15-10-10

Terug van eigenlijk nooit ver weg geweest

   

De laatste tijd viel er op de verschillende internet- media maar bitter weinig van mij te bespeuren. Dat heb ik net als jullie vastgesteld. Knipogen Via deze weg wil ik trouwens hen bedanken die in die periode informeerden naar mijn welzijn, en daar meestal geen antwoord op kregen. Omdat ik er geen had!

Vandaag is ‘DAG 1’ van mijn rentree. En jullie hebben het voorrecht daarvan getuige te zijn. Proficiat! En dank van mijnentwege om een deeltje van jullie, al naar gelang vrije tijd, dan wel verloren tijd op het werk, te besteden aan het lezen van hetgeen ik hier op de servers van Skynet heb achtergelaten.

The%20Turning%20World.gifIs er wat veranderd in mijn leven, de laatste weken? Of voorgevallen? Uiteraard, want ook voor mij draait de wereld door. En vaak zo snel dat de wieltjes van het gemotoriseerde vehikel waarin ik mij voortbeweeg, nauwelijks het draaitempo van die aardkloot kunnen bijhouden.

En als er één of andere klootzak rotzooi achterlaat op de openbare weg, waar ik dan plompweg de banden van mijn machine lek in rijd, dan kan ik, wegens ongewenste noodzakelijke algehele stilstand, al helemaal niet meer mee. Wenkbrauw ophalen

Zitvlak fietster - 001 (klein).JPGUiteraard is een dergelijke gebeurtenis me recentelijk alweer ten deel gevallen. Waarschijnlijk deels mijn eigen fout. Wegens het even niet mijn twee blauwe kijkers op de rijweg gericht houden. Maar ik kan het mezelf toch moeilijk kwalijk nemen dat ik een ogenblik, of iets langer, opkijk als er in mijn gezichtsveld een goedgevormde derrière opduikt, van een mij passerende jonge fietsster?!

Eind augustus waren mijn ouders 50 jaar getrouwd. Omdat mijn vader ongeneeslijk ziek is en door de zware chemotherapie zich vaak heel beroerd voelt, hadden ma & pa ervoor gekozen om geen feest te (laten) organiseren, maar gewoon die ganse heuglijke dag elkeen die zich geroepen viel om hen persoonlijk te komen feliciteren, te ontvangen met drank en (overheerlijk) zelfgemaakt gebak.

Gouden huwelijksjubileum - 000.JPGOok ik bracht hen, samen met mijn gezinsleden, in de namiddag een bezoek, en uiteraard een cadeau! Lachen Bijna miste ik de afspraak met het gouden paar, want toen ik op de route naar mijn ouderlijke woonst, verlaten door mijn kroost, die ik toestemming had gegeven reeds vooruit te rijden, aan een kruispunt, waar ‘zone 50’ geldt, de baan overstak, gaf de bestuurder van een witte Mercedes met aanhangwagen, die ik in de verte had zien aankomen, in plaats van te vertragen, plankgas! Allicht met de bedoeling me voorbij te zijn voor ik overstak. Die idioot had duidelijk niet door dat een elektrische rolstoel betrekkelijk snel optrekt en moest derhalve zwaar op zijn rem gaan staan om niet met mij in botsing te komen. Want toen ik de auto zag versnellen, was ik al halverwege de baan, en daar stoppen om die halvegare te laten passeren, was wel het laatste dat in me opkwam. Een zwart rubberspoor achterlatend op de rijweg en luid claxonerend vloog die kinkel achter mijn gat voorbij.

Lokeren op de landkaart.JPGMijn ouders waren heel blij ons te mogen verwelkomen. Het was al meer dan een halve dag een gezellig, ontspannen komen en gaan geweest van buren, vrienden en familieleden. Op de eettafel stonden geschenken en op de kast een ganse rij kaartjes. Eén ervan was afkomstig van het stadsbestuur van hun woonplaats. Enkele dagen eerder had een vrouwelijke ambtenaar mijn ouders gebeld om te vragen wanneer het feest doorging, zodat de schepen wist wanneer zij kon langskomen met een geschenk.

Toen mijn ma zei dat er geen feest was gepland, maar de mensen de ganse dag door mochten langskomen en ze zelfs onnodig, toch spontaan de reden voor deze keuze meedeelde, kreeg ze van het wijf dat haar had opgebeld, botweg te horen dat ze dan naar het bezoek van de schepen en naar een cadeau kon fluiten. Als jullie geen moeite doen om iets te organiseren, zo zei ze kortweg, dan doen wij ook geen moeite voor jullie!

