15-10-10

Terug van eigenlijk nooit ver weg geweest

   

De laatste tijd viel er op de verschillende internet- media maar bitter weinig van mij te bespeuren. Dat heb ik net als jullie vastgesteld. Knipogen Via deze weg wil ik trouwens hen bedanken die in die periode informeerden naar mijn welzijn, en daar meestal geen antwoord op kregen. Omdat ik er geen had!

Vandaag is ‘DAG 1’ van mijn rentree. En jullie hebben het voorrecht daarvan getuige te zijn. Proficiat! En dank van mijnentwege om een deeltje van jullie, al naar gelang vrije tijd, dan wel verloren tijd op het werk, te besteden aan het lezen van hetgeen ik hier op de servers van Skynet heb achtergelaten.

The%20Turning%20World.gifIs er wat veranderd in mijn leven, de laatste weken? Of voorgevallen? Uiteraard, want ook voor mij draait de wereld door. En vaak zo snel dat de wieltjes van het gemotoriseerde vehikel waarin ik mij voortbeweeg, nauwelijks het draaitempo van die aardkloot kunnen bijhouden.

En als er één of andere klootzak rotzooi achterlaat op de openbare weg, waar ik dan plompweg de banden van mijn machine lek in rijd, dan kan ik, wegens ongewenste noodzakelijke algehele stilstand, al helemaal niet meer mee. Wenkbrauw ophalen

Zitvlak fietster - 001 (klein).JPGUiteraard is een dergelijke gebeurtenis me recentelijk alweer ten deel gevallen. Waarschijnlijk deels mijn eigen fout. Wegens het even niet mijn twee blauwe kijkers op de rijweg gericht houden. Maar ik kan het mezelf toch moeilijk kwalijk nemen dat ik een ogenblik, of iets langer, opkijk als er in mijn gezichtsveld een goedgevormde derrière opduikt, van een mij passerende jonge fietsster?!

Eind augustus waren mijn ouders 50 jaar getrouwd. Omdat mijn vader ongeneeslijk ziek is en door de zware chemotherapie zich vaak heel beroerd voelt, hadden ma & pa ervoor gekozen om geen feest te (laten) organiseren, maar gewoon die ganse heuglijke dag elkeen die zich geroepen viel om hen persoonlijk te komen feliciteren, te ontvangen met drank en (overheerlijk) zelfgemaakt gebak.

Gouden huwelijksjubileum - 000.JPGOok ik bracht hen, samen met mijn gezinsleden, in de namiddag een bezoek, en uiteraard een cadeau! Lachen Bijna miste ik de afspraak met het gouden paar, want toen ik op de route naar mijn ouderlijke woonst, verlaten door mijn kroost, die ik toestemming had gegeven reeds vooruit te rijden, aan een kruispunt, waar ‘zone 50’ geldt, de baan overstak, gaf de bestuurder van een witte Mercedes met aanhangwagen, die ik in de verte had zien aankomen, in plaats van te vertragen, plankgas! Allicht met de bedoeling me voorbij te zijn voor ik overstak. Die idioot had duidelijk niet door dat een elektrische rolstoel betrekkelijk snel optrekt en moest derhalve zwaar op zijn rem gaan staan om niet met mij in botsing te komen. Want toen ik de auto zag versnellen, was ik al halverwege de baan, en daar stoppen om die halvegare te laten passeren, was wel het laatste dat in me opkwam. Een zwart rubberspoor achterlatend op de rijweg en luid claxonerend vloog die kinkel achter mijn gat voorbij.

Lokeren op de landkaart.JPGMijn ouders waren heel blij ons te mogen verwelkomen. Het was al meer dan een halve dag een gezellig, ontspannen komen en gaan geweest van buren, vrienden en familieleden. Op de eettafel stonden geschenken en op de kast een ganse rij kaartjes. Eén ervan was afkomstig van het stadsbestuur van hun woonplaats. Enkele dagen eerder had een vrouwelijke ambtenaar mijn ouders gebeld om te vragen wanneer het feest doorging, zodat de schepen wist wanneer zij kon langskomen met een geschenk.

