18-11-10

Over een olifant, spinnen, mensen en zo(o) meer…

Een viertal jaren geleden had ik ernstige longproblemen, met meermaals noodzaak tot opname in het ziekenhuis als gevolg. Het relaas van die nare periode kan je (her)lezen vanaf hier.

Vivo 40 (klein).JPGToen ik na mijn laatste verblijf aldaar het ziekenhuis mocht verlaten, kreeg  ik een compact, digitaal bestuurd toestel mee naar huis, een zogenaamde BiPAP,  dat me sindsdien ‘s nachts helpt met ademen. Een apparaat met een dubbele werking, en een regelbare luchtstroom, zodat het mijn natuurlijk longmechanisme en ademhalingsritme kan volgen. Het zorgt voor ondersteuning bij zowel het inademen als bij het uitademen, en volgt daarmee moeiteloos mijn ademhalingspatroon, en bezorgt mij heel wat meer ademcomfort.

Er zijn tegenwoordig nogal wat mensen die ’s nachts aan zulk een toestel liggen gekoppeld. Of althans aan één met ongeveer dezelfde functionaliteiten. Doorgaans zijn het personen met longproblemen of slaapapneu. Eén van mijn lotgenoten is de op enkele kilometers van mijn deur wonende Willy Linthout, een striptekenaar, die vooral bekend is van de reeks Urbanus.

Gelmasker comfort (klein).JPGBijbeademing (groot).JPGDie man heeft trouwens, voor de naam van een andere, inmiddels meermaals bekroonde stripreeks, inspiratie gevonden bij het masker met daaraan bevestigd een flexibele luchtslang, die de door het toestel voortgestuwde lucht tot in de neus van de gebruiker brengt en enigszins lijkt op de slurf van een olifant. Vandaar de naam: “Het jaar van de olifant” voor de verhalenreeks waarin het omgaan met en het verwerken van zelfdoding centraal staat.

Aangezien ik geen partner heb die mijn elektrisch in hoogte verstelbaar verzorgingsbed met me deelt, ondervind ikzelf weinig hinder van het slapen met dat olifantslurfachtig ding. Behalve dan wat roodheid en af en toe een wondje aan de neusbrug, ten gevolge van de druk van het masker op mijn huid. Naast het genot van de ademondersteuning, waar ik ook overdag nog het profijt van ondervind, heb ik nog een ander voordeel ontdekt. Het was me tijdens de eerste weken gebruik van het toestel niet opgevallen, maar later merkte ik op niet langer wakker te worden met een zoete smaak in de mond.

Spider in bed - 000 (klein).JPGSpin in web cartoon - 001.jpgDe reden hiervan was niet ver te zoeken. Het masker dat mijn reukorgaan bedekt voorkomt het langs aldaar mijn lichaam binnendringen van (een deel van) de 1.000 à 1.500 spinnen die naar verluidt in mijn, nochtans hygiënisch, huis wonen. En die niet rustig op één plekje blijven zitten in een hoek op de zolder,  in de kelder, in afvoerbuizen of achter plinten of plafonddelen of enig ander verlaten of goed verborgen oord. Maar daarentegen in alle vertrekken rondwaren. Vooral in het najaar zouden spinnen actief zijn. Dan gaan de volwassen geworden mannetjes immers op zoek naar een vrouwtje om mee te paren. Lachen

Als ik nu ook nog een manier zou vinden om mijn andere lichaamsopeningen op een passende wijze af te dichten, dan blijf ik helemaal gevrijSpider smiley (klein).JPGwaard van nachtelijk bezoek van spinnen in mijn lijf. Inventief als ik ben dacht ik er al aan om elke avond een fopspeen in mijn mond te stoppen, dopjes in mijn oren , een stop in mijn gat en een knoop te (laten) leggen in het masturbatievelletje van mijn penis. Maar wat dit laatste betreft maak ik enig voorbehoud. Ik zou het immers onder geen enkel beding willen meemaken dat mijn worstje knapt! Knipogen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

10-10-09

Het leven gaat door…

 

Marc Vloeberghs IIIHet overlijden van Marc is een zwarte bladzijde in mijn nog prille carrière als blogger. Maar die log visueel in het zwart zetten, zou deze lieve kerel onrecht hebben aangedaan. Want wie de moeite nam om iets dieper te kijken dan de oppervlakkige bitsheid die hij vaak tentoon spreidde, kon vaststellen dat Marc een lieve en gevoelig man was. Die helaas reeds sinds vele jaren heel veel fysieke en dooruit volgend uiteraard ook mentale pijn, kreeg te verduren.