Smiley thumb down II.JPGDeze melding had mijn ouders toch wel geraakt. Ronduit beschamend vind ik dit! Blijkbaar MISBRUIKEN de burgemeester en schepenen de huwelijksjubilea van hun inwoners uitsluitend om propaganda te voeren voor zichzelf. En worden zij die door ziekte, onvoldoende financiële middelen of enige andere reden, geen activiteit organiseren waarop wat volk aanwezig is, gediscrimineerd. Naar ik vermoed wordt het bedrag van die cadeaus ‘voor ALLE jubilarissen’ trouwens gebudgetteerd in de gemeentekas. Derhalve vraag ik mij af wie zijn zakken vult met de niet uitgereikte geschenken.

Op dit ogenblik heb ik er evenwel totaal geen zin in om het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding van de vaststelling van deze onacceptabele gang van zaken op de hoogte te brengen. Noch zie ik het momenteel zitten om de burgemeester en de schepen van bevolking ter zake te interpelleren en hun allicht politiek correcte, doch, of daaruit volgend, onzinnige uitleg te aanhoren. Liever besteed ik mijn tijd aan het moreel steunen van mijn ouders tijdens mijn pa’s zware levensverlengende therapie.

Die mensen hebben trouwens het geluk niet aan hun kant. Want nog geen volle 9 jaar na het op jonge leeftijd (40 jaar) overlijden van hun oudste kind, mijn grote zus, is drie weken geleden ook hun jongst geborene, mijn enige broer, op een nog prillere leeftijd (37) overleden. Wenkbrauw ophalen

Kim Geybels -  005 (klein).JPGAnder triest nieuws, maar dan van een heel ander, en veel minder belangrijk allooi, was de bekendmaking van het voorlopig einde van mijn favoriete politica, Kim Geybels. Jammer genoeg blijkt dat schoon, jong vrouwmens, naast heel intelligent, ook uiterst, bijna kinderlijk naïef en goedgelovig te zijn. Een jammerlijk einde van haar politieke carrière, nog vooraleer deze goed en wel een aanvang nam? Of krijgt deze dame kans op een nieuwe start bij Open VLD of elders? De toekomst zal het uitwijzen!

Was ik nog gelovig geweest, ik had me naast Kim gezet voor een gezamenlijk aanbidden van de Heer. Nu diende die knappe spoedarts dat in haar eentje te doen. Toch maar beter je kunnen aanwenden om vooruit te komen in het leven, Kim. En voor een nieuwe kans te bekomen in de politiek, welke ik je van harte gun en zelfs toewens! Want boven brandt er dan wel voortdurend licht, maar als je de (trieste) staat van de wereld beziet, is daar wellicht nimmer iemand thuis.

Vakantiewoning.JPGGelukkig bestaat het leven niet enkel uit kommer en kwel. Zo heb ik, voor het eerst sinds een jaar of vijf, eens de nacht doorgebracht in een bed, elders dan bij mij thuis of in een ziekenhuis. Ik ben immers midden september een weekend naar de Franse Ardennen geweest. Samen met mijn zoon en nog een andere sympathieke kerel, een leeftijdgenoot van me. Die had geregeld dat we in het vakantiehuisje van een vriend konden verblijven, in het prachtige Vireux-Wallerand, gelegen in de Maasvallei.

Dit uitje vergde heel wat organisatie met betrekking tot de verplaatsing naar ginder en mijn verzorging aldaar, maar alles is feilloos verlopen. Dit ondanks een in dat opzicht riskante tocht, die we op onze eerste verblijfsdag ter plaatse ondernamen. Over een grotendeels met middelgrote kiezelstenen bezaait pad naar een top van de beboste heuvels bezijden de Maas. Alwaar we trouwens een prachtig overzicht hadden over het prachtige stukje natuur waarin we ons bevonden.

Brian aan de Maas.JPGToen we tijdens de tweede dag van onze trip een tochtje maakten via een mooi, goed onderhouden, her en der van zitbanken voorzien, geasfalteerd fiets- en wandelpad langsheen de Maas, bezorgde zoon Brian al springend en huppelend met de BMX, zijn rijwiel een lekke band. En ik had potverdorie mijn rugzak met daarin een fietsband herstelkit, in het vakantiehuisje laten liggen! Geen nood evenwel, want ik liet zoonlief hulp vragen bij een fietsend trio dat we even daarvoor hadden opgemerkt. Die aardige Britten, net gestart met een vijfdaagse fietstocht door Frankrijk, België en Duitsland, stelden niet alleen hun materiaal ter beschikking, maar namen zelf het grootste deel van de herstelklus voor hun rekening. Fantastisch, niet?! Het leven kan toch zo mooi zijn, als mensen vriendelijk, verdraagzaam en behulpzaam zijn jegens elkaar! Lachen

12-06-09

GVA Rules!


