04-10-09

Heden en verleden - Omvallende bomen

 

Bomenrij - 000Mijn ouders hun huis en stallingen stonden op een lap grond, waarop voor de woning een gewone tuin met graspleintjes en bloemperkjes was aangelegd en achteraan een moestuin. Hun eigendom was gelegen naast een veldweg, een 'slag' zoals wij dat noemden. Welke gebruikt werd door de boeren uit de buurt, om tot bij hun weiden of landbouwgrond te geraken.

Vanaf de straat gezien was onze doening rechts van die veldweg gelegen. Terwijl links ervan een stuk landbouwgrond lag. Nu stond aan de straatkant, over de ganse breedte van die akker, een rij hoge bomen. De eerste van de rij, deze op de hoek van de akker en het begin van de veldweg, die trouwens door mijn pa gratis en voor niks werd onderhouden, was eigendom van mijn ouders. En als kleine rakker was ik er reuze trots op dat zij de eigenaars waren van zo een gigantische boom!

De rest van de bomenrij was reeds jaren daarvoor geveld en vervangen door jonge aanplant, en ons oude huis en het grootste gedeelte van de stallingen gesloopt en vervangen door een door mijn pa eigenhandig gezette nieuwbouw, toen een jaar minder dan een kwarteeuw geleden, mijn pa het plan opvatte om ook 'onze' boom te vellen. Om wat voor reden durf ik niet met zekerheid te schrijven, maar ik vermoed dat hij goedkope brandstof wou voor de allesbrander, die toen al sinds enkele jaren 's winters onze living en keuken verwarmde.

Alhoewel ik inmiddels reeds in mij adolescentiejaren vertoefde, was ik ook als 18-jarige toch niet onverdeeld gelukkig met mij vaders voornemen. Maar ik had in deze kwestie niks in de pap te brokken. Die boom zou neergaan en daarmee basta!

Deze klus laten klaren door een professionele, in dit soort dingen gespecialiseerde firma, werd slechts heel even overwogen. Maar vrij snel als optie van de baan geveegd. Wegens veel te duur. De opbrengst van het hout zou niet eens toereikend zijn geweest om de kosten te dekken van het vellen. Dus zou mijn vader, een ervaren doe het zelver, met de hulp van enkele buurmannen, de boom zelf neerleggen.

Op een mooie lentedag was het zo ver. Vanuit onze living, waar ik met een, bij mij op bezoek zijnde, leeftijdsgenoot, een maat uit de buurt, zat te keuvelen, zag ik mijn vader en enkele mannen, alles in gereedheid brengen voor de job. En er stonden ook nog enkele andere buren te kijken en aanwijzingen en commentaar te leveren op de voorbereidende werkzaamheden.

Tractor - 001Er werd een lange houten ladder tegen de boom geplaatst en we konden zien dat mijn pa een dik touw rond de stam bevestigde, zo hoog mogelijk in de boom als waar hij met zijn handen kon reiken. De uiteinden van dat touw werden vastgemaakt aan de tractor van een boer uit de buurt. Trouwens tevens de eigenaar van de akker waarop het de bedoeling was dat onze boom terecht zou komen.

De boom helde over in de richting van ons huis, maar de tractor stond, met het touw gespannen, zo opgesteld dat deze de vallende boom de andere richting uit zou kunnen trekken. En de ervaren doe het zelf boomhakker uit onze buurt, die had aangeboden het afzagen van de boom voor zijn rekening te nemen, had ook  de kant van de akker uitgekozen om, middels zijn kettingzaag, een spie uit de boomstam te halen.

Die boom kon dus niet verkeerd vallen, veronderstelde iedereen. Maar wat zag ik, en allicht ook ieder ander die toekeek? Dat, eens de boom in beweging kwam, hij geheel en al viel, in de richting van ons huis! Verbijsterd en met schrik zag ik die kolos van een boom recht op ons afkomen. Mijn maat en ik keken elkaar angstig aan. Wat hij vervolgens deed, dat weet ik niet, maar ik schreeuwde "oh, neen" en kneep mijn ogen dicht tot het gevaarte neerkwam, met een harde bonk, die de grond onder onze voeten deed daveren.

