15-10-10

Terug van eigenlijk nooit ver weg geweest

   

De laatste tijd viel er op de verschillende internet- media maar bitter weinig van mij te bespeuren. Dat heb ik net als jullie vastgesteld. Knipogen Via deze weg wil ik trouwens hen bedanken die in die periode informeerden naar mijn welzijn, en daar meestal geen antwoord op kregen. Omdat ik er geen had!

Vandaag is ‘DAG 1’ van mijn rentree. En jullie hebben het voorrecht daarvan getuige te zijn. Proficiat! En dank van mijnentwege om een deeltje van jullie, al naar gelang vrije tijd, dan wel verloren tijd op het werk, te besteden aan het lezen van hetgeen ik hier op de servers van Skynet heb achtergelaten.

The%20Turning%20World.gifIs er wat veranderd in mijn leven, de laatste weken? Of voorgevallen? Uiteraard, want ook voor mij draait de wereld door. En vaak zo snel dat de wieltjes van het gemotoriseerde vehikel waarin ik mij voortbeweeg, nauwelijks het draaitempo van die aardkloot kunnen bijhouden.

En als er één of andere klootzak rotzooi achterlaat op de openbare weg, waar ik dan plompweg de banden van mijn machine lek in rijd, dan kan ik, wegens ongewenste noodzakelijke algehele stilstand, al helemaal niet meer mee. Wenkbrauw ophalen

Zitvlak fietster - 001 (klein).JPGUiteraard is een dergelijke gebeurtenis me recentelijk alweer ten deel gevallen. Waarschijnlijk deels mijn eigen fout. Wegens het even niet mijn twee blauwe kijkers op de rijweg gericht houden. Maar ik kan het mezelf toch moeilijk kwalijk nemen dat ik een ogenblik, of iets langer, opkijk als er in mijn gezichtsveld een goedgevormde derrière opduikt, van een mij passerende jonge fietsster?!

Eind augustus waren mijn ouders 50 jaar getrouwd. Omdat mijn vader ongeneeslijk ziek is en door de zware chemotherapie zich vaak heel beroerd voelt, hadden ma & pa ervoor gekozen om geen feest te (laten) organiseren, maar gewoon die ganse heuglijke dag elkeen die zich geroepen viel om hen persoonlijk te komen feliciteren, te ontvangen met drank en (overheerlijk) zelfgemaakt gebak.

Gouden huwelijksjubileum - 000.JPGOok ik bracht hen, samen met mijn gezinsleden, in de namiddag een bezoek, en uiteraard een cadeau! Lachen Bijna miste ik de afspraak met het gouden paar, want toen ik op de route naar mijn ouderlijke woonst, verlaten door mijn kroost, die ik toestemming had gegeven reeds vooruit te rijden, aan een kruispunt, waar ‘zone 50’ geldt, de baan overstak, gaf de bestuurder van een witte Mercedes met aanhangwagen, die ik in de verte had zien aankomen, in plaats van te vertragen, plankgas! Allicht met de bedoeling me voorbij te zijn voor ik overstak. Die idioot had duidelijk niet door dat een elektrische rolstoel betrekkelijk snel optrekt en moest derhalve zwaar op zijn rem gaan staan om niet met mij in botsing te komen. Want toen ik de auto zag versnellen, was ik al halverwege de baan, en daar stoppen om die halvegare te laten passeren, was wel het laatste dat in me opkwam. Een zwart rubberspoor achterlatend op de rijweg en luid claxonerend vloog die kinkel achter mijn gat voorbij.

Lokeren op de landkaart.JPGMijn ouders waren heel blij ons te mogen verwelkomen. Het was al meer dan een halve dag een gezellig, ontspannen komen en gaan geweest van buren, vrienden en familieleden. Op de eettafel stonden geschenken en op de kast een ganse rij kaartjes. Eén ervan was afkomstig van het stadsbestuur van hun woonplaats. Enkele dagen eerder had een vrouwelijke ambtenaar mijn ouders gebeld om te vragen wanneer het feest doorging, zodat de schepen wist wanneer zij kon langskomen met een geschenk.

