29-04-12

Wiet

  

Ooit kreeg ik van een specialist pijnmedicatie voorgeschreven op basis van opiaten. Door de apotheker afgeleverd in een klein bruin flesje. Volgens de informatie op de bijsluiter diende ik, per inname beurt, één druppel van het vloeibare goedje op een blokje suiker te gieten. Dat ik dan vervolgens in mijn mond moest nemen om het daar geleidelijk op mijn tong te laten smelten.

Man, dat was fantastisch spul! Het effect trad razendsnel in werking. De pijn verdween niet, maar kon me niet meer deren. Het medicijn maskeerde het pijngevoel door er een gelukzalige gewaarwording overheen te weven. High werd ik er niet van. En ook niet minder alert. Zodat ik bij gebruik van het spul toch nog normaal kon functioneren.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinMe bewust van de gevaren van deze drug, ging ik er heel doordacht en zuinig mee om. Dus het duurde wel even vooraleer het flesje leeg begon te geraken. Met de arts die het product had voorgeschreven had ik geen nieuwe afspraak gemaakt, dus ging ik op consultatie bij mijn huisarts om aan een nieuw voorschrift te geraken. De brave man, toen een vijftiger, en één van de eerder conservatieve soort, waar het geneeskunde betreft, wou me onder geen enkel beding verder laten gaan met het gebruik van dat medicijn. Voornamelijk omwille van het gevaar er verslaafd aan te geraken.

Volgzame ik drong niet aan bij deze dokter en keerde ook niet weer terug naar de geneesheerspecialist. Met het overblijvende vocht in het kleine bruinkleurige flesje ging ik nu extreem spaarzaam om. En het laatste beetje heb ik zelfs met mijn tong uit het flesje gelikt.

*****

In het jaar 2000, toen ik na die noodlottige operatie, waarbij een neurochirurg me door zijn geklungel verlamd maakte, aanhoudend hevige pijn leed, startte men een kuur op met Depakine, een middel tegen epilepsie (vallende ziekte), gecombineerd met een antidepressivum. Van enig pijnstillend effect stelde ik niks vast. Maar ik bleef gedwee de pilletjes slikken omdat ik best de bewering van de mij behandelende artsen wilde geloven, dat deze medicatie na verloop van tijd wel heilzaam zou werken.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinVele maanden later, toen ik de verzorgafdeling neurochirurgie had verlaten om verder te worden behandeld in het revalidatiecentrum, werkte die pijnstilling nog steeds niet. Hierop door mij geattendeerd, stelde mijn revalidatiearts voor om de dosis op te drijven. Wat na mijn akkoord hiermee ook gebeurde. Wederom zonder succes. Een ultieme poging om toch tot een gunstig resultaat te komen, was de dosis Depakine nog verder op te drijven. Waarbij ik dan wel diende over te stappen op de vloeibare vorm van het product.

Het gevolg van deze kuur was dat ik de gans dag door slaperig was. De pijn voelde minder erg aan, maar dat was veeleer het gevolg van mijn continue halfslapende toestand dan van een pijnstillende werking van de medicatie. Vaak viel ik in slaap terwijl ik in de sportzaal aan het oefenen was, in de gang op de hulp van een verpleegkundige zat te wachten of in de refter aan tafel zat te eten. Daar kwam ik dus niks verder mee. En heb dan maar, na wijs en rijp beraad, uiteraard door geleidelijk af te bouwen, ineens de inname van die ganse handel stopgezet. Ten nadele van de farmaceutische industrie, maar ten gunste van mijn maag, ergo mijn gezondheid.

*****

Vanaf dan beredderde ik me met af en toe een dafalgan te nemen als pijnstiller. En voor de rest mijn fysiek leed te verbijten. Waar ik, met het karakter dat ik heb, wel redelijk in slaagde. Een jonge verpleegster, die me al maandenlang verzorgde in het revalidatiecentrum, vond dat leven met continue pijn maar niks. Ze vond dat ik als jonge dertiger, die ik toen was, toch zo niet verder door het leven kon gaan. En raadde me aan om, in navolging van een deel van mijn ook aldaar verblijvende lotgenoten, zo nu en dan een jointje te roken. Het verdovende effect van de marihuana zou me, volgens haar, dan toch telkens, dan wel kortstondig, even een gevoel van pijnloosheid bezorgen.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinAangezien ik er niet echt op was gebrand om middelen te gebruiken die mij mogelijks ook mijn greep op de omgeving en mezelf zouden laten verliezen, was ik niet onmiddellijk gewonnen voor haar idee. Alhoewel ik, de betrokkenheid die ze etaleerde met haar voorstel, ten zeerste apprecieerde. Maar wijn, bier en andere alcohol houdende dranken gebruikte ik ook slechts met mate. Eens ik ook maar een beetje wankelde of licht werd in mijn hoofd, stopte ik abrupt met drinken. Gelukkig voor mij kon ik op dit vlak heel wat aan. Genetisch bepaald, want mijn pa kon ook goed tegen de drank. Maar die liet zich, in tegenstelling tot mij, wel af en toe eens gaan tot hij in dronken toestand verkeerde Lachen

Eens thuis, na anderhalf jaar afwezigheid, was ik de eerste twee jaar te druk in de weer met het terug orde scheppen in de chaos en het noodgedwongen reorganiseren van mijn leven, om me al te zeer te bekommeren om mijn pijn en andere fysieke problemen. Maar eens mijn huishouding weer min of meer naar behoren draaide en ik voor de meeste materiële, financiële en administratieve problemen een begin van een oplossing had gevonden, begon ik ook weer aandacht te besteden aan het zoeken naar remedies om mijn fysieke ongemakken tot een minimum te beperken. Pijnbestrijding was er één van.