Toen ik mijn ogen opnieuw opende, was er van de door mij gevreesde ravage, binnenshuis niks te merken De buitengevels stonden er nog allemaal en ook het glas in de vensterramen was niet gebroken. We spoedden ons naar buiten. Waar de zon, als het ware spottend, enkele zuinige stralen in de richting van de aarde stuurde. Waar in onze voortuin de boom lag die volgens het vooropgezette plan nochtans had moeten landen op de akker, enkele meters ernaast.

Naderhand bleek de oorzaak van deze ellendige misser het feit te zijn dat de boer te laat in actie was gekomen en dan op de koop toe zijn tractor niet onmiddellijk kreeg gestart. Toen dat luttele seconden later dan toch lukte, was hij nog enkel in staat geweest om de schade te beperken. Die al bij al nog meeviel. Enkele zware takken van de kruin van de boom hadden een deel van onze uit betonplaten met daarboven draad gespannen afsluiting vernield. En enkele minder zware takken hadden nog net de hoek van de overhangende dakgoot kapot gemaakt. De gevel van ons huis was niet geraakt en dus intact gebleven. Gelukkig maar!

Mijn vader was geschrokken en boos. Met zijn gebalde vuisten hemelwaarts gericht, nam hij de schade op. Ook mijn ma was vanuit haar keuken naar buiten gerend. En stond een beetje wezenloos de boel te aanschouwen. Een deel van haar bloemenperk was naar de knoppen. Wat haar evenwel op dat ogenblik allicht het minste zorgen baarde.

KliefhamerHet is uiteindelijk allemaal nog snel en zonder al te veel werk en kosten, in orde gekomen. Die dakgoot kon voor weinig geld worden hersteld, de afsluiting maken was een kwestie van het aankopen van enkele nieuwe betonpalen en -platen, en het spannen van een nieuw stuk draad, dus dat was ook de kost niet. Die boom werd onmiddellijk na zijn val geheel en al in stukken gezaagd. Die vervolgens ook nog eens werden gekliefd met een kliefhamer, een combinatie van een bijl en een voorhamer. Dat die boom dit trieste lot onderging was niet als straf voor de aangerichte schade, maar gewoonweg de uitvoering van het origineel plan.

Een van de buurmannen, die mijn vader hielpen bij dit stoofhout kappen, grapte dat het hout van deze boom hem twee keer warmte zou verschaffen. Een eerste keer toen, op dat moment, door het stijgen van zijn lichaamstemperatuur bij het zagen, hakken en klieven en een tweede keer op het moment dat het hout van de boom zou branden in de stoof.

****

Als rijpe twintiger verhuisde ik naar mijn eigen woning, waar ook een grote tuin aan is verbonden. De hoogste boom in deze tuin met allerlei boom- en struiksoorten en allerlei ander groen, was een kolos van een zilverberk. Ooit door een vorige eigenaar van dit perceel, gepland op een positie ongeveer halverwege de achtertuin, en ook in de breedterichting op ongeveer dezelfde afstand van de grens met de naburige percelen, links en rechts van mijn tuin.

Silver_Birch_TreeDie reus van een zilverberk stond daar te pronken als trotse, alle andere bomen en struiken overheersende tuinbegroeiing. Van ver in de omtrek van mijn eigendom kon je hem zien staan. Die houten gigant, die ook door geen enkele boom in de tuinen van de buren, in de ruime omgeving van onze woning, werd overtroffen qua hoogte en omvang. Onaantastbaar en onverwoestbaar, zo leek hij te zijn.