Iets meer dan een week geleden publiceerde ik hier een artikel met de heugelijke melding dat ik, na een lange strijd, EINDELIJK opnieuw over een betrouwbare rolstoel beschik. Waarmee ik me vlot kan verplaatsen, zowel binnen- als buitenshuis. Tevens formuleerde ik een aanklacht tegen het schandalig en mensonterend verloop van de procedure via de arbeidsrechtbank en de TIJD die dit in beslag nam en het GELD dat dit mij kostte.

Rudi (klein)Naast vele tientallen reacties op mijn blog zelf, ontving ik ook heel wat berichten in mijn elektronische brievenbus. Veelal van politici, van diverse strekking (zelfs Christen democratisch!), waarvan enkelen zelfs direct de koe bij de horens vatten en concrete actie willen ondernemen om de beroepsprocedure bij afwijzing van een hulpmiddelenaanvraag terdege te laten wijzigen, zodat de ellende die mij ten deel viel, in de, hopelijk nabije toekomst, anderen bespaard blijft.

De nationale redacties van de Vlaamse kranten vonden het onderwerp blijkbaar niet interessant genoeg of te delicaat omdat de mutualiteit van de Christelijke zuil betrokken partij is. Uiteindelijk is de regionale redactie van de Gazet van Antwerpen zo dapper geweest vandaag in de regiopagina's van de editie Waas en Dender een artikel te plaatsen met als kop: "Eindelijk ben ik weer mobiel" met daarbij een afdruk van mezelf in mijn nieuwe rolstoel. De digitale online versie van het artikel kan je hier lezen.

De foto op deze pagina werd getrokken door Geert De Rycke.

03-06-09

Eindelijk!

 

Gedurende drie jaar leverde ik een verbeten strijd tegen die klootzakken van de mutualiteit die weigerden tegemoet te komen in de aanschaf van een nieuwe rolstoel omdat hun medisch adviseur van mening was dat ik er geen recht op had. En omdat ik, omwille van deze onheuse beslissing, een beetje te veel van mijn kloten maakte tegen die kerel en de ziekenbond, verzonnen die onverlaten ook nog een reden om mijn invaliditeitsuitkering te beknotten.

Via de arbeidsrechtbank heb ik moeten bewijzen dat die kerel en zijn werkgever het NIET bij het juiste eind hadden. En gelijk gekregen ook. Gelukkig maar, want ik heb al lang geen vertrouwen meer in het gerecht, en nog veel minder in de gerechtigheid ervan.

Aangezien ik gedurende al die jaren geen uitzicht had op het moment waarop mijn tot op de draad versleten rolstoel zou worden vervangen, diende ik hem zoveel mogelijk te sparen. Met als gevolg dat ritjes naar een buurgemeente werden geschrapt. 's Avonds nog eens rond de blok rijden om een frisse neus te pakken en inspiratie op te doen eveneens. Ook fietstochtjes met de kinderen behoorden tot het verleden, net zozeer als het regelmatige bibliotheekbezoek. En bezoekjes aan de wekelijkse woensdagmarkt en de rommelmarkt op zondag werden herleid tot een minimum. Om maar enkele voorbeelden te geven.

Die hufters van mijn ziekenbond, behorende tot de katholieke zuil, waren er dus de oorzaak van dat ik de laatste jaren slechts een fractie van de activiteiten en verplaatsingen heb kunnen doen die ik voorheen wel deed. En in alle gelederen van die organisatie was men op de hoogte van het leed dat door hun houding, mijn reeds zwaar beladen gezin en mij nog extra werd aangedaan. Want ik richtte menig vriendelijk schrijven tot talloze personen van 'mijn' ziekenbond. Want uit ervaring wist ik reeds dat de piste via de rechtbank TIJD en GELD zou kosten. Wat ik dus hoopte te vermijden.

IJdele hoop evenwel. Menselijkheid en mededogen zijn blijkbaar geen deugden die bij het Christelijke geloof horen. Nochtans dacht ik in de lessen godsdienst iets anders onderwezen te zijn. En tijdens de in het verleden veelvuldig door mij bijgewoonde misvieringen meende ik ook een ander geluid te hebben gehoord. Maar waarschijnlijk heb ik toen dus niet goed geluisterd. Dat kan best, want na mijn kleutertijd was ik eigenlijk niet zo erg meer geïnteresseerd in sprookjesverhalen.

