19-07-09

Alles kan eens mens gelukkig maken

 

Ons huis staat op enige afstand van de straat. Een meter of 10, schat ik. En de voordeur ligt ook wat hoger dan de driewegsbaan waar we op uitkijken, en die in beide rijrichtingen is voorzien van fietsstroken,

Als gevolg van het goede, warme weer stonden tijdens de afgelopen werkweek, de deuren wagenwijd open. Zowel de binnendeur tussen de living en de inkomhal, als deze om naar buiten te gaan. Excuseer, 'rijden' in mijn geval. 

bicycle girl (small)Na met voldoening een werkje op de computer te hebben voltooid, wou ik nog even van de laatavondzon genieten op het terras aan de voorzijde van onze woning.

Vrolijk fluitend reed ik, vanuit de living, via de inkomhal door de openstaande deur naar buiten. Mijn ogen gericht op het klein afhellend vlak, dat daar ligt om het hoogteverschil tussen binnen en buiten te overbruggen.

Toen ik die 'stap' naar wens had beëindigd, dus zonder het ongewenste met mijn zitvlak naar voor schuiven op mijn zitkussen, richtte ik mijn hoofd op en keek recht in het lieflijk glimlachende gezicht van een jong meisje, dat al fietsend mijn woonst passeerde.

Haar (her)kennen deed ik niet, want zo goed als zeker heb ik dat mooie blondje nooit eerder ontmoet. Maar waarschijnlijk heeft ze gedacht dat het naar haar was dat ik floot. En had ik het geluk dat de deerne niet misprijzend reageerde, maar integendeel uiterst sympathiek!

Geloof me vrij, dat ik nog de ganse avond heb nagenoten van de toffe reactie van die jongedame.

Gisteren gebeurde er iets anders. Op dezelfde locatie. In de vooravond zat ik vooraan het huis mijn sandwiches op te eten. Gepositioneerd op een plekje waar een streepje zon was. De voorgevel staat daar ongeveer anderhalve meter meer naar voor, dan de van de rondom van een brede houten raamkozijn voorziene inkomdeur. De wind was even gaan liggen, dus was het een aangenaam vertoeven aldaar.

Blowing wind - 000Nog maar net had ik mijn avondmaal verorberd, toen er ineens een hevige windstoot kwam. Vlug greep ik naar de handdoek op mijn bovenlichaam en de doek van fleece die op mijn benen lag. Teneinde deze niet geheel te laten (op)pikken door de wind. Die was er gelukkig enkel vandoor met het, nu lege zakje, waar even ervoor mijn broodjes hadden in gezeten.

Verdikke, alweer vuilnis op mijn hof, dacht ik. Want iets dat op de grond ligt kan ik immers niet zelf oprapen. Tenzij, zo dacht ik steels, dat zakje om de hoek heen zou zijn geblazen, recht in mijn inkomhal. Alwaar het dan 's avonds allicht door de verpleegkundige van dienst zou worden opgemerkt. En door deze gedienstige man vast zou worden opgeraapt en in de vuilnisbak gegooid.

Maar ik rekende niet op een dergelijk onwaarschijnlijk geluk. Draaide mijn rolstoel en keek om me heen, maar dat transparant plastieken koelkastzakje was nergens te bespeuren. Allicht reeds tot bij de buren gewaaid, dacht ik nog. En aangezien ik buiten niks meer had te zoeken of te vreten, reed ik mijn, aan de voordeur liggend hellend vlak op. En wat zag ik daar liggen, mooi aan de kant, halverwege mijn inkomhal? Inderdaad, dat zakje! En blij dat ik was! Alweer een ganse avond goed geluimd door een fabuleus boffen.

Met deze twee ogenschijnlijk oninteressante en onbenullige voorvallen is voor mij nogmaals bewezen dat het de kleine dingen zijn, de simpele gebaren of uitingen, een onverwachte meevaller... die de echte levenskwaliteit, de gemoedsstemming van een mens bepalen. Of geldt dat enkel voor mij? En ben ik een zielig ventje dat al te vlug content is? Knipogen Voor mij is ieder vrij om daarover haar of zijn gedacht te hebben en dat vrijuit te melden. Je oprechte, eigen mening uiten, zal bij mij nooit kwetsend overkomen. Het is maar dat je het weet! Lachen

12-06-09

GVA Rules!