Het zal moeilijk zijn voor zijn partner, Anita, om door te gaan zonder Marc. Maar het leven is op dat vlak meedogenloos. En gaat onverdroten verder. Ook voor iedereen die Marc genegen was. Een beetje bizar vind ik het, om overal zijn naam en beeltenis tegen te komen: op mijn msn, netlog, facebook... Ik laat alles nog even staan zoals het is, omdat het zo lijkt en aanvoelt alsof Marc wat minder dood is. Zoveel ophef als het jammerlijk overlijden van mediafiguur Felice, heeft het heengaan van Marc niet teweeggebracht, maar hij is wel degene die een blijvend plaatsje heeft veroverd, in mijn geheugen, maar vooral in mijn hart!

Rudi - avatarWie reeds sinds geruime tijd mijn blog leest, kan deze alinea overslaan. Maar zij die nieuw zijn, of die het al wisten, maar het, om welke reden dan ook, inmiddels zijn vergeten, wens ik er even attent op te maken dat ik nog een tweede weblog heb, namelijk "Rudi's Schrijfsels". Waarop ik regelmatig gereviseerde versies plaats van reeds eerder gepubliceerde teksten en zo nu en dan ook totaal nieuwe pennenvruchten. Een index van de schrijfsels vind je in de rechterkolom van de blog. Rep je erheen! Lachen

Het leven gaat dus door. Voor ons, doodgewone stervelingen, gewoon op deze aardkloot. Voor hen wiens specialisme het is, zoals bijvoorbeeld bij Frank De Winne het geval is, of die stinkend rijk zijn, is dat ergens in de ruimte. In het I.S.S., en later misschien op Mars. Of, dichter bij huis, op de Maan. Waar ze gisteren trouwens op zoek zijn geweest naar water. Wat ik nogal cynisch en belachelijk vond. Ze waren dat, met veel moeite en dure apparaten, ginds aan het zoeken, terwijl het hier met bakken uit de hemel viel!

Wheelchair UFO (blog)Mars groene man (blog)Wat mij eigenlijk het meest interesseert in de wetenschap van het universum, is of er naast hier op aarde, ook elders in het oneindige heelal intelligent leven aanwezig is. En als dat inderdaad zo is, of en hoe die dan met elkaar communiceren. En of die dan ook elkaar uitmoorden. En of daar dan ook van die machtswellustelingen en andere smeerlappen tussen zitten zoals bij het mensdom. En of er ook van die goede zielen bij zijn. Wie weet vind ik, in bevestigend geval voor wat dat laatste betreft, onder die, al dan niet groen gekleurde wezens, wel een sponsor voor mijn busje. Of stellen zij die buitenaards leven, om mijn mobiliteitsprobleem 'uit de wereld' te helpen, misschien wel hun eigen transportmiddel ter mijner beschikking. Of maken ze er mij eentje op maat. En zie je mij weldra door het luchtruim zoeven in een vliegende schotel! Lachen

31-07-09

Zelfs in ademnood nog tijd voor grappenmakerij


Tijdens de wintermaanden van de kalenderjaarwisseling 2006/2007, was ik zwaar ziek. En ben ik geruime tijd gehospitaliseerd geweest. In diverse klinieken. Het relaas van die enge periode valt vanaf vandaag, in afleveringen, te lezen op mijn schrijfselsblog.

Maar ook gedurende die nare periode kreeg ik zo nu en dan de kans geboden om mezelf op te vrolijken door een grapje uit te halen met niks vermoedende verpleegkundigen of paramedici. Vooral de stagiairs waren ongewild gewillige slachtoffers. En konden er doorgaans achteraf ook nog mee lachen. Althans als ze de grap begrepen. Wat absoluut niet altijd het geval was.

