23-10-11

Hengelaarplezier & sportvisserijvertier

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,ouders

Reeds van op heel jonge leeftijd ging ik vissen. Mee met mijn pa, en meestal op paling. Eens ik als tiener, door mijn ouders oud genoeg werd bevonden, trok ik er alleen op uit. Meestal richting provinciaal domein. Een gigantisch terrein met een kasteel, bossen, bloementuinen, een dierenpark, speeltuin en enkele visvijvers. Gelegen op een kilometer of vijf van mijn ouderlijke woonst.

Toentertijd was fietsen binnen het domein niet toegelaten. En omdat de afstand tussen de ingang van het domein en de visputten, toch enkele kilometers bedroeg, had ik voor het transport van mijn spullen een karretje gemaakt. Van het onderstel van een oude kinderwagen, waarop ik een plank had bevestigd.

Het karretje plaatste ik op de bagagedrager achteraan mijn fiets. Mijn door mijn pa, met recuperatiemateriaal gemaakte houten vissersbak, kwam daar nog bovenop te staan. Met snelbinders bevestigde ik dit alles stevig aan mijn fiets. Mijn in een kokervormige stoffen tas gestopte werphengels en oude vissersparaplu, bevestigde ik, met oude lederen riempjes, aan de buis van mijn fiets.

Met al mijn visspullen op de fiets reed ik dan van thuis tot aan de ingang van het domein. En van daar trok ik vervolgens het karretje met mijn visgerei, middels een stevig touw, tot aan de visvijver.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersHet vissen was een vrij sociaal gebeuren. Rond de vijvers trof je vaak dezelfde mensen aan, waaronder ook heel wat jongelui. En bijna uitsluitend jongens en mannen. Eens geïnstalleerd op ons plekje aan het water, gingen we doorgaans bij de reeds eerder aanwezige hengelaars even gaan luisteren of ze al wat hadden gevangen. En zo het antwoord bevestigend was, keken we met graagte naar het door de visser even uit het water getilde leefnet. Om de zich daarin bevindende gevangen vis te aanschouwen. En de betreffende visser te feliciteren met zijn vangst.

Ook als we na een uur of zo turen naar onze dobber, of geduldig wachten op enig geluid van het aan onze werphengels bevestigde alarmbelletje, geen beweging of geluid waarnamen, gingen we elkaar opzoeken. Om onze nood te klagen. En onze benen te strekken Knipogen En als er iemand ‘beet’ had, dan kwamen de vissers uit diens buurt rond die gelukzak staan. Om hem bewonderend, en niet zelden met enige jalousie, de buit te zien binnenhalen. Vooral als het grote kanjers betrof, die meestal nogal wat weerwerk boden en moesten worden moe gemaakt, vooraleer te worden opgehaald, gaven nogal wat omstanders gretig hun ongevraagd en meestal ook onnodig en ongewenst advies. Gewoonlijk wel welkom was dan weer de hulp die collega-vissers boden door het reeds in het water houden van het schepnet met behulp waarvan de aan de haak van de vislijn hangende vis op de oever en dus het droge moest worden gebracht.

*****

Op een zekere dag in de vakantie, was ik met een vriend een namiddag gaan vissen in dat provinciaal domein. De buit was mager. Buiten de dikke aal die ik had gevangen. Nogal wat andere, rond de vijver verzamelde vissers, waren jaloers op mijn vangst.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersZo ook de corpulente zoon van de champetter uit een gehucht, grenzend aan de buurt waar ik woonde. Die kerel was een jaar of twee ouder dan mij. Daardoor en tevens door het feit dat we nooit bij elkaar op school hadden gezeten, kende ik de jongen slechts vaag.

Toen mijn maat en ik ons boeltje bij elkaar hadden gepakt en net op het punt stonden om ons via de, naast de vijver lopende, geasfalteerde laan, naar de uitgang van het domein te begeven, kwam die kerel, samen met zijn twee maten, op me af. En vroeg me of hij mijn vangst nog eens mocht zien.