Iets meer dan een week geleden publiceerde ik hier een artikel met de heugelijke melding dat ik, na een lange strijd, EINDELIJK opnieuw over een betrouwbare rolstoel beschik. Waarmee ik me vlot kan verplaatsen, zowel binnen- als buitenshuis. Tevens formuleerde ik een aanklacht tegen het schandalig en mensonterend verloop van de procedure via de arbeidsrechtbank en de TIJD die dit in beslag nam en het GELD dat dit mij kostte.

Rudi (klein)Naast vele tientallen reacties op mijn blog zelf, ontving ik ook heel wat berichten in mijn elektronische brievenbus. Veelal van politici, van diverse strekking (zelfs Christen democratisch!), waarvan enkelen zelfs direct de koe bij de horens vatten en concrete actie willen ondernemen om de beroepsprocedure bij afwijzing van een hulpmiddelenaanvraag terdege te laten wijzigen, zodat de ellende die mij ten deel viel, in de, hopelijk nabije toekomst, anderen bespaard blijft.

De nationale redacties van de Vlaamse kranten vonden het onderwerp blijkbaar niet interessant genoeg of te delicaat omdat de mutualiteit van de Christelijke zuil betrokken partij is. Uiteindelijk is de regionale redactie van de Gazet van Antwerpen zo dapper geweest vandaag in de regiopagina's van de editie Waas en Dender een artikel te plaatsen met als kop: "Eindelijk ben ik weer mobiel" met daarbij een afdruk van mezelf in mijn nieuwe rolstoel. De digitale online versie van het artikel kan je hier lezen.

De foto op deze pagina werd getrokken door Geert De Rycke.

14-01-09

Keuzes maken

In het leven moet je dikwijls keuzes maken. Dat is hier niet anders. Zal ik, de mij Duimzuigsterbeschikbare tijd, benutten om iets uit mijn duim te zuigen, zoals dat schoon kind van hiernaast me voordoet, en dat hier dan op mijn blogje plaatsen? Of tik ik, met hetzelfde doel, iets op het leeg blad voor me, dat een relaas brengt van een gebeurtenis uit het heden of verleden, waarvan ik getuige of misschien zelfs een hoofdrolspeler was? Of prefereer ik een artikeltje te schrijven over een maatschappelijk relevant onderwerp of actueel thema?

Of kies ik er toch voor om andere blogjes te bezoeken en hier en daar een krabbel achter te laten, al dan niet in antwoord op een reactie die op mijn eigen blogstek werd nagelaten? De meeste bloggers vinden dit soort van communicatie leuk, en ik ben daarop geen uitzondering. Bovendien kan ik dikwijls eens goed lachen om en goeie mop of een ludiek schrijfsel dat een ander op haar of zijn weblog plaatste. Of geniet ik, vol verwondering en met bewondering van mooie plaatjes (PSP-creaties & andere)  en prachtige foto's. En elke keer ik zo de ronde doe, leer ik wel iets bij. Elke dag één feit of weetje extra, maakt minstens 365 per jaar! Oei, zou er nog genoeg plaats vrij zijn in mijn hersenkwabben, om al die data op te slaan?

Dit schrijfsel had dus eigenlijk tot doel jullie te melden dat je nog eens een dagje zou moeten wachten op een epistel van mij. Maar als ik het zo bekijk, zijn die enkele woorden van verantwoording, in aantal groter geworden dan gepland en zijn ze samen dan toch een eigen verhaal gaan vormen! Hopelijk beleefde je er wat leesplezier aan.

18-10-08

Krijtlijn

Begin augustus van dit kalenderjaar startte ik, geheel ongepland, met deze weblog. Toen ik mijn eerste berichtjes had gepubliceerd, besefte ik meteen dat, zo ik wou dat deze gelezen werden, de potentiële lezers me moesten weten te vinden. Dat dit niet vanzelf zou gaan, was evident. Een eerste stap was de link naar mijn blog doorsturen naar vrijwel iedereen van wie het e-mailadres zich in mijn adressenboek bevindt. En tevens naar alle personen wiens website ik de voorbije twaalf maand had bezocht, en die ik de moeite waard had gevonden om er een bladwijzer voor te maken (= toevoegen aan favorieten, voor hen die volharden in het gebruik van Internet Explorer).

