07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

09-01-09

IJspret

Michelle Kwan - 000 (klein)Deze nacht gaat het flink vriezen, zei de weerman zonet op de radio. En de Bodemkundige Dienst van België voorspelt ook voor de komende dagen nog steeds zeer lage temperaturen, maar droog weer, met vooral morgen, behoorlijk wat uren zonneschijn. Ideaal weer dus om overdag, dik ingeduffeld tegen de koude, naar buiten te komen. En waar mogelijk, en vooral veilig, de met een dik pak ijs bedekte waterplassen op te gaan!

Zelf ga ik me, met het zwaar gevaarte onder mijn poep, niet op het ijs wagen. Ik stel me tevreden met het kijken naar de op het bevroren water stoeiende mensen. IJs en sneeuw is werkelijk iets waarin jong, minder jong en oud elkaar doorgaans vinden. Ik kan enorm genieten van een gezin dat samen winterse pret beleeft. En zo zullen er morgen vast een heleboel te zien zijn, naar ik vermoed!

Wie weet is er ook wel wat schoon vrouwvolk te bewonderen op het ijs. Maar die gaan zich dan toch, net als ieder ander, goed mogen aankleden om geen kou te hebben. Een outfit zoals de Amerikaanse schaatskampioene Michelle Kwan aanheeft op de foto die ik bij dit berichtje publiceer, is dan ook uit den boze! Te zien aan haar houding en gelaatsuitdrukking, heeft deze kunstschaatster het trouwens ook niet al te warm. Tenzij deze pose bij de show hoort, uiteraard. Dat zou dus ook best kunnen, maar daar kan ik me niet over uitspreken, want ik ben totaal niet thuis in die sport.

Deze namiddag, even voor de grote wijzer van de klok in mijn living, de twaalf aanduidde, terwijl de kleine wijzer bijna op de vijf was gericht, kreeg ik in mijn elektronische brievenbus, een bericht van Skynet Blogs. Met de melding dat mijn blog deel uitmaakt van de 5 genomineerde blogs in de categorie Lifestyle, en bijhorende gelukwensen,

Uiteraard ben ik, ondanks mijn bedenkingen bij deze wedstrijd, toch blij met de nominatie, die ik geheel aan jullie te danken heb! Maar de keerzijde van de medaille is dat ik jullie nu alweer dien te verzoeken, en wel vanaf vandaag en nog tot zondag 25 januari, zo dikwijls mogelijk, en liefst dagelijks, te stemmen voor 'rolstoeler'. Zo maakt mijn blog het meeste kans om 'de grote winnaar' te worden van de skynet blogs awards '08! Nu we aan dit spelletje begonnen zijn, doen we best zo goed als mogelijk verder tot het einde. Ondergetekende blijft hoe dan ook zijn best doen om geanimeerd te schrijven. En jullie zijn, of jullie stemmen (liefst) of niet, hoe dan ook bedankt om hier af en toe (liefst dikwijls) langs te komen voor het lezen van mijn schrijfsels. Prettig ijsweekend!

05-01-09

Koopjestijd

 

Cartoon - Solden - 000b (klein)

Gisteren zijn we op 'gezinsuitstap' geweest naar het 'Waasland Shopping Center' in Sint-Niklaas. Winkelen dus! Op koopjesjacht! Mijn idee nog wel. Soms heb ik van die zwakke momenten!

Het moest natuurlijk weer lukken dat wat mijn jongens wilden kopen NIET in de reclame stond! Kortingen, zelfs tot 70%, maar geen solden op datgene waar Brian en Austin hun oog op lieten vallen! Maar enfin, ze wilden perse hun Nieuwjaarsgeld besteden, en zo geschiedde. En de ouders pasten bij. Dat zal dus weer eens tot het einde van de maand overleven zijn op plat water uit de Aldi en boterhammen met chocopasta uit dezelfde shop!

Kwatta chocopasta - 000a

De lezers van mijn generatie en ouder zullen zich vast nog het, van origine Nederlandse, merk 'Kwatta' herinneren. De chocopasta met die merknaam werd in het begin van de jaren zeventig op de Belgische markt gebracht. Mijn vader gebruikte de lege chocoblikken om in de werkstal zijn nagels, schroeven, vijzen en allerlei kleine brol in op te bergen. Het zou mij trouwens niet verwonderen mocht de man er nog altijd enkele roestige exemplaren van in gebruik hebben. Dit alles even terzijde. Zo nu en dan regelt mijn geest een flashback naar het verleden. En jullie mogen dan telkens gratis en voor niks meereizen. Tof en sympathiek, hé?!

We gaan nog even terug naar het koopcentrum. Caroline wou graag even in de 'Inno' rondneuzen. Daar was ik niet erg voor te vinden, want meestal blijft zulk een actie niet beperkt tot alleen maar snuffelen. En zelf was ze ook nogal terughoudend om de winkel binnen te gaan, omdat er zo een nors kijkende veiligheidsagent aan de uitgang stond. En ze heeft al eens een heel slechte ervaring gehad met een winkeldetective in die winkel.

Uiteindelijk nam ze dan toch het risico en stapte de winkel binnen, nagestaard door die veiligheidsbeambte. Ik bleef buiten de wacht houden! Die vent keek me eens vies aan, maar ging dan toch terug op zijn vaste plek staan. Met op zijn gelaat nog steeds die stuurse blik. Wellicht betalen ze hem daar extra voor. Zogezegd om boeven af te schrikken. Alsof die zich daardoor laten imponeren!