Toen mijn ma zei dat er geen feest was gepland, maar de mensen de ganse dag door mochten langskomen en ze zelfs onnodig, toch spontaan de reden voor deze keuze meedeelde, kreeg ze van het wijf dat haar had opgebeld, botweg te horen dat ze dan naar het bezoek van de schepen en naar een cadeau kon fluiten. Als jullie geen moeite doen om iets te organiseren, zo zei ze kortweg, dan doen wij ook geen moeite voor jullie!

Smiley thumb down II.JPGDeze melding had mijn ouders toch wel geraakt. Ronduit beschamend vind ik dit! Blijkbaar MISBRUIKEN de burgemeester en schepenen de huwelijksjubilea van hun inwoners uitsluitend om propaganda te voeren voor zichzelf. En worden zij die door ziekte, onvoldoende financiële middelen of enige andere reden, geen activiteit organiseren waarop wat volk aanwezig is, gediscrimineerd. Naar ik vermoed wordt het bedrag van die cadeaus ‘voor ALLE jubilarissen’ trouwens gebudgetteerd in de gemeentekas. Derhalve vraag ik mij af wie zijn zakken vult met de niet uitgereikte geschenken.

Op dit ogenblik heb ik er evenwel totaal geen zin in om het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding van de vaststelling van deze onacceptabele gang van zaken op de hoogte te brengen. Noch zie ik het momenteel zitten om de burgemeester en de schepen van bevolking ter zake te interpelleren en hun allicht politiek correcte, doch, of daaruit volgend, onzinnige uitleg te aanhoren. Liever besteed ik mijn tijd aan het moreel steunen van mijn ouders tijdens mijn pa’s zware levensverlengende therapie.

Die mensen hebben trouwens het geluk niet aan hun kant. Want nog geen volle 9 jaar na het op jonge leeftijd (40 jaar) overlijden van hun oudste kind, mijn grote zus, is drie weken geleden ook hun jongst geborene, mijn enige broer, op een nog prillere leeftijd (37) overleden. Wenkbrauw ophalen

Kim Geybels -  005 (klein).JPGAnder triest nieuws, maar dan van een heel ander, en veel minder belangrijk allooi, was de bekendmaking van het voorlopig einde van mijn favoriete politica, Kim Geybels. Jammer genoeg blijkt dat schoon, jong vrouwmens, naast heel intelligent, ook uiterst, bijna kinderlijk naïef en goedgelovig te zijn. Een jammerlijk einde van haar politieke carrière, nog vooraleer deze goed en wel een aanvang nam? Of krijgt deze dame kans op een nieuwe start bij Open VLD of elders? De toekomst zal het uitwijzen!

Was ik nog gelovig geweest, ik had me naast Kim gezet voor een gezamenlijk aanbidden van de Heer. Nu diende die knappe spoedarts dat in haar eentje te doen. Toch maar beter je kunnen aanwenden om vooruit te komen in het leven, Kim. En voor een nieuwe kans te bekomen in de politiek, welke ik je van harte gun en zelfs toewens! Want boven brandt er dan wel voortdurend licht, maar als je de (trieste) staat van de wereld beziet, is daar wellicht nimmer iemand thuis.

Vakantiewoning.JPGGelukkig bestaat het leven niet enkel uit kommer en kwel. Zo heb ik, voor het eerst sinds een jaar of vijf, eens de nacht doorgebracht in een bed, elders dan bij mij thuis of in een ziekenhuis. Ik ben immers midden september een weekend naar de Franse Ardennen geweest. Samen met mijn zoon en nog een andere sympathieke kerel, een leeftijdgenoot van me. Die had geregeld dat we in het vakantiehuisje van een vriend konden verblijven, in het prachtige Vireux-Wallerand, gelegen in de Maasvallei.

Dit uitje vergde heel wat organisatie met betrekking tot de verplaatsing naar ginder en mijn verzorging aldaar, maar alles is feilloos verlopen. Dit ondanks een in dat opzicht riskante tocht, die we op onze eerste verblijfsdag ter plaatse ondernamen. Over een grotendeels met middelgrote kiezelstenen bezaait pad naar een top van de beboste heuvels bezijden de Maas. Alwaar we trouwens een prachtig overzicht hadden over het prachtige stukje natuur waarin we ons bevonden.

