29-05-10

Frans

      

Mijn jongens halen op school niet zo een beste punten voor het leervak 'Frans'. Vooral door een tekort aan studeren. Wat dan weer het gevolg is van hun totaal gebrek aan interesse voor de taal van Molière.

Woordenlijst - 000Om Brian en Austin wat te helpen, heb ik een tijdje geleden oefenbladen gemaakt. Omkaderde en in een vlot leesbaar lettertype getypte lijsten met de meest courante werkwoorden en hun vervoegingen in de onvoltooid tegenwoordige tijd (L'indicatif Présent). Links op die A4'tjes staat een kolom in het Nederlands, rechts daarvan een kolom met de Franse vertaling en daarnaast, dus uiterst rechts, zijn er twee lege kolommen, waarin ze de Franse tekst dienden over te schrijven. Elke dag hebben ze zo een blad voorgeschoteld gekregen. Dat ze, na het (over)schrijfwerk dienden in te studeren. Waarna ik hen mondeling overhoorde over het geheel. Van Nederlands naar Frans en omgekeerd. En, waar nodig gaf ik onthoudtips of hielp ik hen op een andere manier om de stof ingestudeerd te krijgen.

Door het herhaald en volhardend studeren is die kennis inmiddels min of meer volledig opgeslagen in één van de kamertjes van hun grijze hersenmassa. Omdat ik merkte dat dit leersysteem werkt, en de jongens inmiddels redelijk aan de regelmaat waren gewoon geraakt, besloot ik dit dagelijks studiewerkje verder te zetten. Wat geenszins in goede aarde viel bij mijn, allicht door de zuiderse genen in hun bloed, gemakzuchtige tweeling. Maar al bij al viel de tegenstand nog mee. Enkel in de beginfase van de verlenging diende ik wat nare woorden te incasseren.

Woordenlijst - 001Uiteraard diende ik extra werkbladen te maken. Wat ik dus deed. Deze keer liet ik de woordenschat aan de beurt komen. Waarvoor ik Austin zijn werkboek ter hand nam. En er de woorden uithaalde die hij tijdens de afgelopen weken in de lessen Frans had voorgeschoteld gekregen. Toen ik de jongen de eerste avond een eerste blad overhandigde, morde hij slechts een beetje. Nadien had ik de indruk dat hij het niet zo erg, en eigenlijk best wel handig vond dat de leerstof, waar hij zich sowieso doorheen diende te worstelen, op zulk een overzichtelijke manier kreeg aangeboden. Maar het kan ook zijn dat ik mij die zienswijze inbeeldt.

Broer Brian protesteerde. Hij zou wel goed gek zijn, woorden in te studeren die niet in zijn handboek voorkomen! Trachtten de jongen te overtuigen dat de kennis van de Franse vertaling van die handelslexicon, specifiek voor de studierichting die Austin volgt, ook voor hem nuttig kon zijn, daar verspilde ik mijn tijd en energie niet aan. Maar gebruikte ik liever om voor de jongen aparte lijsten te maken, met woorden en uitdrukkingen uit zijn leerboek. Tot tevredenheid van mijn zoon.

French girl - 000Leuk dat de uitgevers van schoolboeken mee evolueren met het veranderd tijdsbeeld. Toch was het in die schoolboeken van mijn jongens tegenkomen van bepaalde woorden, toch even wennen. Damesslipje bijvoorbeeld. La culotte in het Frans. Of sexy. En lichaamsdelen zoals borsten, les seins en poes. Of neen, dat laatste woord stond onder de categorie huisdieren. Goed dat de zeden is veranderd. Want men was in mijn jeugd al te bekrompen. Toch waren er een aantal, niet in onze schoolboeken voorkomende Franse woorden die ik kende omdat ze in onze dialecttaal werden gebruikt. Soutien bijvoorbeeld, waarvan iedereen wist dat dit het kledingstuk is waarmee dames hun boezem ondersteunen en op de juiste plaats houden.

Bepaalde, door de conservatieve goegemeente beschouwd als tot de intimiteit behorende, of zelfs als onwelvoeglijk geachte woorden, ben ik in geen enkele van de voor mijn ogen gepasseerde cursussen tegen gekomen. En later, toen ik de taal gebruikte in het dagelijks leven, heb ik deze woorden ook niet geleerd. Daar was geen behoefte aan. En ze kwamen niet ter sprake in de spreektaal bij privéaangelegenheden. En ook op zakelijk vlak, was er geen nood aan een kennis van het Franse woord voor die items. Althans niet in de sectoren waarin ik actief was. Knipogen

06-11-09

Dubieuze getuigenissen

 

Halloween - 001 (klein)Vorige zaterdag was het Halloween. En mijn zoon Brian had het plan opgevat om, net zoals vorig jaar, met een maat de huizen in onze buurt af te gaan. Puur voor de lol en in iets mindere mate tevens om gratis aan wat lekkers en aan enkele Euro's te geraken! Vorig jaar had die activiteit hem immers ook een aardige buit opgeleverd.

De avond ervoor kwam er een vriend logeren, die net als hij eigenlijk reeds de vrijdagavond op pad wou. Daar hadden wij, de ouders, niks op tegen, zolang de jongens voorzichtig zouden zijn en terug thuis op het door ons vooropgestelde tijdstip.

klappertjes pistool (klein)Voor ze vertrokken lieten ze zich door ons keuren. In tegenstelling tot eerdere plannen had Brian geen masker opgezet, waardoor hij goed herkenbaar was. Dus had ik er geen bezwaar tegen dat hij een neppistool meenam. De buren die hij wou verrassen, kennen mijn zoon goed genoeg om niet te denken met echte overvallers te doen te hebben.

