveld waarop gespeeld zou worden. Om in het zonnetje, met mijn leesbril op de neus, mijn Humo te lezen. Tot de wedstrijd een aanvang nam. Mijn zoon speelde naar behoren. Het enige wat me trouwens interesseert is dat de jongen zich amuseert, en zo zag het er naar uit.

Rechts van mij stond een, in de loop van de wedstrijd steeds groter wordend, groepje ouders van de tegenstrever. Toch gek hoe ernstig men dat ‘spelen' neemt. Ik kom op dit thema later nog wel eens terug. Van de ouders van de eigen ploeg heb ik niemand gezien of gehoord. En ik vond ook geen redenen om naar hen op zoek te gaan. De trainer stond tijdens de match op een meter of vijf van mij, doch vond helaas voor, tijdens, noch na de partij de tijd om me te groeten of eens toe te roepen. De thuisploeg won met 3-0. Tijdens de terugrit luisterde Austin met oordopjes naar zijn favoriete muziek. En ik had een geanimeerd gesprek met de taxichauffeur. Gelukkig maar, want een mens zou, na zo een gesprekloze middag, wel eens de kunst om dat te doen, verleren!