Tot het noodlot toesloeg, in de vorm van een blikseminslag bij noodweer. Hoge bomen vangen, ook letterlijk, niet enkel veel wind, maar zijn ongelukkigerwijs tevens een gemakkelijke prooi en doelwit voor andere natuurfenomenen.

Dat de bliksem ernstige schade had aangebracht aan de zilverberk, dat kon ik de dag na de inslag zichtbaar vaststellen. Vanaf de top van de stam, tot enkele meters lager, was een scheur te zien. Maar niks wees er op dat er een onmiddellijk gevaar bestond voor het naar beneden komen van een deel van deze monsterboom.

Lange tijd later woedde er op een zondagochtend een heel zware storm. Normaliter hadden mijn zoons die voormiddag een voetbalwedstrijd moeten spelen. Maar omwille van dit slechte weer, was die op het laatste moment afgelast. Dat nieuws bereikte ons trouwens pas toen zowel mijn zoons als ikzelf, warm ingeduffeld, de wind trotserend, reeds op weg waren naar het voetbalterrein.

Dus keerden we onverrichter zake terug huiswaarts. Er woei een geweldige wind, maar het was helemaal niet koud, noch vochtig. Derhalve had ik ontzettend weinig zin om reeds onmiddellijk terug onze woning binnen te rijden. Waar ik dan ongetwijfeld ook de rest van de dag zou moeten doorbrengen. Liever had ik even in onze achtertuin vertoefd, maar ik realiseerde mij dat dit, met zulk een stormachtig weer, niet erg verstandig zou zijn geweest.

Wat even later werd bewezen. Want we waren nog maar net binnen in huis, en ik had nog maar pas mijn jas uit, toen één van mijn jongens me meldde dat onze grootste boom uit het gezichtsveld was verdwenen. Wantrouwig, vermoedend dat ik in het ootje werd genomen, verplaatste ik mij snel naar de verandaramen achteraan in ons huis en keek van daaraf naar buiten. Mijn kijkers kregen een totaal ander uitzicht op de tuin te zien dan ze gewoon waren, want die doorgaans direct in het oog springende zilverberk was inderdaad foetsie!

De volgende dag, toen het weer terug wat rustiger was, reed ik de tuin in en vond de kolos, meedogenloos geveld, op het grasveld. Een triest zicht, vond ik dat. Maar nu die boom beneden lag, ontdekte ik wat de schors al die tijd had kunnen verborgen houden, namelijk dat de boomstam binnenin volledig was uitgedroogd. Het was eigenlijk een wonder dat dit gevaarte niet eerder tegen de vlakte was gegaan.

Het grasperk, dat voordien door de weelderige kruin van de zilverberk, als het ware van de buitenwereld werd afgeschermd, baadde nu in een zee van licht.  Dat mijn mooie boom wijlen was, daar ben ik toch wel enkele dagen verdrietig om geweest. Niet dat ik triest in een hoekje ging zitten, maar het neergaan van mijn lievelingsboom, en het feit dat ik hem als gevolg daarvan tot brandhout moest laten verwerken, had me toch wel geraakt. Figuurlijk althans, want ik zat, zoals voorheen geschreven, veilig binnen in huis toen die mastodont neerviel.

Mijn mooie tussenhaag was spijtig genoeg wel getroffen. Maar kom, die was enkele maanden na het gebeurde, alweer de oude. Bomen, planten, struiken en zo meer hebben het geluk dat, wat ze kwijt spelen, er naderhand vaak vrij eenvoudig terug aangroeit. Dat het mensdom daar eens een voorbeeld aan neemt! Knipogen

****

Helemaal rechts achterin onze tuin, op de scheiding van ons perceel en dat van de achterburen en de buren aan de zijkant, stond een fruitboom die al sinds jaren op rust was. Dus reeds lang geen vruchten meer produceerde. En die een kruin had waarvan nog slechts enkele takken het geluk kenden in de lente de basis te zijn van enkel groene bladeren.