Nog geen half uur waren ze weg, toen er op de deur werd geklopt. Wij verwachtten geen bezoek, dus ik vermoedde dat het of onze eigen jongen en zijn maat waren die voor de deur stonden, of andere verklede individuen die ook niet tot de volgende daq hadden kunnen wachten vooraleer op Halloweentocht te gaan.

Politie (klein)Lichte paniek bij mijn vrouw, want ze had niet onmiddellijk snoepjes bij de hand om af te staan. Dus ging ze maar eerst de voordeur openen. Ik hoorde wat over en weer gepraat, draaide me richting binnendeur en zag daar even later twee personen verschijnen. Verkleed... in een blauwe outfit. Een Politie-uniform. Het bleken trouwens echte agenten te zijn, of inspecteurs, want dat werd er niet bijgezegd.

Na hen verwachtte ik mijn zoon en diens maat te zien verschijnen, want ik vermoedde onmiddellijk dat dit politie was op patrouille die de jongens abusievelijk als schurken had aanzien en na verhoor van de jongens nu bij de ouders hun verhaal kwam checken.

Niks van waar evenwel. Hun bezoek had te maken met iets totaal anders. Op 15 augustus van dit jaar zijn wij met het gezin naar het Oogstfeest geweest van de plaatselijke Landelijke Gilde. Van dit uitje berichtte ik trouwens op mijn blog, want zoon Brian won daar 's avonds de playbackshow.

Hooibaal (klein)Nu bleek daar, volgens de mannelijke helft van het politieduo, in de buurt van waar dat evenement was doorgegaan, een weiland te liggen, waar toen van die grote, ronde, in plastiek gewikkelde balen stro zouden  hebben gelegen. Waarvan er die dag enkele zouden zijn beschadigd. En een 'getuige' zou mijn vrouw hebben zien staan telefoneren op de verharde weg naast dat land, terwijl haar kinderen op die balen aan het spelen waren.

Een 'getuigenis' die uiterst dubieus is. Mijn kinderen hebben die dag niet met elkaar opgetrokken, dus kunnen nooit samen op zo een baal stro zijn gezien. Het enige dat klopt in het verhaal is dat mijn kinderen hun mama op een gegeven moment een wandeling is gaan maken. Ze meende zich inderdaad te herinneren en acht het heel waarschijnlijk dat ze toen aan het bellen is geweest. Maar van op balen stro spelende kinderen dacht ze niet iets te hebben opgemerkt.

Onze kinderen kunnen het in ieder geval niet zijn geweest, want die waren op dat moment elk op een andere plek aanwezig op het 'evenemententerrein'. En ik had daar goed zicht op want ik heb, omwille van de overdadige zonneschijnhitte die dag, de ganse tijd in de schaduw gezeten aan de rand van dat plein.

Koe in stroLos van de feiten vraag ik mij af welke schade spelende kinderen aan die balen kunnen hebben aangericht. Waarvoor de eigenaar nu van de 'daders' een schadevergoeding wil eisen. Volgens die politiebeambte was een deel van de plastiekfolie eromheen, kapot getrokken. Maar daar gaat dat stro toch niet van 'stuk'? En wat dan met de twee rollen ongecoate hooibalen die bij één van de spelletjes werden gebruikt? Niet goed genoeg meer als voer voor de beesten of desnoods als vloerbedekking in de stallen?

Wat een laffe en achterbakse 'pseudogetuige' overigens! Als die toen iets heeft gezien dat niet hoorde, waarom heeft die dan niet ogenblikkelijk gereageerd? Hadden mijn vrouw, ik of zelfs één van onze kinderen 'iemand' vandalenstreken zien uitrichten, dan hadden wij die lui onmiddellijk gesommeerd daarmee op te houden en bij vaststelling van schade de organisatoren van dat feest verwittigd. Want dat is toch de enige juiste reactie? Het zou mij niet verwonderen mochten jullie uit de aangebrachte data dezelfde conclusie trekken als ik doe.

*****

Zo een situaties heb ik eerder meegemaakt. Samen met mijn zonen Brian en Austin, een twee-eiige tweeling, bezocht ik jaren geleden het filiaal van een grote doe-het-zelf winkel in de buurt van onze woning. Er waren een aantal spullen die ik nodig had om dingen te laten maken in en om ons huis.

Tweeling (klein)Austin was een beetje, of eigenlijk nogal veel, tegen zijn goesting meegekomen en bleef dus dicht in mijn buurt rondhangen, terwijl zijn broer op stap ging om me te helpen de benodigde items bij elkaar te zoeken.

Op een bepaald moment kwam er een redelijk jonge vrouw me voorbij gestoven. Een personeelslid van de winkel, zo kon ik zien aan haar kledij. Voor ze de gelegenheid kreeg mijn zoon aan te spreken, vroeg ik haar beleefd me te vertellen wat er aan de hand was. Verbaast en verward keek ze me aan. Die vrouw was klaarblijkelijk zo gefocust geweest op mijn jongen dat ze mijn aanwezigheid niet eens had opgemerkt.

Finger pointing - 000Ze vertelde mij dat ze er 'getuige' van was geweest dat die jongen, die daar, ook al verrast, stond te kijken, spullen uit de rekken had gehaald en er vervolgens mee aan de haal was gegaan. Ik kon niet volgen, want Austin was de ganse tijd in mijn gezichtsveld gebleven en ik had hem wel al naar de prijs van bepaalde producten laten kijken, maar hij had nog niet eens iets aangeraakt.

Toen verscheen Brian ten tonele. In een geheel andere outfit dan zijn broer en het haar heel kort geschoren, terwijl broerlief kleine krulletjes had. In zijn handjes had het jongetje een aantal zakjes en doosjes met spullen in waarvan hij hoopte dat dit nu eindelijk was wat ik zocht. Want het ventje was al een aantal keer tevergeefs heen en weer gehold.

