07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

22-03-09

Moet er nog vogelwijn zijn?

 

Wereld Water Dag 2009Sinds 1993 wordt in de lidstaten van de Verenigde Naties op 22 maart WereldWaterDag gevierd. Middels het organiseren van evenementen en het verspreiden van informatie over water, tracht men op deze dag de waterproblematiek bij een breed publiek kenbaar te maken.

World Water Day - GraphicWij staan daar doorgaans niet bij stil, omdat we de kraan maar hebben open te draaien om aan proper water te komen om ons lichaam te wassen, het toilet door te spoelen, de vaat te doen, onze vloer te dweilen, ramen te lappen, eten  te bereiden... En dat water is zelfs drinkbaar! Alhoewel we, om aan onze drankbehoefte te voldoen, meestal water benutten uit flessen. Welke in nagenoeg onbeperkte mate te verkrijgen zijn in de detailwinkel of het grootwarenhuis.

Maar toch is er wereldwijd nog steeds een groot aantal mensen zonder, of met een tekort aan schoon drinkwater. Vooral de watervoorziening in ontwikkelingslanden is vaak ontoereikend.

In 2009 is het thema van WereldWaterDag 'Shared Water - Shared Opportunities'. Er zal in het bijzonder vandaag, maar ook gedurende de rest van het jaar, speciale aandacht gaan naar de grensoverschrijdende watervoorraden die ons met elkaar verbinden. Het stimuleren van samenwerkingskansen op het vlak van beheer van grensoverschrijdende watervoorraden kan bijdragen tot wederzijds respect, begrip en vertrouwen tussen landen,  en kan vrede, veiligheid en duurzame economische groei bevorderen.

Hopelijk vindt men met het bovenstaande hier en daar gehoor, zodat alle moeite niet voor niks is geweest, en deze dag derhalve niet in het water valt!

20-03-09

RESPECT

 

RespectDeze avond gaat er op zoon Brian zijn school een poëzieavond door. Studenten uit de eerste drie studiejaren van het ASO van de middelbare school Atheneum Lokeren brengen werkjes naar voor. En een aantal leerlingen uit het zesde leerjaar basisonderwijs van hetzelfde onderwijsnet, het GO (gemeenschapsonderwijs) doen hetzelfde. Het thema vind je in de titel van deze log.

Speciaal voor deze gelegenheid heeft Brian, met mijn hulp, een gedicht in elkaar geknutseld, dat hij vanavond, samen met een klasgenoot, rappend gaat voordragen.

 

RESPECT

Respect, oh man, voor alles wat je kan.

In sport, op school, overal trek jij je plan.

Respect voor je oordeel, zelfs al brengt dit me geen voordeel.

Ontzag voor wat jij denkt en doet, ook al is dat contra mijn gemoed!

Respect is ook een lering, het zegt: "'k heb eerbied voor je mening."

R.E.S.P.E.C.T.

Regard, egard, sympathie, piëteit, eerbied, complete tolerantie.

Het is zo dat ik het woord voor mij zie!

En tegen al wie mij daarin volgen wil, zij die maken het verschil: bedankt, merci, coole pupil!

Brian, 25 januari 2009

23-01-09

Niet kunnen? Dat kan niet! De weg naar integrale toegankelijkheid

Op dinsdag was ik in Gent om deel te nemen aan het 'Infomoment Instrumenten voor een toegankelijk publiek domein en mobiliteitsbeleid'. Een organisatie van de 'Vlaamse Stichting Verkeerskunde', afgekort VSV.

Deze activiteit ging door in de Zebrastraat te Gent. Een gerenoveerd ovaalvormig complex, dat vroeger gekend was als 'De Cirk'. Een locatie die me geheel onbekend was. Maar met de routeplanner en de GPS zou ik het wel vinden. Hoewel ik van mening ben dat ik zulks niet hoef te doen, had ik, zoals ik meestal doe, bij inschrijving in het vakje opmerkingen braaf genoteerd dat ik een 'elektrisch rolstoeler' ben.  Er zijn mensen die met deze term niet overweg kunnen, maar dat is hun probleem. Het kind moet een naam hebben, en persoonlijk vind ik deze de meest stijlvolle benaming.

Dat 'infomoment' in Gent had dus tot doel iedereen die actief is op het vlak van mobiliteit en toegankelijkheid (ambtenaren, politie, medewerkers van De Lijn, intercommunales, studie- en adviesbureaus, welzijnswerkers, verkeerskundigen...) te informeren over het nieuwe Vademecum (leidraad) 'Toegankelijk Publiek Domein'. In dit nieuwe vademecum wordt een duidelijk inzicht geboden in de technische richtlijnen in verband met een toegankelijke inrichting van het openbare domein.