Die boom, of althans wat er nog van overbleef, had het geluk gevat te zitten in de zijtakken van een, er vlak naast staande, nog steeds volop in leven zijnde spar. Met het verstrijken van de jaren was deze boom, met een toch wel redelijke stamdikte, zijnde een goeie 40 centimeter, evenwel geleidelijk aan schuin komen te staan. En verloor de spar er daardoor beetje bij beetje haar greep op.

Aangezien hij naar onze tuin overhelde, en bij een eventueel vallen dus niet op de eigendom van onze buren terecht kon komen en desgevallend schade aanrichten, was ik vrij gerust. Toch zocht ik naar een oplossing om de boom te verwijderen. Want na elke periode met hevige rukwinden, kwam de boom steeds schuiner te staan. En hoewel er vrijwel nooit iemand in die hoek vertoefde, wou ik toch niet het risico lopen dat, als het toch eens zou gebeuren, degene die er liep, dat gevaarte op het hoofd zou krijgen.

No vacancy cartoonDie nare ervaring uit mijn jonge jaren indachtig, wou ik de klus in geen enkel laten klaren door amateurs. Maar integendeel de job laten uitvoeren door professionelen. Aangezien de plek waar die boom stond, moeilijk bereikbaar was, konden die daar evenwel niet geraken met een hoogtewerker. En een lange ladder tegen die hellende boom plaatsen was te riskant. Een ladder tegen de spar plaatsen en vanuit die positie met een zware boomzaag aan het werk gaan, was ook niet echt een acceptabel alternatief.

Wikkend en wegend hoe ik die bejaarde fruitboom daar dan wel weg zou krijgen, reed ik op een zonnige namiddag nog eens naar die hoek, om de situatie aldaar nog eens deftig te bekijken. Vlak naast de scheiding met de tuin van onze achterbuur, en op een meter of vijf afstand van de boom, bleef ik staan. Maar niet voor lang. Want ik voelde mij allesbehalve veilig op de plaats waar ik stilstond. Want ik kon zien dat de spar haar greep op de boom nagenoeg volledig was kwijt geraakt en de oude fruitboom meer dan ooit overhelde, in de richting van waar ik zat!

Die moest daar dus uiterst spoedig weg, besliste ik. En ik zou daar eerstdaags werk van laten maken! Maar zo ver hoefde het niet te komen, want de natuurelementen namen me het werk uit handen. Nog diezelfde avond stak er, gelijktijdig met een fikse regenbui, een sterke wind op, die in de loop van de nacht nog toenam in snelheid en kracht!

De volgende ochtend had ik reeds het vermoeden dat er die nacht wel eens iets met die boom zou kunnen gebeurd zijn. En aangezien het stormen en regenen tegen de middag aan zo goed als helemaal voorbij was, ging ik toen een kijkje nemen achterin de tuin. Waar het onweer hevig te keer was gegaan, want alle paden en graspleintjes lagen bezaaid met takken, bladeren en ander groen en anderskleurige tuinelementen waarmee de wind een spel had gespeeld.

En, zoals verwacht had die wind ook de boom in de hoek neergehaald. Hij was gevallen pal op de plek waar ik de dag ervoor nog had gezeten! Toch vriendelijk van die boom om te wachten met zich neer te laten leggen tot ik van het toneel was verdwenen. Stel je voor dat ik die brok hout met alles wat er aan hing, op mijn kop en alles wat daar aan hangt, had gekregen. Dood was ik dan allicht niet geweest. Tenzij het al te lang zou hebben geduurd vooraleer men mij kwam 'redden'. En er in dat geval al zo veel bloed uit mijn lichaam zou zijn gestroomd, dat mijn lichaam er dan toch het bijltje zou hebben bij neergelegd. Knipogen

Maar hoogst waarschijnlijk was het resultaat van dat onder die vallende boom terecht komen, veel erger geweest. En had ik het avontuur overleefd met nogal wat lichamelijke schade aan mijn lijf en materiële schade aan mijn elektrische rolstoel. Verzekeringsgewijs is dit laatste trouwens ook lichamelijk, wegens een onontbeerlijk hulpmiddel zijnde, en een materieel verlengde van de persoon die er aan gebonden is.

