06-12-12

Er is er één jarig!

          sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet

Sinterklaas is,
in tegenstelling tot mening ander katholiek icoon,
een gulle, lieve en vooral zedige boon.
Die zijn zak, met bijhorende piet,
netjes geborgen houdt op een plek waar niemand hem ziet.

Toch zal de goedhartige Heilige man het niet nalaten te lonken,
naar knappe meiden die met hun fraaie lichaam lopen te pronken.
Van een donkere huid voorziene grieten,
zijn het die de Sint zijn voorkeur genieten.

Uiteraard  niet de iele types die in hongerig Afrika verblijven,
Maar wel de welgevormde, naar het Westen uitgeweken, sexy zwarte wijven.
De goedheilige man zijn secondant,
die vindt dit feit allerminst plezant.

Want Zwarte Piet loopt dan wel gekleed als een griet,
Een mietje misschien wel, maar een meisje is hij zeker niet!sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet
En zijn van oorsprong witte vel is enkel zwart van ’t roet,
omdat de arme stakker jaarlijks door miljoenen schoorstenen kruipen moet.

Toch blijven de Sint en Pieter netjes bij elkaar,
en komt hun eeuwenoude afspraak dus nimmer in gevaar.
Want al is het tussen baas en knecht niet altijd koek en ei,
Sint-Nicolaas en Pieterman maken toch zo graag, keer op keer, al de kinderen ter wereld reuze blij! Lachen

sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemietsint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet

24-08-12

Hiep Hiep. .. Hoera!

   

rudi,rudivandamme,jarig,verjaardag,46,levenslust,lokersefeesten,lokerse_feesten,2012,fonnefeesten,kringlooptuin,tuin,sante,rudiskringlooptuin,hoera,rudiskringlooptuin,zoon,ex-vrouw,brianAan mezelf, want ik ben jarig vandaag Lachen En ik mag mezelf wel feliciteren met het voltooien van mijn 46ste levensjaar, want ik heb er immers hard voor moeten knokken om deze mijlpaal in mijn aards leven nog te bereiken. Mijn fysieke toestand gaat er immers, ondanks al mijn inspanningen, NIET op vooruit; integendeel zelfs. En de vooruitzichten zijn somber Wenkbrauw ophalen

Bovendien wordt het leven me op mentaal vlak ontzettend moeilijk gemaakt door mijn ex-vrouw en één van mijn zoons. Mijn jarenlange zorg voor hen, en goedheid, wordt helaas NIET beloond; integendeel zelfs. Ook in deze zijn de vooruitzichten somber Wenkbrauw ophalen

rudi,rudivandamme,jarig,verjaardag,46,levenslust,lokersefeesten,lokerse_feesten,2012,fonnefeesten,kringlooptuin,tuin,sante,rudiskringlooptuin,hoera,rudiskringlooptuin,zoon,ex-vrouw,brianMaar NIET getreurd! Mijn levenslust neemt, evenredig met de ellende, alleen maar toe. En ik wordt gesteund door een schare lieve mensen en ook soms door toevallige passanten, die mijn zin in leven voeden en me het gevoel geven dat mijn dagelijkse strijd om te overleven (nog steeds) de moeite waard is Lachen

En uiteraard blijf ik NIET bij de pakken zitten. Op reis ga ik NIET, maar ik ben WEL 10 dagen (en nachten :-) present geweest op de ‘Lokerse Feesten’ en op de ‘Fonnefeesten’! En, ondermeer met de hulp van mijn andere zoon, Brian, sinds eind vorig jaar bezig met het volledig renoveren van mijn tuin, zoals je hier kan volgen.

Normaal drink ik NIET, maar vandaag zal ik er WEL één drinken, op jullie en op mijn gezondheid; santé! Stoer

05-12-10

Sinterklaas & bruine Miet

Op 6 december is hij jarig
de chef van Zwarte Piet
’t Is Sinterklaas, ja Sinterklaas, wie kent hem niet?
Sinterklaas, die geile baas,
met op zijn schoot een sexy griet

 

De Sint en zwarte... euch Piet.JPG

 

 

24-08-09

Een jaartje erbij


Er valt niet aan te ontsnappen, hé! Je kan het feit negeren, maar dat neemt niet weg dat het er is. En dat gebeurt wat gebeurt, of je het nu graag hebt of niet. Elk jaar vergroot het cijfer dat je leeftijd aangeeft met één. Bij mij staat de teller inmiddels op 43. Binnen een zone die men vroeger wel eens de 'middelbare' leeftijd durfde te noemen. Tegenwoordig is een jonge veertiger echter dikwijls nog een actieve, vitale persoon. En eigenlijk behoor ook ik tot deze groep, maar ik kan er zo verdomd weinig van in de praktijk brengen.