Wat ik van de kant van de mutualiteit te horen kreeg was dat ik blij mocht zijn het fundamenteel recht te hebben om een formeel geschil als dit aan te vechten. Mocht ik meer lef hebben dan zou ik daar aan toevoegen: "en de economie een zetje te geven door juristen, magistratuur en zo meer werk te verschaffen."

Rudi in zijn Meyra Optimus IIUiteindelijk heb ik van de rechter over de ganse lijn GELIJK gekregen. Zodat ik sinds een aantal dagen met een nieuwe rolstoel rond rijd. Hiernaast te zien. De ogen schijnbaar gesloten houden is klaarblijkelijk een gewoonte van me. Weliswaar enkel als ik wordt gefotografeerd. Tijdens het rijden houd ik ze steeds spiedend geopend!

Ben ik nu blij? Neen. Want deze rolstoel, waar ik dagdagelijks gemiddeld 15 uur in doorbreng, heb ik kunnen kiezen uit slechts 3 modellen. Uiteraard worden er meer verschillende modellen gefabriceerd. Maar die hebben geen RIZIV-goedkeuring, een voorwaarde om een tussenkomst van deze organisatie te bekomen. Over de manier van samenstellen van de lijst der hulpmiddelen die voor een gedeeltelijke terugbetaling in aanmerking komen, heb ik ook mijn bedenkingen, maar daar ga ik hier geen woorden aan vuil maken. Want vuile woorden zijn vies. En van vieze dingen hou ik helemaal niet.

Inderdaad, je hebt het daarnet goed gelezen: 'gedeeltelijke' terugbetaling. Want, voor een immobiel persoon als ik nochtans onontbeerlijke opties zoals bijvoorbeeld elektrisch verstelbare beensteunen, worden als "luxe' beschouwd. In mijn geval betekent dit dat er een goeie 2.500 Euro aan voor mij noodzakelijke opties, uit eigen zak dient te worden betaald. Tenzij het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap, het VAPH, vroeger bekend als 'het Vlaams Fonds', wil tussenbeide komen. Laat het me hopen!

Gisteren kreeg ik als toemaatje vanwege mijn advocaat een 'staat van erelonen en onkosten' in deze zaak. Maar liefst een kleine 3.100 Euro. Waarvan de tegenpartij door de rechter veroordeeld werd tot het betalen van een belachelijke som van 248,64 Euro rechtsplegingvergoeding. Een bedrag waarvoor een beetje advocaat nog niet eens het bed uit komt.

Begrijp me dus helemaal niet verkeerd. Mijn advocaat rekent me geen Euro te veel aan. Maar deze zaak toont eens te meer aan hoe ONRECHTVAARDIG deze rechtsstaat is. Want ik ben meermaals de verliezende partij. Jarenlang heb ik mij slechts uiterst beperkt kunnen verplaatsen. Dat ik vroeg of laat gelijk ging krijgen stond voor mij vast, gezien het sterk en sluitend dossier. Maar de onzekerheid over het 'wanneer' en wat het uiteindelijk zou kosten zorgde voor een zware psychische druk. En vooral de beperkte verplaatsingsmogelijkheden met mijn kroost baarde mij zorgen. En nu ik terug mobiel ben zijn mijn kinderen pubers, die er inmiddels geen behoefte meer aan hebben om met hun vader van hot naar her te rijden. De verloren jaren kunnen dus nooit meer worden gerecupereerd.

Het inkrimpen van mijn uitkering had gevolgen voor de financiële situatie van ons gezin. En wel in die mate dat mijn echtgenote een extra job aanvatte. Want we moesten inmiddels toch rondkomen! Nu de ziekenbond werd veroordeeld tot betaling van het ten onrechte niet uitgekeerde bedrag, zal dit allicht verloren moeite zijn geweest, want waarschijnlijk verdwijnt alles als belastinggeld in de staatskas.

Ook goed voor een ander is het feit dat mijn nieuwe rolstoel pas drie jaar na de voorziene hernieuwingtermijn werd afgeleverd. In plaats van binnen twee jaar opnieuw recht te hebben op een ander vehikel, moet het RIZIV mij dit nu pas vijf jaar van heden toestaan.

Waar is de vergoeding voor alle tijd en energie die ik noodgedwongen in dit dossier heb moeten steken. En voor alle slapeloze nachten? Voor de geleden morele schade? Voor de 1.500 Euro herstellingskosten aan mijn oude rolstoel die ik met eigen middelen heb moeten betalen. Uitgaven die er niet zouden geweest zijn als ik tijdig en rechtmatig had beschikt over een nieuw exemplaar. Heb ik er in deze zaak uiteindelijk iets bij gewonnen? Neen, slechts verkregen waar ik recht op had. Zonder extra's. Althans niet in de positieve zin. Waar moet ik trouwens dat geld om mijn advocaat te betalen vandaan toveren? De meeste mensen maken zich momenteel op om op reis te gaan. Mijn gezin kan beginnen bezuinigen en sparen voor de Euro's om mijn raadsman te betalen voor het behandelen van een kwestie die er nooit één had mogen zijn. Pesterijen om de sociaal zwakken klein te houden, noem ik het! Justitie is enkel goed en betaalbaar voor de rijken.