Voor de kwebbelaars in mijn woonplaats was het zonder twijfel jammer dat geen van de twee laatst vermeldde scenario's bewaarheid is geworden. Want er zou ongetwijfeld enorm veel geroddeld zijn geweest nopens dit voorval. En vooral verzonnen. Een verhaal dat dan zeker de ronde zou hebben gedaan, is dat van de poging tot zelfdoding. Daar zou ik trouwens zelf ook wel één en ander rond kunnen verzinnen. Maar voor dit verhaal heb ik me netjes aan waar gebeurde feiten gehouden.

Ru(sh)di(e), 4 oktober 2009.

13-07-09

Vakantie

 Sad - 000 (klein)

Wat voor de meeste wezens, die behoren tot de menselijke bevolking van deze, in het eindeloze heelal rondzwevende aardkloot, het hoogtepunt van het kalenderjaar is, of althans één van de hoogtepunten, is voor mij een doorgaans doffe, ellendige tijdsperiode. En neen, anticiperend op de suggestie die enkele van mijn gewaardeerde lezers mogelijks onmiddellijk wensen naar voor te schuiven: op reis gaan met lotgenoten is niet aan mij besteed. Om velerlei redenen, waarover ik in dit postje evenwel niet wens uit te weiden.

Je zal me dus dit jaar, voor de zoveelste keer op rij, wederom terugvinden in 'Graskant', residentie 'Le Jardin', in de buurt van 'Nieverans'. Thuis dus! In mijn mooie, vrij grote achtertuin. Als er niet te veel regen valt, weliswaar. Maar kom, ik blijf positief, en vertrouw erop dat er voldoende gelovigen zijn die hun Heer aanbidden om schoon weer te krijgen en hopelijk met resultaat. Waarvan wij, thuisblijvers dan ook kunnen mee profiteren.

Blote tieten - 000Enkel jammer dat ik me in mijnen hof niet kan amuseren met blote tieten tellen, zoals dat van op de dijk aan de kust wel kan. En het aantal schaars geklede dames dat doorgaans door mijn tuin flaneert is eveneens nihil. Dus veel bekijks is er hier niet. Buiten het vele groen in allerlei variaties, de bruine plekken in mijn gazon en bloemen in allerlei kleuren en formaten. Ook mooi hoor, daar niet van. Ik zal qua activiteit op mijn vakantieplek dus genoodzaakt zijn om, achteruit gekanteld in mijn elektrische rolstoel, onderwijl luisterend naar de muziek die uit mijn MP3-speler weerklinkt, me ledig te houden met het lezen van lectuur naar eigen keuze of desnoods met het tellen van witte wolkjes of de hoog in de lucht klievende vliegtuigen.

Inmiddels leef ik hier alweer meer dan twee weken op mijn eentje. Niet als kluizenaar, want er komt hier dagelijks wel wat volk over de vloer. Deels uit noodzaak, want voor veel dingen vond ik een manier om mijn plan te trekken, maar alleen al om bijvoorbeeld in- en uit mijn bed te geraken heb ik hulp nodig. En mezelf wassen is er ook niet bij. En de huishoudelijke taken raken ook niet gedaan door er gewoonweg aan te denken. Dat weet ik met stellige zekerheid, want ik heb dat tot in den treure uitgeprobeerd. Knipogen

Mijn dagen zijn, als steeds, goed gevuld, dus vervelen doe ik me geenszins. Behalve dan, eens ik na elf uur 's avonds in bed lig. En voor het slapen nog even mijn minitv'tje aanzet. Om naar de bewegende beelden te kijken die op die kijkkast verschijnen. En mij meestal niet weten te boeien. Maar kom, af en toe valt er wel eens iets ludiek en/of amusant te zien. Alleen maar jammer van die storende programma's die men uitzend tussen de interessante reclameblokken. Knipogen