Zebrastraat - 000 (kleinst)

Op de juiste dag was ik dus, ruimschoots op tijd, op de juiste plaats aanwezig. Vrijwel onmiddellijk had ik door dat bij dit bouwwerk het architecturaal perspectief had geprimeerd. Zowel links als rechts van de brede toegangsweg tot de binnenplaats, is een ingang, met een dubbele toegangsdeur. Om ter hoogte van die deuren te geraken, heb je de keuze tussen een trap met hoge treden en een hellend vlak, niet voorzien van een opstaande (veiligheids)rand, noch van een balustrade en derhalve levensgevaarlijk! Bovendien ligt er onder de deur ook nog een dorpel, met een hoogteverschil ten opzichte van de overloop.

De plaats waar ik zijn moest, was links. Dik tegen mijn zin en erg op mijn hoede wegens het risico op naar beneden tuimelen bij een stuurfout, reed ik het hellend vlak op. Om het niveauverschil tussen voor en achter de deuren te overwinnen had ik mijn assistente, die inmiddels reeds de toegangsdeuren had open gezet, de rubberen deurmat tot net voor de dorpel laten verschuiven. Zo raakte ik, zij het enigszins oncomfortabel, toch binnen.

In de ontvangstruimte deed mijn assistente mijn jas uit, en verwijderde alle andere attributen die mijn lichaam hadden warm gehouden. Vervolgens dronken we, in diezelfde ontvangstruimte, een koffie en verorberden een miniboterkoek. Terwijl we daar mee bezig waren, kwam men me vertellen dat er waarschijnlijk een probleem was om op de bovenverdieping te geraken, waar het infomoment zou worden gehouden. De lift was immers stuk. Een herstelploeg was evenwel reeds ter plaatse.

Zebrastraat - 002Even daarna kwam ik dan te weten dat ik, via de tweede, wel functionerende lift, toch tot bij  de vergaderzaal zou kunnen komen. Maar hoe dan ook moest ik naar buiten, want alleen langs daar kon ik die lift in. Dus opnieuw jas aan, wat niet zo eenvoudig is voor iemand die verlamd is en in een rolstoel zit, en daarna via die levensgevaarlijke helling terug naar de begane grond, buiten. Door twee greppels, die in de visie van sommigen mogelijks mooi ogen, maar in de praktijk voor op zijn minst een derde van de bevolking een waar obstakel zijn, reed ik tot op de binnenkoer, waar de liften zijn. Voor de toegangsdeur tot de lift, die voorzien is van een stevige hoge dorpel (oogt mooi, hè!), had men inmiddels een degelijk mobiel hellend vlak gelegd. Een kleuter kon op 't zicht alleen al zien dat ik nooit in die lift zou passen. Voor de show, en om mijn goede wil te tonen, reed ik toch de helling op, de lift in... tot zo ver ik kon. Voor iets minder dan de helft van mij en mijn voortbewegingsmiddel was geen plaats in de minilift.

Dus ik achterwaarts terug naar buiten. Iemand, die zich, in navolging van de anderen, niet voorstelde, maar van wie ik aanneem dat het Alain Liedts is, de voorzitter van de stichting die eigenaar is van het complex, vond dat mijn rolstoel eigenlijk nogal (te) groot  is. Ik repliceerde dat het de lift is, die veel te klein is! (zonde, want er is daar zo veel ruimte...)

Een andere persoon kwam luidop tot de vaststelling dat er een probleem was. Ik confirmeerde dat en voegde er aan toe dat hij dus van vergaderplaats zou moeten wisselen. Hij keek me even aan en antwoordde toen (met tegenzin?) bevestigend. Het zou de andere zijde van het gebouw worden. Dus ik langs dat ander gevaarlijk hellend vlak naar boven om in een, voorlopig nog leeg en KOUD lokaal te wachten tot de verhuis van het materiaal achter de rug zou zijn. Terwijl ik door het vensterraam merkte dat inmiddels de overige ingeschrevenen voor het infomoment, aan de overkant, gezellig, in de warmte, gezapig een koffie zaten te drinken.

De man, van wie ik dus vermoed dat het de eigenaar is, zorgde voor wat licht, zette de verwarming hoger en bood me aan voor een koffie te zorgen, wat ik dankbaar aanvaardde. Even later kwam de brave man evenwel reeds terug. Zonder koffie, maar met de melding dat het infomoment dan toch zou doorgaan aan de kant waar ik eerst was, maar wel op het gelijkvloers. En niemand van die klojo's kon ons dat komen melden?!