Confused green smileyDe winkeldame stond perplex. Keek van de ene jongen naar de andere en vervolgens terug naar zijn broer en daarna naar mij. Ze wist duidelijk niet was zeggen, dus sprak ik maar voor haar. Dat ik concludeerde dat ze in al haar vooringenomenheid een grove flater had begaan. Maar denk je dat ze, zoals je in zulk een situatie zou durven vermoeden, haar verontschuldigingen aanbood? Neen hoor. Niks daarvan! Uit haar strot kwam slechts een goedpraten van haar fout gedrag. Want ja, er werd immers zoveel uit de winkel gestolen, door jonge kinderen.

Op mijn vraag of dat dan voor haar betekende dat alle kinderen potentiële dieven waren of enkel die met een melkchocoladen huidskleurtje, kreeg ik geen antwoord. Het groengeklede spook had zich, nog vlugger dan ze op mijn zoon was afgekomen, terug van ons weggehaast!

*****

Bestelwagen (klein)Enkele jaren eerder, in het voor mijn gezin en mij zo noodlottig en ingrijpend jaar 2000, bracht mijn echtgenote op een gegeven moment een brief mee naar het ziekenhuis, van de autoverzekeraar van mijn vennootschap. Afkomstig van het hoofdkantoor en waarin stond dat ik werd verzocht om contact op te nemen met mijn makelaar teneinde de formaliteiten af te handelen van de aanrijding, op de parking van het ziekenhuis, tussen mijn vrachtwagen en een ook bij hen verzekerde personenauto. Waarbij de bestuurder van mijn voertuig de veroorzaker van de botsing zou zijn geweest.

Niettegenstaande ik reeds drie maanden plat op mijn rug te bed lag, viel ik bij dit bericht, pardoes uit de lucht. Dit laatste, in tegenstelling tot het eerste, uiteraard slechts figuurlijk. Gelukkig maar, want ik was er al erg genoeg aan toe na die mismeesterde nekoperatie.

Klein bestelwagentjeMijn vrachtauto zou dus een accident hebben veroorzaakt... maar mijn firma bezat helemaal geen camion! Zelfs geen camionette. Enkel een kleine bestelwagen. Waar aan de zijkanten in het groot het logo, met naam en andere firmagegevens was op gekleefd. Een auto die doorgaans door mijn echtgenote werd bestuurd en waar zij zich ook geregeld mee verplaatste om me te bezoeken in het ziekenhuis.

Van een aanrijding had zij evenwel geen weet. En bovendien was ze, op de dag waarop het voorval zou hebben plaatsgevonden, niet eens bij mij geweest. Meer nog, dat bestelwagentje was die dag, om redenen die ik mij niet meer herinner en die hier trouwens ook helemaal niet ter zake doen, niet eens uit de garage geweest!

Mijn makelaar onderzocht de kwestie en kwam te weten dat er tegen de auto was gebotst van een bij dezelfde verzekeringsmaatschappij als mijn firma, aangesloten persoon. Een 'getuige' van dit malheur had een vrachtauto zien wegrijden met een naam op, die ook mijn firma draagt. De verzekeringsagent van de eigenaar van het aangereden voertuig had alle data doorgegeven aan de maatschappij en, waarschijnlijk omdat die voertuigeigenaar omnium was verzekerd, was de dossierbeheerder aldaar in het klantenbestand op zoek gegaan naar de door de 'getuige' opgegeven firmanaam en was zo uitgekomen bij mijn vennootschap. Had die domkop, die allicht van zichzelf dacht dat hij een slimme detective was, een heel klein beetje nagedacht, dan had hij zelfs alleen al op basis van het vermogen van dat wagentje va, mij, kunnen concluderen dat hij met zijn vondst abuis was.

*****

2 fietsende meisjes (klein)Een voorval dat van nog veel vroeger dateert, betreft mijn drie jaar oudere zus,  die op het moment dat het hiernavolgende zich afspeelde, een jaar of zestien was. Het meisje volgde toen les aan een middelbare school, die was gelegen in een buurgemeente van onze woonplaats. En fietste elke ochtend naar die onderwijsinstelling. Samen met haar beste vriendin. Een meisje dat met haar ouders op een boerderij woonde, gelegen in dezelfde straat, en zelfs langs dezelfde straatkant als ons ouderlijk huis. Dat kind wachtte 's ochtends bij haar thuis mijn zus op en vanaf daar reden de meisjes samen verder.

Op een zekere ochtend, waarop mijn vader, die toen in ploegen werkte, nog thuis was en ik toevallig een vrije schooldag had, kwam er op een gegeven moment een auto op onze hof gereden. Met achter het stuur een afgeborstelde kerel, zo te zien gekleed in een maatpak en met naast hem, op de passagierszetel van de auto, een jonge gast. Nieuwsgierig wachtte ik af met wat voor een reden dit duo ons op een bezoek kwam vergasten. Want ma noch pa verwachtten die ochtend visite.

Mijn moeder ging de voordeur openen terwijl ook mijn vader zijn krant aan de kant legde en opstond uit zijn zetel. We hoorden wat gebabbel, waarna even later mijn ma de deur opende tussen de inkomhal en de living, waarin mijn pa en ik ons bevonden.

Die, inderdaad in een kostuum gestoken heer, kwam binnen, met in zijn kielzog een slungelachtige pummel. Mijn moeder meldde mijn vader dat het heerschap een verzekeringsagent was, en de jongen naast hem, een cliënt. Welke  zou hebben beweerd met zijn bromfiets te zijn gevallen, door toedoen van mijn zus, waarvan hij bij een eerder passeren had opgemerkt dat ze in ons huis woonde

Groene parka - 001 (klein)Mijn ouders werden bleek om de neus, want dachten onmiddellijk dat ook zij was gevallen. Maar de verzekeraar stelde hen onmiddellijk gerust. Mijn zus was niet gewond. Waarop mijn vader dacht aan haar fiets en haar kledij. Ze had net een nieuwe groene Parka gekregen, een type jas met aangehechte kap, dat in die tijd mode was. Maar ook daar was geen schade aan, zo wist de man ons te vertellen.

