15-09-11

Verkeerd (begrepen) taal-, woord- en zinsgebruik

Het zijn er nu nog steeds enkele tientallen, maar vroeger, toen ik nog mijn handelszaak had, en een heel ruime kennissenkring, en er van communicatie via het internet nog maar nauwelijks sprake was, ontvingen wij, in de periode rond Kerstmis en Nieuwjaar, enorm veel wenskaarten. Zowel van persoonlijke als van zakenrelaties.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar toen ik na die fameuze mislukte medische ingreep, veel langer uit mijn zaak wegbleef dan de geplande 14 dagen, heb ik in die anderhalf jaar afwezigheid slechts enkele aanmoedigingskaartjes ontvangen. En op één daarvan stond dan nog, onder de eigenhandig door de afzender geschreven woorden van steun en courage, in een sierlijk lettertype de tekst gedrukt: ‘You’ll never walk alone!

Ongetwijfeld aanmoedigend bedoeld uiteraard, maar het kwam zo niet over. Eerder cynisch daarentegen, want ik had net enkele dagen daarvoor van mijn revalidatiearts het spijtige nieuws te horen gekregen dat ik helaas nooit meer zou kunnen stappen. Maar dat kon de afzender van het kaartje uiteraard niet weten.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar best ook. Want wie weet had die persoon anders, wegens een combinatie van ’t verschieten van dit nieuws en het daarop volgende besef me een totaal misplaatste wens te hebben bezorgd, wel een hartaanval ‘gekregen’. Ook geen geschenk om naar uit te zien Knipogen

Medio 2010 las ik in de krant: “Nederland zal belofte verdieping Westerschelde nakomen.” Waarbij ik me terstond afvroeg: “Is daar dan werkelijk zo veel scheepvaartverkeer, op die waterweg tussen de Vlaamse havenstad Antwerpen en de Noordzee? Zodat er daar nood aan is om de zeeschepen niet enkel naast elkaar, maar ook boven elkaar te laten varen?! En hoe gaan onze noorderburen die klus in ’s hemelsnaam ten uitvoer brengen? Een etage installeren boven een waterloop, die dan ook nog eens twee getijden kent!” Enfin, ik heb er niet van wakker gelegen en zal wel eens ter plaatse gaan kijken eens dat plan is gerealiseerd.

Eigenlijk niet om mee te lachen, maar onlangs hoorde ik ’s avonds, in een eenzame harten rubriek op de radio, een dame praten die, naar eigen zeggen, op jonge leeftijd haar man verloor. En dus blijkbaar nog steeds niet had terug gevonden, want ze was dringend op zoek naar een nieuwe vent!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het parket werken is volgens mij plezant. Die doen daar bijvoorbeeld aan ‘huiszoekingen’. Dat moet toch wel spannend zijn en leuk, hé?! Als je ’s ochtends van je baas zo een opdracht krijgt als bijvoorbeeld: “Zoek een witgeverfd huis met een plat dak, een schouw en minstens twee ramen en een deur.” Met een beetje geluk vindt je tijdens je zoektocht het juiste huis. En met nog wat meer geluk tref je daar dan ook nog iets interessant aan: een reeds rottend lijk, een zending Chinese illegalen, wapens, gestolen goederen of waardepapieren, een voortvluchtige gangster, een voorraad drugs of misschien zelfs een heuse cannabisplantage!