Sofie Vanhoutte

Eén van die bewaarde links was deze naar de site van Sofie Vanhoutte, een West-Vlaamse jongedame met wielen onder haar poep, maar vooral met pit! Als je even googelt (*) met haar naam dan sta je op zijn minst verstelt van hetgeen je over Sofie te lezen krijgt. Dit is ongetwijfeld een moedig meisje met inhoud, visie en sociaal engagement. Een juffrouw met een realistische kijk op het leven, waar ze zich lustig doorheen spartelt. Een bezige bij die al heel wat heeft ondernomen. En dus helemaal 'geen zittend gat' heeft. Althans figuurlijk niet! Knipogen

Tot daar een korte voorstelling van Sofie. Die blijkbaar prompt inging op de uitnodiging om mijn weblog te bezoeken en me naderhand verblijdde met een leuke reactie. En, schrander als deze juffer is, van de gelegenheid gebruik maakte om me te attenderen op een organisatie, waarvan zij één van de initiatiefnemers is. Krijtlijn is de naam.

Krijtlijn

De nobele bedoeling van deze organisatie is het coachen van personen, wiens levenskwaliteit danig wordt bemoeilijkt door bijvoorbeeld een fysieke beperking. Met de intentie deze mensen bij te staan in hun persoonlijke ontwikkeling. Hen mondig en weerbaar te maken, te helpen en te ondersteunen in het ontwikkelen van hun favoriete activiteiten. Met als ultiem objectief de, in beginsel 'kans'arme doelgroep, toch 'kansen' te bezorgen en hen daarmee de aanzet te geven tot een zo succesvol en plezant mogelijk leven! De vereniging wil zich trouwens niet louter beperken tot mensen van bij ons, maar, onder de naam 'Chalkline', ook activiteiten ontwikkelen in het buitenland. Inclusief ontwikkelingslanden, alwaar dit zal gebeuren in samenwerking met aldaar actieve NGO's.

Euro's - Collage - 000

Als die, op heden nog niet opgedaagde sponsor voor mijn busje, na de aankoop van dit vehikel, nog wat Eurobiljetten met een groot cijfer op, over heeft, dan zal ik hem het overhandigen van een financiële bijdrage aan de Krijtlijn warm aanbevelen! Lachen

(*) volgens het 'Groene Boekje' en 'Van Daele' de enige juiste schrijfwijze.

22-08-08

Blogger

Voordat ik zelf zo een ding had, was ik eigenlijk helemaal niet thuis in de wereld van de weblogs. Uiteraard wist ik wel wat het was en dat zowat iedereen er één heeft. Tenminste zij die beschikken over een PC of laptop met Internet, en het toetsenbord kunnen manipuleren middels minstens één vinger. Of anders met een hulpstuk,  en desnoods een stokje in de mond. En als het niet anders kan de computer controleren met een infrarood of laserstraal of met de stem. Verder reikte mijn kennis van het fenomeen echter niet.

Dit komt grotendeels doordat ik géén fervent weblezer ben. Integendeel zelfs; mijn houding op het vlak van lezen is immers nogal conservatief . Ik lees nog steeds het liefst op papier gedrukte teksten. Dus ook wat kranten, boeken en tijdschriften betreft, gaat mijn voorkeur uit naar de gedrukte versies. Door mijn beperkte handfunctionaliteit  is het evenwel bijzonder moeilijk om die lectuurwerken te manipuleren.

Nochtans beschik ik over een bladomslagapparaat. Het nadeel daarvan is echter dat ik daar niet gelijktijdig  meerdere boeken of  tijdschriften in kan (laten) stoppen. Dit, terwijl ik graag gretig allerlei lectuur door elkaar lees: enkele tientallen bladzijden uit een roman, een artikel uit een tijdschrift, de bijsluiter van mijn nieuwe pijnmedicatie, de voorpagina van Yo!, de vernieuwde Jommekeskrant… Om maar een voorbeeld te geven, dus niet noodzakelijk (beperkt tot) dat leesvoer en zeker niet in de vermelde volgorde. Inderdaad, je gedachten hebben het juist voor. De eigenaardigheid van ondergetekende blijft niet beperkt tot enkel die verlamming en de daar bijhorende rolstoel. Maar de malle bevrediging van mijn leeshonger houdt gelukkig géén beperking voor me in!