Toen mijn ma zei dat er geen feest was gepland, maar de mensen de ganse dag door mochten langskomen en ze zelfs onnodig, toch spontaan de reden voor deze keuze meedeelde, kreeg ze van het wijf dat haar had opgebeld, botweg te horen dat ze dan naar het bezoek van de schepen en naar een cadeau kon fluiten. Als jullie geen moeite doen om iets te organiseren, zo zei ze kortweg, dan doen wij ook geen moeite voor jullie!

Smiley thumb down II.JPGDeze melding had mijn ouders toch wel geraakt. Ronduit beschamend vind ik dit! Blijkbaar MISBRUIKEN de burgemeester en schepenen de huwelijksjubilea van hun inwoners uitsluitend om propaganda te voeren voor zichzelf. En worden zij die door ziekte, onvoldoende financiële middelen of enige andere reden, geen activiteit organiseren waarop wat volk aanwezig is, gediscrimineerd. Naar ik vermoed wordt het bedrag van die cadeaus ‘voor ALLE jubilarissen’ trouwens gebudgetteerd in de gemeentekas. Derhalve vraag ik mij af wie zijn zakken vult met de niet uitgereikte geschenken.

Op dit ogenblik heb ik er evenwel totaal geen zin in om het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding van de vaststelling van deze onacceptabele gang van zaken op de hoogte te brengen. Noch zie ik het momenteel zitten om de burgemeester en de schepen van bevolking ter zake te interpelleren en hun allicht politiek correcte, doch, of daaruit volgend, onzinnige uitleg te aanhoren. Liever besteed ik mijn tijd aan het moreel steunen van mijn ouders tijdens mijn pa’s zware levensverlengende therapie.

Die mensen hebben trouwens het geluk niet aan hun kant. Want nog geen volle 9 jaar na het op jonge leeftijd (40 jaar) overlijden van hun oudste kind, mijn grote zus, is drie weken geleden ook hun jongst geborene, mijn enige broer, op een nog prillere leeftijd (37) overleden. Wenkbrauw ophalen

Kim Geybels -  005 (klein).JPGAnder triest nieuws, maar dan van een heel ander, en veel minder belangrijk allooi, was de bekendmaking van het voorlopig einde van mijn favoriete politica, Kim Geybels. Jammer genoeg blijkt dat schoon, jong vrouwmens, naast heel intelligent, ook uiterst, bijna kinderlijk naïef en goedgelovig te zijn. Een jammerlijk einde van haar politieke carrière, nog vooraleer deze goed en wel een aanvang nam? Of krijgt deze dame kans op een nieuwe start bij Open VLD of elders? De toekomst zal het uitwijzen!

Was ik nog gelovig geweest, ik had me naast Kim gezet voor een gezamenlijk aanbidden van de Heer. Nu diende die knappe spoedarts dat in haar eentje te doen. Toch maar beter je kunnen aanwenden om vooruit te komen in het leven, Kim. En voor een nieuwe kans te bekomen in de politiek, welke ik je van harte gun en zelfs toewens! Want boven brandt er dan wel voortdurend licht, maar als je de (trieste) staat van de wereld beziet, is daar wellicht nimmer iemand thuis.

Vakantiewoning.JPGGelukkig bestaat het leven niet enkel uit kommer en kwel. Zo heb ik, voor het eerst sinds een jaar of vijf, eens de nacht doorgebracht in een bed, elders dan bij mij thuis of in een ziekenhuis. Ik ben immers midden september een weekend naar de Franse Ardennen geweest. Samen met mijn zoon en nog een andere sympathieke kerel, een leeftijdgenoot van me. Die had geregeld dat we in het vakantiehuisje van een vriend konden verblijven, in het prachtige Vireux-Wallerand, gelegen in de Maasvallei.

Dit uitje vergde heel wat organisatie met betrekking tot de verplaatsing naar ginder en mijn verzorging aldaar, maar alles is feilloos verlopen. Dit ondanks een in dat opzicht riskante tocht, die we op onze eerste verblijfsdag ter plaatse ondernamen. Over een grotendeels met middelgrote kiezelstenen bezaait pad naar een top van de beboste heuvels bezijden de Maas. Alwaar we trouwens een prachtig overzicht hadden over het prachtige stukje natuur waarin we ons bevonden.