Bij het vlug doorbladeren van één van die, met de wekelijkse bundel advertentieblaadjes meegeleverde (reclame)kranten, viel één van mijn steeds alerte kijkers op de titel ‘slipcursus’, boven de afbeelding van een knappe blondine in lingerie. Dat leek me wel iets! Terstond begon ik te dromen van mijn aanwezigheid op een lessenreeks over het volledige marktaanbod aan allerlei soorten damesslipjes, zodat ik nimmer nog verrast zou zijn bij de visuele confrontatie met deze of gene uitvoering, kleur, grootte of model van dit type vrouwenondergoed.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het nader bekijken van de advertentiepagina bleek evenwel dat, jammer genoeg, mijn geest te snel aan het fantaseren was gegaan. En in de vlugte twee advertenties door elkaar had geklutst. Die slipcursus bleek een sobere aankondiging te zijn van een door een verkeersopleidingscentrum georganiseerde training in rijvaardigheid en voertuigcontrole voor automobilisten. Terwijl de annonce daaronder er één was van een ‘klassedame’ die, in een korte tekst, zichzelf aanprees en ook haar seksuele dienstverlening. En er een fotootje bij had laten publiceren van een bekoorlijke zichzelf, met haar mooie poep gehuld in iets dat bestond uit zo weinig textiel, dat je er nog nauwelijks de naam slip aan kon geven. Eerder een (g-)string (tanga) dus, of, zoals de Nederlanders het ook wel noemen: een reetveter!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalHet wielerseizoen zit er voor de baanrijders bijna op. Zo nu en dan heb ik de laatste tientallen kilometers van een klassieker of een rit uit een ronde gevolgd op televisie. Onderwijl mijn armspieren wat oefenend met een gewichtje. Het mooiste aan die live reportages zijn de beelden van de coureurs die zich fietsend een weg banen door een vaak prachtige omgeving. En de door de reporterduo’s verstrekte informatie en geleverde commentaar zijn vaak boeiend en leuk. Vooral typische bewoordingen en  uitspraken zoals ‘het gat dichtrijden’ vind ik persoonlijk ludiek en nog steeds tot de verbeelding sprekend.

Als afsluiter nog een pikante. Uit een nieuwsflits onthoud ik dat de weersredactie waarschuwt voor rukwinden. Misschien een attractiepool voor mannen die moeilijk aan hun trekken komen?

Geïnteresseerd in meer van dit? Kijk dan eens alhier, aldaar en alginder Lachen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

29-04-10

Ambras buiten de klas

      

De buurjongen waar ik tijdens mijn middelbare schooltijd regelmatig mee naar school fietste en vaak ook terug weer huiswaarts keerde, had op een bepaald moment ambras met enkele gasten die ook bij ons op school zaten. Maar een andere studierichting volgden dan zowel mijn buurjongen als mij. Die toen aan het tweede jaar was begonnen, terwijl mijn buur nog maar in het eerste jaar zat.

Die kerel was nochtans even oud als mij, maar hij had zijn eerste jaar middelbaar onderwijs aan een andere onderwijsinstelling doorlopen. Studeren was er, dat jaar, voor hem nauwelijks bij geweest. Er op school een bonte boel van maken, des te meer. In die mate zelfs dat zowel directie als leerkrachten zijn ouders tegen het einde van dat schooljaar vriendelijk, doch dringend hadden verzocht hun zoon na de zomervakantie elders onder te brengen. Wat dus ook was gebeurd. De reeks opgestapelde buizen liet de jongen mooi achter zich, om met een nieuwe lei en een fris elan opnieuw het eerste jaar aan te vatten. Op de school waar ik dus al een jaar lang mijn broek had versleten. En ook wel wat kennis had vergaard.

Wat de oorzaak was van de ruzie, dat herinner ik mij niet meer. En wie precies de amokmakers waren die mijn buurjongen viseerden, dat kon hij me niet precies vertellen. Althans, zijn persoonsbeschrijvingen lieten bij mij geen belletje rinkelen van herkenning. En op zoek gaan naar die kerels kon ook niet. Want mijn maat bracht me pas van de onenigheid op de hoogte op het moment dat we, na schooltijd, onze fiets uit de stalling gingen halen om naar huis te rijden.

De gasten die het op mijn maat hadden gemunt, hadden aangekondigd hem na het beëindigen van de lessen, buiten school op te zullen wachten. Om met hem af te rekenen. Mijn buurjongen zijn beste vriend en tevens klasgenoot, die op onze schoolroute woonde en derhalve meestal met ons meereed, stelde voor om langs een andere weg dan de regulier gevolgde route huiswaarts te rijden. Wat wij een goed idee vonden.

We waren met ons drieën nog maar pas vertrokken of er kwamen ons daar van alle kanten fietsers tegemoet gereden. Allicht geïnspireerd door helden uit actiefilms op televisie of koele krijgers uit de westernboekjes die ik regelmatig las, sprong ik terstond van mijn fiets, duwde mijn stalen ros in de handen van de mij verbaast aankijkende vriend van mijn buur en ging heldhaftig voor mijn buurjongen staan. Met gebalde vuisten sprak ik onze belagers toe. Wie zinnes was om te trachten mijn maat te krenken, zou eerst met mij moeten afrekenen.