Zebrastraat - 003De eigenaar ging met ons mee, terwijl ik de ene gevaarlijke helling af en de andere weer op reed. Toen ik de man wees op de gebreken aan deze constructie, zei hij dat er bij de eerstvolgende verbouwing iets aan zal gedaan worden. Ik durf te hopen dat er niet word gewacht tot Sint-juttemis!

Wachten, dat konden de organisatoren blijkbaar ook niet, want mijn jas was nog niet uit, en mijn plaats in de conferentieruimte had ik nog niet ingenomen, of die onbeschofteriken waren al met hun programma begonnen. Met verontschuldigingen voor de gewijzigde locatie. Maar van zich tegenover MIJ en mijn assistente excuseren voor het ons van her naar der sturen, is er de ganse dag geen sprake geweest! 

De uiteenzettingen brachten me niks bij dat ik niet reeds wist, maar alles werd wel goed verwoord, wat het luisteren boeiend maakte. Zowel in de voor- als in de namiddag was er een pauze, waarin iets kon gedronken worden in de ontvangstruimte, die gelegen is in dezelfde ruimte, en parallel aan het gedeelte waar het infomoment plaats vond.

Toen het middag was, bij de lunchpauze, ging iedereen evenwel ineens naar de overkant, waar ik 's ochtends alleen en in de kou had gezeten! Dat de lunchpauze daar doorging, daar wist ik niks van. Niemand die mij daarvan had op de hoogte gebracht! Aangezien dat jas aan, jas uit gedoe veel te omslachtig is, en er aan de overzijde klaarblijkelijk niemand op mijn komst zat te wachten, besloot ik niet naar de overkant te gaan. Mijn assistente ging broodjes voor ons halen, die we opaten voor het venster in de, buiten ons, lege ontvangstzaal. In het weinige zonlicht dat door het raam naar binnen viel, was 't best genieten.

Na het eten ben ik even gaan plassen. In een klein, smal... berghok! Want het toegankelijk toilet was redelijk ontoegankelijk! Let wel, ik plas in een urinaal, hé, en de door mij geproduceerde inhoud daarvan is wel in het toilet beland. Zulk een situatie is evenwel mensonterend. En dat in een gebouw dat slechts enkele jaren geleden werd gerenoveerd. En dat voor een locatie waarin een infodag doorging omtrent toegankelijkheid!

Inmiddels zond ik reeds een bericht naar de voorzitter van de organisatie (VSV), de heer Jan Peumans, die tevens Schepen is in Riemst, ondervoorzitter van de N-VA en Vlaams parlementslid (fractievoorzitter N-VA), met een bloemlezing van wat ik vaststelde en moest ondergaan, de laatdunkende houding van de ganse aanwezige meute en het verzoek om in de toekomst ook met mijn noden rekening te houden, en deze van alle andere personen met een beperking, waar ze niet zelf voor gekozen hebben. En zodoende alle theorie die zijn medewerkers en sprekers op diverse activiteiten, zo mooi kunnen verwoorden, ook zelf in de praktijk ten uitvoer te brengen. En om tevens op zijn minst een beetje RESPECT te tonen voor mijn persoon, en mensen in een gelijkaardige situatie. Want het is niet omdat wij fysiek zwaar gehavend zijn, dat wij geen mensen (meer) zijn en niet dezelfde noden, gevoelens en rechten hebben als elke andere persoon. Een kopie van dat schrijfsel heb ik doorgestuurd naar ondermeer enkele beleidsmensen die een zekere verantwoordelijkheid hebben in deze materie.

Doktersdiploma - 000 (klein)

Hoofdpijn gekregen van al het voorgaande te lezen? Neem dan een proper glas uit de keukenkast, giet daar wat plat drinkwater in en drop er een bruistablet in uit het medicijnenkastje. Terwijl je wacht tot die tablet is uitgeborreld en derhalve één is geworden met het water, heb je nog net tijd genoeg om op mijn blog (rolstoeler) te stemmen in de categorie lifestyle van de Skynet Blogs Awards '08, waarna je voor mijn part die veredelde rekenmachine, annex tekstverwerker, mag afzetten. Vervolgens best ook het brouwsel in glas achterover slaat, zodat je arbeid niet nutteloos was, en dan je bed induiken. Slaap lekker! Als je binnen x aantal uren weer wakker wordt, zal het vast wel weer beter gaan! En neen, je moet me geen visite betalen. Zolang ik nog niet in het bezit ben van dat 16 maand, 1 week en 4 dagen geleden, voor veel, vooraf getransfereerd geld, via het internet bestelde doktersdiploma, is al mijn medisch en gezondheidsadvies volledig GRATIS! Maar je kan mij wel een plezier doen door nog tot zondag elke dag op mijn blog te stemmen! Bedankt! Enne... Prettig Weekend!

10-11-08

Hemel of hel? Maakt niet uit, als het er maar warm is!

 

Heaven or hell - 000 (klein)

Sinds ik mijn Christelijk geloof heb afgezworen, en als niet-gelovige verder door het leven rij, kan ik me wat meer vrijheid veroorloven bij het schrijven over thema's als God, het geloof en in het bijzonder de Rooms-katholieke Kerk. Een club van gelovigen, waar ik overigens nog steeds lid van ben, aangezien ik me niet uit hun doopregisters heb laten schrappen. En net dat in de ban doen of excommuniceren, is een gevaar dat je bedreigt indien je als gelovige volhardt in de zonde.

En alleen reeds het verzaken aan het eerste van de 10 geboden, namelijk: 'Boven al bemin één God', kan voor de Kerk als zonde volstaan om je in de ban te doen. Nogal wiedes eigenlijk, omdat je daarmee verzaakt aan de belangrijkste pijler waarop de ganse ideologie van hun godsdienst is gebouwd. Waarschijnlijk begeef ik mij op gevaarlijk ijs, en riskeer ik een heleboel mensen voor het hoofd te stoten, maar toch ga ik hier en nu mijn gedacht zeggen over God en religie. Alsmaar meer groeit bij mij immers het vermoeden dat het bestaan van een opperwezen en een leven na de dood, ontsproten is uit de geest van enkele van onze, in hun tijd heersende, voorvaderen. Als zingeving voor het leven van de mensen en als verklaring voor toentertijd onverklaarbare gebeurtenissen en (natuur)verschijnselen. Opdat de menigte daaronder rustig zou blijven, en bovendien gemakkelijker te manipuleren en in de hand te houden. In de veronderstelling dat deze denkpiste de juiste is, en derhalve de waarheid, dan betreft dit de grootste bedriegerij ooit!

Bestaat God

klik op de foto

Het is mijn rationeel denken dat me tot deze vaststelling leidt. Tegen de meeste morele wetten van de godsdienst heb ik helemaal geen bezwaar. Integendeel zelfs. Morele waarden als respect, eerbied, naastenliefde... om maar enkele te noemen, kan ik volledig onderschrijven. En ik ben de laatste om mensen die geloven in een God, zoals die doorgaans wordt voorgesteld, te trachten op andere gedachten te brengen. Als zij in dat geloof troost vinden en er levenskracht uit kunnen putten, dan respecteer ik dat. Ze kunnen er maar wel bij varen. Maar ze hebben niet het recht om hun gedacht als het enige ware aan andere personen op te dringen. Men mag gerust zijn geloof prediken, maar niet van anderen verwachten, soms neigt het zelfs naar eisen, dat die hen daarin blindelings volgen. Ieder heeft recht op een eigen mening. Respect daarvoor is klaarblijkelijk een morele deugd die dikwijls ontbreekt op het lijstje van godsdienstfanaten.

In het dagelijks leven kom ik dikwijls in aanraking met personen die hun geloof hoe dan ook willen opdringen aan anderen. En die, in plaats van bij het werken aan een betere maatschappij, te starten bij zichzelf en door arbeid het door hen beoogde betere leven (lees: meer materiële welstand) te bekomen, alle vertrouwen leggen in hun geloof. Oprechte devotie en alles wordt door de goede God voor hen geregeld, is hun devies. Daar heb ik nogal wat bedenkingen bij. In de eerste plaats zijn die gelovigen blijkbaar net zozeer als de 'Almachtige' stekeblind voor alle miserie in de wereld, ook onder zeer gelovige medemensen. Voorts lijkt dit mij nogal een gemakkelijkheidoplossing: ze bidden en laten ondertussen de anderen het werk doen. Naderhand plukt men de vruchten van deze laatste hun arbeid en claimen dat dit het resultaat is van hun bidden tot God. Nogal wat zogenaamde gelovigen zijn daarenboven afgunstig van andermans bezit, wat een overtreding is van het 10de gebod!

10de gebod - 000

Er schiet mij plotsklaps een mop te binnen, die ik jullie niet wil onthouden!

Een verpleegster sterft en verzeild, als resultaat van haar vrome aardse leven, in de hemel. Alwaar ze wordt verwelkomt door Sint Pieter. Die is, na zijn jobs van achtereenvolgens apostel van Jezus en (eerste) katholieke paus, uiteindelijk voor eeuwig aangesteld als hemelpoortbewaarder.

Terwijl de dame, of in ieder geval haar ziel, met Sint Pieter de toegangsformaliteiten regelt en verslag uitbrengt over haar net beëindigde leven op aarde, ziet ze over de schouder van Sint Pieter heen een man zitten met een stethoscoop om de nek. Opgewonden vraagt ze: "Die man daar achter u, is dat een dokter?" Sint Pieter kijkt even op, lacht schamper en antwoordt: "Neen, mevrouw, helemaal niet. Dat is God. Die denkt alleen maar dat hij mensen kan helen!"

Wat de Heer betreft, heb ik overigens nog een paar opmerkingen. Hoogmoed is de zonde der zonden, staat ergens in de bijbel geschreven. Deze zonde zou trouwens ook aan de basis liggen van de transformatie van God zijn perfecte engel Lucifer tot Satan, voor wie de hel werd geschapen. Dit terwijl God, alsook zijn enig geboren zoon Jezus Christus, naar mijn bescheiden mening, zelf ook niet vrij waren van enige zelfverheffing!

En de organisatie van die zondvloed, daar stel ik toch ook enkele vraagtekens bij. God zag dat zijn creaties zich niet gedroegen zoals Hij had verhoopt, gaf aan Noach opdracht een ark te bouwen, van elk levend wezen een paar aan boord te nemen, en toen dat geregeld was ging de Schepper over tot executie van alle overige levende wezens. Door hen te laten verzuipen! Wenkbrouw ophalen

Zondvloed - 001 (klein)

klik op de afbeelding voor nog een foto

Van zo een daden komt ook in deze moderne tijd zo nu en dan iets in het nieuws. Gezinsdrama's waarbij een ouder zijn kind van het leven beroofd, omdat het een handicap heeft. Of een jongeman die op straat een aantal mensen neerknalt omdat ze niet de huidskleur hebben die hij prefereert of die Duitser, zijn naam ontglipt me even, die bepaalde groepen mensen van een bepaalde afkomst of geaardheid ook liefst, en bij voorkeur gruwelijk, elimineerde. Naar hun eigen normen, hebben ze allen een geldige reden voor hun daad of daden. De samenleving denkt daar evenwel anders over. In deze gevallen noemt de maatschappij de dader doorgaans (massa)moordenaar!

Na al het voorgaande geschrijf, maak ik op dit ogenblik wellicht weinig kans om na mijn overlijden, voorbij de hemelpoort te geraken. Is daar ten andere al iets gedaan aan de infrastructuur, met het oog op de toegankelijkheid voor de overleden fysiek beperkte personen? Of mag die rolstoel na zo veel jaren trouwe dienst, de ziel van de rolstoeler niet vergezellen bij het ten hemel stijgen? Hem of haar vervoeren naar diens nieuwe en tevens laatste verblijfplaats? Nu ja, het heeft geen zin me daar het hoofd over te breken. Voor een ketter als mij blijft de boel daar ongetwijfeld sowieso potdicht. Jammer? Dat weet ik niet zozeer. Alle dagen rijstepap eten spreekt mij niet direct aan. En steeds met gouden lepels eten is ook niet zonder gevaar. Want als daar door veelvuldig gebruik schilfers van loskomen, dan kan je vergiftigd raken en behoorlijk ziek worden. Dat weet ik uit ervaring. Bij de overgang naar het nieuwe millennium heb ik een ganse fles champagne met goudschilfers leeggedronken. Zat werd ik er niet van, maar wel ziek! Een ganse week zelfs. En wat die engelen betreft. Ze kunnen dan misschien wel mooi en lieftallig ogen, maar ze zijn volgens bepaalde bronnen geslachtloos, dus veel valt daar dan toch niet mee aan te vangen! Knipogen

Angel on cloud - 000 (klein)

Trouwens daar hoog in de wolken is het vast bitter koud, en ik hou net van de warmte. Dus laat mij gerust terechtkomen in de hel. Daar kan ik dan ook nog wat lol beleven bij het trekken aan de duivel zijn  rattenstaart. Dan heb ik toch nog een beetje plezier gehad vooraleer ik opbrand in het vagevuur. Onder het beluisteren van kermismuziek die weerklinkt uit de luidsprekers van de, naar verluid in de onderwereld geïnstalleerde jukebox!

Als God dan evenwel toch zou bestaan, wat ik niet uitsluit, want iedereen kan zich vergissen, hoop ik wel dat Hij niet de menselijke gedaante heeft van een blanke man met lang wit haar en dito baard, maar dat Zij een volslanke sexy zwarte vrouw is met een prachtig rastakapsel!

En die verdraagzame God zal me maar al te graag mijn niet-gelovig zijn vergeven en Sint Pieter opdracht geven om me, met zin of tegenzin, te redden van de verdoemenis, zodat  God me tegen Haar boezem kan drukken. En ik op die manier ook aan de begeerde warmte geraak.

01-10-08

Respect gevraagd

In het jaar 2004 wou men in Lokeren, overeenkomstig één van de doelstellingen van het het Lokers Mobiliteitsplan, enkele schoolomgevingen herinrichten. Ingevolge het mobiliteitsconvenant dat het stadsbestuur reeds eerder afsloot met het Vlaams gewest, kan voor scholen, die gelegen zijn langsheen, of palen aan, een gewestweg, hiervoor een (ruime) subsidie worden verkregen.

Vicieuze  cirkel (klein)

Klik op de foto voor een grotere weergave

Twee basisscholen, die aan deze voorwaarden voldoen, zouden worden aangepakt,. Eén van deze scholen is 'GVBS Sint-Anna - Heirbrug'. Een basisschool, met op dat moment 317 leerlingen in kleuter- en lager onderwijs en 39 personeelsleden. Gelegen op 500 meter van mijn voordeur en tevens de school waar mijn kinderen toen onderwijs genoten en ik lid was van het oudercomité.

Ingevolge de bepalingen van het mobiliteitsconvenant, had het stadsbestuur een 'Gemeentelijke Begeleidingscommissie' (GBC) opgericht. Die fungeert als overlegforum, en is samengesteld uit alle ondertekenaars van het convenant, aangevuld met andere maatschappelijke belangen actoren. Met een mandaad van het oudercomité trad ik, als hun vertegenwoordiger, toe tot deze commissie, die sinds de opmaak van het gemeentelijk mobiliteitsplan instaat voor de uitvoering, opvolging en evaluatie ervan.

Voor dit project werd door de stad Lokeren een studiebureau aangesteld, met als opdracht een concept uit te werken waarin de wegen, fietspaden, trottoirs en parkeerplaatsen rondom de schoolpoort zouden worden aangepast, teneinde zoveel mogelijk knelpunten op het vlak van de verkeersveiligheid, weg te werken.

Na de startvergadering van de GBC (1 oktober 2004) en in functie van het samenstellen, van een dossier, overeenkomstig de richtlijnen van de Vlaamse overheid, en teneinde het studiebureau de benodigde informatie te verschaffen, toog ik aan het werk. In eerste instantie met een bevraging van alle leerlingen (via een briefje en enquêteformulier aan de ouders) , om een overzicht te krijgen van de belangrijkste schoolroutes en hoofd verplaatsingswijzen, het maken van een plan waarop de voornaamste schoolroutes werden aangeduid, de opmaak van een overzicht van de belangrijkste knelpunten en het op papier zetten van een persoonlijke visie op de herinrichting van de schoolomgeving rondom GVBS Sint-Anna - Heirbrug.

Basisschool Heirbrug - Schoolpoort

Het adviesbureau gebruikte de verkregen informatie bij de opmaak van haar startnota, met daarin haar concept voor de herinrichting van de schoolomgeving. Dit werd voorgesteld op de vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie, op 19 november 2004.

Ondertussen had ik een werkgroep opgericht, met daarin een vertegenwoordiging van directie, leerkrachten en ouders. De startnota werd besproken binnen deze groep en hun opmerkingen werden op papier gezet en overgemaakt aan het adviesbureau.

Met de werkgroep werden vergaderingen belegd waarin we, aan de hand van checklists, ondermeer een inventarisatie opmaakten van de verkeersknelpunten in de directe en ruimere schoolomgeving, manieren zochten om deze op te lossen, een actieplan met gewenste en geplande initiatieven voorbereidden en uitwerkten, en advies uitbrachten bij het stadsbestuur over de uitvoering van het schoolvervoerplan. Ook de leerlingen van de derde graad (5de en 6de leerjaar) kregen hun inbreng, door inventarisatie van de verkeersknelpunten, aan de hand van de checklists. Alle knelpunten werden op plan aangeduid; dit zowel door de werkgroep als door de leerlingen. Ter verduidelijking ging ik op stap om foto's te (laten) nemen van de knelpunten en voegde deze toe aan het dossier. Alsook een registratie van voorstellen m.b.t. de herinrichting  van de schoolomgeving, aangebracht door leerlingen en werkgroep.

Midden december 2004 was ik volledig klaar met mijn opdracht en bezorgde op 20 december, via de mobiliteitsdienst van de stad Lokeren, het resultaat van deze noeste arbeid, het schoolvervoerplan, aan de ontwerper. Deze bezorgde begin 2005, aan de leden van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie, een aangepaste versie van de startnota, waarin meerdere concepten voor de herinrichting werden voorgesteld. Deze nota werd besproken op de vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie van 13 januari 2005.

Basisschool Heirbrug II

Op de vergadering van de GBC op 15 februari 2005, werd een consensus bereikt betreffende het concept van heraanleg van deze schoolomgeving. Met als gevolg dat de startnota en het schoolvervoerplan reeds op 21 maart 2005 aan de Provinciale Auditcommissie (PAC) konden worden voorgelegd.

Van de directrice van de basisschool, die haar waardering voor mijn hulp in deze zaak, trouwens dikwijls uitte, kreeg ik midden april 2005 een kopie in handen van een brief van het stadsbestuur aan de school, waarin gemeld werd dat de PAC de startnota had goedgekeurd, en eveneens de bijkomende nota voor subsidiëring van een fietspad langs de gewestwegen, aan de school. Iets waar ik persoonlijk bijzonder had voor geijverd.

Daarna volgde de administratieve afhandeling tussen stadsbestuur en Vlaamse Gewest en de passage langs de Gemeenteraad. Na goedkeuring kreeg het adviesbureau opdracht tot het maken van een projectnota, met voorontwerp.

Toen op 1 september 2005 mijn kinderen de basisschool Heirbrug verlieten, en ik dus niet langer deel kon uitmaken van de ouderraad van die school, communiceerde ik dit per e-mail naar de schepen, zijn mobiliteitsambtenaars en het studiebureau. En meldde tevens dat ik, als vertegenwoordiger van de zachte weggebruiker, in naam van de Voetgangersbeweging VZW, waarvan de organisatie, en de rol die ik er in speel, hen genoegzaam bekend was, wou blijven zetelen in de GBC. De directie van de school en de voorzitter van de ouderraad meldde ik naderhand mondeling dat ik dit dossier actief zou blijven volgen.

Voor één vergadering werd ik nog uitgenodigd. Met name deze van 8 maart 2006, waarop ik dan ook aanwezig was. Als ik me goed herinner werd op deze bijeenkomst het voorontwerp, mits kleine te maken aanpassingen, goedgekeurd. Zodat dit kon worden voorgelegd aan de Provinciale Audit Commissie (PAC). Bij een goedkeuring aldaar, kon dit terug op de Gemeenteraad passeren, waarna, bij een positief advies, de stad zou kunnen starten met de aanbesteding en, na de toewijs, de uitvoering van de werkzaamheden voor de heraanleg, van start zouden kunnen gaan.

Daarna hoorde af zag ik niks meer van de GBC of met betrekking tot dit dossier. Begin juni 2007 informeerde ik bij de mobiliteitsambtenaren van de stad, omtrent de stand van het dossier en kreeg ik van één van hen te horen dat de plannen voor de herinnering zo goed als definitief waren.

Op 14 augustus 2007 werd er een vergadering belegd van de GBC, met betrekking tot de herziening van het mobiliteitsplan. Hier werd ik NIET op uitgenodigd! Omdat men zogezegd dacht dat ik mijn functie had overgelaten aan iemand anders. Nog een geluk dat die persoon me contacteerde, zodat ik alsnog aan een invitatie voor die bijeenkomst geraakte. En er bijgevolg ook op kon aanwezig zijn. Als gevolg van de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006 was er sinds 1 januari 2007 een schepenwissel uitgevoerd. Marc Van Hoecke was van het toneel verdwenen en werd opgevolgd door voormalig schepen van landbouw, Gust Mels. Andere naam, ander gezicht, zelfde partij: OpenVLD.

Van dan af bleef het weer stil. Geen uitnodigingen voor een bijeenkomst van de GBC, noch informatie over een aanbesteding en uitvoeren van de werken in het dossier van de herinrichting schoolomgeving basisschool Heirbrug.

Begin september 2008 kwam ik, eerder toevallig, te weten dan de werken aan de schoolomgeving van Sint-Anna - Heirbrug een aanvang zullen nemen op woensdag 1 oktober. Vandaag, dus! En dat inmiddels reeds een informatievergadering had plaatsgevonden, waar aan de omwonenden en andere belanghebbenden, een presentatie werd gegeven van de definitieve plannen voor de heraanleg.

Herinrichting schoolomgeving

Helemaal niet gelukkig met deze gang van zaken, liet ik mijn laptop op mijn schoot plaatsen, typte vlijtig mijn gedachten over, op het steeds minder wit blijvende blad van mijn tekstverwerker, en zond op 15 september, via de elektronische snelweg, het resultaat van mijn typen als bericht naar de schepen van mobiliteit.

Met zowel de formele aanhef 'geachte schepen August Mels', als met het informele 'beste August', opende ik mijn schrijven. Mijn tekst zelf begon ik met de melding dat ik met genoegen vernam dat de werken voor de herinrichting van de schoolomgeving Sint-Anna Heirbrug 'eindelijk' van start zouden gaan. Maar dat het mij evenwel droef stemde dat ik dit via de media aan de weet was moeten komen! En dat er inmiddels een infovergadering had plaatsgevonden, voor de buurtbewoners en andere betrokkenen.