Met enige tegenzin haalde ik de snelbinder van rond mijn op mijn karretje staande vissersbak, opende de klep ervan en haalde er het wit stoffen zakje uit waarin de door mij gevangen aal zat opgesloten. Ik loste de strop waarmee het zakje werd dicht gehouden en liet de inhoud zien: een vette paling van een centimeter of 40 lang, wel minstens 2 centimeter dik en vast minimaal 800 gram zwaar. Die lag te kronkelen in een door hemzelf geproduceerd half transparant wit slijm.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersDe ogen van de dikke tiener voor me puilden bijna uit hun kassen. Hij wou de aal van me afkopen. En bood er mij maar liefst 500 Belgische Franken voor aan, een goeie 12 Euro. In die tijd, eind de jaren zeventig, was dat, voor een jongere, een ferm bedrag.

Toch was mijn vangst verkopen geen optie. Die nam ik mee naar huis. Om aan mijn huisgenoten te tonen, te doden, te stropen, te kuisen en later zelf op te eten. En ik dacht er nog niet aan om dat ritueel te verbreken voor wat geld.

Die dikzak snapte dat evenwel niet. Hij bekende me dat hij thuis bij voorbaat had opgeschept over zijn visserstalent en de vangt die hij naar huis zou meebrengen. En nu dreigde hij gezichtsverlies te lijden door met kompleet lege handen weer te keren. Dus wou hij hoe dan ook mijn aal. En kwam dreigend en boos kijkend op me af toen ik het zakje weer dicht bond, wegstopte en mijn vissersbak weer aan mijn karretje vastmaakte.

Nu was ik in die tijd zelf geen hummel en best potig, maar toch vermeed ik liefst een fysieke confrontatie met die gast van minstens een kop groter dan mij en met een lichaamsvolume van wel drie keer het mijne. Dus wenkte ik mijn maat en zette het samen met hem op een lopen. Mijn karretje achter me aantrekkend.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersDe zoon van de champetter bleef eerst enkele seconden verbouwereerd ter plaatse staan, maar gaf toen met de palm van zijn dikke vette pollen zijn beide maten een flinke duw in de rug en zette zich samen met hen in beweging. Me onderwijl dingen toeroepend die ik niet kon verstaan. Want wij waren inmiddels al op geruime afstand van elkaar verwijderd. Met zijn logge lijf, nog verzwaard door de ballast van zijn visgerei, kon die gast trouwens mijn tempo absoluut niet aanhouden. Toen hij en zijn vrienden de uitgang van het domein bereikten, zaten mijn vriend en ik reeds op onze met het visgerei geladen fietsen en reden we gezwind weg van de fietsstelplaats. Die vetzak zonder visvangst het nakijken gevend.

Thuisgekomen toonde ik vol van trots mijn vangst aan mijn moeder. Die blij was met mijn succes. En verzekerde me dat ook mijn pa, bij thuiskomst van zijn werk, verheugd zou zijn over mijn vangst van zulk een ferme paling.

Over het conflict met de zoon van de champetter zweeg ik wijselijk. Het had geen zin om mijn ma nodeloos bezorgd te maken. Bovendien wou ik ten alle prijze vermijden dat ze me niet langer zou toelaten om alleen of met vrienden te gaan vissen.

Als steeds maakte ik zelf mijn vangst gereed om klaar te maken voor consumptie. Daar was ik goed in. Ook de buurjongens kwamen, als ze bij het vissen iets hadden gevangen, bij mij langs om hun vis te laten doden en kuisen. Dat deed ik buiten, of bij slecht weer, in onze garage.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersNet onder de kop van mijn nog levende paling maakte ik met een scherp mes een snede. Waarna ik, terwijl ik met een vod de kop vasthield, met een oude platte bektang, de huid van de aal vastkneep en van diens lijf stroopte. Vervolgens sneed ik zijn buik open in de lengterichting. En haalde alle ingewanden uit het lijf door mijn duim van aan de kop tot aan de staart door het lijf te bewegen. Dan sneed ik de kop eraf en spoelde en wreef de overgebleven resten proper in een emmer met proper putwater. Dat ik middels onze oude waterpomp aan de oppervlakte had gebracht. Met keukenpapier depte ik daarna het vlees proper. En bracht het dan naar mijn ma. Die het in een zakje stopte en in de diepvries deponeerde. Om er later, samen met andere door mijn pa en mij gevangen palingen, een heerlijke maaltijd mee te bereiden.