Uitdagend bewoog ik mijn hoofd van links naar rechts en keek al die pummels recht in de ogen. Tot ik opeens de stem hoorde van mijn maat zijn vriend. Die zei me dat die jongens tegenover ons niet de slechteriken waren, maar klasgenoten van hem en mijn buurjongen. En dus aan onze zijde stonden. Zo stond ik daar dus mooi voor aap. Belachelijk stoer te doen tegenover de verkeerde personen.

Maar ik liet die blunder niet aan mijn hart komen. En zag het grappige van de situatie wel in. Zo ook de rest van het groepje. Door dit incident was ineens ook alle spanning van ons afgevallen. En reden we in groep, gemoedelijk babbelend, huiswaarts. Die boelzoekers kwamen we op onze weg niet tegen. Waren die van op afstand getuige geweest van mijn optreden? En hadden ze daarom wijselijk beslist niet het risico te lopen slaag te krijgen van de toentertijd potige mij? Of waren ze bang van de grootte van onze groep en vreesden ze hoe dan ook het onderspit te moeten delven? Deze vragen zullen steeds onbeantwoord blijven. Het voornaamste feit was evenwel dat mijn buurjongen nooit meer van hen heeft last gehad.

*****

Datzelfde jaar heb ikzelf trouwens ook eens boel gehad met een jongen. Overigens niet zo verwonderlijk in een gemeenschap waar vele honderden jonge mannen in wording, bij wijze van spreken zitten opeengepakt.

Op de koer van de school, voor het traliehek dat het schoolterrein scheidde van het nabij gelegen park, stonden een aantal houten zitbanken. Uiteraard veel te weinig om alle leerlingen die in deze onderwijsinstelling les volgden, de mogelijkheid te bieden om er tijdens de pauzes op te verpozen.

Op een zekere dag in de lente kwamen mijn klasgenoten en ik tijdens de namiddagpauze als eersten naar buiten. Samen met een tweetal andere jongens nam ik plaats op de bank die stond opgesteld tegenover de deuropening van het schoolgebouw waar we net door waren naar buiten gekomen.

Even later kwamen ook tientallen andere kinderen, deels in groepjes, langs die deur en via de hoofdingang, de koer op. Vele onder hen, druk babbelend. En sommigen elkaar speels duwend. Eén groepje kwam recht op ons af. De twee jongens naast mij stonden direct op. Eén van de jongens die op ons waren afgestapt, keek me met zijn lelijke kop aan en sommeerde me op te krassen. Want die bank was voorbehouden voor hem en zijn maten.

Met die jongen had ik een jaar eerder in de klas gezeten. Na de zomervakantie was hij op school gearriveerd met een inmiddels lange haardos en een ring in zijn linker oor. Wat toen erg in was. Vooral bij hardrock en heavy metalfans. Van stadsgenoten van die gast had ik gehoord dat hij tijdens de zomer in aanraking was gekomen met de politie en het gerecht. En zelfs een tijdje had vast gezeten! Maar of dat waar was of (deels) verzonnen, daar heb ik het raden naar.

Nu was het mij inderdaad reeds opgevallen dat die sukkels nogal vaak op en om die bepaalde zitbank rondhingen. Maar ik was totaal niet van plan die kerel zijn bevel op te volgen. Dus antwoordde ik hem dat die bank er stond voor alle leerlingen. En ook ik dus het recht had er op uit te rusten.

Tegenspraak was dat gastje blijkbaar niet gewoon. Want zijn gezicht kleurde rood van woede. En hij stuurde een rochel richting mij. Wat ik dan weer geenszins apprecieerde. Ik veerde recht en stapte op die speekselproducent af. Welke achteruit deinsde. Dat er iets op til was, had al vlug een deel van de zich op de koer aanwezige scholieren door. Er vormde zich een ganse groep kijklustige tieners om ons heen. Opnieuw spuwde die kerel naar mij. Het slijm belandde op mijn jas. Boos trachtte ik mijn aanvaller op een wederkerige slijmsliert te trakteren. Maar spuwen was geenszins mijn specialiteit. Dus produceerde ik niet veel meer dan wat druppels mondvocht die, als uit een zeef, alle kanten, uitvlogen.

