13-02-09

Vrijdag de 13de

Vrijdag de 13de - 001 (klein)
H
et gebeurt niet zo vaak, maar vandaag is 't nog eens prijs. Er zal vandaag weer voor een recordbedrag op de LOTTO en andere gokspelletjes ingezet worden! Want hoe je het ook draait of keert, deze dag blijft een magische aantrekkingskracht uitoefenen op zo ongeveer ieder van ons. Uiteraard op de ene persoon al wat meer dan op de andere.

Zelf ben ik niet zo bijgelovig, maar toch zal je me bijvoorbeeld nooit onder een ladder zien rijden. Dat is het noodlot tarten, vind ik. En het fatum weet me al zo vaak te vinden!

Vandaag wordt dan ook nog eens de DIKKETRUIENDAG georganiseerd. 't Kan met andere woorden niet op!

Dikketruiendag - 001 (klein)En voor deze speciale dag, waarop we worden aangemoedigd eens even na te denken over ons kwistig energieverbruik, en als symbool en teken van goede wil, de verwarming enkele graden lager zetten, heb ik een, zo vind ik zelf althans, GOED en LEUK idee!

Als de chauffage minder warmte verspreidt, kleden we ons best iets dikker aan. Vandaar trouwens de term 'dikke-truien-dag. In dit verband, en in het kader van onze 'Love Week' vond ik op het Internet een aardigheidje dat ons niet alleen Dikketruiendag - 002 (klein)warmte, maar ook heel dicht bij elkaar brengt. De tweepersoonstrui, ontworpen door de jonge  (° 1981), talentvolle Nederlandse Antoine Peters, die met zijn project 'a sweater for the world' sinds 2006 de wereld aandoet. Overal waar hij komt vraagt hij duo's om zijn buitenmaatse trui aan te trekken, waarna hij er dan foto's van neemt. Zoals hier, in Amsterdam en Parijs.

Antoine is evenwel niet de eerste die met dit idee op de proppen kwam. Op het Internet vond ik ook nog een foto van een koppeltje, waarvan ik vermoed dat de vrouw aan het werk toog, om een trui te breien waarin zij en haar partner, gezellig samen de kou kunnen trotseren!

>>> Klik op de foto's voor een groter exemplaar (van de afbeeldingen, hè Knipogen).

13-11-08

Allesbehalve perfect

Nu dat zaakje hier goed draait, heb ik mezelf al meer dan eens de vraag gesteld of ik niet beter eindelijk toch eens één en ander zou doen om de opmaak van mijn blog te verfraaien. Professionelere foto's plaatsen bijvoorbeeld, in plaats van de exemplaren die er nu op staan. Foto's die zonder poeha getrokken zijn met een budget camera en dito mobieltje. En waar ik uit het digitale beeld de weergave van mezelf heb geknipt.

Of dat ik misschien die in stukken ingescande karikatuur, die Nesten jaren geleden van me maakte op de hoek van twee straten, eens opnieuw moet inscannen, en een beetje bijwerken, zodat de weergave wat duidelijker is. En wellicht zou een aanpassing van de standaard teksten, banners, lettertypes en zo meer ook wel wenselijk zijn. En de basislay-out vervangen door een eigen ontwerp, zou mijn weblog helemaal uniek maken!

Niet perfect - 001 (klein)


Klik hier voor nog meer onvolmaaktheid

In alles streef ik naar perfectie, zonder evenwel te verlangen dit ideaal te bereiken. En wat mijn weblog betreft, bedenk ik me dat het amateurisme van de beelden, wat zich uit in allesbehalve perfecte foto's, de realiteit van ons aards bestaan symboliseert. Niks of niemand is perfect. Uiteraard ook ik niet. Naast ongetwijfeld enkele mindere karaktertrekjes (toch wel, hoor! ;-)), heb ik persoonlijk ook nog een waslijst aan fysieke fouten. En de maatschappelijke thema's die ik behandel,  belichten meestal ook de mindere kanten, de gebreken en fouten van en in onze samenleving. Daarom zou mijns inziens, een naar perfectie ogende weblog, in een te schril contrast staan met mezelf en met de inhoud van  mijn blogs.

De essentie van deze weblog, mijn teksten, die moeten wel goed zijn. Zo goed als mogelijk zelfs. Naar vorm en inhoud. Al zal ikzelf de eerste zijn om toe te geven dat er dikwijls nog aan gesleuteld kan worden. Maar aangezien deze weblog een eenmansactiviteit is, ben ik de enige die de teksten herleest en bovendien is mijn tijd gelimiteerd, waardoor er weinig ruimte overblijft voor het herschrijven of aanvullen van bepaalde, mindere passages. Derhalve blijft mijn weblog nog wel even zoals het leven zelf: allesbehalve perfect!