Die verzekeringsagent had zich inmiddels onuitgenodigd neergezet op een stoel en zijn mapje met paperassen op een hoek van onze eettafel opengelegd. Met de pen in de hand wou die kerel mijn vader er toe overhalen een document te ondertekenen, een onderling akkoord voor de forfaitaire vergoeding van de door de jonge bromfietser geleden schade.

Dat mijn vader daar niet wou op ingaan, dat begreep die arrogante vent niet. En dat, spijts zijn geveinsde charmeoffensief, ook mijn ma niet was te overtuigen, al evenmin. Nochtans had hij een 'getuige' die alles had gezien, dus hadden mijn ouders volgens hem geen enkele reden om zijn voorstel te weigeren. Wat ze evenwel toch deden. De man en de jongen werden tegen hun zin buiten gewerkt. We aten ons middagmaal, mijn vader maakte zich klaar  om te gaan werken en vertrok, toch nog enigszins bezorgd, richting autofabriek.

Toen mijn zus in de late namiddag thuis kwam van school, inspecteerde mijn ma het meisje van kop tot teen. En was super blij dat ze geen lichamelijke letsels had. Dat ook haar jas, naar schoolse uniformnormen in lichtgroene kleur, onbeschadigd was, zag ze als bijzaak, maar was toch een meevaller. Mijn zus begreep slechts deels wat er aan de hand was. Een dame die op het schoolsecretariaat werkte had ook al aan mijn zus gemeld dat er een man op school was langs geweest die haar wou spreken, maar dat zij resoluut hadden geweigerd mijn zus uit de klas te halen. Waarop de man verontwaardigd was afgedropen.

action-bike-cartoonMijn moeder bracht haar dochter volledig op de hoogte van hetgeen wij die voormiddag hadden te horen gekregen. Mijn zus en haar vriendin hadden die jongen met zijn bromfiets die ochtend inderdaad opgemerkt. Vooral omdat die sukkel, na hen te zijn voorbijgereden, een beetje verder met zijn klikken en zijn klakken tegen de vlakte was gegaan. Ze waren nog gestopt om te vragen of ze hem konden helpen, maar dat bleek niet nodig te zijn. De jongeman was niet gewond en van bromfietstechniek, -mechanica en - carrosserie hadden de meisjes geen kaas gegeten, dus was het nog niet eens bij hen opgekomen om die bromfiets aan een onderzoek te onderwerpen. Bovendien dienden zij tijdig op school te zijn. En hadden ze die verlegen jongen, die hen nagenoeg dagelijks voorbij stak, meestal schichtig en geniepig naar de schoolmeisjes loerend, achtergelaten bij de andere omstanders.

Mijn vader was woedend toen hij 's avonds na zijn avondshift thuis kwam van zijn werk en van mijn ma de ware toedracht te horen kreeg Smiley thumb downvan wat er die ochtend was voorgevallen. Nog steeds heel boos is hij de volgende ochtend naar de plek van het voorval gereden om die 'getuige' te confronteren met haar valse 'getuigenis'. Haar uitleg was even zielig als het mens zelf. Ze had de vorige ochtend de daar dagelijks voorbij fietsende meisjes opgemerkt, kort daarop een klap gehoord, was naar buiten gehold, had die meisjes naast de reeds recht geklauterde jongen en zijn deels op straat en gedeeltelijk op de fietsstrook liggende bromfiets opgemerkt en daaruit verkeerdelijk geconcludeerd dat alle drie betrokkenen waren in het accident. Meer zelfs, dat de meisjes er de oorzaak van waren!

Maar, zo zei ze, had ze geweten dat één van de meisjes mijn vader zijn dochter was, dan zou ze geen verklaring hebben afgelegd ten overstaan van die verzekeringsagent. Pure nonsens! Uiteraard heeft mijn vader pertinent geweigerd in te stemmen met ook maar om het even welke overeenkomst. Naar ik meen heeft onze eigen verzekeringsagent die listige beroepscollega van hem, terecht gewezen en zonder buit wandelen gestuurd.

27-07-09

Ontmoeting met een oud-bekende

 

Een jaar na mijn geheel ongepland en ononderbroken anderhalf jaar verblijf in het ziekenhuis, was ik thuis eindelijk in die mate georganiseerd dat ik mijn toen zesjarige tweeling elke ochtend naar school kon brengen.

Doorgaans zat er dan één van hen op mijn schoot, terwijl de andere op mijn voeten zat, op één van mijn armsteunen of zich liet vervoeren door achteraan op het chassis van mijn zware elektrische rolstoel te gaan staan. En soms stapten mijn jongens gewoon allebei naast me mee. Met één handje de leuning van die voor mij zo onontbeerlijke machine vasthoudend. Mensen, wat genoot ik ervan deze taak te kunnen uitvoeren. Je kinderen naar school begeleiden zie ik trouwens niet zozeer als een plicht, maar eerder en vooral als een voorrecht!

De weg naar huis legde ik af tegen het verkeer in. De 3-vaks rijweg oversteken ter hoogte van onze woning was immers onverantwoord wegens levensgevaarlijk door het snelle, vaak roekeloze auto-, motor- en vrachtverkeer.

Biking woman - 000 (klein)Tijdens die eerste terugrit botste ik bijna tegen een fietsende dame. Die wel in de juiste richting reed! Ze zat voorovergebogen op haar, vooraan het stuur van een mandje voorziene, conventionele damesfiets. En duwde met haar voeten naarstig op de trappers. Waarschijnlijk was die gehaast om tijdig op haar werk te verschijnen.