Het volgende moment kreeg ik een harde duw van dat arrogant ventje. Waarmee die kerel naar mijn normen helemaal te ver ging. Elkaar kietelen door het uitdelen van klappen met de vlakke hand, was niet aan mij besteed. Dus haalde ik uit met mijn rechtervuist en trof die kerel, met een flinke mep, vol op de kaak. Hij duizelde even en schudde zijn hoofd. Dan pas zag ik dat ik die kerel had geraakt op een plaats, net onder zijn linkeroog, waar zich net een korst had gevormd op een genezende wonde. Die nu terug bloot lag en bloedde.

Toen die kerel dat doorhad, werd hij woest. En wou me te lijf gaan. Maar ik zag zijn maten hem wijzen op de flink aangegroeide cirkel toeschouwers rondom ons en de naderende toezicht houdende studiemeesters. Hij gromde nog snel me na schooltijd aan het station te verwachten om het conflict af te handelen en verdween toen in de menigte. Toen ik om me heen keek zag ik dat minstens de helft van de schoolbevolking getuige was geweest van dit, voor mij toch, vervelend gebeuren.

Gedurende de overgebleven minuten van de rustpauze en zelfs tijdens de resterende twee lesuren van de dag, diende ik voortdurend te aanhoren dat men een spektakel verwachtte 's avonds aan het station. En op weg naar de fietsstalling werd ik ook, tot vervelens toe, geattendeerd op 'mijn' afspraak aan het treinstation. Nu lag die plek helemaal niet op mijn route naar huis toe en was ik totaal niet van plan mijn rijroute te wijzigen om die brutale medeleerling te plezieren. Als hij wou vechten, mij niet gelaten, maar dan wel op het schoolterrein!

Wat zulke kerels uiteraard niet doen. Want die hebben vaak al heel wat op hun kerfstok. En staan doorgaans al op een niet al te best blaadje bij de directie. Dus heb ik van die kerel achteraf geen last meer gehad. Dit ondanks het feit dat ik die namiddag gewoon huiswaarts ben gereden. Dit in tegenstelling tot een groot aantal schoolgenoten, die tevergeefs aan het treinstation mijn komst hadden afgewacht. Om me aan te moedigen? Bij een nederlaag uit te lachen? Wat kon mij dat schelen.

Die jongen zag ik daarna nog vaak. Zowel binnen de schoolpoort als daarbuiten. Stevig rokend en steeds met grieten in de buurt, die vielen op zijn type. In elk geval zag ik die jongen niet als een potentiële vriend en liet ik me dan ook niet in met hem en zijn activiteiten.

Bijna twintig jaar later heb ik die kerel nog eens terug gezien. Als klant in mijn winkel. Hij bleek toen al jaren chauffeur te zijn. Van internationaal transport. En zelfs in mijn buurt te wonen. Hij herkende mij evenwel niet meer. Maar ik hem des te meer. En ik herinnerde mij zelfs zijn naam nog. Zijn lange blonde haardos was nog intact. En er zat ook nog steeds een ring in zijn linker oorlel. Maar ze had het gezelschap gekregen van enkele piercings in de oorschelp. Ik kon in het uiterlijk van die kerel  nog steeds dat ruige ventje van weleer herkennen. Alleen was zijn huid nu versierd met allerlei tatoeages. Het plaatsen van dergelijke kunstwerken op andermans lichaam bleek overigens een activiteit te zijn waarmee hij zich in zijn vrije tijd bezig hield. Als bijverdienste. En uit ons gesprek kwam ik te weten dat hij ook nog steeds nicotineverslaafd was. Het kan inbeelding zijn geweest, maar op de door het roken verschraalde opperhuid van 's mans gezicht meende ik op zijn linkerwang, net onder het oog, een overblijfsel op te merken van het bijna twee decennia eerder voorgevallen schoolkoer incident.

27-01-10

Verkeerd begrepen woordgebruik

 

Reeds eerder maakte ik opmerkingen over het gehanteerd taalgebruik in de nieuwsberichtgeving op radio en televisie. Hier zijn er nog enkele.

bandaged-manDe nieuwslezer op de televisie maakte melding van een nachtelijk verkeersongeval op een druk kruispunt, waarbij gewonden waren gevallen. "Wat deden die gewonden daar?", zo vroeg ik me af. "Waren ze op weg naar één of ander verzorgtehuis?" Want als je lichaam al geblesseerd is, dan ga je toch niet in het midden van de nacht op straat rondhangen? En op welke manier die waren gevallen, de juiste toedracht van hun val, daarover liet de reporter ons in het ongewisse.