*****

Door dat vaak uit vissen gaan naar dezelfde waterput, leerde ik er dus snel jongens kennen die daar dezelfde hobby uitoefenden. Het waren doorgaans kerels van ongeveer mijn leeftijd of enkele jaren ouder. Soms zat ieder gewoon op zijn eigen plekje en brachten we elkaar zo nu en dan een bezoekje. Om te zien wat de andere al had gevangen, maar vaak ook gewoon om een praatje te slaan en zo de tijd te doden.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersSoms troepten we ook samen en zaten we allemaal naast elkaar met onze vislijnen. Door ons gestoei en gebabbel werden de vissen vast afgeschrikt, want veel werd er op die momenten doorgaans niet gevangen. Ook niet die keer dat ik als twaalfjarige met de enkele jaren oudere, aan de visput ontmoette Wouter en nog een tweetal andere gelegenheidsvrienden, aan het vissen was. Het was warm weer en we hadden dan wel nog niet eens beet gehad, de leute was er niet minder om.

Op een gegeven moment kwam er op het wandelpad, gelegen op een tiental meter van, en iets hoger dan, de visvijver, een knap blond grietje aangetrippeld. Uiteraard was Wouter de eerste uit ons groepje die het meisje had opgemerkt. De praatgrage kerel zat immers meer rondom zich te kijken dan naar de dobber van zijn vislijn. Hij maakte ons, de andere drie, met opgewonden stem, attent op die mooie verschijning. En het korte rokje dat ze droeg onder het al even weinig verhullende topje van het, voor haar vermoedelijk zowat vijftien jarige leeftijd, reeds fraai gevormde lichaam.

Wouter floot luid tussen zijn tanden. De frêle schoonheid stopte en keek ons glimlachend aan. Waarop Wouter haar uitdagend vroeg of dat rokje niet nog wat hoger kon. “Oh, jawel hoor!” zei het meisje lachend, “Ik draag er toch nog een broekje onder!” Waarop het lekker ding haar minirokje optilde en wij een nauw om haar lijf spannend bleekroos onderbroekje te zien kregen.

Wouter sprong van opwinding bijna uit zijn eigen broek. Zenuwachtig, met blozende kaken en trillende stem vroeg hij aan het meisje waar ze heen ging. De speeltuin, zo liet ze weten. En toen ze met haar lieflijke stem positief antwoordde op zijn vraag of hij mee mocht gaan met haar, was Wouter niet meer te houden. Verbaast keken we toe hoe de jongen vliegensvlug al zijn visgerij bij elkaar scharrelde, ons nog snel ten afscheid groette en vervolgens naar dat meisje toe holde.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersWij, achterblijvers, keken die twee nog even na. Wouter met zijn zware visbak middels een riem op de rug dragend, in één hand de lange smalle zak met zijn vislijnen en met de andere hand wild gebaren makend. Terwijl het naast hem stappende meisje hem, onder het verleidelijk bij elkaar nemen van haar lange sluike haar, glimlachend aankeek. Waarschijnlijk was onze maat die knappe deerne een verzonnen verhaal aan het vertellen over eerdere wonderbaarlijke visvangsten.

Wouter zagen we die dag niet meer terug. Maar een dag later was hij wel terug van de partij. En bracht de jonge kerel, onder het vissen, in geuren en kleuren verslag uit van de formidabele namiddag die hij had beleefd met die mooie, vrouwelijke leeftijdgenote Lachen

>>>>>  klik op de afbeelding voor een grotere weergave  <<<<<

17-10-09

Competitiesport voor iedereen!