08-08-08

Surfrock & stekeldiertjes

Het was gisteren even spannend. Aanhoudend regen vanaf 18u. Uiteindelijk klaarde het uit boven Lokeren en hebben we enkel bij de eerste nummers van het eerste groepje, dat even na 20u aan haar set begon, onder de paraplu moeten schuilen. Ik ben terdege uitgerust: (zelfgemaakte) regencape, waterafstotend deken, paraplu & parapluhouder op mijn rolstoel,... en zeul deze spullen, naast een hoop andere noodzakelijkheden, gedurig met me mee. Het enige probleem is dat ik steeds iemand nodig heb om die spullen aan- of uit te trekken, of te installeren (in het geval van de paraplu). Gelukkig waren mijn zoons bij me. Nu het ter sprake komt: de (mantel)zorg die minderjarige kinderen – veelal noodgedwongen - leveren aan hun zorgbehoevende (groot)ouders is een hulp die erg is miskend. Op dit thema kom ik ongetwijfeld later nog terug.

Maar nu nog iets over gisterenavond, locatie Fonnefeesten. Dat groepje waarvan beweerd - of schrijf ik beter beloofd? - werd dat ze surfrock brengen, viel best mee. Maar een muziekstijl omschrijven is niet mijn beste kant, zodat ik er mij ook niet aan ga wagen. Voor wie interesse heeft, luister (en kijk) zélf eens naar No More Trevno.

Eergisteren reed ik bij het naar huis komen, op het - nauwelijks verlichte - fietspad bijna een egel plat. Gelukkig kon ik het diertje ei zo na ontwijken. Ik had in het duister overigens niet eens gezien dat het obstakel een egel was, maar mijn zoon Brian, die met zijn fiets achter me aanreed, wél. Hij stopte en riep me toe welk beestje daar zat. Ik verzocht hem met zijn voeten dat beestje richting grasveld te dwingen, om te vermijden dat dit zoogdiertje nog diezelfde nacht in een stekelige pannenkoek zou veranderen.

Een jaar of twee geleden vonden we een mini-exemplaar van deze diersoort in onze achtertuin. Het beestje was slechts zo groot als de handpalm van een kind.

Egel

Onmiddellijk wou ik dit nachtdiertje een schaaltje met melk laten aanbieden, omdat ik mij herinnerde uit mijn jeugd dat we toentertijd bijwijlen zowel ’s avond, ‘s nachts als ’s ochtends egels betrapten die aan de melk van onze katten kwamen nippen. Toch reed ik eerst mijn woning binnen om op internet te verifiëren of dit wel een goed idee was. Gelukkig maar, want van koeienmelk krijgen egels diaree! Ik las toen ook dat die beestjes vol zitten met parasieten. Ik repte me naar buiten om die informatie door te geven aan mijn kroost. In plaats van melk gaven we water, we trokken enkele foto’s, waarna we het diertje aan de rand van onze tuin zetten, zodat het zijn weg kon vervolgen, zonder dat er gevaar bestond dat het op onze rijweg overhoop zou worden gereden. En daarna: handen wassen, met véél zeep, om te voorkomen dat we aan ons contact met dit schattige stekeldiertje één of andere nare ziekte of besmetting zouden overhouden.

Er is vandaag al behoorlijk wat water uit de hemel gevallen. Laat ze nog maar wat verder doen. Statistisch gezien is de kans op een droge avond en nacht dan immers het grootst! Want ik wil hoe dan ook nog 3 dagen onbekommerd meefuiven. En dat is naar mijn goesting het leukst bij goed weer. En echt egoïstisch is deze wens niet, want een ander is er ook mee gebaat. Prettig weekend!

04-08-08

Hoera! Hoera! Hoera! Kortweg: Driewerf Hoera!