In het radionieuws hoorde ik onlangs dat een tweeënveertigjarige man was overleden toen hij met zijn sportwagen 's nachts, tegen hoge Floating car - 000
snelheid in een beek reed. Maar hoe de man precies aan zijn einde kwam, dat werd er niet bij verteld. Een hartstilstand, een stuurfout, een botsing tegen een op het water drijvend object...? Of verdronken toen zijn wagen naar de bodem van de waterweg zonk, wegens toch niet echt geschikt zijnde als vaartuig? Wie zal het ons zeggen? De man in kwestie in elk geval niet, want die vertoeft helaas inmiddels in het rijk der doden. Ik wens niet cru over te komen, maar wees eerlijk, die kerel heeft zijn miserie toch wel, minstens ten dele, zelf gezocht, hé?! Als veertiger behoor je namelijk te weten dat een beek niet de geschikte plaats is om er met je auto in te rijden. Zeker niet 's nachts, als het donker is, want die watergeulen zijn immers doorgaans niet verlicht!

Opvang slachtoffers (klein)En nog één, uit de berichtgeving na een aardschok, ergens in een ontwikkelingsland. Men bracht ons toen ter kennis dat de overlevenden werden 'opgevangen' door vrijwilligers van het Rode Kruis. En ook dat men de nacht zou doorbrengen op veldbedden in grote legertenten, om de veiligheid te garanderen." Dus niet om te slapen?

Koning Thailand  - 002In de krant stond dan weer op één of ander moment te lezen, dat onze minister van buitenlandse zaken op rondreis was in Azië, waar hij ondermeer een ontmoeting had met het gekroonde hoofd van Thailand. Doelde men daarmee op koning Bhumibol Adulyadej, de rijkste man ter wereld? En was het lijf van die rijkaard dan niet mogen meekomen naar dit rendez-vous? Op de bij het artikel geplaatste foto zag je trouwens dat hoofd, maar wel met een nek en een koppel schouders erbij. En de kroon was vervangen door een potsierlijke muts. Knipogen

Maar niet alleen berichten uit de media kunnen raar over komen. Zo las ik in de kwartaaleditie van een ledenblad van een vereniging waar ik lid van ben, op een bepaald moment het overlijdensbericht van een vage kennis van me. Onder de vermelding van zijn naam stond in een iets kleiner lettertype zijn plaats van geboorte, en de datum waarop hij ter wereld kwam. Met net daaronder, voor de opgave van de plaats en datum waarop dit gebeurde, de melding: 'vrijwillig uit het leven gestapt op...' Hoe cynisch kan men zijn? De man verplaatste zich immers al sinds minstens 20 jaar per rolstoel!

<<< Klik op de kleurenfoto's om ze in een GROTER formaat te zien >>>

23-03-09

De smaak te pakken?

  

Wees niet bevreesd. Het is niet mijn intentie om er vanaf nu elke week mee voor de dag te komen. Maar na die toch wel gesmaakte verschijning van dat pittig meisje, vorige maandag, wou ik toch ook vandaag nog met iets in dezelfde kleur voor de dag komen. Evenwel niet zomaar. Er hangt immers een verhaaltje aan vast!

Zelfgemaakte handboog en pijlenWe gaan even terug in de tijd. Naar een moment waarop ik mijn broek nog versleet in de lagere school. We woonden toen in een kleine, meer dan 100 jaar oude woning. Maar net door de beperkte oppervlakte allicht, vond ik het in onze huiskamer super gezellig.

Onze zwart/wit televisie, die haar signalen opving via een antenne die stond opgesteld op het dak van de stal, kon slechts 4 zendkanalen weergeven. En dan enkel nog bij goed weer. Bijgevolg moesten we voor ons avondlijk genot veelal andere bronnen aanspreken.