Het internet was een handig hulpmiddel om informatie te verzamelen. Over in de handel beschikbare medicatie en vooral ervaringen en tips van lotgenoten. Uiteindelijk bleek, na veel lezen en analyse van alle gevonden data, de suggestie van dat verpleegstertje in het revalidatiecentrum, voor mij de enige nog resterende optie te zijn. Medicinale Marihuana bleek voor vele pijnpatiënten dan wel niet voor een totaal wegnemen van hun pijn te zorgen, maar wel voor een reductie van dit leed tot een meer draaglijk niveau.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinGeprikkeld door die wetenschap, maar toch nog steeds niet overtuigd om zelf de stap te zetten tot het gebruik van Marihuana, nam ik contact op met enkele mensen die beweerden (veel) profijt te hebben bij het medicinaal gebruik van deze drug. Sommige gebruikers rookten op regelmatige basis een joint, een sigaret waarin tussen de tabak ook wat verpulverde wiet wordt gerold. Anderen rookten de drug middels een pijpje. Maar het merendeel der medicinaal Marihuanagebruikers namen het spul tot zich als thee.

Na redelijk lang twijfelen besloot ik uiteindelijk om dit, ook in mijn geval mogelijks enige pijnbestrijdingsmiddel, toch eens uit te proberen. Naar ik van een gebruikster vernam, kon je met een voorschrift van een Belgische arts terecht in om het even welke apotheek in Nederland. Die daar door de overheid toestemming hadden verkregen om bepaalde types cannabis te verhandelen voor medische toepassing, aan gebruikers, mits voorgeschreven door de hen behandelende arts.

Aan mijn conservatief ingestelde huisarts, zelf een notoir kettingroker en ondanks, of net omwille van, deze verslaving, een pertinent tegenstander van elk product dat bij het gebruik ervan kan leiden tot geestelijke of fysieke afhankelijkheid, een wiet voorschriftje vragen had geen zin. Mijn persoonlijk assistente tipte de jonge collega van haar eigen huisarts als mogelijke voorschrijver. We namen contact op met deze vooruitstrevende arts, schetsten mijn medische voorgeschiedenis en de problematiek met betrekking tot pijnbestrijding. De, overigens sympathieke, man maakte er helemaal geen probleem van om me het gevraagde voor te schrijven. En ik beloofde hem op de hoogte te houden van het resultaat van mijn gepland medicinaal cannabisgebruik.

*****

Van mijn kennissen en via data op het internet kwam ik aan de weet dat je, in plaats van je bij de apotheek duur betaalde cannabis aan te schaffen, veel beter af was met een aankoop in een coffeeshop. Gerenommeerde coffeeshops zouden niet alleen spul leveren van een minstens even goede kwaliteit als de door de farmaceutische industrie, met toestemming van en controle door de Nederlandse overheid, via de medicijnenwinkels verdeelde wiet. Maar bovendien ook nog eens korting geven aan hen die het product aanschaften voor persoonlijk medisch gebruik, en dit konden aantonen via een voorschrift van hun arts.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinMijn keuze was snel gemaakt. Mijn mediwiet zou ik niet aankopen bij een Nederlandse apotheek, maar aanschaffen in één van de talloze in dat land gevestigde coffeeshops. Als kind aan huis in Zeeuws Vlaanderen, het meest zuidelijke deel van de provincie Zeeland, en voor mij, als inwoner van het Vlaamse Waasland, net over de nabije landsgrens, wist ik waar ik zijn moest. Er geraken zou iets moeilijker zijn. Maar dat zou uiteindelijk toch lukken door gebruik te maken van de diensten van het OCMW van mijn woonplaats, die toen net beschikten over een met een lift uitgerust busje om, tegen betaling, rolstoelers van thuis naar hun bestemming te brengen, en uiteraard naderhand terug naar huis.

Een afspraak werd gemaakt voor een weekdag enkele dagen na het telefonisch contact opnemen. De aan de Westerschelde gelegen, en via een kanaal met de Vlaamse stad Gent verbonden, gemeente Terneuzen werd mijn bestemming. Omdat er in die tijd aldaar een coffeeshop was gevestigd die toen niet alleen de grootste was van Nederland, maar tevens een uitstekende reputatie had op het vlak van kwaliteit van waar en service: ‘Checkpoint’. Mijn echtgenote zou me vergezellen. De rit was gepland om door te gaan op een moment dat onze twee kleine kinderen op school waren.

We arriveerden ter plaats halfweg de voormiddag. Ondanks dit vroege tijdstip stonden er reeds behoorlijk wat auto’s op de parking voor het gebouw. Dat zich net buiten het centrum van de gemeente bevond. We verlieten het busje en spraken af op welke plek de chauffeur ons ’s avonds zou afhalen. Waarna deze met het voertuig de terugrit aanvatte. En mijn echtgenote en ik ons naar de ingang van de drugstent begaven. De eerste klanten waren we zeker niet. Aan enkele van de, zoals in een kroeg opgestelde, tafeltjes zaten mensen, al dan niet rokend, bij een koffie, thee of frisdrank. Sommigen alleen, en ook enkele duo’s. Deze laatste gemoedelijk pratend met elkaar. Aan de toonbank stond een koper de door hem gekozen waar af te rekenen met een werknemer van Checkpoint.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinOp grote borden vooraan de balie en op de wand erachter hingen lijsten waarop in een vrij groot en goed leesbaar lettertype te lezen stond welke types Marihuana er in deze shop verkrijgbaar waren. De soort dat ik uit de informatie op internet had uitgekozen als, op basis van de erin aanwezige hoeveelheid THC en andere bestanddelen, wellicht de beste koop voor mijn doeleinden, stond er uiteraard niet bij. Dus vroeg ik raad aan de wietverkoper achter de balie. Die me vrij ongeïnteresseerd wat summiere informatie verstrekte. Op basis waarvan ik mijn keuze maakte. Ik kocht twee joints om ter plaatse te gebruiken en 5 gram om mee  te nemen naar huis. Dat laatste kreeg ik toegestopt in een doorschijnend plastieken zakje met druksluiting. Een klein pijpje in kunststof maakte mijn bestelling compleet.