En hoe zit het met de tegenpartij? Die verlaat met opgeheven hoofd, zonder scrupules en straffeloos het strijdtoneel! Die hebben immers niks gewonnen, maar ook niks verloren. En worden niet gesanctioneerd voor de fouten die ze maakten. Dat beetje gerechtskosten is een peulschil voor zulk een organisatie. En het zijn bovendien hun leden die er gezamenlijk voor opdraaien, dus wat zou het hen deren...?

Ben ik boos? Neen, helemaal niet. Woedend ben ik! Met recht en rede, mijn gedacht! En moest ik weten dat dergelijk onrecht enkel mij werd aangedaan, dan zou ik er mij nog mee kunnen verzoenen. Het is nu eenmaal een feit dat ik een schlemiel ben, een pechvogel pur sang, Dat voortdurend tegenslag hebben is mijn niet te ontlopen lot, en daar leef ik mee. Ongefrustreerd, maar gelaten, volgens mij de aangewezen manier om met dergelijk gegeven om te gaan.

Jammer genoeg ben ik evenwel NIET de enige persoon die dergelijke schandalige onbillijkheid te beurt valt. Al te vaak komt het voor en veel te veel mensen ondergaan een soortgelijk lot. En gaan psychisch, fysisch en/of financieel  ten onder aan hetgeen hen onterecht wordt aangedaan! Als dit de democratie is, dan kan ik enkel concluderen dat deze, zoals de ongewassen kloten van een hond, danig stinkt!

En doen 'onze' politici er daadwerkelijk iets aan om dergelijke onrechtvaardigheden uit ons rechtssysteem te bannen? Neen, zo blijkt uit de praktijk. Of althans veel te weinig. "We willen wel, maar we kunnen niet" is een vaak gehoorde uitspraak. Tja, als zij het niet kunnen, wie dan wel?

Ondertussen vult het klootjesvolk gedwee een bolletje op achter de koeketine die zichzelf op haar voordeligst aanprijst op de verkiezingsaffiches of de kandidaat die het meest rad van tong is en er daardoor veelal in slaagt de mensen een rad voor de ogen te draaien. Het staat elkeen vrij mij van het tegendeel bewijs te leveren. In voorkomend geval zal ik met graagte mijn mening herzien en mijn excuses aanbieden.

14-01-09

Keuzes maken

In het leven moet je dikwijls keuzes maken. Dat is hier niet anders. Zal ik, de mij Duimzuigsterbeschikbare tijd, benutten om iets uit mijn duim te zuigen, zoals dat schoon kind van hiernaast me voordoet, en dat hier dan op mijn blogje plaatsen? Of tik ik, met hetzelfde doel, iets op het leeg blad voor me, dat een relaas brengt van een gebeurtenis uit het heden of verleden, waarvan ik getuige of misschien zelfs een hoofdrolspeler was? Of prefereer ik een artikeltje te schrijven over een maatschappelijk relevant onderwerp of actueel thema?

Of kies ik er toch voor om andere blogjes te bezoeken en hier en daar een krabbel achter te laten, al dan niet in antwoord op een reactie die op mijn eigen blogstek werd nagelaten? De meeste bloggers vinden dit soort van communicatie leuk, en ik ben daarop geen uitzondering. Bovendien kan ik dikwijls eens goed lachen om en goeie mop of een ludiek schrijfsel dat een ander op haar of zijn weblog plaatste. Of geniet ik, vol verwondering en met bewondering van mooie plaatjes (PSP-creaties & andere)  en prachtige foto's. En elke keer ik zo de ronde doe, leer ik wel iets bij. Elke dag één feit of weetje extra, maakt minstens 365 per jaar! Oei, zou er nog genoeg plaats vrij zijn in mijn hersenkwabben, om al die data op te slaan?

Dit schrijfsel had dus eigenlijk tot doel jullie te melden dat je nog eens een dagje zou moeten wachten op een epistel van mij. Maar als ik het zo bekijk, zijn die enkele woorden van verantwoording, in aantal groter geworden dan gepland en zijn ze samen dan toch een eigen verhaal gaan vormen! Hopelijk beleefde je er wat leesplezier aan.