Was het daardoor dat ze geen teken van herkenning uitte? Volgens mij was dit immers de moeder van een schoolvriend uit mijn kinderjaren. Zelf knikte ik haar vriendelijk toe, maar van de dame haar gezicht, half verscholen achter een lange, enigszins krullende en vrij warrige haardos, was geen enkele expressie af te lezen.

Wat een verschil met vroeger! Want naar ik mij herinnerde was dat een heel praatgrage dame. Die steeds met luide stem elkeen die ze kende, van verre toeriep en als ze, tussen haar steeds weer gehaast met de fiets van hot naar her  rijden voor werk, boodschappen, familiebezoek of wat dan ook, zelfs maar even de tijd had, dan liet ze deze gelegenheid nooit onbenut om een praatje te slaan.

Maar mogelijks was er daar met het ouder worden enige verandering in gekomen. Niet erg waarschijnlijk en vanzelfsprekend, maar klaarblijkelijk toch wel het geval. Tijden veranderen en zo soms ook mensen. En aangezien mijn voorlaatste ontmoeting met mijn jeugdvriend zijn moeder reeds van misschien wel 20 jaar eerder dateerde, kon er in die tijdspanne veel gebeurd zijn dat had geleid tot een plotse, of geleidelijke gedragswijziging. En ook lichamelijke wijziging. Want ze leek me kleiner dan in mijn herinneringen. Maar dat kon zijn omdat ik toen zelf een klein mannetje was, en dan lijkt elke volwassene een reus. Of anders kwam dat misschien omdat ze inmiddels van ouderdom was gekrompen, of allicht een combinatie van deze factoren, aangevuld met een niet geheel juiste memorie.

Vanaf die dag zag ik de vrouw vrij vaak. Meestal 's ochtends omstreeks half negen, maar soms ook op andere tijdstippen. En telkens weer zei ik haar vriendelijk gedag, of lachte haar op zijn minst beleefd toe of knikte met mijn hoofd. Altijd leek ze gehaast. En me aanspreken deed ze nimmer. Maar na enkele passages, waarbij we elkaar kruisten, vertoonde ze uiteindelijk toch tekens van herkenning en begon ze mijn begroeting te beantwoorden. Non-verbaal evenwel.

Raar is het feit dat ik deze vrouw nooit elders tegenkwam en zich nimmer anders voortbewegend zag dan op haar blijkbaar onafscheidelijke fiets. Dus wat er in al die jaren nooit gebeurde was bijvoorbeeld haar aantreffen terwijl ze te voet door de straten slenterde op de wekelijkse openbare marktdag. Of met een winkelkarretje struinend door de gangen van één van onze lokale supermarkten of een andere winkel, waar ik mezelf met mijn vehikel kon in voortbewegen;

Maar zo verwonderlijk was dat dan ook weer niet. Want de dame was steeds nogal sociaal geëngageerd geweest in het dorp waar ik mijn jeugd doorbracht. Een deelgemeente van de stad waar ik woon en leef, sinds ik 'groot' ben. Mogelijks deed zij al haar inkopen lokaal en kwam ze slechts naar 'de grote stad' om haar werk uit te oefenen. Kuisen bij particulieren of op scholen, zo meende ik mij te herinneren.

Enkele jaren na die hiervoor beschreven hernieuwde ontmoeting reed ik, op een zonnige lentedag, aan een gezapig tempo, over het marktplein van mijn woonplaats, toen ik iemand mijn voornaam hoorde roepen. Een uiterst herkenbare zware vrouwenstem. Ik draaide mij met mijn rolstoel in de richting van waar het geluid afkomstig was. En daar stond ze dan!  Mijn jeugdvriend zijn ma! Maar niet in de gedaante van de persoon van wie ik reeds sinds jaren aannam dat zij het was. Het plaatje klopte nochtans redelijk. Een warrige haardos en de fiets aan de hand! Maar ze was niet gekrompen. En haar fiets was weliswaar ook een oud model, maar zonder mandje aan het stuur. Het vehikel was evenwel uitgerust met twee flinke fietstassen. Eén aan elke zijde van het fietsstoeltje, zoals het hoort.

Mijn oud-maat zijn ma was nog even joviaal als in mijn verste herinneringen. Ze vroeg me hoe ik het stelde. In dat sappige, gekke dialect van haar. Niet de streektaal van de gemeente waar ze toen reeds sinds tientallen jaren woonde, maar in deze van de plaats van waarvan ze oorspronkelijk vandaan komt en haar jeugd doorbracht.

In antwoord op mijn vraag, bracht ze me op de hoogte van de toenmalige conditie van haar zoon en daarna wisselden we nog wat woorden uit. Maar veel tijd om te babbelen had ze niet, want ze had net gedaan met haar dagelijkse werk als kuisvrouw in een middelbare school in de buurt en moest er snel vandoor om nog vlug wat boodschappen te doen en toch tijdig thuis te zijn en klaar met het bereiden van het avondeten, tegen het moment dat haar man zou thuiskomen van zijn werk.

Bij het wat later naar huis rijden moest het toch wel lukken dat, toen ik bijna de oprit van mijn woning had bereikt, vanuit de tegenovergestelde richting die dame kwam aangespurt, waarvan ik tot dan toe abusievelijk had aangenomen dat het de mama was van mijn vroegere school- en speelkameraad.

Tegen het moment dat ik had beslist of ik die dame nu zou blijven groeten als was het een oud-bekende, wat ze, zoals een goed uur daarvoor was bewezen, duidelijk niet was, of haar vanaf nu straal zou negeren, was het vrouwmens me al lang gepasseerd. Ze had me bij het voorbijrijden slechts een zuinige glimlach toegeworpen en vroeg zich nu waarschijnlijk af waarom ik haar voor het eerst in al die jaren geen gedag zei.