Brian aan de Maas.JPGToen we tijdens de tweede dag van onze trip een tochtje maakten via een mooi, goed onderhouden, her en der van zitbanken voorzien, geasfalteerd fiets- en wandelpad langsheen de Maas, bezorgde zoon Brian al springend en huppelend met de BMX, zijn rijwiel een lekke band. En ik had potverdorie mijn rugzak met daarin een fietsband herstelkit, in het vakantiehuisje laten liggen! Geen nood evenwel, want ik liet zoonlief hulp vragen bij een fietsend trio dat we even daarvoor hadden opgemerkt. Die aardige Britten, net gestart met een vijfdaagse fietstocht door Frankrijk, België en Duitsland, stelden niet alleen hun materiaal ter beschikking, maar namen zelf het grootste deel van de herstelklus voor hun rekening. Fantastisch, niet?! Het leven kan toch zo mooi zijn, als mensen vriendelijk, verdraagzaam en behulpzaam zijn jegens elkaar! Lachen

06-05-10

Hoort dit wel?

         

Twee dove personen leerden elkaar kennen op een cursus blind typen. Ze gingen na de lestijden regelmatig samen iets drinken in een kroeg vlakbij de school. En leerden zo elkaar beter kennen. Het klikte geweldig. Er kwam een eerste afspraakje, een volgend, nog één en uiteindelijk kwam van het één het ander en vroeg de tot over zijn dove oren verliefde jongeman, in de gebarentaal waarin beiden erg bedreven waren, het meisje ten huwelijk. Dolverliefd aanvaardde de deerne het aanzoek van haar liefste.

Tijdens hun verlovingsperiode regelde het koppeltje alle noodzakelijkheden die horen bij een echtvereniging en zochten en vonden ze een geschikte flat die ze met veel plezier inrichtten als liefdesnestje. Het werd een mooi huwelijksfeest, waaruit het gehuwde koppeltje na verloop van tijd stilletjes wegsloop om er met hun auto vanonder te muizen; Met de bedoeling thuis met hun tweetjes hun huwelijk ook lichamelijk te bezegelen. Wat iets speciaals moest worden want het vrijen was voor elk van hen de eerste keer.

Toen ze met hun voertuig wegreden van de parking, achteraan de feestzaal waar het bruiloftsfeest werd gehouden, kwam er evenwel veel volk naar buiten gerend. Om hen uit te wuiven! Het duurde even voor ze doorhadden hoe het kwam dat hun aftocht niet zo stil gebeurde als ze hadden gepland. Tot ze zagen dat één of meerdere individuen, waarschijnlijk hun vrienden, achteraan de auto een touw hadden bevestigd waaraan allerlei kletterende voorwerpen waren vastgeknoopt: blikjes, bestek, cd-schijfjes... Door hun auditieve beperking hoorde het pasgehuwde koppeltje uiteraard niks van al dat gekletter!

Eens aan hun woonst gearriveerd, wipte de jongen vlug uit hun auto, liep er om heen, opende galant de deur aan de passagierszijde en bood een hand aan zijn bruid om haar uit de auto te helpen. Lacherig liep het stelletje naar de deur van hun flat, die ze samen openden, waarna de bruidegom zijn schatje optilde en over de dorpel hun woning binnen bracht. Een binnenkomst waarmee ze elkander beloonden middels een innige tongzoen.

Waarna ze zich terstond naar de slaapkamer haastten. En elkaar aldaar, in opperste staat van lust, haast de kleren van het lichaam scheurden. Om spoedig in hun grote bed te belanden waar ze, met een beetje bloed, veel zweet en enkele tranen van gelukzaligheid, hun eerste geslachtsdaad en orgasme met een partner beleefden. Tot hun beider stellige tevredenheid was dit starten van vleselijk samen zijn een voltreffer van jewelste! Die voor hen plaats vond in volkomen stilte.

Niet horen IIIMaar, zoals helaas in de meeste huwelijken het geval is, kwam er, vrij snel, een moment waarop het meisje eens geen zin had in een potje seks. Maar dat aan haar partner duidelijk maken in de verduisterde slaapkamer was niet zo evident. Gebarentaal faalt immers daar waar de gesprekspartners elkaars bewegingen niet visueel kunnen waarnemen. Dus liet ze haar bedpartner maar gedwee begaan.

Ook een volgende keer gaf ze toe, met tegenzin, wegens hoofdpijn. Terwijl ze net genoot van het zalig liggen in lepelhouding met hem achter haar. En niks liever wou dan zo in te slapen. Maar door de manier waarop hij haar bepotelde, en de harde druk op haar billen en onderrug, bleek overduidelijk dat hij die avond meer wou dan enkel dat.

Ze gaf opnieuw toe, maar sprak hem de volgende ochtend, aan de ontbijttafel, in gebarentaal aan over dit onderwerp. Wijselijk zweeg ze over de keren dat het al was voorgevallen, maar zei ze dat ze een code met hem wou afspreken voor het geval één van hen, in de toekomst eens geen zin zou hebben in nachtelijk vrijen in het echtelijk bed. Het meisje stelde voor dat, zo hij tijdens het samen in bed liggen, zin zou hebben in een portie vrijen, hij even zachtjes in haar rechterborst zou knijpen. En zo hij geen zin had in seks, ten teken daarvan even zou knijpen in het meisje haar linkerborst.

Even was de jongen verbaasd en teleurgesteld. Maar hij herpakte zich snel en antwoordde dit een schitterend idee te vinden en beloofde zo te werk te zullen gaan. En offreerde dat, als zij, van haar kant, in bed zin zou hebben in seks, ze maar even aan zijn penis moest trekken. En als ze eens geen zin had, hetzelfde mocht doen, maar dan een keer of dertig!

17-03-10

Stand van zaken

 

Herinnert er zich onder jullie nog iemand mijn goede voornemens? Zoals hier aan de wereld bekend gemaakt? Ikzelf in elk geval wel! En tot op heden heb ik me er strikt aan gehouden. Zo eet ik, al sinds een drietal maanden, veel minder omvangrijke en meer gevarieerde Diafragma - ademhalingmaaltijden, die bovendien zijn samengesteld uit gezondere ingrediënten, dan het geval was gedurende de tientallen maanden ervoor. Hierdoor ben ik inmiddels reeds behoorlijk wat overtollig vet kwijt geraakt. Minstens een zevental kilogram. En heeft de pin van mijn broeksband intussen dringend nood aan een extra gaatje, aangezien deze zelfs in het laatst beschikbare holletje gestopt, mijn broeken niet meer om mijn lijf kan vasthouden.

Daarnaast doe ik, de ene dag evenwel al wat meer dan de andere, aan lichaamsbeweging, door het uitvoeren van cardio-oefeningen in mijn rolstoel. Het blijft een sullig schouwspel, maar dat kan me absoluut geen vuile noch schoon gewassen reet schelen, want zowel mijn corpus als ikzelf hebben er veel deugd van!

Voorts doe ik elke dag ademhalingsoefeningen. Gebruik makend van de spier en pees van het middenrif. Zo beoefen ik ondermeer minstens 3 x daags, telkens gedurende 3 minuten, de techniek van 6 ademhalingen per minuut. 5 seconden inademen en vervolgens 5 seconden uitademen. Als hulp bij die oefening gebruik ik deze klok.

Perfet male belly - 000De combinatie van het gewichtsverlies en mijn, ook al dagelijkse, buikspieroefeningen, hebben me nog niet mijn platte buik bezorgd van 10 jaar geleden, maar ik ben toch goed op weg! Helemaal hetzelfde als toen zal mijn onderlijf uiteraard nooit worden, want daarvoor heb ik te weinig resterende actieve spieren. Maar deze wetenschap werkt geenszins demotiverend. En kan absoluut de pret niet drukken van het me zowel fysiek als mentaal sterk te voelen en in topvorm!

M!LF - 000Verder heb ik mij nog steeds, geheel vrijwillig, de discipline opgelegd om hoe dan ook minstens één keer daags hartelijk te lachen; desnoods geforceerd! Maar meestal hoeft dat laatste niet. Met Tv-programma's als 'Zonde van de zendtijd' en 'M!LF' op de buis en illegaal opgenomen videoregistraties van theatervoorstellingen van humoristen en legitiem geplaatste filmpjes van bijvoorbeeld 'Comedy Casino' op YouTube, heb ik de beschikking over voldoende mogelijkheden en middelen om mijn lachkriebels  op te laten wekken. En dikwijls ook deze van mijn, over mijn schouders meekijkende, kroost! Lachen

Tevens onderwerp ik me nog steeds dagelijks aan het zingen van minstens één liedje, maar vaak zijn het er (veel) meer. En soms zingen mijn kinderen dan even mee, wat ik super leuk vind. Bovendien oefen ik regelmatig zangtechnieken, waardoor mijn zangkwaliteit er met rassé schreden op vooruit gaat. Het samenspel tussen een juist gebruik van mijn stembanden en het gepast benutten van de nog aanwezige capaciteit van mijn middenrif, bezorgen me, nu reeds, een bevredigend resultaat.

Money girl - 000Dat inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus bevat doorgaans ook nooit meer dan enkele onbehandelde berichten. En het trucje met het doorsluizen van onbehandelde post naar de map 'concepten' gebruik ik daar zelfs niet meer voor. Neen, behoudens onvoorziene omstandigheden, behandel ik alle post onmiddellijk!

De aankoop van een aangepast busje is nog niet voor morgen, maar sinds eergisteren en de dagen daarvoor, ben ik ook daar werk van aan het maken! Evenwel niet met de hulp van een rijke sponsor, in de gedaante van bijvoorbeeld een jonge, knappe, geile miljardairdochter. Neen, ik moest, tot mijn grote spijt, noodgedwongen mijn heil zoeken bij een financiële instelling. Voor een leningsaanvraag. En om me door die mallemolen heen te loodsen, ben ik aangewezen op de medewerking van de niet meer zo heel jonge en helaas ook niet bijzonder knappe bankbediende, van mannelijke kunne bovendien! Wenkbrouw ophalen

07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

08-03-09

Meisjes aan de macht

 

Dat is de titel van een liedje van Yasmine. Op het gevaar af dat dit me door Strong woman (klein)mijn seksegenoten niet in dank zal worden afgenomen, durf ik te beweren dat, met meer 'vrouwen aan de macht', de wereld er mogelijks heel wat humaner zou uitzien.

Vandaag is het 'Internationale Vrouwendag'. Jammer genoeg is er nog steeds nood aan dit initiatief. Wereldwijd worden nog steeds meisjes en vrouwen verminkt, mishandeld en onderdrukt. Worden de rechten van de vrouw, wat inhoudt een gelijkwaardig bestaan aan dat van de man, met de voeten getreden.

Het is derhalve goed dat van tijd tot tijd wordt bekend gemaakt wat er nog allemaal loos is op het vlak van de emancipatie van de vrouw en waar ter wereld.

In de wetenschap dat 50% van de wereldbevolking uit vrouwen bestaat, stemt het tot nadenken dat wereldwijd vrouwen 66% van het werk op zich nemen, maar slechts 10% van het wereldinkomen verdienen. Dat amper 1% van alle bezittingen in handen is van vrouwen. En dat van alle regeringsleiders op de wereld nauwelijks 5% vrouwelijk is. Maar dat evenwel 75% van alle armen op de wereld vrouw is en tevens 66% van alle analfabeten vrouwen zijn. Bovendien bestaat 75% van alle vluchtelingen ter wereld uit vrouwen.

Maar zelfs in het rijke Westen heerst er nog steeds ongelijkheid. Want hoogstens 1/3de van de bewindvoerders hier zijn vrouwen en bovendien verdienen vrouwen gemiddeld 25% minder dan mannen.