 

De meesten van jullie herinneren zich vast wel de Olympische Zomerspelen, die in augustus van vorig jaar (2008) plaatsvonden in het Chinese Peking (Beijing). En waar voor België Kim Gevaert, samen met haar drie collega's zilver haalde op de 4 x 100 meter. En haar landgenote Tia Hellebaut zelfs goud wist te bemachtigen in het hoogspringen. Een plak dat ook de Verenigde Staten binnen rijfde in de teamjumping. Deze verdienste was voor een groot deel toe te schrijven aan de prestaties die werden geleverd door het Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, Sapphire. Een staaltje van hoe zowel mens als dier de eer van een land kunnen hoog houden. Al spreken we voor wat betreft dit apenland, misschien wel beter van 'redden'. Knipogen

 

Olympische Zomersàpelen 2008 (Peking)

Na afloop van de reguliere Spelen was er, zowat een maand later, op dezelfde locatie, ook een editie voor mensen met onder anderen een fysieke beperking of een hersenletsel: de Paralympics.

Veel heb ik daar op de televisie niet van gevolgd. Gewoonweg omdat daar heel wat minder beelden van werden uitgezonden dan van de versie voor valide personen. Eén finalewedstrijd heb ik evenwel gezien en deze is ook in mijn geheugen opgeslagen gebleven.

Het betreft de finale van de 100 meter zwemmen, vrije slag, voor lichamelijk gehandicapten. De ploeg van Sporza had daar zelfs een heuse reportage van gemaakt, met voorafgaand aan de wedstrijd, een interview met de finalisten.

In de buurt van het Olympisch zwembassin, waar de finale zou plaatsvinden, sprak de reporter met de sporters. De eerste man, die werd geïnterviewd, had geen armen. "Kwijtgespeeld bij het werken met een zaagmachine", zo meldde hij, toen er hem naar werd gevraagd. Waarna hij mocht uitleggen hoe hij het in hemelsnaam klaarspeelde om te zwemmen, zo zonder armen. "Helemaal op beenkracht!" zo bleek.

Vol van ontzag wenste de reporter deze man succes toe in de finale en begaf zich met zijn camera- en geluidsman naar de tweede finalist. Dat bleek iemand zonder benen te zijn. Deze waren geamputeerd moeten worden na een vreselijk autoaccident. Ook aan deze kerel werd de vraag gesteld hoe hij er, zonder benen, in zou slagen die 100 meter te zwemmen. Hier luidde het antwoord: "Uitsluitend op armkracht!"

Ook van deze persoon nam de reportagecrew vol van achting afscheid, hem tevens een succesvolle finalewedstrijd toewensend. Waarna ze bij de derde finalist aanbelandden. Verrast en verbaast stelden ze vast dat deze topsporter armen noch benen had. De man zei zo geboren te zijn. En de door de reporter enigszins verlegen gestelde vraag van hoe hij er dan toch in slaagde te zwemmen zonder ledematen, beantwoordde de moedige man door te zeggen: "Mijn oren zijn zo ontwikkeld dat ik me al wapperend ermee, in recordtijden door en over het water kan verplaatsen. Dus mijn sterkte is mijn oorkracht!

Geweldig onder de indruk namen de interviewer en zijn team ook afscheid van deze man, die inmiddels door zijn trainer en verzorger werd klaargemaakt voor de finale. Waarvoor ze hem dan ook veel succes toewensten.

Rond het zwembad werd alles in gereedheid gebracht voor de finalewedstrijd '100m vrije slag'. De drie mannen namen, geholpen door hun trainers, plaats op de startblokken. En ook de official stelde zich klaar om het startsein te geven.

Het startschot weerklonk. De twee eerste zwemmers doken op eigen kracht het water in. De derde kreeg, geheel volgens een afspraak met de wedstrijdcommissie, een zetje van zijn trainer.

Twee van de drie zwematleten gingen goed van start en schoten, als pijlen uit een boog, vooruit door het water. De derde daarentegen, de kerel met armen noch benen, zonk als een zware rotsblok pardoes richting bodem. Na een minuut of twee bang afwachten naar wat gebeuren zou, dook zijn trainer toch het water in, viste zijn pupil op van de bodem van het zwembad en bracht hem naar de oppervlakte en uit het water. Alwaar de zonder ledematen levende man, happend naar adem, bekwam van zijn overduidelijk mislukte competitieve zwempartij.

Zijn trainer zat daar, aan de rand van het zwembassin, op zijn knieën naast de man en met zijn bovenlichaam over hem heen gebogen en vroeg bezorgd wat er in godsnaam was fout gegaan. Waarop de invalide man, met een rood aangelopen gezicht, uitzinnig van woede, al water spuwend uitschreeuwde: "En dat vraag jij aan mij? Je had godverdomme mijn badmuts over mijn oren getrokken!"


N.B.: geloof in geen geval altijd wat de schrijver dezes je probeert wijs te maken, want heel af en toe zit er wel eens een verzinsel tussen Knipogen

10-10-09

Het leven gaat door…

 

Marc Vloeberghs IIIHet overlijden van Marc is een zwarte bladzijde in mijn nog prille carrière als blogger. Maar die log visueel in het zwart zetten, zou deze lieve kerel onrecht hebben aangedaan. Want wie de moeite nam om iets dieper te kijken dan de oppervlakkige bitsheid die hij vaak tentoon spreidde, kon vaststellen dat Marc een lieve en gevoelig man was. Die helaas reeds sinds vele jaren heel veel fysieke en dooruit volgend uiteraard ook mentale pijn, kreeg te verduren.

Het zal moeilijk zijn voor zijn partner, Anita, om door te gaan zonder Marc. Maar het leven is op dat vlak meedogenloos. En gaat onverdroten verder. Ook voor iedereen die Marc genegen was. Een beetje bizar vind ik het, om overal zijn naam en beeltenis tegen te komen: op mijn msn, netlog, facebook... Ik laat alles nog even staan zoals het is, omdat het zo lijkt en aanvoelt alsof Marc wat minder dood is. Zoveel ophef als het jammerlijk overlijden van mediafiguur Felice, heeft het heengaan van Marc niet teweeggebracht, maar hij is wel degene die een blijvend plaatsje heeft veroverd, in mijn geheugen, maar vooral in mijn hart!

Rudi - avatarWie reeds sinds geruime tijd mijn blog leest, kan deze alinea overslaan. Maar zij die nieuw zijn, of die het al wisten, maar het, om welke reden dan ook, inmiddels zijn vergeten, wens ik er even attent op te maken dat ik nog een tweede weblog heb, namelijk "Rudi's Schrijfsels". Waarop ik regelmatig gereviseerde versies plaats van reeds eerder gepubliceerde teksten en zo nu en dan ook totaal nieuwe pennenvruchten. Een index van de schrijfsels vind je in de rechterkolom van de blog. Rep je erheen! Lachen

Het leven gaat dus door. Voor ons, doodgewone stervelingen, gewoon op deze aardkloot. Voor hen wiens specialisme het is, zoals bijvoorbeeld bij Frank De Winne het geval is, of die stinkend rijk zijn, is dat ergens in de ruimte. In het I.S.S., en later misschien op Mars. Of, dichter bij huis, op de Maan. Waar ze gisteren trouwens op zoek zijn geweest naar water. Wat ik nogal cynisch en belachelijk vond. Ze waren dat, met veel moeite en dure apparaten, ginds aan het zoeken, terwijl het hier met bakken uit de hemel viel!

Wheelchair UFO (blog)Mars groene man (blog)Wat mij eigenlijk het meest interesseert in de wetenschap van het universum, is of er naast hier op aarde, ook elders in het oneindige heelal intelligent leven aanwezig is. En als dat inderdaad zo is, of en hoe die dan met elkaar communiceren. En of die dan ook elkaar uitmoorden. En of daar dan ook van die machtswellustelingen en andere smeerlappen tussen zitten zoals bij het mensdom. En of er ook van die goede zielen bij zijn. Wie weet vind ik, in bevestigend geval voor wat dat laatste betreft, onder die, al dan niet groen gekleurde wezens, wel een sponsor voor mijn busje. Of stellen zij die buitenaards leven, om mijn mobiliteitsprobleem 'uit de wereld' te helpen, misschien wel hun eigen transportmiddel ter mijner beschikking. Of maken ze er mij eentje op maat. En zie je mij weldra door het luchtruim zoeven in een vliegende schotel! Lachen

16-07-09

Oops!


Soms wikt men best zijn woorden vooraleer ze ten gehore te brengen. Al te rechtuit zijn kan immers soms tot rare en/of onprettige situaties leiden.