Girl in blue (small)Als ik een Duitser zou zijn, scheef ik nu vast 'scheisse!' Alhoewel de meeste Duitse jonge veertigers allicht vaker het Engelse 'shit' in de mond zullen nemen. Figuurlijk althans, wel te verstaan. Nochtans zou zo een Duitse 40'er met Engelse stront in zijn bakkes, vast een leuk en grappig plaatje opleveren. Maar ik ben geen Duitser en hou helemaal niet van uitwerpselen in de mond, zelfs niet als vloek.

Girl in blue II (small)Dus hou ik het, om mijn woede te uiten over dit saaie, passieve, uitzichtloze bestaan, maar bij 'godverdomme'. Waarmee ik, naar ik meen, een inbreuk pleeg op het 2de gebod. Welke straf gaat me voor deze godslastering nu weer worden opgelegd? Heb ik ze niet reeds allemaal cadeau gekregen? Of is ons Heer inventief genoeg om me alsnog te verrassen met een nieuwe nare surprise? Knipogen

Dat dit jaar de herdenking van mijn geboortedag op een blauwe maandag valt, komt dus heel goed uit. Want ik voel me nogal blauw en mistroostig. En omdat ik geen recente foto heb van mijn eigen zelve in compleet blauwe outfit, misbruik ik deze gelegenheid met graagte om dit schrijfsel te verfraaien met een paar foto's van in een blauwe tenue geklede meisjes.

Maar om toch iets persoonlijks te kunnen presenteren, heb ik een gedichtje geschreven. Iets amateuristisch welteverstaan, want dit is helemaal niet mijn specialiteit. Nochtans gebeurt al mijn rijmen en dichten, geheel en al zonder mijn gat op te lichten. Maar dat is eerlijk gezegd en vanzelfsprekend uitsluitend letterlijk te interpreteren en dan nog bij gebrek aan enige optie. Knipogen


Drieënveertig


Er is er weeral eentje bij

Dat maakt me echter droef noch blij


Maar drukt mijn neus wel op het feit

Dat mijn leven er één is zonder veel jolijt


Doordat ik kleine attenties zeer waardeer

Lijkt het vast alsof ik niet de behoefte heb aan toch iets meer


Meestal en heel graag toon ik

Aan elkeen mijn sarcastisch humoristische blik


Maar vrijwel niemand ziet

Mijn eindeloze eenzaamheid en stil verdriet


Vandaag, morgen en tot het eind van mijn leven

Mag iedereen mij dus genegenheid, vriendschap en liefde geven


En wil je proberen om me helemaal te strikken

Tracht dan een euthanasieset of een busje voor me op de kop te tikken


Dan kan ik van deze maatschappij die soms is zo koud

Waarin ik leef met een lichaam dat door een ander zijn fout

niet meer optimaal kan functioneren

zodat het merendeel der mensen mij niet meer wil accepteren

Kiezen voor, je raadt het al,

Hetzij afscheid nemen van dit tranendal

Het aardse leven dus de rug toekeren

Of in het andere geval er net ten volle in participeren


Rudi, 24 augustus 2009

 

30-05-09

Vrouwen

 

Vrouwen. Ze zijn soms zo moeilijk te begrijpen. "Dat is omdat die kutwijven van Venus komen en wij, fijne venten van Mars!" hoorde ik in mijn prille kindertijd ooit eens zeggen, toen ik mij in het gezelschap bevond van enkele oudere buurjongens, die reeds op een leeftijd waren aanbeland waarop ze hun eerste echte liefdesavonturen beleefden.