Dat ik reeds van bij de aanvang van dit project ben betrokken geweest in de samenstelling van het dossier. Met ondermeer de opmaak van een schoolvervoerplan. En trouw elke vergadering van de Gemeentelijke Begeleidingscommissie heb bijgewoond en mijn steentje bijgedragen in de discussies. Dat ik op geen enkel moment heb gemeld niet langer betrokken of op de hoogte gehouden te willen blijven van de vorderingen in dit dossier; integendeel!

Daar liet ik op volgen dat het dan ook ontzettend jammer is en op zijn zachtst gezegd 'niet netjes' dat ik verstoken bleef van de recente evolutie nopens dit project, en bijgevolg tevens monddood werd gemaakt.

Waarop ik liet volgen dat uiteindelijk de creatie van een veiliger en meer aangename schoolomgeving mijn betrachting is geweest. En dat die er nu zal komen, me genoegen doet. Maar een beetje waardering voor de door mij geleverde inspanningen, wel op zijn plaats was geweest. En dat ik bovendien nog onbeantwoorde vragen heb met betrekking tot de te voorziene infrastructurele maatregelen ten behoeve van het veiliger maken van het kruispunt N70/N47.

Mijn schrijven eindigde ik met zowel het formele 'hoogachtend' als het informele 'met vriendelijke groeten', en daaronder mijn voornaam, familienaam, adres, telefoonnummer, e-mailadres en de link naar deze weblog. Knipogen

Een kopie van dit schrijven stuurde ik naar de burgemeester van Lokeren, de heer Filip Anthuenis en, niet zichtbaar voor voornoemde geadresseerden, tevens naar enkele andere belanghebbenden.

De laatst vernoemde adressaten reageerden vrijwel onmiddellijk. En traden me bij in het betreuren van het mij niet inlichten over de eindfase van dit project. Iemand opperde ludiek het idee om te vragen of ik het lint mag doorknippen bij de plechtige opening. Lachen Maar weet wel dat het mij daar niet om te doen is.

Vanuit de hoek van de burgemeester van Lokeren, de heer Filip Anthuenis, bleef het stil. Van Schepen Mels ontving ik op 21 september een antwoord. Waarin de schepen liet weten dat ik inderdaad mijn steentje heb bijgedragen in dit dossier. En dat de plannen ondertussen af zijn, en de aanbesteding en toewijs is gebeurd en er een informatievergadering voor de buurt is gehouden welke druk is bijgewoond. Dat de buurt hiervoor was uitgenodigd per drager, en dat hij meende dat dit verder ook was gepubliceerd in de infokrant. Dat er echter buiten de buurt niemand persoonlijk werd uitgenodigd en dat dit de gewone procedure is. Hij eindigde met de melding dat, indien ik nog vragen mocht hebben inzake verkeer omtrent dit dossier, ik steeds terecht kan op de Mobiliteitsdienst. En vervolgde met beste groeten, en zijn naam, Gust Mels.

Visser - cartoon - 000 (klein)

Een ontzettend flauw antwoord, naar mijn mening. De schepen herhaalde gewoon wat ik ondertussen al wist. Dat ik zelf achter de vooruitgang in dit dossier moet vissen, vind ik toch wel eigenaardig. Op de website van mobiel Vlaanderen lees ik trouwens: 'De GBC evalueert ook de resultaten van projecten en acties die opgezet zijn via de modules'. Volgens mijn informatie dient er trouwens, door de GBC, van het mobiliteitsplan jaarlijks een voortgangsrapport en een actieprogramma te worden opgemaakt.  Hoe kan dat, als die niet meer wordt bijeengeroepen? Of heeft men mij terug uit de lijst geschrapt? Huilen

Kan iemand van de dames en heren politici, die deze weblog lezen, mij alsjeblieft klaarheid verschaffen in deze materie? Is de manier van werken, zoals schepen Mels ze toepast, inderdaad gangbaar? Zo ja, dan zou ik hen die er de bevoegdheid voor hebben, vriendelijk willen verzoeken er dringend werk van te maken om de reglementering rond deze handelswijze te rectificeren. De burger die zich belangeloos inzet voor de gemeenschap, verdient op zijn minst enig respect. In het bijzonder van hen die door deze gemeenschap verkozen zijn om hen in het bestuur te vertegenwoordigen!

PluralismLogo

Of wordt in dit specifiek geval mijn pluralisme en politieke onpartijdigheid mij kwalijk genomen? Het feit dat ik open sta en contacten onderhoud met politici van diverse democratische partijen, in allerhande functies en op alle mogelijke niveaus? 'Ons Heer' zal het wel weten, maar die is, zoals je allicht weet, jammer genoeg nauwelijks bereikbaar. Wenkbrouw ophalen