Voor dergelijke leesactiviteiten is Internet dus uitermate handig, want daar kan je probleemloos gelijktijdig meerdere schermen openen. Misschien dat ik in de nabije toekomst toch wel meer artikels en lectuur on-line zal lezen. Kwestie van het (goede) voorbeeld te geven, nu ik zelf een weblog heb.

Als ik getuige ben, of zelf het slachtoffer, van een mistoestand, dan voel ik het haast als mijn plicht om te reageren. Mijn ongebreideld rechtvaardigheidsgevoel komt dan namelijk in actie en dat is niet te stoppen. En als ik reageer, dan kan ik pittig en strijdvaardig uit de hoek komen.

Het gebeurt dus wel eens, in feite redelijk vaak, dat ik door mijn, dikwijls kritisch, maar steeds gefundeerd en met argumenten gestoffeerd betoog, mogelijks, doch onbedoeld,  de geadresseerde tegen de schenen schop of op de (lange) tenen en soms zelf in het kruis trap. Maar altijd figuurlijk, want letterlijk ben ik daar, zo ik dat al zou willen, helemaal niet toe in staat.

Nochtans behoed ik er mij steeds voor om nooit de vrouw of man in kwestie, persoonlijk aan te pakken, maar uitsluitend in de functie die zij of hij bekleedt. Kan men dat niet appreciëren, dan is men het ambt niet waardig. Zo zie ik dat!

Zij die me helemaal niet kennen, zullen bij het ontvangen van mijn epistel mogelijks denken (alweer) te maken te hebben met een activist met oogkleppen op, die alleen maar bezig is met datgene waarover hij in dat bericht schrijft.

Door in mijn geschreven communicatie, die voornamelijk via e-mail verloopt, een link te plaatsen naar deze blog, hoop ik dergelijk denken in de toekomst nagenoeg volledig uit te sluiten. Als de ontvanger mijner post een beetje verder kijkt dan haar of zijn neus lang is, en even door de bladzijden van deze blog bladert, gaat die onmiddellijk merken dat mijn aandacht verder reikt dan de kwestie of het onderwerp waarover ik haar of hem op dat moment interpelleer. En dat mijn blik vrij ruim is en mijn interesses nogal gevarieerd en uitgebreid zijn.

Een weblog is véél actueler en dynamischer dan een website, waar men inderdaad op een beperkte ruimte, vrij overzichtelijk, veel informatie kwijt kan over (bijvoorbeeld) zichzelf. Maar ondanks het feit dat men deze van tijd tot tijd kan bijwerken met nieuwe informatie, nieuwe afbeeldingen, tot zelfs een totaal vernieuwd uiterlijk toe, blijft dit toch een meer statisch gebeuren.

Door het veelvuldig gebruik van hyperlinks, wil ik deze pagina’s zo begrijpbaar, duidelijk en informatief mogelijk houden voor iedereen. Moeilijke of specifieke termen, gebeurtenissen, beschreven situaties of voorwerpen, verduidelijk ik door te verwijzen naar een encyclopedie, woordenboek, website, video of gewoonweg een foto. Evenwel hou ik me het recht voor om zo nu en dan naar iets ludiek te linken. Het hoeft immers niet allemaal serieuze kost te zijn.

Dat kan wél, zo gewenst, maar niet noodzakelijk, in de rubriek ‘reacties’, waar de lezers commentaar kunnen leveren op mijn berichten. Hopelijk leidt dit ooit tot vinnige discussies op het scherpst van de snede, maar op hoog niveau. Dus géén gescheld, maar harde argumenten, over en weer. Derhalve deze oproep: STOP met lezen, en post aanstonds jouw REACTIE! De ondergetekende blogger dankt je daarvoor van harte!