Voor hen die het een fluit kan schelen, en alle anderen ook, volgende melding: het ziet er naar uit dat mijn bolide HERSTELD is! Deze ochtend om 08u35 stond de technicus reeds aan de deur. En doordat ik van mijn kinesitherapeut de hulp kreeg om die mens ook binnen te laten, kreeg deze techneut de kans in die mate aan mijn rollende zitstoel te werken dat een klein uurtje later de klus was geklaard.

Ik blij als een klein kind! Alweer, inderdaad, maar het is dan ook niet te beschrijven wat het verschil is tussen volledig immobiel zijn, en je middels een hulpmiddel - een elektrische rolstoel, in mijn geval - voort te kunnen bewegen en middels elektrisch bediende beensteunen, rugleuning en kantelverstelling, zo nu en dan van zithouding te kunnen veranderen. Nu maar hopen dat ik gespaard blijf van verder onheil, want het zit me niet lekker dat de hersteller de oorzaak van deze panne niet heeft kunnen achterhalen.

Hoera!

Mocht ik nog gelovig zijn, dan zou ik ‘Onze Lieve Heer' smeken om me, althans voor enige tijd, op zijn minst tot zondagavond, te behoeden voor tegenslagen. Of een kaarsje laten branden met het oog op het bekomen van hetzelfde resultaat. Alhoewel, neen, kaarsen branden is een afrader. Ik heb ooit eens het verhaal gelezen van een vrome manspersoon die, in de woonkamer van zijn rijhuisje, op het dressoir (voor Nederlanders en taalonkundige medemensen: dit is een buffetkast zonder bovenbouw), naast een gigantisch beeld van ‘de Heilige Maagd Maria', een kaarsje had laten branden, als dankbetuiging voor al het goede dat Jezus' moeder reeds voor hem had gedaan. Details werden niet vermeld.

Enfin, het resultaat van deze godvruchtige daad was dat die kerel zijn huis in de fik vloog, doordat die kaars was omgevallen en hij dat niet gezien had omdat hij, allicht moe van het bidden, op de sofa in slaap was gevallen. Zijn ganse inboedel en de helft van zijn huis en dat van de buren in de as, alsook zijn eigen corpus. Om maar te zeggen dat ik liever gewoon op een beetje geluk reken, dan het risico te lopen op het naar de kloten helpen van mijn eigen woning en/of deze van een ander.

Terug naar het heden en vrolijker dingen. Ik kan me nu dus opmaken om tijdens de resterende 7 dagen ten volle van de feesten te genieten. Als het weer het een beetje toelaat, evenwel. Want om elke avond in de regen naar de optredens te kijken, daar heb ik géén zin in. Door een enkel buitje nu en dan laat ik me niet afschrikken, maar dagenlang in de ‘nattigheid' vertoeven, met kans op een longontsteking, is niet aan mij besteed. Zo ver gaat mijn liefde niet voor het feesten, fuiven en de muziek. Maar de weersverwachtingen zien er nogal gunstig uit, wat neerslag betreft.

Een groot voordeel van mijn uithuizig zijn is, naast de geestelijke weldaad, dat ik ongetwijfeld véél inspiratie zal opdoen om op deze blog over te schrijven. Een groot nadeel van dat vele uitgaan is evenwel het tekort aan tijd om al deze ervaringen aan mijn tekstverwerker toe te vertrouwen. Want ik sta dan wel 7 dagen op 7, steeds op om 7 uur, gedurende de dag heb ik doorgaans andere bezigheden, waarover ik later wellicht nog zal berichten. Maar ik zal mijn best doen! Wat vandaag betreft is het evenwel over en uit, want deze avond staat op de Lokerse Feesten ‘Status Quo' geprogrammeerd.

Het is reeds meer dan een decennium geleden dat ik deze (ook toen al redelijk) oude rockers live aan het werk zag, dus hun optreden op de Grote Kaai wil ik onder géén enkel beding missen. Tot morgen!