Tot op de dag van vandaag rijdt de fietsende dame nog regelmatig voorbij mijn huis. Wie ze is, waar ze woont en naar welke bestemming ze zich dan telkens weer zo haastig spoedt, daar heb ik het raden naar. En het interesseert mij ook helemaal niet. Maar na die ene dag, waarop de verwarring mij even in haar greep hield, ben ik deze onbekende fietsster, op momenten dat ze mijn pad kruist, iets minder uitbundig, maar toch gewoonweg beleefd, gedag blijven knikken.

19-04-09

Mijmeringen

 

Toen mijn kinderen nog kleintjes waren, zaten ze in stevige kinderzitjes die met de autogordels waren vast geklikt op de achterbank van mijn auto. Als ik dan alleen met hen in de auto zat, dan speelde ik bijna altijd een typetje: 'meneerke meneerke' genaamd.

Onder het rijden verscheen dat heerschap spontaan, of na aanroepen door de jongens. Met een apart stemmetje vroeg ik dan aan de kinderen waar hun papa was. De kleuters speelden het spelletje graag mee en antwoordden dan dat ik eventjes weg was of zo. Vervolgens stelde ik hen onnozele vragen, en de jongens respondeerden daar op. Vooraleer de echte ik, hun papa dus, terug ten tonele verscheen, vroeg meneerke meneerke hen meestal om me de groeten te doen!

Als ik dan opnieuw opdaagde vroeg ik aan die jongens met wie zij aan het praten waren geweest? "Met meneerke meneerke" was dan steevast het antwoord, waarna we een gesprek begonnen over wat dat heerschap allemaal had verteld!

Tot een paar jaar geleden sliepen de jongens in het weekend, en tijdens de vakanties al eens bij mij in de kamer. Om hen rustig en stil te krijgen vertelde ik hen dan door mezelf verzonnen verhaaltjes. Over de avonturen van Petoetje en Patatje, twee jongens die samen met hun ouders in Amerika wonen. En die als bij toeval ook een tweeling zijn en slechts iets meer dan een maand ouder zijn dan mijn eigen sloebers. Bij hoog en bij laag hield ik vol dat dit gezin echt bestaat, alhoewel de kinderen dat niet echt geloofden en mij er steeds weer op wilden betrappen dat ik alles uit mijn duim zoog!

Maar ik verzon nauwelijks iets. Want de avonturen die de Amerikaanse tweeling beleefde en de deugnietenrijen die de kereltjes uitstaken waren meestal dingen, gegrepen uit het leven van mijn eigen sloebers. Zaken die zij zelf hadden meegemaakt of uitgespookt, maar zich vaak niet meer herinnerden. Alhoewel niet altijd!

Zo verwerkte ik al eens een recente gebeurtenis in mijn verhaal. Dan zei ik bijvoorbeeld: "Weet je wat Patatje op een dag deed?" Dan zweeg ik even en vervolgde: "Die plaste plompweg NAAST de toiletpot!" En dan: "Kunnen jullie je dat voorstellen? Dat iemand zoiets doet?" Er werd gegniffeld, want onze Brian had net die dag van zijn mama een standje gekregen omdat hij bij ons thuis net hetzelfde had gedaan! 

Of tijdens het vertellen ging het over een nukkige Petoetje, en dan imiteerde ik Austin's gedrag bij koppigheid. Dat vonden de jongens best grappig! Vooral diegene die op dat moment NIET werd geviseerd!

Kinderen, ze zijn groot vooraleer je er besef van hebt! En ondanks het feit dat ik, niettegenstaande  mijn eigen noodlottig levensverloop, alle levensfases van mijn kroost heel bewust heb beleefd, is alles me nog steeds veel te vlug gegaan. Maar met dat gevoel sta ik niet alleen. Dat heb ik ook al van vele andere ouders gehoord en gelezen.

01-01-09

Nieuwjaarswensen

 

Nieuwjaarsbrief - 001Onze tweeling had dit jaar geen nieuwjaarsbrief meer om voor te lezen. In de middelbare school wordt dat niet meer gedaan. Een gemis? Ik weet het niet. Zelf heb ik dat schrijven van die brieven nooit leuk gevonden, want dat moest met de pen gebeuren. En dat kon ik niet, zonder vlekken te maken. Ondanks het gebruik van roze vloeipapiertjes.

Nieuwjaarsbrief - 000

Het voordragen vond ik evenwel nog veel erger. In het ABN, Algemeen Beschaafd Nederlands, oubollige teksten aflezen, of liefst nog: uit het hoofd opzeggen, met woorden die ik in het dagdagelijkse leven nooit gebruikte in de communicatie met mijn ouders, meter en peter. Mensen waarmee ik trouwens nooit wat anders sprak dan het dialect dat ik van hen had geleerd.

Niettegenstaande het bovenstaande, is er toch een tekst van een nieuwjaarsbrief, uit mijn kleutertijd naar ik vermoed, in mijn kopke (inmiddels 'hoofd') blijven hangen. En ik wil jullie deze niet onthouden:

Liefste ouders

Luister naar mijn nieuwjaarsbrief.

O, ik zie U toch zo gaarne.

Daarom wens ik u vandaag

Een zalig en gelukkig jaar

Uw lieve kapoen,

Rudi

Eksaarde, 1 januari weetikveelwelkjaardatisgeweest! 

Elkeen die dit leest wens ik:

Een fantastisch 2009!

 

07-12-08

Vaarwel, lieve Sint!

Afscheid Sint

Dat Sinterklaasgedoe is dus achter de rug. Jammer, want ik hou wel van die sfeer rond de Heilige man: zijn komst per stoomboot, zijn Pieten, zijn schimmel, de schoenen aan de schouw, de pakjes en snoepjes die de hij brengt, et cetera... Mijn 12-jarige zoons waren opgetogen dat de Sint hen toch nog een keertje in zijn rittenschema had laten staan. Dit ondanks het feit dat ze reeds naar de middelbare school gaan. Brian vond het eigenlijk niet fair dat broer Austin evenveel had gekregen als hijzelf. Want Brian was de enige die de ruimte rond onze open haard had vrijgemaakt en een beker melk en zelfs een stoeltje had klaargezet voor de ultrabejaarde Sinterklaas. En zijn schoen aan de schouw had gezet!

