01-07-09

De avonturen van Rudi, zonder Co

 

Neen, ik ben niet geveld door de zon of in een diepe zomerslaap gezonken. En ook niet fysiek van de aardbol verdwenen,  Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett, Michael Jackson en een resem andere mensen en dieren achterna.  Neen, het zou wat al te gortig zijn om net nu ik een nieuwe rolstoel heb en terug enigszins mobiel ben, het tijdige te ruilden voor het permanente einde.

De reden voor mijn verminderde activiteit alhier is te wijten aan het feit dat ik mijn een beetje moest reorganiseren, als rechtstreeks gevolg van het sinds zaterdagochtend op reis vetrekken van mijn huisgenoten. En ik mocht inderdaad niet mee. Mijn bijdrage aan hun vakantietrip blijft beperkt tot het meefinancieren van de reis. Nochtans was ik ook wel graag eens een tijdje weg 'gegaan' van mijn vaste verblijfsstek. Helaas... Wenkbrouw ophalen

Doorheen de jaren las ik in zo vele publicaties keer op keer dat ieder mens nood heeft en recht op seks en vakantie. Wat ik ervaar in mijn omgeving is dat men er blijkbaar, ter wille van de eigen gemakkelijkheid en gemoedsrust, vanuit gaat dat ik de uitzondering ben op de regel. Wat dus een totaal foute veronderstelling is. Want het is niet omdat ik met mijn willoos lichaam in een invalidenkarretje rondcross, dat ik geen noden, verlangens noch gevoelens heb. Die heb ik wel degelijk.

Maandagnamiddag reed ik naar het oudercontact op Brian zijn school. Als rolstoeler had ik het zalige genoegen buiten op de koer de leerkrachten van mijn kind te mogen spreken. Het gebouw is immers helemaal niet voorzien op zich op wielen voortbewegende medemensen.

Met het prachtige weer op die dag, was die, in wezen schandelijke ontoegankelijkheid, voor één keer geen straf, geen vernedering, maar daarentegen een zegen. Ik hoefde, in tegenstelling tot andere ouders immers niet in een, allicht door de warmte bevangen gang te gaan zitten vooraleer in een wellicht even muf klaslokaal te worden ontvangen. Neen, zalig in de schaduw van een boom vond ik mijn plekje!

Toen ik, in afwachting van een onderhoud met zijn klastitularis, door een mevrouw, naar ik vermoed werkzaam op het secretariaat van de school,  het rapport van zoon Brian kreeg overhandigd, dit met een bang hart opende en tot mijn grote vreugde het A-attest aantrof, raakte ik zowaar geëmotioneerd.

Gelukkig waren er geen vreemden in mijn onmiddellijke buurt, want door de emotie overmand zou spreken even moeilijk zijn geweest. Had ik dit nieuws op mijn eentje thuis vernomen, ik had waarlijk gehuild van opluchting en blijdschap. Jammer dat ik deze vreugde niet onmiddellijk met een naaste kon delen.

Een dag later was Austin zijn school aan de beurt. Per e-mail had ik met zijn klastitularis afgesproken, even voor de middag, in een lokaal op het gelijkvloers. Want ook deze school blinkt uit in haar ontoegankelijkheid voor minder mobiele medemensen.

De juf stond me al op te wachten... achter een gesloten deur. Het was dus geen slecht idee geweest om niet zonder assistente te komen, want anders had ik weer schoon alleen voor de deur kunnen staan wachten tot ik een passant kon aanspreken met het verzoek die deur voor me te openen. Met het gevaar dat ik, eens binnen, met de deur achter me dichtgeklapt, als een rat in de val had gezeten als daar niemand te bespeuren viel. Maar dat doemscenario viel me dus gelukkig niet ten deel. En ook hier ving ik een A- attest. Hoera!