Zo stond ik eens aan een buurtspeelpleintje, bij een groepje dames, waarvan ik er slechts enkele persoonlijk kende. Terwijl onze kinderen uitbundig op het grasveld en in de zandbak speelden, waren wij gezellig aan het keuvelen.

Postbode - 000Op een gegeven moment zei één dame uit het gezelschap, tot een andere vrouw, die zij voorheen blijkbaar ook niet kende: "Die twee oudste van jou lijken sterk op elkaar, hé?!" En ze vervolgde, wijzend op de kleuter die zich tegen zijn mama's benen aandrukte: "Terwijl deze jongen er volledig anders uitziet."

Waarop ik er onmiddellijk glimlachend en al gekscherend aan toevoegde: "Eentje van, zoals men zegt, de postbode, zeker?" Die vrouw keek me vies aan, nam haar kleine op de arm, draaide zich om en ging ervandoor. Had ik iets verkeerd gezegd? Inderdaad zo bleek! Want die dame haar jongste telg bleek het resultaat te zijn van een incidenteel uitwisselen van lichaamssappen tussen haarzelf en de plaatselijke facteur.

Haar man heeft, naar verluidt, de kleine aangenomen als was het er één van hem. Maar dat verandert uiteraard niks aan het feit dat het kind als twee druppels water lijkt op diens natuurlijke vader, de lokale postbode. Lachen

27-05-09

Visverstand, misverstand et cetera

 

Iemand is ontzettend boos op mij. En dan nog wel omwille van een futiliteit. Althans naar mijn mening. Want die mens in kwestie ziet dat totaal anders. En dat is diens recht. Dat staat zelfs in de 'Universele verklaring van de rechten van de mens.'

Waar het om gaat is het volgende. Op de blog van die persoon stond een foto van een goudvis in een bokaal. En in het bijschrift vertelde die kerel met trots dat dit zijn nieuwste aanwinst was.Goudvis - 000

Alhoewel ik er weet van heb dat die geschubde waterwezentjes waarschijnlijk een heel kort geheugen hebben (enkele seconden), en dat het dan allicht voor die diertjes weinig uitmaakt hoe groot de bassin is waarin ze moeten rondzwemmen, heb ik er toch iets tegen dat mensen goudvissen het leven laten slijten in zo een kale ronde glazen kom. Mijns inziens is dit trouwens een inbreuk op de 'Universele verklaring van de rechten van het dier.'

Godganse dagen rondjes zwemmen. En als afwisseling zo nu en dan de kom eens diagonaal kruisen. Dat is in mijn ogen een zielig vertoon. En als dat verhaal over dat ultra beperkte korte termijngeheugen van goudvissen een kwakkel is, zoals hier en daar wordt beweerd, dan leiden (eerder: lijden) die vissen wel een uiterst saai bestaan!

Het lijkt mij ook enerverend om daar als mens voortdurend naar te zitten staren. Naar een met water gevulde glazen bokaal, waarin een goudvis, eenzaam en alleen, schier eindeloze rondjes zwemt. Maar ieder zijn goesting, uiteraard!

Aangezien ik er, met de hierboven aangehaalde bedenkingen in mijn gedachten, niet veel voor voelde om op die kerel zijn 'heuglijke' mededeling ernstig te antwoorden, met een ongemeend proficiat, schreef ik een ludiek bedoelde reactie: "Ziet er lekker uit! Laat het je smaken!"

HaatmailDaarmee heb ik dus op die persoon zijn tenen getrapt. En ook op zijn ziel! Want, zo liet de verbolgen man me weten, deze nieuwe goudvis was er gekomen nadat de vorige door de in huis geslopen kater van de buren, uit die zwembokaal was gevist en half verorberd op het keukentapijt was achtergelaten. Alwaar die door zijn baasje werd gevonden. Terwijl de moorddadige kater, opgeschrikt door de komst van die manspersoon, er ijlings langs diens benen vandoor glipte.

Maar dat kon ik toch niet weten?! Nu ja, zo geraakt mijn map met ongewenste e-mail, naast die nare reclame, notificaties van gewonnen geldbedragen en andere onzinberichten, ook eens gevuld met wat haatmail!