Niet perfect - 002 (cartoon)

25-10-08

Beslis ik zelf?

Neen, ik beslis helemaal niet zelf! De winter- en zomertijd bijvoorbeeld. Daar beslis is niet zelf over, alhoewel dat foefelen met de tijd wel een weerslag kan hebben op mijn gezondheid! Of dat systeem effectief nut heeft, door tot een energiereductie te leiden, daarover zijn de meningen verdeeld. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Dat uur van omschakelen zit me dwars. Waarom doen ze dat niet overdag? Vooral bij het omschakelen naar de wintertijd zou dat voordeel bieden. Als je dan bijvoorbeeld naar de zwemkom gaat, dan kan je, voor hetzelfde geld, één uur langer zwemmen. Of in de bowling, twee uur voor de prijs van één! En ze zouden niet met foefjes moeten afkomen. Van twee tot drie, is van twee tot drie! Dus de eerste keer dat het drie uur is , wordt de klok teruggedraaid en kan je opnieuw beginnen!  Lachen

Wintertijd

Maar neen, ze regelen dat 's nachts. Met als argument dat je dan een uurtje langer kan slapen. Maar wat het je daar in Gods naam aan, als je in het midden van de nacht moet opstaan om die godverdomse klok een uur terug te draaien?!  Knipogen

Zoals je uiteraard reeds lang begrepen hebt, was ik hierboven alweer even aan het raaskallen. Ook een handicap? Het congres van gisteren ging over het 'zelf beslissen' van mensen met een fysieke of mentale beperking, of door hun voogd, als die personen hun beperking dusdanig is dat ze niet zelf in staat zijn om keuzes te maken.

Bij aankomst op de locatie van het congres kreeg elke congresganger een stukje touw. Een symbool om aan te duiden dat elkeen het touw in eigen handen heeft. Dat iedereen over, wat haar of hem aanbelangt, zelf kan beslissen! Of zou moeten kunnen beslissen, want in de praktijk wordt hen (en daar hoor ikzelf ook bij) vaak deze mogelijkheid helemaal niet gegund!  Wenkbrouw ophalen

Ik beslis zelf

Al die stukjes touw werden aan elkaar geregen. Als teken dat we allen samen 'aan hetzelfde zeel trekken'! Door al die stukjes touw, die de verwachtingen en verlangens van elk aanwezig individu symboliseren, te bundelen, komen we tot één kluwen vol kracht en energie, waarmee we als groep samen iets kunnen doen ter verbetering van onze situatie!

Het was een boeiend, waardevol congres, waarbij op het einde een manifest werd opgesteld, dat inhoudelijk de kern van de namiddag bevat. Naderhand verplaatste het merendeel der congresgangers zich, in groep, vanaf de locatie waar het congres plaatsvond (de Botanique) naar de, zowat 300 meter verder geleden kantoren van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH, voorheen gekend als het 'Vlaams Fonds'), in de Sterrenkundelaan. Onderweg werd de uit onze stukjes samengestelde bol touw, over het traject afgerold. Alweer als symbool dat de lijn wordt gelegd, de informatie wordt overgedragen, van hen die noden hebben, aan zij die daar iets aan kunnen doen. Verwachtingen naar verandering worden via aan elkaar gebonden kracht en energie overgebracht.

Actie 2008-10-24

Op het adres van het VAPH werden we allen samen 'binnen' ontvangen, door de administrateur-generaal van het Vlaams Agentschap, dat beleidsadvies verstrekt aan de minister. Wat het voor ons waardevol maakte het opgestelde manifest te overhandigen aan de heer Laurent Bursens, die ook gretig het uiteinde van het touw in handen nam en ons stellig verzekerde dat hij, samen met ons, en van dezelfde kant, aan het touw zal trekken!

Om tot verandering te komen, is het belangrijk dat de buitenwereld weet krijgt van de verwachtingen die personen met een handicap hebben. Met het congres 'Ik beslis zelf', het manifest en de symbolische actie, is mijns inziens een eerste stap gezet in die richting!  Lachen

Als je de stem van congresgangers Nele, Tony en mezelf eens wenst te horen, klik dan hier met je muisaanwijzer. En voor een verslagje over het congres, klik je op dit woord.