Mijn voorschrift legde ik op de toonbank, waardoor de wiet me goedkoper werd aangerekend dan de gepubliceerde prijs. Het documentje mocht ik houden en bij een volgende aankoop opnieuw gebruiken, zo werd me gezegd. Ik rekende af, waarna we ons aan de drankbar iets te drinken aanschaften. Voor mijn eega een tas (gewone) thee en voor mezelf een koffie. We namen plaats aan een tafeltje. Ik bekeek de gekochte waar en besloot, volgens planning, een eerste joint aan te steken. Als doorgaans niet roker had ik uiteraard geen aansteker op zak. Zodat ik mijn buurman om een vuurtje moest verzoeken. Wat geen probleem vormde.

Zo trok ik een eerste keer aan de joint en inhaleerde de cannabisdampen. Het deed me niks, gaf me geen speciaal gevoel. Het liet me even koud als het trekken aan een gewone sigaret, wat ik in mijn leven al wel eens sporadisch had gedaan. Terwijl ik mijn jointje rookte, dronken we op ons gemak ons drankje op, waarna we de coffeeshop verlieten.

*****

Terwijl we ons met een gemoedelijk tempo, op het trottoir, in de richting van de winkelstraten verplaatsen, klonk er ineens van op de rijweg getoeter en geroep. Door en vanuit een uit de tegenovergestelde richting komende auto. Die ons inmiddels was gepasseerd, maar nu, in het zicht van onze spiedende ogen, met een bocht van 180 graden draaide, waardoor het voertuig vlak naast ons tot stilstand kwam. Vanaf de achterbank van een luxe type cabriolet kwam een jongeman gesprongen. Die ik onmiddellijk herkende. Zijn naam was ik even kwijt, maar we kenden elkaar van uit het revalidatiecentrum waar we allebei vele maanden lang verbleven.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinDe man was een toffe kerel, van goede komaf, maar toch allerminst hautain. Die als twintiger jarenlang in één van de Spaanse Costa’s woonde, alwaar hij werkte als zeer gewaardeerde tennisleraar voor de hogere, gegoede klasse. Tot op het moment dat hij op een avond in zijn appartement werd belaagd door onverlaten. En over de betonnen reling van zijn balkon naar beneden was gegooid. Een voorval waarbij hij naast wat breuken en interne verwondingen ook een ernstig en helaas blijvend hersenletsel opliep. Waardoor hij een streep kon trekken onder zijn vorige leven. En na zijn revalidatie voorlopig terug zou gaan inwonen bij zijn ma, een vriendelijke vrouw met het voorkomen van een echte ‘madame’.

Het deed me plezier de man zo mobiel te zien, want bij ons laatste treffen was hij nog rolstoelgebonden. De cabriolet bleek zijn eigendom te zijn. Hij vertelde me dat de knappe gast achter het stuur een goede vriend was, want zelf mocht hij, omwille van zijn handicap, geen voertuig meer besturen. En de sexy jonge griet naast die kerel was diens vriendin. Mijn kennis zelf had de ware liefde nog niet gevonden en ging tot dat moment zou komen, alleenstaand door het leven.

In mezelf hoopte ik dat zijn gezellen echte vrienden waren en niet enkel uit op het profiteren van zijn welstand. Tegen het meegenieten van zijn luxe had ik op zich geen bezwaar. Als het maar gebeurde door personen die niet enkel het geld, maar vooral hem graag zagen en men hem daarbij hielpen om onder de mensen te blijven komen, van het leven te genieten en ondanks zijn beperkingen gelukkig te zijn. En zo zag hij eruit, deze rijzige, zuiders gekleurde jongeman, met zijn stralend witte tanden, sportieve lichaamsbouw en, ondanks zijn gebrekkig stappen, verwrongen gelaatstrekken en moeizaam spreken, nog steeds de allure en uitstraling van een playboy.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinHartig lachend stelden we vast dat we beiden met hetzelfde doel in Terneuzen aanwezig waren: wiet shoppen bij CheckpointLachen Het was een fijn toevallig weerzien. Dat, achteraf gezien, veel te vluchtig was verlopen. Want voor ik er erg in had zat de (voormalige) ladykiller alweer op de achterbank van zijn auto en scheurden de drie er, toeterend en naar mij en mijn vrouw zwaaiend, aan een razende snelheid vandoor.

Ondertussen was ik nog steeds niet high of stoned. Elk euforisch gevoel bleef uit. Van enige afname van spierspanning of pijn was helemaal geen sprake. Het enige dat ik vaststelde was een zekere loomheid en een zwaar gevoel in de ledematen. En daar zou geen verandering meer in komen tijdens het winkelen en rondslenteren in de centrumstraten van Terneuzen. Activiteiten waarmee we de enkele uren tijd vulden tot wanneer de chauffeur met het rolstoelbusje ons op zou komen halen en terug naar huis brengen.

*****

Ten tijde van mijn cannabisexperiment volgde ik stemtherapie, die me aan huis werd gegeven door een jonge logopediste. Op een zekere dag stond het meisje voor mijn neus op een moment dat ik de jongedame nog niet verwachtte. Het was kort na de middag en ik had na het nuttigen van mijn middagmaal, een pijpje wiet gerookt. Dat me eigenlijk behoorlijk was misvallen. En waar ik op dat moment trachtte van te bekomen. Achteruit gekanteld in mijn rolstoel, buiten op het terras, in de schaduw van wat sierstruiken, want het was behoorlijk warm en zonnig weer.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinOm de negatieve bijwerkingen van het wietgebruik tegen te gaan, was ik begonnen met het drinken van limonade. Aangezien ik tijdens mijn opzoekingwerk immers had gelezen dat de inname van suiker de effecten van het wiet roken zou neutraliseren. Maar daar merkte ik op dat moment niks van. De na het roken opgetreden hoofdpijn was niet geminderd, maar door de inname van al dat suiker lag ik nu ook nog eens opgescheept met een droge mond en keel. Euforisch of ‘high’ was ik helemaal niet, maar toch was ik in die mate gedrogeerd dat ik duizelig was, slaperig en moeite had om me op iets of iemand te concentreren.