Alhoewel, niet echt, want inderdaad, wederom hebben jullie een verzinsel gelezen dat ontsproten is uit mijn uiterst fantasierijke geest! Lachen

22-03-09

Moet er nog vogelwijn zijn?

 

Wereld Water Dag 2009Sinds 1993 wordt in de lidstaten van de Verenigde Naties op 22 maart WereldWaterDag gevierd. Middels het organiseren van evenementen en het verspreiden van informatie over water, tracht men op deze dag de waterproblematiek bij een breed publiek kenbaar te maken.

World Water Day - GraphicWij staan daar doorgaans niet bij stil, omdat we de kraan maar hebben open te draaien om aan proper water te komen om ons lichaam te wassen, het toilet door te spoelen, de vaat te doen, onze vloer te dweilen, ramen te lappen, eten  te bereiden... En dat water is zelfs drinkbaar! Alhoewel we, om aan onze drankbehoefte te voldoen, meestal water benutten uit flessen. Welke in nagenoeg onbeperkte mate te verkrijgen zijn in de detailwinkel of het grootwarenhuis.

Maar toch is er wereldwijd nog steeds een groot aantal mensen zonder, of met een tekort aan schoon drinkwater. Vooral de watervoorziening in ontwikkelingslanden is vaak ontoereikend.

In 2009 is het thema van WereldWaterDag 'Shared Water - Shared Opportunities'. Er zal in het bijzonder vandaag, maar ook gedurende de rest van het jaar, speciale aandacht gaan naar de grensoverschrijdende watervoorraden die ons met elkaar verbinden. Het stimuleren van samenwerkingskansen op het vlak van beheer van grensoverschrijdende watervoorraden kan bijdragen tot wederzijds respect, begrip en vertrouwen tussen landen,  en kan vrede, veiligheid en duurzame economische groei bevorderen.

Hopelijk vindt men met het bovenstaande hier en daar gehoor, zodat alle moeite niet voor niks is geweest, en deze dag derhalve niet in het water valt!

20-01-09

Mag er ook eens (met ons leed) gelachen worden?

Op een warme zomerdag maken drie jonge Vlaamse kerels, met de namen Frankie, Danny en Alain, een uitstapje naar de Noordzeekust. Ze hebben alle drie een kleine handicap die alleen te zien is als ze stappen:

Frankie trappelt ongelooflijk met zijn voeten;

Danny zijn ene been is langer dan het andere, zodat hij mank loopt;

Alain sleept zijn ene been altijd achter zich aan.

Eens aangekomen op het strand vleien ze zich alle drie neer op een meegebrachtte badhanddoek en genieten van de zon en van het uitzicht. Ondermeer op de knappe dames en jonge grieten die daar zomaar voor hun neus over de zandvlakte paraderen in hun bikini of monokini.

Op een gegeven moment komen er drie, niet onknappe meisjes, van ongeveer hun leeftijd, naar hen toe. Ze beginnen te babbelen met de drie vrienden en er ontspint zich een leuk gesprek. Het lijkt echt wel te klikken tussen het meisjes- en het jongenstrio. Plots roept één van die meisjes: "Laten we gaan zwemmen! Het is vast heerlijk in het water!"

De drie jongens proberen er met allerlei foefjes onderuit te komen, want het is nog een heel eind stappen tot aan het water en ze zijn bang dat die meiden zullen afknappen op hun handicap. Maar de meisjes blijven aandringen. Dus besluit Frankie om toch maar mee te gaan. Al trappelend over het zand roept hij uit: "Ah! Dat zand is hier heet!" Dan komt Danny overeind en probeert zich te redden met de schreeuw: "Dit strand ligt hier vol met putten en bulten!"  Waarop ook Alain recht springt en Danny voorbij holt terwijl hij uitroept: "Wacht, Danny! Ik zal het zand een beetje voor je effenen!"

P.S.: ik ben een beetje ziek en heb tevens een nogal drukke weekplanning met diverse vergaderingen op verplaatsing en dan ook nog eens een studiedag (de organisatoren noemen het een 'infomoment'). Maak jullie dus geen zorgen als ondergetekende deze werkweek wat minder van zich laat horen. Ik haal mijn schade achteraf wel in! Knipogen