Op een gure winterse zaterdagavond waren we met ons vijven thuis: mijn ma, mijn twee zussen en onze pa. Mijn broer moest toen nog worden gemaakt. Of er op dat moment al plannen in die richting waren, daar heb ik het raden naar en, als ik eerlijk ben dan moet ik bekennen dat ik van zulke informatie trouwens liever verstoken blijf!

Mijn ma was, als steeds, druk bezig in het achterhuis. Voor wie dat niet kent, dat is een kamer die je met een beetje fantasie en ruime interpretatie, als keuken zou kunnen beschouwen. Mijn oudste zus zat in de sofa een stripverhaal te lezen, de jongste speelde aan tafel met haar poppen en ik zat op de zandstenen vloer met mijn boerderijdiertjes en autootjes te spelen.

's Namiddags had mijn pa wat gesnoeid in de tuin en enkele twijgen, de mooiste, meest rechte en met zo weinig mogelijk aftakkingen, aan de kant gehouden. Die had hij nu naar binnen gebracht. Hij zat er mee aan de andere kant van de tafel, waarop ook mijn zus haar poppenbed en andere spelattributen stonden opgesteld. Mij pa vilde de takken, want het was zijn bedoeling uit dat snoeihout voor mij een handboog en enkele pijlen te vervaardigen.

Af en toe keek ik eens op vanaf mijn speelplek, om te zien hoe ver mijn pa al met het werk was gevorderd. En ik merkte dat het goed opschoot. Na het villen sneed mij pa met een mes de stukken hout af op de juiste lengte, haalde de oneffenheden weg en maakte inkervingen. In de grootste tak, een buigzame, deed hij dat langs beide uiteinden. Vervolgens plaatste hij er aan het ene uiteinde een touw in dat hij enkele keren om de tak wikkelde en stevig vastknoopte.

Daarna bracht hij het touw ook aan in de andere gleuf en spande het op, tot de twijg gebogen stond. Vervolgens wikkelde mijn pa ook langs dit takeinde het touw een aantal keren rond het stuk hout en legde er vervolgens enkele stevige knopen in.

De kortere stokjes kregen slechts aan één uiteinde een inkerving. De andere kant bleef gewoon bot. Geen scherpe punt, zoals ik suggereerde, om werkelijk een 'echt' projectiel te zijn. Mijn pa vond zulks uiteraard veel te gevaarlijk! Op strooptocht gaan met deze boog en pijlen zou er voor mij dus niet inzitten. Alsof dat ik dat ooit zou hebben gedaan! Natuurlijk niet, daarvoor zag ik de diertjes in de natuur, ook toen al, veel te graag!

Voila! Mijn boog en pijlen waren klaar! In klein model weliswaar, gezien de boog maar iets van een halve meter groot was, maar toch net echt! Onmiddellijk zag ik in gedachten mezelf al door onze tuin lopen, en in de rijweg ernaast, met mijn boog en pijlen. Als een echte indiaan! Dus ook met lendenlap en een lint rond mijn hoofd, met een pluim erin.

Mijn autootjes en miniatuur beestenboel had ik intussen al lang terug in hun opbergdoos gestopt. Een cilindervormige waspoederton, door zuslief kunstig bekleed met een restje behangpapier. Want vanzelfsprekend stond ik al ongeduldig naast mijn pa zijn stoel te wachten tot wanneer ik het door hem vervaardigde speelgoed in handen zou krijgen.

Delfts blauw - 000 (klein)Maar mijn pa wou de dingen eerst zelf uittesten op functionaliteit en degelijkheid. De man legde een pijl in de boog. En floep, de pijl was weg. Sneller dan mijn pa had gepland, en doordat hij niet had kunnen richten, ook de verkeerde kant uit! In een flits verdween het stokje richting schoorsteenmantel, waar het een prachtig bordje in Delfts blauw van de zwarte staander tikte, zodat het klets naar beneden viel! In gruzelementen op de vloer, waar ik een kwartier eerder nog zat te spelen.

Mijn beide zussen keken op en brachten hun handen naar hun mond. Eentje slaakte zelfs een korte gil! Maar de veroorzaker van dit onheil, mijn pa dus, was nog meest van al geschrokken. Kleine ik het minst, want ik had alle handelingen, en het incident, in detail kunnen volgen.