Twee verpleegstertjes in opleiding kwamen eens mijn kamer binnen. Ze keken me vriendelijk aan. Eén van hen nam het woord en zei:"Wij komen uw bed maken, mijnheer!" Waarop ik repliceerde: "Oh, dat is heel vriendelijk van jullie. Ik wist zelfs niet eens dat het kapot was!"

Een andere keer vroeg een lieve verpleegster me: "Wilt u een beetje hoger liggen, mijnheer?" Ik antwoordde haar: "Ja, oké, maar niet tè, want anders stoot ik mogelijks met mijn hoofd tegen het plafond!"

Wat me heel vaak werd gevraagd, waarschijnlijk uit routine, was "Of ik het soms niet te koud had?" Dan durfde ik wel eens te antwoorden: "Ja, soms heb ik het niet te koud. Maar dat is op dit ogenblik niet het geval, want nu heb ik het wel koud!" Veelal volgde er dan een verbaasde blik. In het vermijden van spraakverwarring en het gepast repliceren erop als een mondige patiënt die taalverwarring terugkaatste, waren die ziekenhelpsters waarschijnlijk niet opgeleid, noch opgewassen! Lachen

17-03-09

Kom dat tegen!

 

Voor ik met deze blog begon, las ik bijna nooit iets op het computerscherm. Behalve de door mezelf getypte teksten uiteraard. En ook al eens de krantenkoppen en nu en dan eens iets op een forum. Maar niet vaak, en enkel korte tekstjes. Op het vlak van lezen was en ben ik nogal conservatief. Nog steeds prefereer ik op papier gedrukte tekst!Computer - 000 (blog) (klein)

Maar sinds ik met bloggen startte en reacties kreeg van personen die zelf ook een weblog hebben, werd ik als het ware 'verplicht' om artikels te lezen die enkel op het scherm verschijnen. Verplicht door mezelf, weliswaar, want ik was nieuwsgierig om te vernemen wat mensen, die in mijn schrijfsels waren geïnteresseerd, zelf te 'vertellen' hadden!

En ik was aangenaam verrast! Over de variëteit aan informatie, humor, bedenksels, nieuws, belevenissen, overpeinzingen... die mijn collega's op hun blog wereldkundig maken. Algauw werd ik een trouwe bezoeker, eigenlijk eerder lezer en kijker, van vele weblogs. En, niet altijd, maar toch geregeld geef ik commentaar op wat ik te zien krijg.

wondering 2Zo deed ik gisteren Emily's blog aan, foto en gedachten. En ik meldde haar, naar waarheid, dat de in haar log gepubliceerde foto's en de er bij horende en zeer passende tekst, volledig mijn gedacht zijn! Even wou ik er nog bijschrijven dat het leek alsof dat door mij was geschreven. Maar deed het wijselijk niet. Want stel je voor dat ik het voorgaande niet goed zou formuleren, zodat het zou lijken alsof ik Emily van plagiaat beschuldig, terwijl ik het als grap bedoelde!

Plotsklaps herinnerde ik mij iets. Een aantal jaren geleden was ik aan het googelen. Op zoek naar informatie en documentatie voor een artikel dat ik wou schrijven. Op een gegeven moment vond ik iets interessants. Geboeid begon ik te lezen. Wat ik las was geheel mijn gedacht. Maar hoe verder ik in de tekst vorderde, hoe meer de inhoud mij bekend voorkwam.

Een eigenaardig voorgevoel maakte zich van meester. Maar van wat, dat wist ik niet! Halverwege de tekst stopte ik met lezen en bewoog met de cursor tot onderaan de tekst, waar ik mijn eigen pseudoniem zal staan. Die tekst was potverdorie jaren daarvoor door mezelf geschreven!

Zij die de tekst ook eens willen lezen, kan ik naar Rudi's Schrijfsels doorverwijzen. Je mag zelf kiezen welke tekst, want ik herinner me niet meer welke het was. Lachen

11-03-09

Steunpunt Straten

 

Vandaag, donderdag 12 maart, bevind ik mij de ganse dag in de Nekkerhal te Mechelen. Voor de tweede en tevens laatste dag van de 5de editie van de Dag van de Openbare Ruimte.