Piratenvlag

Elk een piratenvlag op een stok, en een open doos vol letterkoekjes en gesuikerde picknickjes, waarin telkens 5 chocoladen figuurtjes stonden geplaatst. Brian kwam gisterenochtend als eerste naar beneden en keek nogal sip toen hij merkte dat het per e-mail aan de Sint gevraagde 'grote' geschenk niet op hem lag te wachten. De jongen nam de vlag uit het plastiekje, zwaaide er even mee en nam toen de opgerolde brief uit de doos waarin een kaartje lag met zijn naam op. Hij haalde het blauwe lint, waarmee het schrijfsel was opgerold, eraf en begon te lezen. Zijn gezicht klaarde op! Hij keek naast, en vervolgens in de doos, nam in beide handen een chocoladebeeldje, schudde ermee terwijl hij ze het één voor het ander aan zijn oor hield. En glimlachte! Hij bekeek de onderkant van de figuurtjes, zag ik elk een gaatje, keek erin, maar kon door die kleine opening niet aan hetgeen er blijkbaar in de holle postuurtjes zat. Dan maar de grove middelen gebruikt: één hap en Piet was de helft van zijn hoofd kwijt! En Brian 10 € rijker!

10 Euro x 5 (klein)

De andere chocoladen figuurtjes ondergingen hetzelfde lot. En de pietzak vond in elk van hen een opgerold tientje, zodat de totale buit voor mijn blije zoon 50 € bedroeg! We hebben wel gewisseld. Brian kreeg van mij een mooi 50 € biljet, in ruil voor die vijf met chocolade besmeurde tientjes. Die ik sneller zal kwijt raken dan me lief is. Om brood te kopen, bijvoorbeeld. Zo krijgt die bakker nog iets van wat bij hem gekocht had kunnen zijn, als de goede Sint het niet had gebracht! Knipogen

Austin kwam pas na negen uur de living binnen. Mijn kinesist was toen net bezig met de dagelijkse mobilisatie van mijn ledematen. Mijn zoon kwam me eerst groeten en ging toen zitten op het melkstoeltje dat zijn broer daar voor Sinterklaas had klaargezet en nam zijn doos op de schoot. Niet voor lang, want hij verhuisde bijna onmiddellijk naar het computertafeltje. Ook bij hem kwam eerst de piratenvlag aan de beurt, en vervolgens de brief. Hij nam die door en legde deze vervolgens naast de doos. Die hij langs alle kanten bekeek. Liggend op mijn bed kon ik de wisselende gelaatsexpressie en alle handelingen van de jongen perfect volgen. Fantastisch!  Zo zag ik Austin een chocoladen figuurtje opheffen, en kijken of er iets onder lag. Noppes! Vervolgens wroette hij in de laag koekjes. Uiteraard ook zonder resultaat. Met een onderzoekende blik bekeek Austin vervolgens de lichtbruine, fondant en dat ene witte postuurtje. Bingo! Ook hij brak ze één voor één kapot en was uiterst blij met de vangst!

Er zijn gisteren, door mijn tweeling, de ganse dag door, behoorlijk wat koekjes en stukjes chocolade naar binnen gespeeld. En de jongens deelden met me, dus ik kon gelukkig  participeren in de vreugde! Hopelijk kan ik net zo tevreden zijn als ze, na de examenperiode, waarin ze zich nu bevinden, binnenkort thuiskomen met hun schoolrapport. Lachen

16-11-08

Openbare toiletten, voor iedereen!

Buitenshuis zijn om te winkelen, te wandelen, historische gebouwen te bezoeken of rond te kuieren op de markt of op de kermis die in je stad of dorp is neergestreken. Een aanrader! De buitenlucht doet elkeen goed, de beweging is uitstekend voor je fysieke conditie en onder de mensen komen en eventueel een praatje slaan, stimuleert de geestelijke gezondheid.

Maar wat als je kind, dat bij je is, plots naar toilet moet? Of als je baby dringend verschoond dient te worden? Of gewoonweg jij, als volwassene, zelf een plasje of een kakje wilt doen? Dan maar een horecazaak opzoeken, snel iets te drinken bestellen en dan vlug naar de WC?

Iedereen - 000 (klein)Maar wat gedaan als er in de toiletten geen verzorgtafel voor baby's beschikbaar is? Dan zit er niks anders op dan het kleintje, in de bekrompen ruime van de toiletbox, een verse luier om te doen, terwijl de baby op het deksel van de toiletpot ligt. Of anders, als daar plaats is, op het plateau naast de wasbekkens. Veilig noch aangenaam. Maar ververs je je kind in de verbruikzaal, omdat je daar toch iets meer ruimte hebt, dan levert dat je gegarandeerd op zijn minst enkele boze blikken op! Wenkbrouw ophalen

Als ouder van een tweeling weet ik waarover ik het heb. De problemen met betrekking tot het vinden van een plaats voor het wisselen van onze jongens hun luiers, kan ik me nog levendig herinneren. We hebben deze ouderlijke taak, bij gebrek aan een alternatief, zelfs meer dan eens in een portaal staan doen, onder de blikken van nieuwsgierige passanten.

Als rolstoeler je WC - cartoon - dringend (klein)blaas legen, is al helemaal een heikel probleem. Want vindt maar eens een toegankelijk toilet. En als je er al één vindt, dan is het dikwijls te klein, of staat het vol met rommel. De toiletdames durven er immers nogal eens een gewoonte van maken om die ruimte vol te proppen met hun voorraad toiletrollen en schoonmaakproducten. En de overgebleven plek functioneert soms zelfs als bureautje. Echt, zonder overdrijven, ik heb reeds menig invalidentoilet gezien waarin een kerstboom of een Mariabeeldje stond en er een kalender en foto's van het gezin aan de wand hingen!