Mijn ma stormde de woonkamer binnen. Stopte bruusk en keek ontstelt naar de scherven op de grond. Ze was heel boos! Het vernielde bord maakte immers deel uit van een hele reeks, die de tablet boven onze antieken schoorsteennis sierden. Waar onze ma veel zorg voor had en die ze derhalve, bij de wekelijkse poetsbeurt, steeds omzichtig afstofte. En nu had haar eigen vent, nota bene met kinderspeelgoed, zo een bordje als doelwit uitgekozen en naar de knoppen geholpen! 

Mijn nog steeds beduusd kijkende pa, kreeg de tijd niet om uit te leggen wat er was gebeurd en dat wat ons ma te zien kreeg eigenlijk het onbedoelde en ongewenste resultaat was van een ongelukkig incident dat jammerlijk had geleid tot dit accident.

De vlammende ogen van mijn ma hadden inmiddels de oorzaak van de miserie in het vizier gekregen. Ze rukte de boog uit pa's handen, graaide de pijlen van tafel en ook die op de grond, en brieste dat ze dat gevaarlijk tuig ging wegstoppen en dat we er niet op moesten rekenen het ooit nog terug in handen te krijgen.

Stilletjes ruimde mijn pa het groene bastweefsel op waarvan hij de twijgen had ontdaan. Terwijl mijn ma met een uit de wasstal gehaald handborsteltje de scherven in een stofblik veegde. Mijn zussen waren allang weer bezig met hun respectievelijke activiteiten. En kleine Rudi stond uiterst triest in het rond te kijken. Weg plezier! Terwijl ik er nog niet eens aan was begonnen Weg leuke vooruitzichten! Wenkbrouw ophalen

Officieel heb ik noch de boog, noch de bijhorende pijlen, ooit in mijn bezit gekregen. Maar een klein huis met weinig meubilair heeft als voordeel dat er slechts een beperkt aantal verstopplekken zijn, zodat ik reeds de eerstvolgende dag, bij afwezigheid van mijn ma, die spullen snel had gevonden. En ik er dus uiteraard ook mee heb gespeeld. Op momenten dat mijn ma het niet kon zien. En uiteraard hoedde ik mij ervoor om niet dezelfde stommiteit uit te halen als mijn pa! Lachen

24-02-09

Wie wordt de volgende Magibon?

Op onze aardbol leven toch wel heel wat vreemde mensenwezens, niet? En dat uit zich ook op het Internet. Nieuwsgierig naar het surfgedrag van mijn Magibon_485 (klein)soortgenoten, klik ik graag statistiekicoontjes aan. Op de sites die ik regelmatig bezoek op basis van hun inhoud. Maar tevens op pagina's die ik aandoe omdat hun hoge ranking in  de top- en hitlijsten toch wel mijn belangstelling wekt.

Uiteraard brengen nieuwsgierigaards zoals ik ook de cijfers naar omhoog, maar ik denk niet dat wij de hoofdmoot uitmaken van de bezoekersaantallen die bepaalde ridicule websites soms hebben. Als het je enkel te doen is om een hoog bezoekersaantal, bijvoorbeeld omdat je betalende reclameboodschappen publiceert, dan maak je best een website of weblog aan rond de meest populaire zoekwoorden, tags zoals ze dat in het wereldje noemen.

Afhankelijk van de bron, bekom je verschillende lijstjes, maar op Nederlandstalige sites blijken volgende trefwoorden nogal populair te zijn: muziek, humor, blog, foto, seks, sexy, naakt, bloot, film en gratis. Ga je internationaal, en kies je voor de Engelse taal, dan zijn volgende sleutelwoorden of tags zeker aanraders: sex, mp3, blog, free, music, nude, funny, love, video & photo.

Magibon_282 (klein)Wat je ook kan doen is je dochter of jonge zus in de webcam laten staren, wat onbegrijpelijke taal laten uitkramen en dit publiceren op YouTube. Succes is blijkbaar gegarandeerd. Je gaat niet de eerste zijn en zeker ook niet de enige. Maar wie weet, misschien overtreffen jullie wel het succes van het Amerikaans meisje Magibon, een jonge twintiger, met de stem van een kind en het uiterlijk van een rijpe tiener, die met haar grote, starende ogen, uitgroeide tot een wereldwijde internethype.