Dag van de openbare ruimte - logoHilde Crevits , Vlaams minister van Openbare Werken, Energie, Leefmilieu en Natuur komt het project Harmonisch Park- en Groenbeheer (Agentschap voor Natuur en Bos) toelichten en reikt aansluitend in naam van Steunpunt Straten de prijs 'Publieke Ruimte 2009' uit.

Wie vandaag thuis is en zich een beetje verveelt, alhoewel dat nochtans geen voorwaarde is, nodig ik graag uit om een beetje te gaan lezen op mijn andere blog: Rudi's schrijfsels.

06-03-09

Crossfiets

Mijn zoon Austin heeft zich een BMX aangeschaft. Met zijn eigen spaarcenten en met goedkeuring van zijn ouders. Hij was reeds enkele jaren aan het twijfelen of hij nu ging sparen voor een laptop of voor een stalen ros. Uiteindelijk is het dus een BMX geworden. Kost bovendien slechts de helft van een schootcomputer, zodat de jongen het saldo van zijn spaargeld verder kan aandikken om op een later tijdstip alsnog een laptop aan te kopen. LachenBMX bicyclist doing a stunt

BMX'en is opnieuw een rage aan het worden. Jongeren, voor zover mij bekend haast uitsluitend jongens, en uit alle milieus, groepen samen om op heuvelachtig terrein te crossen, over bulten en aangemaakte schansen te springen en trucjes uit te halen. Een heel sociaal gebeuren dus, en een sport die bovendien voornamelijk buiten wordt beoefend.

Het enige minpunt vind ik het feit dat die BMX'en niet volledig conform de wegcode zijn uitgerust. Een fietsbel ontbreekt bijvoorbeeld, en reflectoren eveneens. Dat er op (laten) plaatsen vinden die jongelui 'niet kunnen.' Derhalve laat ik mijn zoon slechts met tegenzin met zijn BMX over de openbare weg naar het crossterrein rijden. Maar ja, hoe moet hij er anders geraken?

Austin op BMX - 000Het is wel leuk om te zien hoe de jongen, vooraleer hij zich naar het lokale crossterrein begeeft, eerst op YouTube gepubliceerde filmpjes bekijkt, met daarop voorbeelden van sprongen, trucs, bewegingen... Het gebeurt ook dat Austin in onze eigen achtertuin aan het 'trainen' is en opeens naar binnen komt gelopen met het verzoek snel even op mijn laptop naar een filmpje te mogen kijken om te zien hoe een bepaalde truc of beweging alweer dient te worden uitgevoerd.

Tijdens mijn prille jeugdjaren had ik een zelfgemaakte crossfiets. De basis was een afgedankte, roestige witte minifiets van mijn oudste zus. Je kent dat wel, zo een compacte fiets die bovendien kon worden dubbelgevouwen. Samen met mijn pa had ik op de schuine buis de brandstoftank gemonteerd van zijn ook al afgeschreven antieke motorfiets. En als zitting had ik een lang zadel dat eveneens van een motorfiets afkomstig was. En met een aangepast stuur en een grote koplamp erbij, had ik een ferme crossfiets.

Je had mij in die tijd in onze tuin moeten zien rijden. Met mijn ouderwetse blauwe motorhelm op met witte middenstreep. Die had lederen oorflappen, die met een sluiting onderaan de kin het ding op mijn hoofd hielden. Op zondagen ging ik dikwijls met mijn vader naar de motorcross kijken. We konden na de prijsuitreiking voor mij part niet snel genoeg terug thuis zijn, zodat ik met mijn crossfiets de wedstrijd kon naspelen. Ik zette zelfs heuse parcours uit. Ik klopte stalen pinnen in de grond, verbond deze met touwen en hing zelfs hier en daar lintjes.bmx1 (klein)

Omstreeks het begin van de jaren tachtig werd BMX crossfietsen een tijdje populair in onze contreien. Her en der werden er teams gevormd, clubs opgericht en wedstrijden georganiseerd. Veelal kwamen de jonge sporters uit het motorcrossmilieu. Met mijn pa ben ik nog naar wedstrijden gaan kijken. In het eerste jaar middelbare school had ik trouwens ook een klasgenoot die in zulke crossen meereed.

Moest mijn lichaam, heden ten dage, als gevolg van dat geklungel van die chirurg, niet zo willoos zijn, ik zou toch wel eens stiekem op Austin zijn BMX durven kruipen. Terwijl de jongen naar school of om een andere reden thuis afwezig is. Om evenwicht- en andere kunstjes uit te proberen, want zulke dingen lijken me leuk. Omwille van de eerder aangehaalde reden zal het BMX'en evenwel in mijn dromen moeten geschieden. Wat dan weer als voordeel heeft dat ik er niet mee moet wachten tot mijn zoon er een keertje niet is! Lachen Lachen Lachen

Oh ja, wie interesse heeft in mijn pennenvruchten uit vroegere jaren, is van harte welkom op mijn nieuwe blog: 'Rudi's schrijfsels'.

09-01-09

IJspret

Michelle Kwan - 000 (klein)Deze nacht gaat het flink vriezen, zei de weerman zonet op de radio. En de Bodemkundige Dienst van België voorspelt ook voor de komende dagen nog steeds zeer lage temperaturen, maar droog weer, met vooral morgen, behoorlijk wat uren zonneschijn. Ideaal weer dus om overdag, dik ingeduffeld tegen de koude, naar buiten te komen. En waar mogelijk, en vooral veilig, de met een dik pak ijs bedekte waterplassen op te gaan!

Zelf ga ik me, met het zwaar gevaarte onder mijn poep, niet op het ijs wagen. Ik stel me tevreden met het kijken naar de op het bevroren water stoeiende mensen. IJs en sneeuw is werkelijk iets waarin jong, minder jong en oud elkaar doorgaans vinden. Ik kan enorm genieten van een gezin dat samen winterse pret beleeft. En zo zullen er morgen vast een heleboel te zien zijn, naar ik vermoed!

Wie weet is er ook wel wat schoon vrouwvolk te bewonderen op het ijs. Maar die gaan zich dan toch, net als ieder ander, goed mogen aankleden om geen kou te hebben. Een outfit zoals de Amerikaanse schaatskampioene Michelle Kwan aanheeft op de foto die ik bij dit berichtje publiceer, is dan ook uit den boze! Te zien aan haar houding en gelaatsuitdrukking, heeft deze kunstschaatster het trouwens ook niet al te warm. Tenzij deze pose bij de show hoort, uiteraard. Dat zou dus ook best kunnen, maar daar kan ik me niet over uitspreken, want ik ben totaal niet thuis in die sport.

Deze namiddag, even voor de grote wijzer van de klok in mijn living, de twaalf aanduidde, terwijl de kleine wijzer bijna op de vijf was gericht, kreeg ik in mijn elektronische brievenbus, een bericht van Skynet Blogs. Met de melding dat mijn blog deel uitmaakt van de 5 genomineerde blogs in de categorie Lifestyle, en bijhorende gelukwensen,

Uiteraard ben ik, ondanks mijn bedenkingen bij deze wedstrijd, toch blij met de nominatie, die ik geheel aan jullie te danken heb! Maar de keerzijde van de medaille is dat ik jullie nu alweer dien te verzoeken, en wel vanaf vandaag en nog tot zondag 25 januari, zo dikwijls mogelijk, en liefst dagelijks, te stemmen voor 'rolstoeler'. Zo maakt mijn blog het meeste kans om 'de grote winnaar' te worden van de skynet blogs awards '08! Nu we aan dit spelletje begonnen zijn, doen we best zo goed als mogelijk verder tot het einde. Ondergetekende blijft hoe dan ook zijn best doen om geanimeerd te schrijven. En jullie zijn, of jullie stemmen (liefst) of niet, hoe dan ook bedankt om hier af en toe (liefst dikwijls) langs te komen voor het lezen van mijn schrijfsels. Prettig ijsweekend!