Brian aan de Maas.JPGToen we tijdens de tweede dag van onze trip een tochtje maakten via een mooi, goed onderhouden, her en der van zitbanken voorzien, geasfalteerd fiets- en wandelpad langsheen de Maas, bezorgde zoon Brian al springend en huppelend met de BMX, zijn rijwiel een lekke band. En ik had potverdorie mijn rugzak met daarin een fietsband herstelkit, in het vakantiehuisje laten liggen! Geen nood evenwel, want ik liet zoonlief hulp vragen bij een fietsend trio dat we even daarvoor hadden opgemerkt. Die aardige Britten, net gestart met een vijfdaagse fietstocht door Frankrijk, België en Duitsland, stelden niet alleen hun materiaal ter beschikking, maar namen zelf het grootste deel van de herstelklus voor hun rekening. Fantastisch, niet?! Het leven kan toch zo mooi zijn, als mensen vriendelijk, verdraagzaam en behulpzaam zijn jegens elkaar! Lachen

17-03-10

Stand van zaken

 

Herinnert er zich onder jullie nog iemand mijn goede voornemens? Zoals hier aan de wereld bekend gemaakt? Ikzelf in elk geval wel! En tot op heden heb ik me er strikt aan gehouden. Zo eet ik, al sinds een drietal maanden, veel minder omvangrijke en meer gevarieerde Diafragma - ademhalingmaaltijden, die bovendien zijn samengesteld uit gezondere ingrediënten, dan het geval was gedurende de tientallen maanden ervoor. Hierdoor ben ik inmiddels reeds behoorlijk wat overtollig vet kwijt geraakt. Minstens een zevental kilogram. En heeft de pin van mijn broeksband intussen dringend nood aan een extra gaatje, aangezien deze zelfs in het laatst beschikbare holletje gestopt, mijn broeken niet meer om mijn lijf kan vasthouden.

Daarnaast doe ik, de ene dag evenwel al wat meer dan de andere, aan lichaamsbeweging, door het uitvoeren van cardio-oefeningen in mijn rolstoel. Het blijft een sullig schouwspel, maar dat kan me absoluut geen vuile noch schoon gewassen reet schelen, want zowel mijn corpus als ikzelf hebben er veel deugd van!

Voorts doe ik elke dag ademhalingsoefeningen. Gebruik makend van de spier en pees van het middenrif. Zo beoefen ik ondermeer minstens 3 x daags, telkens gedurende 3 minuten, de techniek van 6 ademhalingen per minuut. 5 seconden inademen en vervolgens 5 seconden uitademen. Als hulp bij die oefening gebruik ik deze klok.

Perfet male belly - 000De combinatie van het gewichtsverlies en mijn, ook al dagelijkse, buikspieroefeningen, hebben me nog niet mijn platte buik bezorgd van 10 jaar geleden, maar ik ben toch goed op weg! Helemaal hetzelfde als toen zal mijn onderlijf uiteraard nooit worden, want daarvoor heb ik te weinig resterende actieve spieren. Maar deze wetenschap werkt geenszins demotiverend. En kan absoluut de pret niet drukken van het me zowel fysiek als mentaal sterk te voelen en in topvorm!

M!LF - 000Verder heb ik mij nog steeds, geheel vrijwillig, de discipline opgelegd om hoe dan ook minstens één keer daags hartelijk te lachen; desnoods geforceerd! Maar meestal hoeft dat laatste niet. Met Tv-programma's als 'Zonde van de zendtijd' en 'M!LF' op de buis en illegaal opgenomen videoregistraties van theatervoorstellingen van humoristen en legitiem geplaatste filmpjes van bijvoorbeeld 'Comedy Casino' op YouTube, heb ik de beschikking over voldoende mogelijkheden en middelen om mijn lachkriebels  op te laten wekken. En dikwijls ook deze van mijn, over mijn schouders meekijkende, kroost! Lachen

Tevens onderwerp ik me nog steeds dagelijks aan het zingen van minstens één liedje, maar vaak zijn het er (veel) meer. En soms zingen mijn kinderen dan even mee, wat ik super leuk vind. Bovendien oefen ik regelmatig zangtechnieken, waardoor mijn zangkwaliteit er met rassé schreden op vooruit gaat. Het samenspel tussen een juist gebruik van mijn stembanden en het gepast benutten van de nog aanwezige capaciteit van mijn middenrif, bezorgen me, nu reeds, een bevredigend resultaat.