Het praten met een verdwaasde geest en droge tong, mond en lippen viel echt niet mee. Bovendien dwaalden mijn gedachten geregeld weg van de les. En diende mijn logopediste enige moeite te doen om mij attent te maken op haar aanwezigheid en de oefeningen waar we mee bezig waren. Het meisje wist vast niet wat te denken van de situatie. Want ze kende me en was me gewoon als een gedreven en aandachtige leerling. En zelf voelde ik me in een ongemakkelijke positie. Want ik was me terdege bewust van het voortdurend afnemen van mijn aandacht, maar slaagde er niet in om dat een halt toe te roepen. De ganse sessie was een ware kwelling. Een voortdurende strijd van mezelf tegen die vervelende symptomen van het cannabisgebruik.

Toch heb ik de anderhalf uur therapie volledig kunnen uitdoen. Maar ik was blij toen het oefenen voorbij was. En ik heb mijn les geleerd uit het voorval en nooit meer wiet gerookt op een moment dat ik de eerstvolgende uren volk kon verwachten.

*****

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinVeel heb ik daarna trouwens niet meer gerookt. Het beoogde effect bleef immers uit. Daarna heb ik het dan ook nog geprobeerd met uit wiet getrokken thee. Wekenlang dronk ik er ’s avonds een tas van. Want net voor het slapen gaan was, naar ik in meerdere artikels op het internet las, het beste moment om het vocht tot mij te nemen. En het pijnstillend en spierontspannend effect zou pas na enkele weken optreden. Dus dronk ik dagelijks deze thee, tot vervelens toe, want eigenlijk hou ik absoluut niet van dit type warme drank. Helaas werd mijn volharding niet beloond, want andermaal bleef het resultaat uit.

Na dat mislukt cannabis avontuur koos ik er resoluut voor de onafgebroken dagelijkse pijn ‘gewoonweg’ te aanvaarden en een plaatsje te geven in mijn leven. Mijn pijpje heb ik niet meer, maar ik heb wel nog een beperkte voorraad wiet ter beschikking. Voor het geval ik het toch nog eens wil proberen. Of gewoon zin zou hebben om een jointje te blowen voor de gezelligheid.

rudi,rudivandamme,avonturen,wiet,marihuana,cannabis,pijnmedicatie,opiaten,apotheker,bijsluiter,suiker,pijn,medicatie,high,dokter,arts,specialist,huisarts,operatie,neurochirurg,depakine,revalidatiecentrum,epiliepsie,pijnstillend,revalidatiearts,gezondheid,verpleegkundige,dafalgan,pijnstiller,verpleegster,joint,roken,blowen,dronken,pijnbestrijding,internet,pijpje,medicinale_marihuana,medicinalemarihuana,drug,sigaret,tabak,apotheek,thee,pijnbestreijdingsmiddel,man,kerel,playboy,voorschrift,doktersvoorschrift,bruinHeden beperk ik mij tot het nemen van een Dafalgan, om pijnsymptomen te bestrijden. Vooral het type Odis is handig, omdat je het op de tong kan laten smelten en het een uiterst snelle werking heeft. Bij erge spierpijn slik ik Ibuprofene. En heel erge achterhoofdpijn ga ik te lijf met het enkel op doktersvoorschrift verkrijgbare Dafalgan Codeïne. Doordat ik dit laatste medicijn slechts zelden inneem, geniet ik bij het gebruik ervan niet enkel van de pijnstillende werking, maar maakt de erin aanwezige opiumalkaloïde me zelfs vrolijk en een beetje stoned Lachen

>>> klik ook eens op de afbeeldingen <<<

29-12-09

Goede voornemens

  

Het is zowat een traditie dat de mensen die deze wereldbol bevolken, op het einde van het kalenderjaar, aan hun omgeving hun intenties kenbaar maken voor het volgende jaar. Schrijver dezes doet daar telken jaar vlijtig aan mee. Niet zo zeer om te vermijden uit de toon te vallen, maar veeleer, om niet te zeggen volledig, uit overtuiging! Ook dit jaar heb ik gedurende de voorbije weken een heleboel goede voornemens gemaakt. Maar wachten tot het wisselen van de jaartallen om mijn bedoelingen ten uitvoer te brengen, daar zie ik het nut niet van in. Niks uitstellen tot morgen dat reeds vandaag kan worden gedaan, is mijn motto. Vandaar dat ik nu al bezig ben met het realiseren van mijn goede voornemens!

AfvallenZo heb ik een dikke week geleden de beslissing genomen om gezonder te eten en zelfs op dieet te gaan. En ben ik daar dan ook stante pede mee begonnen! Dat mooie dametje dat dit postje siert, heeft daar geen nood aan. Maar ik wel, dus! Niet dat ik al echt, wat je noemt, 'DIK' ben, maar een tiental kilogram vet mag er toch wel af. Niet uitsluitend en alleen ten bate van mijn gezondheid, maar ook om mijn verplaatsingen, van bed naar rolstoel en omgekeerd, vlotter en met minder inspanning van mijn verpleegkundigen te laten verlopen. Dubbele winst is dus mijn objectief. En ik ben overtuigd van een slaagkans van 100%. Deze (zelf)zekerheid wordt me ingegeven door de wetenschap behept te zijn met een karakter dat een hoog percentage volharding bevat!