Als de nood hoog is, zoek ik persoonlijk meestal een naburig treinstation op, een gemeentehuis of een cultureel centrum. Plaatsen waarvan ik uit ervaring weet dat ik daar het  meest kans maak om er een voldoende ruim toilet te vinden. Het is evenwel zo dat ik in driekwart van de gevallen, me moet laten helpen ergens achter een boom, tussen wat struiken, achter een muurtje of in een hopelijk verlaten steeg. Niet leuk voor mij, en evenmin voor de persoon die me assisteert.

Al te vaak denkt men, van een gewoon toilet, een aangepast te kunnenInternationaal symbool handicap (heel klein) maken, door op de toiletdeur een bordje te hangen met daarop het 'internationaal symbool voor personen met een handicap', en binnenin, op goed komen uit, een beugel te monteren op de wand naast de Wc-pot. Wat een idiotie, wat een kortzichtigheid! We kunnen het hen, die hier verantwoordelijk voor zijn, wellicht niet kwalijk nemen. Zij stonden immers ongetwijfeld achteraan in de rij toen het gezond verstand werd uitgedeeld!

Als fysiek gezonde (jonge)man kan je nog een boom opzoeken om tegen te wateren. Menig klein kind deed al een plasje in de straatgoot. Een plek die bij hoge nood, voornamelijk 's avonds of  ' nachts, en als er ruimte is, liefst tussen twee auto's, om een beetje onttrokken te zijn aan het zicht van alleman, ook al eens door dames wordt benut als urinoir. Allemaal weinig hygiënisch, en als je pech hebt, een kostelijke zaak, aangezien in het politiereglement van de meeste steden hoge boetes zijn voorzien voor dit 'wildplassen'!

Excessen zullen er altijd zijn en moeten uiteraard beteugeld worden. Als overheid kiezen voor het zonder meer repressief optreden tegen personen die, bij gebrek aan een alternatief, bij hoge nood, hun urine lozen op een plek waar het niet hoort, is onheus en al te gemakkelijk. Openbare toiletten voorzien, dat moet men doen!

In de loop van de jaren zijn de publieke urinoirs een rariteit geworden. Er is evenwel terug een kentering merkbaar. Waar nood aan is zijn publieke toiletten, 'op maat van iedereen!' Baby's, kinderen, rolstoelers, personen met een visuele beperking, mensen die slecht te been zijn, maar ook 'gewone' gezonde grote mensen moeten af en toe naar het toilet. En IEDEREEN heeft recht op de beschikbaarheid van een openbaar toilet, aangepast aan haar of zijn noden!

WC - cartoon - 000 (blog)

Openbare toiletten die goed verspreid liggen. En duidelijk zijn aangeduid, zodat elke potentiële gebruiker ze vindt: plaatselijke inwoners, toeristen, toevallige voorbijgangers, kinderen op school- of studiereis... Deugdelijke en goed uitgeruste toiletten, voorzien van bij voorbeeld een optionele toiletverhoog, die voortdurend worden gecontroleerd op netheid, degelijkheid en uitrusting. Het zal je immers maar overkomen dat je bijvoorbeeld als blinde of slechtziende persoon geconfronteerd wordt met een vieze wc-bril, er daarenboven geen toiletpapier op het rolletje zit en er op de koop toe veel te veel zeep uit de dispenser komt en helemaal geen water uit de kraan van het wasbassin. Dit klinkt misschien best lollig, maar is dat helemaal niet als jij zelf het slachtoffer bent!

Voor rolstoelers dient de deur in de eerste plaats naar buiten open te draaien. Dit lijkt vanzelfsprekend te zijn, maar de gevallen waarin dit niet zo is, of waar de deuRolstoeltoilet - 000 (klein)r slechts half open kan, zijn helaas talrijk. De toiletruimte dient bovendien groot genoeg te zijn, zodat ook een persoon met een elektrische rolstoel, die veelal nood heeft aan hulp van een assistent(e), er op een comfortabele manier gebruik van kan maken. En een manuele rolstoeler, volgens behoefte, zowel langs links als langs rechts de pot op kan, klapbeugels aan de wand vindt, en probleemloos in de toiletruimte kan manoeuvreren. Een verlaagde wasbak is een noodzaak. Maar men kan die toiletruimte(s) ook voorzien van een vaste tafel of een aan de wand bevestigd uitklapbaar exemplaar. Met liefst ook een verzorgingskussen erop bevestigd, waarop baby's kunnen worden verschoond. Zo vangt men twee vliegen in één klap! Lachen

Misschien moet daar eens een duidelijke regelgeving rond komen. Of, indien die er toch reeds zou zijn, dan ware het in elk geval wenselijk deze te actualiseren.  Deugdelijke, integraal toegankelijke openbare toiletten dragen immers in een belangrijke mate bij tot de mogelijkheid om IEDERE PERSOON deel te laten nemen aan het maatschappelijk en openbaar leven.

In het kader van (inderdaad, nog één Knipogen) de internationale dag van het toilet, die doorgaat op woensdag 19 november, organiseert de Katholieke Vereniging voor Gehandicapten (KVG) in de week van 17 tot 23 november een actie rond openbare toiletten en toegankelijke in het bijzonder. Hun actieposter, met een doorklik naar de actiepagina op hun website, vind je in de linkerkolom van mijn weblog. Of je kan voor meer informatie ook hier klikken. En mocht je de tv-spot die bij deze campagne werd ingezet, nog niet gezien hebben, bekijk deze dan nu meteen! Je vindt het filmpje immers hieronder: