20-05-13

Cobra's Classic Battle

   

De sterk verminderde motoriek van mijn (typende) linkerhand heeft me ervan weerhouden de afgelopen maanden nog actief te zijn op deze blog. Hopelijk treedt dit jaar alsnog de lente in, en brengt de doorgaans hiermee gepaard gaande warmte, ook enige beterschap in mijn fysieke toestand. Want mijn hoofd zit boordevol data die ik graag met mijn medemensen zou delen. We zien wel wat de toekomst brengt. En hopen, als steeds, op het beste Lachen

Om een vroegere schoolmakker en zijn lieve vrouw een plezier te doen, haal ik, met de hulp van de in mijn plaats typende assistent, toch nog eens het uiterste uit de kan, in casu mezelf. Want bij deze verzoek ik jullie immers om voor die mensen hun dochter Rani te stemmen in haar deelname aan de ‘Cobra’s Classic Battle’, een klassieke muziek wedstrijd, voorbehouden voor pianisten in de leeftijd van 6 tot 17 jaar.

Wees dus alsjeblieft zo goed om onderstaande foto aan te tikken, naar Rani’s uitvoering van ‘Johannes Brahms’ - 2de Rhapsodie te luisteren en vervolgens met de muisaanwijzer links onderaan op de stemknop te drukken.

rani,klassiek,cobrasclassicbattle,classicbattle,muziek,linkerhand,piano,vrouw,lente,johannesbrahms,brahms,2derhapsodie,motoriek,medemensen,pianist,schoolmakker,muziekwedstrijd,wedstrijd,assistent

Geniet van dit mooie stukje muziek!

Namens Rani, haar ouders en mezelf: bij voorbaat een warm en hartelijk bedankt voor jullie stem! Lachen

06-03-09

Crossfiets

Mijn zoon Austin heeft zich een BMX aangeschaft. Met zijn eigen spaarcenten en met goedkeuring van zijn ouders. Hij was reeds enkele jaren aan het twijfelen of hij nu ging sparen voor een laptop of voor een stalen ros. Uiteindelijk is het dus een BMX geworden. Kost bovendien slechts de helft van een schootcomputer, zodat de jongen het saldo van zijn spaargeld verder kan aandikken om op een later tijdstip alsnog een laptop aan te kopen. LachenBMX bicyclist doing a stunt

BMX'en is opnieuw een rage aan het worden. Jongeren, voor zover mij bekend haast uitsluitend jongens, en uit alle milieus, groepen samen om op heuvelachtig terrein te crossen, over bulten en aangemaakte schansen te springen en trucjes uit te halen. Een heel sociaal gebeuren dus, en een sport die bovendien voornamelijk buiten wordt beoefend.

Het enige minpunt vind ik het feit dat die BMX'en niet volledig conform de wegcode zijn uitgerust. Een fietsbel ontbreekt bijvoorbeeld, en reflectoren eveneens. Dat er op (laten) plaatsen vinden die jongelui 'niet kunnen.' Derhalve laat ik mijn zoon slechts met tegenzin met zijn BMX over de openbare weg naar het crossterrein rijden. Maar ja, hoe moet hij er anders geraken?

Austin op BMX - 000Het is wel leuk om te zien hoe de jongen, vooraleer hij zich naar het lokale crossterrein begeeft, eerst op YouTube gepubliceerde filmpjes bekijkt, met daarop voorbeelden van sprongen, trucs, bewegingen... Het gebeurt ook dat Austin in onze eigen achtertuin aan het 'trainen' is en opeens naar binnen komt gelopen met het verzoek snel even op mijn laptop naar een filmpje te mogen kijken om te zien hoe een bepaalde truc of beweging alweer dient te worden uitgevoerd.

Tijdens mijn prille jeugdjaren had ik een zelfgemaakte crossfiets. De basis was een afgedankte, roestige witte minifiets van mijn oudste zus. Je kent dat wel, zo een compacte fiets die bovendien kon worden dubbelgevouwen. Samen met mijn pa had ik op de schuine buis de brandstoftank gemonteerd van zijn ook al afgeschreven antieke motorfiets. En als zitting had ik een lang zadel dat eveneens van een motorfiets afkomstig was. En met een aangepast stuur en een grote koplamp erbij, had ik een ferme crossfiets.

Je had mij in die tijd in onze tuin moeten zien rijden. Met mijn ouderwetse blauwe motorhelm op met witte middenstreep. Die had lederen oorflappen, die met een sluiting onderaan de kin het ding op mijn hoofd hielden. Op zondagen ging ik dikwijls met mijn vader naar de motorcross kijken. We konden na de prijsuitreiking voor mij part niet snel genoeg terug thuis zijn, zodat ik met mijn crossfiets de wedstrijd kon naspelen. Ik zette zelfs heuse parcours uit. Ik klopte stalen pinnen in de grond, verbond deze met touwen en hing zelfs hier en daar lintjes.bmx1 (klein)

Omstreeks het begin van de jaren tachtig werd BMX crossfietsen een tijdje populair in onze contreien. Her en der werden er teams gevormd, clubs opgericht en wedstrijden georganiseerd. Veelal kwamen de jonge sporters uit het motorcrossmilieu. Met mijn pa ben ik nog naar wedstrijden gaan kijken. In het eerste jaar middelbare school had ik trouwens ook een klasgenoot die in zulke crossen meereed.

Moest mijn lichaam, heden ten dage, als gevolg van dat geklungel van die chirurg, niet zo willoos zijn, ik zou toch wel eens stiekem op Austin zijn BMX durven kruipen. Terwijl de jongen naar school of om een andere reden thuis afwezig is. Om evenwicht- en andere kunstjes uit te proberen, want zulke dingen lijken me leuk. Omwille van de eerder aangehaalde reden zal het BMX'en evenwel in mijn dromen moeten geschieden. Wat dan weer als voordeel heeft dat ik er niet mee moet wachten tot mijn zoon er een keertje niet is! Lachen Lachen Lachen

Oh ja, wie interesse heeft in mijn pennenvruchten uit vroegere jaren, is van harte welkom op mijn nieuwe blog: 'Rudi's schrijfsels'.

29-12-08

En de winnaar is…

Neen, zo ver zijn we nog niet. De wedstrijd is nog maar net begonnen! Voor wie slechts af en toe mijn blog bezoekt: er wordt dus gezocht naar 'de beste Skynet Blog'. Nog niet iedereen heeft blijkbaar door dat al die tralala daaromtrent eigenlijk niet nodig is. Het is toch wel duidelijk dat MIJN blog de BESTE is!

Hahaha, dat klinkt lekker (?) dikkenekkerig, hè?! Maar het is nu eenmaal zo dat je in een wedstrijd als deze, eigenlijk in geen enkele wedstrijd, ver komt met (valse) bescheidenheid! En wees eerlijk: wie haar of zijn eigen blog niet goed vindt, houdt er best mee op, nietwaar?!

Blog Awards 2008

Praktisch nu:

Je klikt op de badge 'blogs awards '08 STEMMEN' in de rechterkolom van deze pagina.

Druk vervolgens op 'STEM NU!'

En in het volgende scherm op 'Mijn favoriete blogs nomineren!'

Heb je nog geen Skynet Pass, druk dan op 'register je gratis' om er één aan te maken. Dat neemt nauwelijks tijd in beslag;

Heb je er reeds één, druk dan op 'Log-in'.

Eens ingelogd, tik je 'rolstoeler' in op de opengelaten plaats van het adres dat je wenst te nomineren.

Vervolgens druk je op 'Bevestigen' en daarna op 'Nomineren'... en de klus is geklaard!

Even terzijde: schrik je géén bult, want dat staat niet. Zeker niet met de feestdagen! Mijn blog is immers, door hen die het hier voor het zeggen hebben, ingedeeld in de categorie 'Lifestyle'. Wie weet wordt 'Life in a wheelchair' wel een hype, een rage in 2009!

Je overige 4 stemmen kan je aan andere goede blogs geven.  Er zijn overigens diverse collega-bloggers die ik net zo zeer als mezelf, sommige zelfs meer dan mezelf, de zege gun. Laat ons bovendien ook niet vergeten dat die 'Awards' maar een bijkomend spelletje is!