>>> Druk op de afbeelding voor een groter formaat

05-12-08

Pakjesavond

 

Sinterklaas - 002 (animatie)

Voor mijn Nederlandse lezers is het vanavond al feest. Groot en klein delen daar in de pakjes. In Vlaanderen moeten we nog een nachtje slapen vooral kan gekeken worden naar wat de goede Sint, ter gelegenheid van zijn verjaardag, door de schoorsteen, in onze living heeft gedropt. Althans, zijn Pieten doen dat, overigens de oorzaak van hun roetzwarte uiterlijk. Daarenboven zijn het hier enkel de kinderen die een geschenkje krijgen, en dan nog alleen als ze het ganse jaar door lief, braaf en gedienstig zijn geweest! De oude man is echter nogal mild in zijn beoordeling hiervan, en ziet behoorlijk veel ondeugd door de vingers! Bevreesd dat zijn entourage en hij anders geen werk zouden hebben? Lachen

 

29-10-08

Werkloosheidsval

Vreest niet! Vooraleer ik zelf keer op keer met dit fenomeen te maken kreeg, kwam het woord 'werkloosheidsval' ook niet voor in de courante woordenlijst van mijn grijze hersenmassa.

brein-gefixeerd (klein)

Iedereen is vrij zijn doen of laten naar eigen goeddunken te regelen. Elke persoon heeft het recht gebruik te maken van de sociale voorzieningen, zoals die beschikbaar zijn. Maar niet als dit ten koste gaat van anderen.

Je kan het een alleenstaande mama met twee kindjes, die niet meer aan een fulltime job geraakt omwille van haar gebrek aan flexibiliteit als gevolg van haar thuissituatie, bezwaarlijk verwijten dat ze parttime werkt en het saldo krijgt bijgepast van de dop. Of dat een medior, de nieuwe term voor mensen van middelbare leeftijd, die wat op de sukkel is met zijn gezondheid, een voltijdse job ambieert, maar dat eigenlijk fysiek niet aankan, gebruik maakt van diezelfde sociale verworvenheden. Dit zijn doorgaans gedreven arbeidskrachten. Die er dankbaar voor zijn dat er in ons land een dergelijk systeem bestaat en zij daar gebruik van kunnen en mogen maken.

Maar anderzijds heb je ook de profiteurs. Zij die vanuit hun asociale, egocentrische visie de mogelijkheden van ons sociaal vangnetsysteem volledig uithollen. Ten koste van zij die het echt nodig hebben. De voorbeelden zijn legio. Meestal gaat het om relatief jonge, gezonde mensen, die door een tijdelijke ziekte of faillissement of afvloeiingen op het werk, op ziekenkas of dop belandden en eigenlijk niet meer terug aan het werk willen. Die nestelen zich in de (relatieve) 'luxe' van het ontvangen van een uitkering, zonder daar een klop voor te moeten doen.

Lui

De voorbeelden zijn legio. In mijn vorig leven, als bedrijfsleider, kreeg ik er al mee te maken, en sinds ik mijn persoonlijk assistenten tewerkstel, nog veel meer. En om dit verhaal wat minder abstract te maken, geef ik hiernavolgend, een voorbeeld uit eigen ervaring, van niet zo lang geleden. Via een interim-kantoor had ik een vacature opengesteld voor een tuinman annex klusjesman. Daar kwam een kerel op af van mijn leeftijd. Met een CV waarop een waslijst van allerhande jobs was af te lezen. De man zag er krachtig, fit en gezond uit, maar beweerde reeds een aantal jaren met zijn rug te sukkelen en daarom niet meer voltijds aan de slag te willen gaan. Die halve dag per week, aangevuld met eenzelfde job op een ander, zou volstaan. Uit zijn woorden kon ik wel opmaken dat hij een volledige dop trekt.