Dat was dus tevens het moment waarop ik te weten kwam dat wij, in tegenstelling tot wat mijn pa me had verteld, niet uit de kolen komen. Waarna ik concludeerde dat het andere verhaal over onze afkomst, dat de ronde deed, dan allicht toch geen verzinsel was, zoals mijn pa nochtans beweerde.  Zouden kindjes dan toch door de ooievaar worden afgeleverd? Al naargelang het om een jongen of een meisje gaat, respectievelijk vanaf de hemellichamen Mars of Venus naar de verwachtingsvolle ouders op aarde gebracht? Ferme vogels, als die veronderstelling juist zou zijn. Maar was het inderdaad zo? En hoe zou die bestelling dan in haar werk gaan? Dat vroeg ik mij af, als kleine rakker. Die grote jongens wisten vast het antwoord wel. Maar ik durfde het hen niet te vragen.

Dat het vrouwvolk een moeizaam te bevatten soort is, dat heb ik ook wel begrepen. Bij een jongedame, waar ik toentertijd een innige relatie mee had, liet ik ooit eens een gigantisch boeket rode & witte rozen bezorgen. Ter gelegenheid van haar verjaardag was dat. Maar dat meisje was nog niet content. De bloemen en het ornament er rond vond het wicht ontzettend mooi. Maar de door de koerier bijgeleverde rekening was er voor haar te veel aan.

Ja erg, kon ik er aan doen dat ik op dat moment op zwart zaad zat omdat al mijn geld er was doorgedraaid door haar voorgangster? Zeggen ze niet: "Het is het gebaar dat telt?' En ik was in elk geval mijn liefste haar geboortedag niet vergeten! Belachelijk dat ze struikelde over die futiliteit van het zelf moeten betalen van die klote bloemen.

Toen ik als adolescent eens met mijn fiets huiswaarts reed, zag ik aan de overkant van de drievaksbaan een fantastisch mooi meisje staan. En daarenboven uiterst sexy gekleed. Naar mijn normen, in elk geval. Een glanzend zwart rokje dat tot midden haar bovenbenen reikte, zwarte kniekousen, bordeaux laarsjes en een blazer in dezelfde kleur. Een zwart tasje hing op heuphoogte, op die plaats gehouden door een dunne schouderriem. De kastanjebruine steile haardos lag gedrapeerd over de schone deerne haar hals en schouders.

Potverdikke! Mijn hormonen noopten mij tot actie! Dus reed ik verder tot aan het eerstvolgende kruispunt. Alwaar ik, bij groen licht, de baan overstak. En rustig terug fietste in de richting van de plaats waar die wachtende schoonheid stond.

Eens ter hoogte van haar standplaats gearriveerd, hield ik halt. Richtte mij op van mijn fietsstuur en lachte het meisje, dat bij mijn aankomst een pas had achteruit gezet, liefdevol toe. Ze keek me met haar bruine ogen verbaast en vragend aan. Maar niet geschokt of verschrikt. Dat viel dus al mee. Mijn God, van dichtbij was deze griet nog veel mooier dan van veraf! Een prachtig gevormd gezichtje met een lichtbruine gelaatskleur. Geen make-up. Niet nodig! Maar ze had wel een vleugje parfum op haar welgevormde lichaam gespoten. Daardoor rook het schatje zwoel. Zelfs van op die anderhalve meter die ons beiden van elkaar scheidde.

Met mijn meest vriendelijke en verleidelijke stem zei ik: "Hopelijk heb ik je niet te lang laten wachten?" Het meisje keek me niet begrijpend aan. En opende haar mond. Maar vooraleer ze iets kon zeggen, vervolgde ik: "Ik ben jouw droomprins op het witte paard. Nu ja, een stalen ros, en in rode kleur, maar in elk geval de man die is voorbestemd om met jou het leven te delen!"

Oef! Dat was er allemaal vlot, en zonder al te veel nadenken, uitgekomen! Verwachtingsvol keek ik het meisje aan. Dat stond daar met haar lieve snoet in mijn richting te kijken, met haar mondje vol perfecte parelwitte tanden!

Een antwoord heb ik evenwel niet gekregen. En deze ontmoeting is helaas op niks uitgedraaid. Want toen dat meisje haar, naar ik vermoed echte prins, opdaagde, een nogal potige kerel met een grijze Jeep, maakte ik mij snel met mijn fiets uit de voeten!

Ru(sh)di(e), 17 april 2009.