Money girl - 000Dat inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus bevat doorgaans ook nooit meer dan enkele onbehandelde berichten. En het trucje met het doorsluizen van onbehandelde post naar de map 'concepten' gebruik ik daar zelfs niet meer voor. Neen, behoudens onvoorziene omstandigheden, behandel ik alle post onmiddellijk!

De aankoop van een aangepast busje is nog niet voor morgen, maar sinds eergisteren en de dagen daarvoor, ben ik ook daar werk van aan het maken! Evenwel niet met de hulp van een rijke sponsor, in de gedaante van bijvoorbeeld een jonge, knappe, geile miljardairdochter. Neen, ik moest, tot mijn grote spijt, noodgedwongen mijn heil zoeken bij een financiële instelling. Voor een leningsaanvraag. En om me door die mallemolen heen te loodsen, ben ik aangewezen op de medewerking van de niet meer zo heel jonge en helaas ook niet bijzonder knappe bankbediende, van mannelijke kunne bovendien! Wenkbrouw ophalen

27-01-10

Verkeerd begrepen woordgebruik

 

Reeds eerder maakte ik opmerkingen over het gehanteerd taalgebruik in de nieuwsberichtgeving op radio en televisie. Hier zijn er nog enkele.

bandaged-manDe nieuwslezer op de televisie maakte melding van een nachtelijk verkeersongeval op een druk kruispunt, waarbij gewonden waren gevallen. "Wat deden die gewonden daar?", zo vroeg ik me af. "Waren ze op weg naar één of ander verzorgtehuis?" Want als je lichaam al geblesseerd is, dan ga je toch niet in het midden van de nacht op straat rondhangen? En op welke manier die waren gevallen, de juiste toedracht van hun val, daarover liet de reporter ons in het ongewisse.

In het radionieuws hoorde ik onlangs dat een tweeënveertigjarige man was overleden toen hij met zijn sportwagen 's nachts, tegen hoge Floating car - 000
snelheid in een beek reed. Maar hoe de man precies aan zijn einde kwam, dat werd er niet bij verteld. Een hartstilstand, een stuurfout, een botsing tegen een op het water drijvend object...? Of verdronken toen zijn wagen naar de bodem van de waterweg zonk, wegens toch niet echt geschikt zijnde als vaartuig? Wie zal het ons zeggen? De man in kwestie in elk geval niet, want die vertoeft helaas inmiddels in het rijk der doden. Ik wens niet cru over te komen, maar wees eerlijk, die kerel heeft zijn miserie toch wel, minstens ten dele, zelf gezocht, hé?! Als veertiger behoor je namelijk te weten dat een beek niet de geschikte plaats is om er met je auto in te rijden. Zeker niet 's nachts, als het donker is, want die watergeulen zijn immers doorgaans niet verlicht!

Opvang slachtoffers (klein)En nog één, uit de berichtgeving na een aardschok, ergens in een ontwikkelingsland. Men bracht ons toen ter kennis dat de overlevenden werden 'opgevangen' door vrijwilligers van het Rode Kruis. En ook dat men de nacht zou doorbrengen op veldbedden in grote legertenten, om de veiligheid te garanderen." Dus niet om te slapen?

Koning Thailand  - 002In de krant stond dan weer op één of ander moment te lezen, dat onze minister van buitenlandse zaken op rondreis was in Azië, waar hij ondermeer een ontmoeting had met het gekroonde hoofd van Thailand. Doelde men daarmee op koning Bhumibol Adulyadej, de rijkste man ter wereld? En was het lijf van die rijkaard dan niet mogen meekomen naar dit rendez-vous? Op de bij het artikel geplaatste foto zag je trouwens dat hoofd, maar wel met een nek en een koppel schouders erbij. En de kroon was vervangen door een potsierlijke muts. Knipogen

Maar niet alleen berichten uit de media kunnen raar over komen. Zo las ik in de kwartaaleditie van een ledenblad van een vereniging waar ik lid van ben, op een bepaald moment het overlijdensbericht van een vage kennis van me. Onder de vermelding van zijn naam stond in een iets kleiner lettertype zijn plaats van geboorte, en de datum waarop hij ter wereld kwam. Met net daaronder, voor de opgave van de plaats en datum waarop dit gebeurde, de melding: 'vrijwillig uit het leven gestapt op...' Hoe cynisch kan men zijn? De man verplaatste zich immers al sinds minstens 20 jaar per rolstoel!

<<< Klik op de kleurenfoto's om ze in een GROTER formaat te zien >>>

15-01-10

De wereld draait door

  

Hostess - 000De tweejaarlijkse 'European Motor Show Brussels', bij het grote publiek genoegzaam bekend  als het 'Auto- en motorsalon' is weer geopend. Uit de beelden die ik bij de vooropening voor de perslui mocht aanschouwen, vielen me direct een aantal bijzonder aantrekkelijke modelletjes op. Naast, op of in de op de beurs tentoongestelde auto's. Knappe dames in een sexy outfit. Het kan niet missen dat zoveel mannen telken male naar het salon trekken. Desnoods in het gezelschap van vrouw en kind(eren). Onder het mom uit te kijken naar een nieuwe gezinswagen, houden ze zich, zonder dat het opvalt bij de partner of andere aanwezigen, een ganse dag ledig met het ongegeneerd beloeren van mooi, jonge hostesses

Wie uit mijn vorige postje zou afleiden dat ik me gedurig aan alcoholmisbruik te buiten ga, dien ik, al naar gelang diens visie, gerust, dan wel teleur te stellen. De beschreven gebeurtenis dateert immers van 8 à 9 jaar geleden en was trouwens ook toen geen dagelijks voortkomend fenomeen. Alhoewel we in het revalidatiecentrum, tijdens het 's avonds gezellig samen zitten, al dan niet met familie of vrienden er bij, graag een pintje bier dronken of een fles wijn kraakten. Maar meestal leidde dit niet tot excessen. Want die waren verboden. En werden, zo het toch gebeurde, gesanctioneerd. Soms zelfs met gedwongen ontslag!

Pils - 001Tijdens mijn jeugd dronk ik al eens een pintje. Maar nooit buitensporig. En ik had het geluk er nogal goed tegen te kunnen. In de jaren dat ik, als tiener, in mijn vrije tijd en tijdens de vakantieperiodes bij een bloemist werkte, kreeg ik, als we in de zomer met zijn allen op het veld bezig waren, op geregelde tijdstippen een koel flesje pils aangeboden. Dat ik gretig aannam en uitdronk. Uit het flesje uiteraard. En vooral als dorstlesser, maar ook een beetje voor de calorieën, want het zware werk op de bloemenakkers was energievretend! En de zeldzame keren dat we des winters, bij vrieskou, klussen opknapten aan de tuinbouwinstallatie, kipten we zo nu en dan een teug jenever of zelfs cognac door ons keelgat achterover. Omdat men in die tijd, begin de jaren tachtig, nog steeds geloofde dat zulks een deugdzaam effect heeft en het lichaam opwarmt. Inmiddels weet men beter. Alhoewel ik merk dat sommige mensen, omwille van het genot, die wetenschap opzettelijk naast zich neer leggen.

De bloemist, een brave, hardwerkende en goedhartige man, die me als minderjarige drank toestopte kan je, zo je daar al de nood toe zou voelen, niet meer voor die daad op het matje roepen. Want hij leeft helaas niet meer sinds hij, al minstens twee decennia geleden, in één van zijn bedrijfsstallen werd gevonden, met om zijn nek een, als een strop, in een lus geknoopte koord, waarvan het andere uiteinde aan een dwarsbalk was vastgemaakt, en zijn voeten bengelend op enige afstand van het grondoppervlak. Wenkbrouw ophalen

Pils - 000Vroeger was het trouwens een evidentie dat je als jongere, op weg naar de volwassenheid, bij het werken met en als 'grote mens', ook profiteerde van de geneugten van de ouderen. Toen ik later in het weekend uitging dronken mijn maten en ik ook wel enkele, liefst versgetapte pintjes bier. Ook toen als dorstlesser en sterkhouder, want ook het dansen slorpte veel energie op. Om maar te zwijgen over het achter de meisjes aanlopen. Knipogen

Eens volwassen en met de auto rijdend, dronk ik nauwelijks nog iets waar alcohol in zat. Niet omwille van de vrees voor een bekeuring bij een eventuele controle, maar 'gewoon' uit veiligheidsoverwegingen. Want alcohol in het bloed maakt je sowieso minder alert en vermindert het reactievermogen. En om vrolijk en uitgelaten te zijn heb ik nooit drank nodig gehad, maar wel een leuk gezelschap.

Sinds ik bijna een decennium geleden verlamd en in een rolstoel geraakte, adviseerden mijn achtereenvolgende longartsen me om het nuttigen van alcoholische dranken zo beperkt mogelijk te houden. Vandaar dat ik mij jarenlang hield aan een regime van het zo nu en dan eens drinken van een glaasje witte wijn. De laatste twee jaar ben ik evenwel ook daarmee gestopt. Enkel een beetje schuimwijn durf ik nog te drinken, bij speciale gelegenheden. Maar enkel bij gebrek aan een alternatieve drank. Want nu mijn lichaam totaal geen alcohol meer gewoon is, wordt ik al slaperig van een half glas wijn. Ik kan er dus hoegenaamd niet meer tegen!

Iets anders nu. Met de realisatie van mijn goede voornemens zit het GOED! Dat aangepast busje kopen kan nog wel even duren, maar in het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus blijven nooit meer dan vijf berichten staan. Dat gezonder eten doe ik en diëten eveneens. Met gunstig gevolg, want de pin van de sluiting van mijn broeksriem kan al twee gaatjes verder worden gestopt. Drie gaat ook, maar bezorgt me een onbehaaglijk gevoel. Omdat het ademen dan ferm wordt bemoeilijkt! Knipogen

Michael Jackson - 000Mijn plan om meer te bewegen breng ik ook al sinds enkele weken dagelijks ten uitvoer. Tot vreugde van mezelf, want ik warm er mijn lichaam mee op, wat bij deze koude mooi is meegenomen, en voel mij er bovendien zowel fysiek als mentaal ook beter bij. Dat hartelijk lachen valt me soms moeilijk en vraagt dikwijls wat improvisatie. Stimulatie door het lezen of aanhoren van een mop, bijvoorbeeld. Of het bekijken van een grappig filmpje of de weergave van de registratie van een optreden van één of andere komiek. Iets waar zoons Brian en Austin me doorgaans graag en soms zelfs spontaan bij helpen. Zingen gebeurt ook elke dag. Dat vormt geen enkel probleem. En mijn stemkwaliteit gaat er hoorbaar op vooruit. Verwacht evenwel niet dat ik de nieuwe 'Michael Jackson' wordt. Qua kleur zit ik goed, wegens ook blank. Zelfs sinds mijn geboorte! Maar mijn stem zal nooit aan de zijne kunnen tippen, want ik ben nog te veel man om zo hoog te kunnen zingen. En naar voorkomen en imago toe kom ik ook niet in de buurt van deze van de 'king of pop'. ik slaag er zelfs met de hulp van mijn kinesist niet in om zijn danspasjes te kopiëren. Daarenboven heb ik ook nog steeds al mijn haar en een onafneembaar reukorgaan!

22-04-09

Prestatiedruk en zelfdoding bij kinderen

 
Desperate boy - 001D
e kwaliteit van ons onderwijssysteem is één van de beste in Europa, zelfs van de wereld, zo wordt her en der beweerd. En ik wil dat best geloven. Toch maak ik mij de bedenking of de lat niet te hoog wordt gelegd. Is de prijs die dient betaald te worden voor dat al dan niet vermeend en in noodzakelijkheid betwistbaar onderwijsniveau, niet te hoog?

Want als je vaststelt hoeveel jongeren er bij ons kampen met psychische problemen, en je, om de oorzaak daarvan te achterhalen even dieper spit dan het oppervlakkige, dan kom je tot de vaststelling dat een laag zelfbeeld er vaak de grondslag van is.

Verbaast kan men niet zijn bij het constateren hiervan. Heden ten dage wordt ieder westers kind, vanaf een steeds jongere leeftijd, onder druk gezet om goed te presteren. Zowel thuis, als op school, alsook in de sportclub of bij een andere vrijetijdsbesteding.

Vaak stel ik mij de vraag of al die ouders, al die onderwijzers, al die trainers, ooit stilstaan bij de essentie van hetgeen ze doen of willen gedaan krijgen. Een kind kennis bijbrengen, Girl pills (klein)technische en praktische vaardigheden aanleren. En waar het de sport betreft, zou dit in de eerste plaats een uitlaatklep moeten zijn voor de fysieke energie die een kind in de klas of thuis niet kwijt raakt. Om afwisseling en ontspanning moet dit draaien. Gezond amusement, zowel op fysisch als op psychisch vlak. Roepen, schreeuwen, onder druk zetten en vernederen is dus uit den boze, doch wordt schijnbaar door de op resultaat toegespitste goegemeente probleemloos aanvaard.

Beseffen al die mensen dan niet dat elk kind anders is, elkeen andere talenten heeft. En dat die jonge mensen niet altijd zin hebben en er doorgaans niet de noodzaak van inzien om steeds te presteren naar best vermogen, voortdurend het uiterste te halen uit hun mogelijkheden. Herkennen die volwassenen dergelijke gevoelens niet uit hun eigen leven? Of zijn ze allen dom?

Sommige kinderen lopen flink in het gareel. Zijn strebers, willen steeds de beste en de eerste zijn. Slechts enkelen hebben daar voldoende talent voor, krijgen de kans om dat te bewijzen en hebben daarenboven voldoende geluk om te slagen in hun opzet. De rest valt uit de boot. Niet zelden gefrustreerd en gedesillusioneerd. En zij die beperktere mogelijkheden hebben kunnen het zelfs helemaal vergeten!

Daar komt nog bij dat het zogezegd falen van het kind, ook de ouder triest stemt. Niet zelden omdat ma of pa hun eigen gemiste kansen zo graag hadden zien waargemaakt door hun nakomelingen. Dat heeft tot gevolg dat het kind zich helemaal beroerd voelt. Wat in extreme gevallen zelfs leidt tot (een poging tot) zelfdoding.

Teen - pills (klein)Zelfdoding door kinderen en jongeren. Het is iets dat niet zou mogen voorkomen in onze maatschappij! En toch komt het vaker voor dan men voor mogelijk houdt. Bij tieners en tot 25-jarigen is suïcide immers de op één na belangrijkste doodsoorzaak.

En met ouder worden betert het er niet op. Integendeel! In de leeftijdscategorie van 25 tot 50 jaar blijft zelfdoding zelfs pertinent in de top 2 staan van doodsoorzaken! Bij mannen tussen de 25 en de 49 jaar is het sterfteoorzaak nummer 1. Bij vrouwen is dat het geval voor de leeftijdscategorie van 25 tot 39 jaar. België heeft, na Finland, het hoogste percentage zelfdodingen van Europa. Preventiecentra becijferden dat vermoedelijk één op de tien Vlaamse tieners zichzelf pijn doet of een poging tot zelfdoding onderneemt.

Minder egocentrisme, meer aandacht voor elkaar, minder na-ijver en prestatiedrang, zou mijns inziens die cijfers behoorlijk kunnen naar beneden brengen. Maar ik geef onomwonden toe dat ik op dat vlak mogelijks te naïef ben door te geloven dat zulk een leefgemeenschap ooit te realiseren valt. Nochtans is het die hedendaagse ingewikkelde, op prestatie en succes gerichte samenleving die veel van dit leed veroorzaakt.

Naar onze kinderen toe dient men zich de vraag te stellen wat prioritair is. Prestatiezucht, overdreven ernst en ijveren naar succes. Of een kind gewoon een kind te laten zijn en het speels, guitig en onbezorgd aan zijn eigen tempo te laten uitgroeien tot een mooi en tevreden mens? Ik kies voluit voor het laatste!