Daarbovenop ga ik ook wat meer bewegen. Af en toe mijn elektrische rolstoel aan de kant laten staan en mij corpus al stappend verplaatsen, dat zit er helaas niet in. Mijn lichamelijk actief zijn beperkt zich tot het wat heen en weer wiebelen vanuit zitpositie. Waarmee ik uiteraard ook reeds ben gestart! Tot verbazing, of eerder zelfs verbijstering van mijn omgeving. Van de gezichten van hen die Cartoon 'Goede Voornemens' - 002getuige zijn van deze bezigheid kan ik zo aflezen dat zij toch hun bedenkingen hebben bij mijn uitleg dat deze lichaamsgymnastiek mijn doelbewuste keuze is. En dat ik niet aan het flippen ben. Althans niet meer dan gewoonlijk! Knipogen

Mijn voornemen van vorig jaar om ervoor te zorgen dat het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus nooit meer dan enkele onbehandelde berichten zou bevatten, bleek in de praktijk moeilijk realiseerbaar te zijn. Tot ik een goeie maand geleden schoonschip maakte in die map. Maar de quasi leegheid hield niet lang stand. Dus heb ik er gisteren maar weer eens werk van gemaakt en ben ik vast van plan vanaf nu alle inkomende berichten onmiddellijk te verwerken. Als ik zo nu en dan, uit overmacht wegens bijvoorbeeld geen tijd of geen zin, het spel een beetje vals speel, door te beantwoorden e-mails door te sluizen naar de map 'concepten', dan lukt het me ongetwijfeld om ook dit voornemen waar te maken! Lachen

Rich girl (klein)Wat ik ook al sinds enkele dagen doe, en tijdens het komende jaar absoluut wil volhouden, is dagelijks minstens één keer hartelijk te lachen. En een liedje te zingen. Of dit althans te proberen. Door de laatst vermeldde activiteit als eerste te plannen, zet de eerst gemelde bezigheid zich doorgaans spontaan in. Een goede combinatie dus en makkelijk zat! Hier luiden de motto's: 'Lachen is gezond' en 'Muziek verzacht de zeden', bovenop het profijt dat ik er mij op het vlak van afslanken mee doe, door de calorieën die bij deze bezigheden worden verbruikt.

Voorts is er nog een resem dingen die ik wil verwezenlijken, maar noodgedwongen pas na Nieuwjaar kan bewerkstelligen. Eén ervan is de aankoop van een aangepast busje. Dit moet me ook wel lukken zonder de steun van een sponsorende serviceclub, een vermogende zakenman om rust, een Lottowinnaar, een gepensioneerde herenboer, een oosterse oliesjeik of een (jonge) miljardairweduwe! Knipogen

Prettige eindejaarsdagen. Tot na de wisseling!

19-07-09

Alles kan eens mens gelukkig maken

 

Ons huis staat op enige afstand van de straat. Een meter of 10, schat ik. En de voordeur ligt ook wat hoger dan de driewegsbaan waar we op uitkijken, en die in beide rijrichtingen is voorzien van fietsstroken,

Als gevolg van het goede, warme weer stonden tijdens de afgelopen werkweek, de deuren wagenwijd open. Zowel de binnendeur tussen de living en de inkomhal, als deze om naar buiten te gaan. Excuseer, 'rijden' in mijn geval. 

bicycle girl (small)Na met voldoening een werkje op de computer te hebben voltooid, wou ik nog even van de laatavondzon genieten op het terras aan de voorzijde van onze woning.

Vrolijk fluitend reed ik, vanuit de living, via de inkomhal door de openstaande deur naar buiten. Mijn ogen gericht op het klein afhellend vlak, dat daar ligt om het hoogteverschil tussen binnen en buiten te overbruggen.

Toen ik die 'stap' naar wens had beëindigd, dus zonder het ongewenste met mijn zitvlak naar voor schuiven op mijn zitkussen, richtte ik mijn hoofd op en keek recht in het lieflijk glimlachende gezicht van een jong meisje, dat al fietsend mijn woonst passeerde.

Haar (her)kennen deed ik niet, want zo goed als zeker heb ik dat mooie blondje nooit eerder ontmoet. Maar waarschijnlijk heeft ze gedacht dat het naar haar was dat ik floot. En had ik het geluk dat de deerne niet misprijzend reageerde, maar integendeel uiterst sympathiek!

Geloof me vrij, dat ik nog de ganse avond heb nagenoten van de toffe reactie van die jongedame.

Gisteren gebeurde er iets anders. Op dezelfde locatie. In de vooravond zat ik vooraan het huis mijn sandwiches op te eten. Gepositioneerd op een plekje waar een streepje zon was. De voorgevel staat daar ongeveer anderhalve meter meer naar voor, dan de van de rondom van een brede houten raamkozijn voorziene inkomdeur. De wind was even gaan liggen, dus was het een aangenaam vertoeven aldaar.

Blowing wind - 000Nog maar net had ik mijn avondmaal verorberd, toen er ineens een hevige windstoot kwam. Vlug greep ik naar de handdoek op mijn bovenlichaam en de doek van fleece die op mijn benen lag. Teneinde deze niet geheel te laten (op)pikken door de wind. Die was er gelukkig enkel vandoor met het, nu lege zakje, waar even ervoor mijn broodjes hadden in gezeten.

Verdikke, alweer vuilnis op mijn hof, dacht ik. Want iets dat op de grond ligt kan ik immers niet zelf oprapen. Tenzij, zo dacht ik steels, dat zakje om de hoek heen zou zijn geblazen, recht in mijn inkomhal. Alwaar het dan 's avonds allicht door de verpleegkundige van dienst zou worden opgemerkt. En door deze gedienstige man vast zou worden opgeraapt en in de vuilnisbak gegooid.

Maar ik rekende niet op een dergelijk onwaarschijnlijk geluk. Draaide mijn rolstoel en keek om me heen, maar dat transparant plastieken koelkastzakje was nergens te bespeuren. Allicht reeds tot bij de buren gewaaid, dacht ik nog. En aangezien ik buiten niks meer had te zoeken of te vreten, reed ik mijn, aan de voordeur liggend hellend vlak op. En wat zag ik daar liggen, mooi aan de kant, halverwege mijn inkomhal? Inderdaad, dat zakje! En blij dat ik was! Alweer een ganse avond goed geluimd door een fabuleus boffen.