10-12-08

Tatoeages

Zij die mijn liefde voor mooie muziek en mijn interesse voor tatoeages, niet delen, hebben dikke pech. Want hierbij presenteer ik nog maar eens een filmpje. Enfin, wie kunst op levend canvas niet apprecieert, werd allicht reeds afgeschrikt door de schermafbeelding onder deze tekst. Die personen gaan, als gevolg daarvan, dan wel verstoken blijven van de ontsluiering van het lang bewaard gebleven geheim van de experimenten uit mijn jeugd, op mijn eigen lichaam.Met onder de vlam van een aansteker verhitte en derhalve ontsmette naainaalden en Oost-Indische inkt.

Als ondernemende prille tiener probeerde ik mij immers de edele kunst van het tatoeëren eigen te maken door uitprobeersels op mijn enkels. Daar zou dat niet opvallen. Dat inkten ging vrij goed, dus verlegde ik het werkterrein naar de bovenkant van mijn p... Maar de eerste poging mislukte. Nadat ik met een (steriel?) doekje alle bloed en overtollige inkt had weggeveegd van mijn pols, want over dit lichaamsdeel gaat het, waren enkel hier en daar wat puntjes zichtbaar. Ik had potverdorie niet diep genoeg geprikt!  Een dag of zo later ondernam ik een nieuwe poging. Die slaagde! Maar de lol was er af, en de goesting ook. Met als gevolg dat de tatoeage op de pols van mijn linkerhand nooit volledig volgens het vooropgestelde plan werd afgewerkt.

Op volwassen leeftijd, net na mijn 27ste verjaardag, als ik het me goed herinner, heb ik mijn eigen kunstwerkje laten verwijderen. Ergens in Hasselt, meen ik, in de tattoowinkel van iemand die ik in een gelijkaardige winkel in het Antwerpse had leren kennen. Een Duitser van origine. Die man tatoeëerde met een chemisch product over de bestaande tatoeage. Ze werd als het ware weggebrand. Terwijl die kerel bezig was, werd ik onpasselijk. Dat gebeurde wel vaker met klanten, zo zij hij, om me gerust te stellen. Vooral als ze weinig geslapen en nog niet veel gegeten hebben. Dat was toen bij mij eigenlijk ook het geval.

Toen de job waqs beëindigd, legde de man een pleister op de wonde en deed een windel om mijn pols. Elke dag moest ik zalf op de wonde doen. En na een week, mogelijks twee, viel dat oude vel, een korst met tatoeage, er af en was er een nieuwe huid gegroeid. Eens die op volle sterkte was en enkele jaren blootgesteld aan de zon, waren er op die plek nog nauwelijks sporen van een tatoeage te zien! Lachen

30-08-08

Gedaan met fuiven

Het feestgedruis is volledig geluwd. Mijn woonkamer is niet langer een feestzaal. Het lokaal heeft zijn ‘gewone' multifunctionaliteit teruggekregen. Dat wil zeggen: zitplaats, eetkamer, slaapkamer, badkamer, toilet en bureau.

Eergisteren zag het er hier geheel anders uit. Door de tussendeuren open te zetten, kon ik de veranda annexeren, waardoor de beschikbare ruime een stuk groter werd. Met de fysieke hulp van mijn gewaardeerde assistentes had ik het geheel, ongeveer 10 meter lang en 4 meter breed, omgetoverd tot een sfeervolle discotheek. Waarin zonen Brian en Austin hun verjaardagsfuif lieten doorgaan!

Alle wanden waren afgedekt met een zwarte plastiekfolie, aan een niet eens dure prijs aangekocht bij Tuincentrum Aveve. De Tv, open haard, computertafel & glazen kast waren onzichtbaar achter deze plastieken wand. En lichtinval door de ramen was niet meer mogelijk. Met als gevolg dat het binnen in het zaaltje, geheel zoals gewenst, reeds om 18u donker was. Dit voor de fuif die was gepland om dat uur te starten, en door zou gaan tot 22u.

Op de pikzwarte wanden had ik hier en daar veelkleurige welkomstaffiches gekleefd en dito menu's, zodat elkeen wist wat er aan drank te verkrijgen was en dat er doorlopend snacks en hapjes te verwachten waren. De sofa was verhuisd van plaats, om een ruime dansvloer te creëren, waarlangs enkele stoelen waren geplaatst, waarop de moegedanste jongeren konden uitrusten. In de veranda, tegenover de bar, was er een knusse zithoek, veelkleurig verlicht door de gekleurde doeken die Brian bovenop de glasdallen had gelegd. Een briljant idee!