08-03-09

Meisjes aan de macht

 

Dat is de titel van een liedje van Yasmine. Op het gevaar af dat dit me door Strong woman (klein)mijn seksegenoten niet in dank zal worden afgenomen, durf ik te beweren dat, met meer 'vrouwen aan de macht', de wereld er mogelijks heel wat humaner zou uitzien.

Vandaag is het 'Internationale Vrouwendag'. Jammer genoeg is er nog steeds nood aan dit initiatief. Wereldwijd worden nog steeds meisjes en vrouwen verminkt, mishandeld en onderdrukt. Worden de rechten van de vrouw, wat inhoudt een gelijkwaardig bestaan aan dat van de man, met de voeten getreden.

Het is derhalve goed dat van tijd tot tijd wordt bekend gemaakt wat er nog allemaal loos is op het vlak van de emancipatie van de vrouw en waar ter wereld.

In de wetenschap dat 50% van de wereldbevolking uit vrouwen bestaat, stemt het tot nadenken dat wereldwijd vrouwen 66% van het werk op zich nemen, maar slechts 10% van het wereldinkomen verdienen. Dat amper 1% van alle bezittingen in handen is van vrouwen. En dat van alle regeringsleiders op de wereld nauwelijks 5% vrouwelijk is. Maar dat evenwel 75% van alle armen op de wereld vrouw is en tevens 66% van alle analfabeten vrouwen zijn. Bovendien bestaat 75% van alle vluchtelingen ter wereld uit vrouwen.

Maar zelfs in het rijke Westen heerst er nog steeds ongelijkheid. Want hoogstens 1/3de van de bewindvoerders hier zijn vrouwen en bovendien verdienen vrouwen gemiddeld 25% minder dan mannen.

>>> Druk op de afbeelding voor een groter formaat

13-02-09

Vrijdag de 13de

Vrijdag de 13de - 001 (klein)
H
et gebeurt niet zo vaak, maar vandaag is 't nog eens prijs. Er zal vandaag weer voor een recordbedrag op de LOTTO en andere gokspelletjes ingezet worden! Want hoe je het ook draait of keert, deze dag blijft een magische aantrekkingskracht uitoefenen op zo ongeveer ieder van ons. Uiteraard op de ene persoon al wat meer dan op de andere.

Zelf ben ik niet zo bijgelovig, maar toch zal je me bijvoorbeeld nooit onder een ladder zien rijden. Dat is het noodlot tarten, vind ik. En het fatum weet me al zo vaak te vinden!

Vandaag wordt dan ook nog eens de DIKKETRUIENDAG georganiseerd. 't Kan met andere woorden niet op!

Dikketruiendag - 001 (klein)En voor deze speciale dag, waarop we worden aangemoedigd eens even na te denken over ons kwistig energieverbruik, en als symbool en teken van goede wil, de verwarming enkele graden lager zetten, heb ik een, zo vind ik zelf althans, GOED en LEUK idee!

Als de chauffage minder warmte verspreidt, kleden we ons best iets dikker aan. Vandaar trouwens de term 'dikke-truien-dag. In dit verband, en in het kader van onze 'Love Week' vond ik op het Internet een aardigheidje dat ons niet alleen Dikketruiendag - 002 (klein)warmte, maar ook heel dicht bij elkaar brengt. De tweepersoonstrui, ontworpen door de jonge  (° 1981), talentvolle Nederlandse Antoine Peters, die met zijn project 'a sweater for the world' sinds 2006 de wereld aandoet. Overal waar hij komt vraagt hij duo's om zijn buitenmaatse trui aan te trekken, waarna hij er dan foto's van neemt. Zoals hier, in Amsterdam en Parijs.

Antoine is evenwel niet de eerste die met dit idee op de proppen kwam. Op het Internet vond ik ook nog een foto van een koppeltje, waarvan ik vermoed dat de vrouw aan het werk toog, om een trui te breien waarin zij en haar partner, gezellig samen de kou kunnen trotseren!

>>> Klik op de foto's voor een groter exemplaar (van de afbeeldingen, hè Knipogen).