Met deze twee ogenschijnlijk oninteressante en onbenullige voorvallen is voor mij nogmaals bewezen dat het de kleine dingen zijn, de simpele gebaren of uitingen, een onverwachte meevaller... die de echte levenskwaliteit, de gemoedsstemming van een mens bepalen. Of geldt dat enkel voor mij? En ben ik een zielig ventje dat al te vlug content is? Knipogen Voor mij is ieder vrij om daarover haar of zijn gedacht te hebben en dat vrijuit te melden. Je oprechte, eigen mening uiten, zal bij mij nooit kwetsend overkomen. Het is maar dat je het weet! Lachen

07-05-09

Omgaan met zieken

 

Vaak hoor je dat mensen niet op bezoek durven gaan bij iemand die ernstig ziek is, recent een zwaar fysiek letsel opliep of pas een dierbare verloor. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ga dan, en zwijg! Of zeg die persoon gewoon dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar ga er heen. Je komst op zich, zegt al genoeg. Je aanwezigheid is wat telt!

CrimiclownZelf weet ik meestal ook niet wat te zeggen in zulke situaties. En heb ik ook die, vaak terechte vrees dat wat ik zeg, verkeerd zal worden begrepen. Dan zwijg ik liever. En wacht ontspannen af, wat de ander zal zeggen. Als die al iets zegt. Gewoon een beetje bij elkaar vertoeven, desnoods zonder veel gepraat, moet ook kunnen! Trouwens, bij een tweede bezoek komt het meestal veel minder moeizaam tot een conversatie. Omdat je gesprekspartner dan doorgaans beseft dat je eerste visite niet zomaar een beleefdheidsbezoekje was. Of een visite uit nieuwsgierigheid.

Een dikke twee jaar geleden was ik ernstig ziek. Al mijn levensfuncties vielen het één na het ander uit en oorzaak noch remedie konden worden gevonden. Zelfstandig ademen lukte niet meer, een machine na het van me over, en enkel een infuus kon mijn lichaam van voedsel voorzien, want sondevoeding lukte niet. Mijn longfunctie faalde volledig en ik leek ten dode opgeschreven.

Vooraleer ik me, toen nog in een iets betere toestand, in het ziekenhuis liet opnemen, had ik aan mijn thuisverpleegkundigen,  mijn assistentes en mijn kinesist beloofd om hen van mijn conditie op de hoogte te houden. Dus ook toen ik, meer dood dan levend, op de dienst intensieve zorgen lag te zieltogen, trachtte ik nog steeds mijn belofte na te komen om wekelijks iets te laten weten. Mijn gewoonte er geen doekjes om te winden, zond ik hen een Sms'je met de melding dat 'mijn toestand uitzichtloos leek en dat ik ten einde raad was'.

Of ik dit bericht naar iedereen heb verzonden, dat kan ik me niet herinneren. En of ze allen antwoordden, evenmin. Maar dat laatste hoefde ook niet. En dat verwachtte ik ook niet. Maar hoopte ik mogelijks wel, want dagen- en nachtenlang met je volle verstand op een dienst intensieve zorgen vertoeven, in een schijnbaar hopeloze situatie, is allesbehalve een lachertje, zo kan ik je verzekeren.

Verpleegster - 000Dus lag ik, na het verzenden van dat berichtje, toch enigszins verwachtingsvol te staren naar mijn GSM. Hopend dat dit mobieltje spoedig een geluidje ten gehore zou brengen, ten teken dat er een bericht was ontvangen. Hoe lang dat wachten duurde, dat weet ik niet meer. Maar op een gegeven moment ontving ik een berichtje van één van mijn verpleegsters, dat me zeer trof omwille van zijn eenvoud en oprechtheid. De juiste woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen, maar het was iets in de trant van: "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" en dan allicht, "ondanks alles toch het beste gewenst" of iets dergelijks.

Geen aanmoediging voor iets waar ik zelf geen invloed op had. Geen hoopgevende woorden, die op dat moment hol en ijdel zouden hebben geklonken.

Met die negen woorden, heeft die verpleegster mij een mooi deel laten zien van zichzelf en haar persoonlijkheid! Die "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" zijn de mooiste en meest gepaste woorden die iemand mij ooit in een dergelijke situatie heeft gezegd of geschreven. Want ik vond er steun in. Ik was niet meer alleen met mijn gevoelens van onmacht en niet meer wetend hoe te reageren op wat er met me gebeurde.

Uiteindelijk heeft mijn lichaam zich toch hersteld. Maar dat hadden jullie allicht reeds begrepen. Want anders was ik nooit in staat geweest dit epistel, letter voor letter in te typen, en hier aan jullie te presenteren. De details van mijn wonderbaarlijke genezing en al wat er aan voorafging en nadien plaatsvond, vertel ik jullie wel eens op een ander moment. Maar onthoudt de moraal van het huidige verhaal en pas het intuïtief toe in jullie dagelijks leven. Merci! Lachen

26-04-09

REVA 2009

 

REVA - logoDonderdag jongstleden ben ik naar Flanders Expo geweest, in Gent. Daar had REVA plaats, een tweejaarlijkse informatiebeurs voor personen met een handicap en ouderen. En, zoals naar gewoonte op zulke activiteiten, reed ik, figuurlijk althans, weer een heleboel bekenden en oud-bekenden tegen het lijf.

En, zoals ook wel eens vaker gebeurt, werd ik weer een aantal keer 'herkend'. Zou ik dan toch zo een straatschuimer zijn? Zodat zo velen me kennen van ziens? Nochtans probeer ik, waarheen ik me ook beweeg, dit steeds zo onopvallend mogelijk te doen.