Die kerel wou wel onmiddellijk beginnen, maar wou toch liefst eerst eens bij zijn vakbond langs gaan. Dus spraken we af dat hij me een week later zou bellen, zodat we concreet konden afspreken. En dat zou ook niet van een leien dakje lopen, want hij heeft blijkbaar een manege, waardoor hij bepaalde dagen 'bezet' was, en 's namiddags was hij doorgaans ook niet vrij, want dan geeft hij paardrijles. Het lag op het puntje van mijn tong om die kerel te vragen of al die activiteiten niet te belastend zijn voor zijn delicate rug, maar ik hield me in. Dat is immers zijn zaak. Als die zijn werk bij mij goed zou doen, dan had ik geen uitstaans met zijn andere bezigheden.

Uiteraard belde die kerel niet. Maar het interim-kantoor liet me weten dat hij bij nader inzien toch niet zou ingaan op mijn werkaanbieding, omdat de man er zich geen voordeel mee deed! Dat uur dat die man bij mij had doorgebracht om zijn sollicitatie toe te lichten, bleek dus verloren tijd te zijn geweest. Alsof ik de tijd niet zinvoller had kunnen vullen! Wenkbrouw ophalen

Paarden

Enkele dagen later belde de man me toch op. Met de vraag of hij alsnog bij mij aan de slag kon gaan. Bij het interim-kantoor had hij immers vernomen dat ik woon /werkverkeer betaal en maaltijdcheques aanbiedt, zodat mijnheer de job uiteindelijk toch lonend achtte. Erg op mijn hoede liet ik een contract opmaken. Drie keer is hij komen werken. Op de verrichtte arbeid heb ik niks aan te merken. Maar in de namiddag van die derde keer liet hij me laconiek per e-mail weten, de volgende week een keer niet te komen, want hij had een uitnodiging gekregen om naar een seminarie over paarden te gaan. Maar de week erna zou hij terug op post zijn!

Amper verwonderd over de melding, liet ik die klojo weten dat, naar eigen goeddunken de éne week wél komen werken en de andere week niet, bij mij niet zo maar kan. Maar dat hij voor één keer de volgende week op een andere dag mocht komen, in plaats van deze die was afgesproken. Zijn antwoord verbaasde me niks. Namelijk dat, als ik het zo bekeek, onze samenwerking spijtig genoeg moest stoppen. Helaas, niks nieuws onder de zon. Ik maakte dit reeds meermaals eerder mee. Geen verlies, want dergelijk volk is toch onbetrouwbaar en hoef ik derhalve niet in mijn buurt!

Zulke mensen leven op de kap van hun hardwerkende medemens en ten nadele van dezen en hen die het ongeluk hebben door bijvoorbeeld ziekte of fysieke of mentale beperkingen niet in staat te zijn tot het uitoefenen van een bezoldigde job. Hoe graag ze dat ook zouden doen!

VDAB

Dergelijke mannen en vrouwen genieten van de steun die ze trekken zonder ook maar iets te moeten presteren. Want tegenover de sociale hulpverleners van vakbond of mutualiteit houden ze zich ook voor de domme. Met als gevolg dat doorgaans een maatschappelijk assistent alle administratieve rompslomp voor hen regelt. Slechts als de druk van de RVA en/of de VDAB te groot wordt, gaan ze op zoek naar een job, maar niet fulltime, want dan blijft er niet genoeg tijd over om Tv te kijken of om klussen uit te voeren 'in 't zwart'! Het ergste van al is trouwens dat de VDAB de kosten voor de zogenaamde herscholingscursussen betaald, die dergelijke lui volgen, niet om de verworven kennis aan te wenden bij het uitoefenen van een nieuwe job, maar om werk in eigen huis of zwartwerk op een ander te verrichten!

 

RVA (klein)

Valt daar niks aan te doen? Toch wel, denk ik. Als ik de ervaringen van werkgevers uit mijn kennissenkring aanhoor, zijn die nogal gelijklopend. Het is volgens mij dus een koud kunstje om de klaplopers eruit te halen en hun uitkering te ontnemen. Zonder op de hoogte te zijn van hoe het systeem precies in elkaar zit, vermoed ik echter dat je met het van de dop gooien van die individuen, waarschijnlijk enkel het probleem verlegt. Naar de OCMW's, waar deze personen dan allicht gaan aankloppen voor een leefloon.