Haar kanaal op YouTube werd, in amper 3 jaar tijd, reeds bijna 5 miljoen (inderdaad: 5.000.000) keer bezocht! Terwijl er enkel korte videoboodschappen (vlogs) op te vinden zijn waarbij Magibon, of MRirian, zoals ze zich ook noemt, niet veel meer doet dan glimlachen en met haar grote ogen in de camera kijken. In sommige filmpjes praat het meisje een beetje Japans, een taal die de voormalige verkoopster in een apotheek, naar eigen zeggen heeft geleerd Magibon - 000
door naar de Japanse televisie te kijken.

Ook haar website wordt druk bezocht. Een basiskennis Japans komt wel van pas als je op deze webstek meer wilt doen dan enkel plaatjes bekijken. Tevens worden fora vol geschreven over deze jongedame, die in het bijzonder bij Japanse mannen zeer in de smaak valt. In die mate zelfs dat Magibon in het land van de rijzende zon is uitgegroeid tot een waar fenomeen.

18-12-08

Wintervögelchen

Eens ik 's avonds in bed lig, kan ik hetzij slapen, hetzij wat Tv kijken. Aangezien ik mijn lichaam noch geest gewoon wil maken langer te rusten dan ze nodig hebben om te recupereren, een kleine 7 uur in mijn geval, kijk ik dus zowat elke avond, voor het met een pilletje indommelen, een beetje naar de televisie. Op mijn zijde gedraaid, met een neusmasker op en zonder leesbril, heb ik eigenlijk geen alternatieve laatavond activiteit.

Jan Decorte - 000

Een dag of twee geleden keek ik naar Phara, het iinformatief praatprogramma op Canvas, met Phara de Aguirre en Lieven Van Gils. Daar waren onder anderen Jan Decorte en zijn eega Sigrid Vinks te gast. Nu ben ik niet direct een fan van de eigenzinnige theatermaker. Maar wat ik bij Phara te horen kreeg vond ik ontzettend boeiend.

Zo vertelde het koppel steeds samen te zijn en alles gezamenlijk te doen. Behalve slapen, zo zei Jan. Waarop Sigrid verduidelijkte: "we slapen wel in hetzelfde bed, zijn lichamelijk samen, maar onze geesten kunnen niet samen dromen." Voor een kunstenaar, wat  een acteur en schrijver toch wel is, en zeker voor een levensgenieter als de persoon in kwestie, heeft de man een strikte discipline. Hij kruipt 's ochtends achter zijn computer, die staat opgesteld in de keuken, waar zijn levensgezellin met koken en allicht ook andere (huishoudelijke, vermoed ik) dingen bezig is, en schrijft in blokken van 40 minuten, waarna de man een pauze neemt en zijn pennenvruchten door vrouwe Sigrid laat nalezen en beoordelen. De Corte zegt nimmer zelf zijn teksten na te lezen. En ik geloof hem!Vogel

In zijn laatste theaterproductie, die gisteren voor het eerst werd opgevoerd, en derhalve de aanleiding was tot de aanwezigheid van het koppel bij Phara, zijn ze zelfs zo ver gegaan de teksten voor te dragen, met de tikfouten er nog in! Ongelooflijk!

Het Nederlandstalige stuk, gebracht door vijf toneelspelers, waaronder het koppel zelf, die elk meerdere rollen vertolken, is een vrolijke voorstelling over macht, jaloezie, wanhoop, liefde en een vogeltje. Het werd door Decorte geschreven in 10 schrijfsessies, dus in 400 minuten, anders uitgedrukt: 6 uur en 40 minuten. De auteur baseerde het werk op Shakespeare's 'The Winter's Tale en poëzie van de Duitse dichter Hölderlin'. Decorte verklaarde, in antwoord op een vraag van Phara, dat hij als aanzet de originele, Engelstalige tragedie van William Shakespeare las, daar slechts zowat 30% van snapte, en de rest er dan maar bij fantaseerde. Zoiets vind ik gewoonweg fantastisch!

Voor niet Shakespeare kenners: de essentie van het verhaal is dat alles door elkaar loopt en dat het leven één grote chaos is. Zij die wel fan zijn van Jan Decorte, of om een andere reden één van de voorstellingen in de Kaaistudio's willen bijwonen, kunnen hier aan informatie geraken.

>>> klik op de foto's voor een grotere afbeelding <<<