Mooi volk dat daar trouwens rondliep op de beurs. Als al die knappe, lief ogende jonge meisjes, de toekomstige ergotherapeuten, kinesitherapeuten, verpleegkundigen, sociaal assistenten... kortweg de komende generatie werkers in de sociale sector zullen vormen, dan blijf ik graag nog even gehandicapt. Zelfs tot op het einde van mijn leven! ;-)

thumbs-up (klein)Een beeld dat me trof was dat van een klein meisje, naar ik vermoed een jaar of 10 jong. Ze was in het gezelschap van haar mama, haar jongere zusje en een oudere dame, ongetwijfeld haar grootmoeder. Die in een manuele rolstoel zat en door dat kind werd voortgeduwd. En het meisje deed dat duidelijk met heel veel zin!

Het is maar hoe je je kinderen opvoedt. En als ouder, en bijgevolg uitermate belangrijk rolmodel, het goede voorbeeld geeft. Ik kwam dit vrouwelijk kwartet nog een aantal keren tegen. En zag zowel de mama als de kinderen geïnteresseerd kijken naar hulpmiddelen waarin oma leek geïnteresseerd. En de zusjes testten voor haar de looprekjes en andere spullen uit. Met zichtbaar plezier, getuige hiervan de brede grijns op die kindjes hun gezicht.

Stappend meisjeGrappig vond ik het zien van die blinde jongeman, voorzien van een witte geleidestok, die stevig gearmd door een knappe jongedame de beursgangen doorstruinde. Die jongen stapte daar rond in de zaal met een mokkel en de kans is groot dat die kerel niet eens echt benul had van welk een schoonheid er aan zijn zijde hing geplakt. En ik gun hem zonder meer een onontbeerlijke assistente met zulk een schoon figuurtje en mooi aangezicht. Jammer dat hij niet die jaloerse blikken van menig ziende beursganger kon waarnemen, die duidelijk ook wel dergelijk gezelschap zouden appreciëren.

Nog grappiger was mijn toiletbezoek, op het einde van mijn beursvisite. Uiteraard waren die hokjes weer te klein om mijn elektrisch aangedreven wielstoel te herbergen. Aan de mannenkant lukte het al helemaal niet, te wijten aan een wandbeugel die maar niet in opgeklapte toestand wou blijven staan. Aan de kant van de vrouwen was dat euvel er niet, maar ook daar was het hokje sowieso te klein, zodat de toiletdeur diende te blijven openstaan.

Maar daar had de hulpvaardige toiletdame een oplossing voor. Ze zei dat ze er de ADL- assistente zou bijhalen. Voor hen bij wie deze term niet bekend is: dit is een persoon die wordt ingeschakeld om mensen met een beperking te helpen. Dat kan bijvoorbeeld hulp zijn bij het uittrekken of aandoen van een jas en assistentie bij het eten of naar het toilet gaan. Die jonge ADL- assistente was nogal groot en breed gebouwd en zou door voor de openstaande deur te staan het zicht op mij kunnen ontnemen. En dat vriendelijke meisje gaf gevolg aan dat verzoek, zodat ik toch verzekerd van enige privacy, mijn blaas kon ledigen.

waving_hand (animation)Even later stond ik ook nog even in de belangstelling toen mijn aandacht werd getrokken door een levend standbeeldfiguur in een elektrische rolstoel. Jazeker, ook nieuw voor mij, maar dit fenomeen bestaat wel degelijk! Het in een net pak gestoken heerschap, met een hoge hoed op, waaronder een gezicht en haardos als zijnde van plastiek, te zien was, hengelde naar mijn interesse door met één van zijn in witte handschoenen gestoken handen naar me te wuiven. Vriendelijk als ik ben, wuifde ik glimlachend terug. Hij stak zijn duim op, waarna ik hetzelfde deed. En toen kwam die, op een pop lijkende persoon, tot net naast me gereden.

Met een vingertop raakte hij mijn arm aan. Een piep weerklonk. Vervolgens drukte die figuur met zijn wijsvinger zachtjes elders op mijn arm. Weer een piep! Toen gaf hij een tikje op mijn schouder. Maar nu weerklonk er geen geluid. De man keek verbaast en haalde zijn schouders op. Ik volgde zijn voorbeeld. Vervolgens raakte hij, met een verwachtingsvolle blik, nogmaals met zijn vinger mijn bovenarm aan. Weer klonk een piep! Dat toverde een glimlach op het plastic gezicht, en de man stak zijn duim op. Ik deed, zachtjes lachend, hetzelfde.

bigmouth (klein)Toen haalde hij, met een houterig gebaar, een snoepje uit de borstzak van zijn vest. En vroeg met gebaren of ik daar zin in had. Ik knikte van ja. Waarna die kerel het bolvormige snoepje van zijn doorzichtige verpakking ontdeed. Eens hij daar klaar mee was, gebaarde hij me om mijn mond te openen. Wat ik gewillig deed. Vervolgens kneep hij één oog dicht, en nam een pose aan alsof hij dat, naar inmiddels bleek, roodkleurige snoepje, in mijn mond wou gooien.

Ik sloot lachend mijn mond, maar dat kolderiek personage gebaarde me toch weer de mond te openen. Gedwee gaf ik daaraan toe. Waarna hij vanuit alweer dezelfde, op gooien lijkende houding, met het tussen duim en wijsvinger gehouden snoepje, in een boogbeweging het bolletje zoetigheid tot aan mijn lippen bracht, waar ik het dankbaar op mijn tong liet deponeren en vervolgens liet verdwijnen in mijn mond.

Blijkbaar was dit schouwspel interessant genoeg om er foto's van te nemen. Want ik merkte enkele lichtflitsen op van camera's. Dus verschiet niet als je me één dezer dagen met wijd open mond aantreft in een of andere publicatie.

05-04-09

Rudi's overdenkingen - Apenland

 

decorationIn België trekken sommige regels werkelijk op geen kloten! Zo betaal ik bijvoorbeeld jaarlijks, omdat ik verplicht ben, trouw mijn bijdrage voor de zorgpremie. Weliswaar aan een gunsttarief, gezien mijn situatie. Maar hoewel ik aan alle voorwaarden om daar van te genieten, ruimschoots voldoe, wordt deze niet aan mij uitgekeerd!