Hoe luidt het gezegde ook al weer? Winnen is belangrijker dan verliezen! Oh neen, het is: DEELNEMEN is belangrijker dan winnen! Maar er moet er uiteraard eentje de hoofdprijs wegkapen, en daarvoor stel ik me dus kandidaat! Hartelijk dank voor jullie stemmen!!! Merci!!!

En... niet vergeten: tot 7 januari kan je elke dag opnieuw komen stemmen... Doen!

 

27-09-08

Prachtig weer!

Morgen gaan we op gezinsuitstap naar de kust. Oostende meer bepaald, de koningin der Vlaamse badsteden. En met twee nieuwe achterbanden op mijn bolide, en ook de voorbanden flink opgepompt, zal ik probleemloos de zeedijk kunnen afschuimen. Bedankt, Paul!

Fantastisch toch, dit prachtige, droge, zonnige weer. De natuur oogt ontzettend mooi. Met al die variaties in kleuren. En met die vallende bladeren is er zelfs zonder wind steeds leven in bos en tuin. Vandaag ben ik in de late namiddag nog even in onze eigen achtertuin geweest. Mee met de jongens, die ik gevraagd had om walnoten te rapen in onze boomgaard. Hun buit was mager, want er zijn de laatste twee dagen blijkbaar nauwelijks nog noten uit de boom gevallen.

Vliegenzwam

Van hun aanwezigheid in de tuin maakte ik gebruik om Brian en Austin de Vliegenzwam te tonen, die ik twee dagen geleden ontdekte, tussen de gevallen bladeren, naast een dikke, hoge zilverberk. Brian nam er met zijn GSM bovenstaande foto van, die met behulp van Bluetooth op de vaste schijf van mijn laptop terechtkwam. En in de buurt van deze paddenstoel, zijn inmiddels nog drie exemplaren van deze soort aan het eerste stadium  van hun groei begonnen. Laat ze maar doen!

Eerder deze namiddag zijn Austin en ik met het busje naar Zele gereden, waar Austin met zijn teamgenoten van de miniemenploeg van FC Daknam, een competitiewedstrijd diende te spelen. We reden naar de verzamelplaats, zijnde de parking van de eigen club, zodat mijn zoon een vriend kon oppikken om met ons mee te rijden. Toen men vertrok volgden we de colonne auto's van trainer en ouders. In het centrum van Zele raakten we hen kwijt. Een beetje nerveus hierdoor, sloeg de chauffeur daarop een verkeerde straat in. Maar aangezien ik in mijn jonge jaren dikwijls heb vertoefd in deze gemeente, kon ik Nicolas probleemloos tot aan het voetbalplein gidsen.

KFCE Zele - FC Daknam

Toen we daar aankwamen was er niemand meer op de parking te bespeuren. Blijkbaar had geen enkele persoon uit de groep zich vragen gesteld bij ons plots verdwijnen aan de staart van de autocolonne. De twee jongens spoedden zich naar de kleedkamers. Zelf had ik er, om nogal evidente redenen, geen zin in om de anderen te gaan vervoegen in de kantine, waar ik veronderstel dat ze zich ophielden en nam plaats aan de kant van het voetbalveld waarop gespeeld zou worden. Om in het zonnetje, met mijn leesbril op de neus, mijn Humo te lezen. Tot de wedstrijd een aanvang nam. Mijn zoon speelde naar behoren. Het enige wat me trouwens interesseert is dat de jongen zich amuseert, en zo zag het er naar uit.

Rechts van mij stond een, in de loop van de wedstrijd steeds groter wordend, groepje ouders van de tegenstrever. Toch gek hoe ernstig men dat ‘spelen' neemt. Ik kom op dit thema later nog wel eens terug. Van de ouders van de eigen ploeg heb ik niemand gezien of gehoord. En ik vond ook geen redenen om naar hen op zoek te gaan. De trainer stond tijdens de match op een meter of vijf van mij, doch vond helaas voor, tijdens, noch na de partij de tijd om me te groeten of eens toe te roepen. De thuisploeg won met 3-0. Tijdens de terugrit luisterde Austin met oordopjes naar zijn favoriete muziek. En ik had een geanimeerd gesprek met de taxichauffeur. Gelukkig maar, want een mens zou, na zo een gesprekloze middag, wel eens de kunst om dat te doen, verleren!