Twee minuten later ging het alarm af.  Alle mensen in de buurt keken op. Een blanke man van een jaar of dertig, die een kinderwagen voortduwde, met een high-security-africa-danger-crazy-funny-guard (klein)kindje in, was de veroorzaker. Mijnheer de winkelagent spoedde zich ter plaatse. Twee klerenhangertjes met babykledij, hangend aan de zijkant van de kinderwagen, waren de boosdoeners. Blijkbaar onbetaalde koopwaar, want ze werd overhandigd aan de toegesnelde verkoopster. De papa was klaarblijkelijk niet onder de indruk van het gebeurde, en de veiligheidsbeambte geloofde zo te zien in de goede trouw van de man, want die kon zonder verdere plichtplegingen ongehinderd de zaak verlaten. Met de kinderwagen en de kleine, maar dus zonder die kleertjes!

Luttele minuten later, toen de mijnheer met de kepie alweer op zijn plaats stond, ging opnieuw dat alarm af. En, ook nu weer, iedereen kijken uiteraard! Deze keer was het een Afrikaanse man, die bij zijn passage door de detectoren, het alarm in werking had gesteld. Een kolos van een vent, met een lange stoffen overjas aan en een hoed op zijn hoofd. Een imposante figuur. Hij moest mee met het, anderhalve kop kleiner, in uniform uitgedoste personage. De tas met 'aankopen' werd geopend. En de inhoud ervan verspreid over het blad van een tafeltje. Van waar ik zat kon ik dat allemaal goed zien! Er lag blijkbaar een item tussen waarvan de kassierster, allicht door de drukte, vergeten was om de veiligheidsbadge te verwijderen. De gekostumeerde verdween er mee richting kassa's, de grote heer achterlatend bij de tafel met zijn andere aankopen. Enkele minuten later was die veiligheidsman er weer. Alle spullen mochten terug in de tas en de Afrikaanse heer kon gaan.

Toch wel een nogal vernederend tafereel, vind ik. Komt daarbij dat ik bleef kijken tot de man, vrij van enige blaam, gezwind naar buiten stapte. Maar het zou mij helemaal niet verwonderen dat een deel van de 'getuigen' van het voorval, vandaag op het werk, het over 'die grote zwarte' zullen hebben, die ze zagen betrapt worden aan de Inno, bij het verlaten van de zaak, zonder hetgeen dat hij had meegenomen, te betalen. Triest...  Wenkbrouw ophalen

Even later kwam Caroline naar buiten. Niet achtervolgd door een detective. Niet tot staan gebracht door de agent, noch gehinderd door een afgaan van het alarm! En bovenal: zonder aankopen! Een wonder! Prijs de Heer! Halleluja!

Mag ik jullie er ten andere nog een keer op wijzen dat je nog tot 7 januari kan stemmen op 'rolstoeler' om zodoende mijn nominatie voor de 'blogs awards '08' veilig te stellen? Bedankt! Mercie! Danke! Thanks! Obrigado! Gracias! Grazie! Tak! Tack tack!

29-12-08

En de winnaar is…

Neen, zo ver zijn we nog niet. De wedstrijd is nog maar net begonnen! Voor wie slechts af en toe mijn blog bezoekt: er wordt dus gezocht naar 'de beste Skynet Blog'. Nog niet iedereen heeft blijkbaar door dat al die tralala daaromtrent eigenlijk niet nodig is. Het is toch wel duidelijk dat MIJN blog de BESTE is!

Hahaha, dat klinkt lekker (?) dikkenekkerig, hè?! Maar het is nu eenmaal zo dat je in een wedstrijd als deze, eigenlijk in geen enkele wedstrijd, ver komt met (valse) bescheidenheid! En wees eerlijk: wie haar of zijn eigen blog niet goed vindt, houdt er best mee op, nietwaar?!

Blog Awards 2008

Praktisch nu:

Je klikt op de badge 'blogs awards '08 STEMMEN' in de rechterkolom van deze pagina.

Druk vervolgens op 'STEM NU!'

En in het volgende scherm op 'Mijn favoriete blogs nomineren!'

Heb je nog geen Skynet Pass, druk dan op 'register je gratis' om er één aan te maken. Dat neemt nauwelijks tijd in beslag;

Heb je er reeds één, druk dan op 'Log-in'.

Eens ingelogd, tik je 'rolstoeler' in op de opengelaten plaats van het adres dat je wenst te nomineren.

Vervolgens druk je op 'Bevestigen' en daarna op 'Nomineren'... en de klus is geklaard!

Even terzijde: schrik je géén bult, want dat staat niet. Zeker niet met de feestdagen! Mijn blog is immers, door hen die het hier voor het zeggen hebben, ingedeeld in de categorie 'Lifestyle'. Wie weet wordt 'Life in a wheelchair' wel een hype, een rage in 2009!

Je overige 4 stemmen kan je aan andere goede blogs geven.  Er zijn overigens diverse collega-bloggers die ik net zo zeer als mezelf, sommige zelfs meer dan mezelf, de zege gun. Laat ons bovendien ook niet vergeten dat die 'Awards' maar een bijkomend spelletje is!

Hoe luidt het gezegde ook al weer? Winnen is belangrijker dan verliezen! Oh neen, het is: DEELNEMEN is belangrijker dan winnen! Maar er moet er uiteraard eentje de hoofdprijs wegkapen, en daarvoor stel ik me dus kandidaat! Hartelijk dank voor jullie stemmen!!! Merci!!!

En... niet vergeten: tot 7 januari kan je elke dag opnieuw komen stemmen... Doen!