Omdat ik een budget krijg uitbetaald om assistenten aan te werven en te betalen! Maar met dat geld kan ik niet hetzelfde doen als met het bedrag van de zorgpremie! Dat budget mag enkel en alleen worden aangewend om onder een arbeidscontract voor mij werkende personen te betalen, en tevens alle daaruit voortvloeiende kosten. En al die uitgaven moeten tot in de details met officiële documenten worden bewezen.

Gedurende het eerste jaar dat ik weer thuis woonde, na anderhalf jaar in het ziekenhuis te hebben vertoefd, maakten wij gebruik van de dienst thuiszorg van de mutualiteit waarbij we toen waren, en nu nog Monkey ANGRYsteeds zijn, aangesloten. Die mensen kwamen ons huisgezin enkele dagen per week bijstaan voor het verrichten van huishoudelijke taken en het helpen van de verpleegkundigen bij mijn verzorging.

Op een zekere namiddag werden we opgebeld door de verantwoordelijke van deze dienst. Ze had me een maand daarvoor ook al eens gebeld voor een afspraak om mijn dossier te herbekijken. Toen was die ontmoeting evenwel niet doorgegaan, want ze was ziek geworden, zoals iemand van haar dienst me telefonisch had gemeld. En nu wou ze ineens dringend langskomen. Dat vrouwmens werd warempel boos toen mijn echtgenote haar kordaat meldde dat we haar de huidige week niet meer konden ontvangen! Ja, als invalide wordt je verondersteld ten allen tijde, voor iedereen die dat wil, beschikbaar te zijn. Zieken en gehandicapten hebben toch geen plannen, noch bezigheden, zo veronderstelt men immers. Wenkbrouw ophalen

In het begin van de daarop volgende week kwam die vrouw dus op huisbezoek. Allicht van de maatschappelijk werker van de mutualiteit, behorende tot dezelfde zuil, maar dat wou ze niet bevestigen, had ze te horen gekregen dat me vanwege de overheid een integratietegemoetkoming was ten deel gevallen. Dus nu moest de ons aan te rekenen kostprijs voor de door hen aangeboden thuishulp worden herberekend. Als er (geld) te rapen valt, schiet men vlug in actie!

Monkey scratching headToen ik tijdens de voorbije zomer die vrouw contacteerde omdat ik, in de zorgsector, een door hen gehanteerde vakantieperiode van drie (3) maand, met zeer beperkte dienstverlening, toch wat al te gortig vond, reageerde ze zo snel niet. Wat zeg ik? Ze heeft daarop helemaal niet gereageerd! Omdat ze zelf ook zo een lange pauze nam misschien?

Om terug te komen op de reden van dat huisbezoek. Verrast merkte ik op dat, naar ik vernam, die premie me door de hogere overheid werd toegekend om deels de extra kosten die mijn handicap met zich meebrengt, te dekken. "En u wilt deze dus gebruiken om er uw organisatie mee te financieren?" zo stelde ik haar beleefd de vraag. Je had die moeten zien steigeren! Ze ging me dus het bewijs opsturen dat mensen zoals zij wel degelijk recht van inzage hebben in mijn overheidsdossier en haar wijze van handelen, volkomen reglementair was!

Enkele dagen later ontving ik met de brievenpost een kopietje van één of andere wettekst, uitvoeringsbesluit of zoiets, waaruit dus moest blijken dat het mens gelijk had. En het recht had de prijs per uur op te trekken tot een astronomisch bedrag. We hebben die thuishulpdienst terstond buiten gebonjourd, want voor die prijs konden we net zo goed iemand uit de privé betalen!

01-04-09

Verzonden

 

1 april 2009 (klein)We gaan even terug in de tijd. Naar 1 april 2004 meer bepaald. Toen viel deze dag een etmaal later dan vandaag op de kalender te zien valt. Op donderdag dus.

Even voor acht uur belde ik de persoon op, die aan het hoofd staat van het team van zelfstandige verpleegkundigen, waarop ik sinds eind 2002, en heden nog steeds, beroep doe voor mijn dagelijkse persoonlijke verzorging.

Quasi in paniek, meldde ik haar met een nerveuze stem dat Brian en Austin al klaar stonden om naar school te gaan, terwijl ik nog ongewassen in bed lag. Haar collega, die werd verondersteld om zeven uur bij me te zijn, was immers nog steeds niet komen opdagen.

Mijn verpleegster klonk hoorbaar verveeld met de situatie en zei onmiddellijk de andere verpleegster te zullen bellen en dan meteen ook weer mij, om me te informeren over wat er aan de hand was. En wat er ging gebeuren.

Luttele seconden later rinkelde de gsm van de verpleegster die me net had gewassen, aangekleed en in mijn rolstoel gezet. Ze stond te gniffelen, maar nam niet op. Een minuut later was het mijn mobieltje dat lawaai maakte. "Ja, sorry hoor, maar ik kan haar niet bereiken." klonk het in mijn oor, "dus zal ik maar onmiddellijk zelf komen!" Waarop ik zei: "Oké, dat is goed. Maar wil je dan eerst even bij de viswinkel passeren om iets voor me mee te brengen?"

Vis - Cartoon - 000  (klein)Zonder enig spoor van argwaan in haar stem, vroeg ze: "En wat dan wel?" Terwijl haar collega, naast me, met haar hand op de mond, stond dubbel gevouwen van ingehouden pret,  spelde ik, met een nog steeds ernstige, vaste stem: "A P R I L vis!"

Nu had de gefopte dame het door, want ze begon hartelijk te lachen en zei: "Ik nam dit jaar speciaal deze dag vrij om niet verzonden te worden, en nu heb ik het potverdorie toch weer aan mijn been!"