Mijn bed was omgevormd tot een luxueuze zetel. Zowel mijn laptop tafeltje als mijn bedtafeltje waren met een wit laken overspannen, zodat ook deze fraai oogden, tegen de valse zwarte wand. En dienst konden doen om snacks, servetten en drankjes op te plaatsen. Ook de eettafel was ingepakt, en wel met een mooie grijze doek, en naar een hoek in de veranda verhuisd, om daar dienst te doen als bartafel.

Aan de andere zijde van de ruimte was, in de breedte, met twee schraagjes en evenveel planken, een lange tafel gemaakt. En ook afgedekt met een wit laken. De muziekinstallatie uit de living, aangevuld met een laptop met twee sets luidsprekers, stond daar op. Tevens de, ooit zelf gemaakte, bedieningskasten van de lichtinstallatie, reeds in bezit sinds mijn jeugdjaren. En voor die tafel een heleboel lampen in allerlei kleuren. Alhoewel de ouderdom, en het toentertijd veelvuldig gebruik, bij sommige van deze lichtbronnen als gevolg heeft dat de kleur is vervaagd, zoniet volledig weg. Maar er was ook nog een meer recentere spot met wisselende kleurenschijf, die wél nog geheel intact is, en derhalve goed dienst deed als sfeermaker.

Twintig kinderen waren er. En allemaal stipt op tijd gearriveerd! De meisjes en jongens werden bij aankomst vergast op een glaasje alcoholvrije ‘champagne' en een warm hapje. Tijdens het verloop van de avond waren er diverse soorten fruitsap, frisdrank en water, met of zonder bubbels, verkrijgbaar. Er stonden chips en nootjes op de tafeltjes en van tijd tot tijd werden er warme hapjes geserveerd. Niemand hoefde ook maar één ogenblik honger of dorst te lijden, en dat was ook de bedoeling!

Voor mezelf was het eerst een beetje zoeken waar ik me kon ophouden, zonder de jonge fuifnummers voor de voeten te rijden. Maar dat duurde niet lang. En gelukkig stoorde zich blijkbaar niemand aan mijn aanwezigheid, want er werd van bij de aanvang van het feest uitbundig gedanst. Die jongelui hadden helemaal géén pepmiddelen nodig om op dreef te komen. Het onder vriend(inn)en zijn, muziek naar hun smaak en een verduisterde ruimte, met wisselende kleuren bijverlicht. Méér moest dat voor hen niet zijn!

De twee studentes die ik die avond had ingeschakeld voor de praktische uitvoering van mijn plannen, deden hun werk heel behoorlijk. Ze prepareerden de hapjes, serveerden de drankjes, vulden, zo nodig de chips & nootjes aan, hielden de ruimte netjes en namen véle foto's van het gebeuren. Slechts een enkele keer moest ik één van hen richting kinderen sturen om de uitbundigheid te temperen, en de kans op problemen te vermijden. Wat moeiteloos lukte!

Het was ontzettend leuk om te zien hoe deze jongeren zich ongeremd amuseerden. Fantastisch vond ik het; dat soms wel 15 tieners gelijktijdig dansten op bijvoorbeeld de ‘Macarena' van Los del Rio, en zélfs op Henkie zijn ‘Lief klein konijntje'! Het waren vooral de meisjes die de jongens aanmoedigden om te dansen. Nieuw voor mij was vast te stellen dat de ‘Limbo' tegenwoordig blijkbaar immens populair is op fuifjes.

De jarigen verzorgden om beurten zélf de muzikale omlijsting en belichting. Twee deejays in spé... hun papa achterna! En er werden niet alleen recente hits gedraaid, maar ook iets oudere muziek, waar ik Austin en Brian de voorbije jaren kennis mee liet maken. En ook enkele aangebrande liedjes ontbraken niet, zoals ‘Ik heb een boot'. Ontzettend populair bij die puberende tieners.

Gedaan met fuiven

Om reden van privacy publiceer ik géén foto's met sfeerbeelden. Maar ik durf jullie allen te verzekeren dat er de ganse avond super ambiance was. Het voorbereidende werk door mijn assistentes, mijn partner en mezelf, is werkelijk de moeite waard geweest. De 12de verjaardag van mijn zonen was een gigantisch succes!