Dol van vreugde ging ik, vooraleer huiswaarts te keren, een ritje maken. Onderweg at ik, in een schaduwplekje bezijden een verkeersarme straat, en met uitzicht op de spoorweg, mijn meegenomen boterhammen op. Eenzaam en alleen, want mens noch dier was te bespeuren in die buurt. Maar ik was in goed gezelschap: mijn eigen zelve! Knipogen

Op weg naar huis reed ik langsheen een verpauperde volksbuurt. Uit de tegenovergestelde richting kwam een wijkagent aangereden, die even nadien de straat dwarste en zijn bromfiets parkeerde ter hoogte van een rijhuisje op de hoek. Terstond hield ik halt, want mogelijks kreeg ik aanstonds wel een interessant tafereel te zien. Met mijn GSM in de hand, veinzend dat ik aan het telefoneren was, hield ik nauwlettend de agent in het oog. En was benieuwd welk schouwspel zich zo meteen in mijn gezichtsveld zou afspelen

De man, die zijn helm op het hoofd hield, belde aan bij het hoekhuis. Ging vervolgens twee stappen achteruit en wachtte af. Niemand deed open. Anderhalve minuut later zette de politiebeambte terug een stap naar voor en drukte met gestrekte arm op de bel.

Korte tijd later ging de deur langzaam open en verscheen er in de deuropening een knappe, niet al te grote griet van naar ik schat halfweg de twintig, met het lange blonde haar opgestoken in een dot. Het naakte lichaam nauwelijks bedekt doof een minuscule bikini! Blijkbaar gegeneerd hield ze één arm voor haar boezem. Nochtans had ze volgens mij weinig te verstoppen, want voor zover ik het vanuit mijn positie kon zien was het wicht aan de voorkant zo plat als een vijg. Wat evenwel niks afdoet aan haar schoonheid!

De agent wees met zijn rechterarm naar het wel een halve meter hoog staande gras en onkruid in het amper enkele vierkante meters groot voortuintje en de vele op elkaar gestapelde, barstensvolle huisvuilzakken die ook al voor de woning een plekje hadden gekregen. Het meisje maakte met haar vrije arm wat gebaren en ik zag haar ook bevestigend met het hoofd knikken. Allicht beloofde ze de wijkagent de vuilnis op te laten ruimen en de voortuin een beetje te fatsoeneren.

Blijkbaar volstond dat voor de agent, want de man kroop terug op zijn brommertje en reed er vandoor. Toen hij me gepasseerd was, borg ik mijn mobieltje weg. Dat voorwenden aan het bellen te zijn, was immers niet meer nodig. En dat schone mokkel was al lang terug in haar huurhuisje verdwenen. En lag allicht alweer te zonnen op haar terras of koertje of in haar achtertuin. Lachen

12-12-08

Spieken

 

Cheating - 004 (klein)

Mijn twee zoons zijn volop bezig met hun examens. Echt graag studeren doet geen van beide. Ze willen wel goeie punten halen, maar liefst zonder er al te veel moeite voor te moeten doen. En het maximum der punten halen is al helemaal geen streefdoel. Gelukkig komen de jongens desondanks, zo nu en dan thuis met een 10... op 10! Of ze al een vals durven spelen, door te spieken, heb ik hen nog niet gevraagd. Ik wil mijn kroost immers niet op slechte gedachten brengen!

Zelf studeerde ik redelijk graag. En ik had het doorgaans niet moeilijk om de leerstof onder de knie te krijgen. Toch heb ook ik enige spiekervaring. Meestal ging het hem veeleer om de kick van iets te doen wat niet mocht, met de kans om betrapt te worden, dan als laatste redmiddel om een voldoende te halen. Integendeel zelfs. Zo zat ik, in het eerste jaar middelbaar, tijdens de laatste examenperiode van het schooljaar, naast een jongen die meestal ook goed presteerde. Voor een examen godsdienst. Onder toezicht van een leerkracht waar wij nooit les van kregen.

Angry teacher - 000

Mijn buurman en ik waren vrij snel klaar met het beantwoorden van de vragen. Maar de examenbladen mochten pas afgegeven worden als iedereen klaar was, of als het belsignaal zou klinken, zo had die leerkracht ons vooraf gezegd. Uit verveling, en allicht ook 'voor de sport', begonnen we dan maar op elkaars blad te kijken, met als doel onvolledigheden in onze antwoorden, aan te vullen. Ineens werden onze bladen, met geweld, van onder onze neus en handen weggetrokken! "Hier wordt niet afgeschreven!" schreeuwde de toezichthoudende leerkracht ons toe. "Een dikke nul voor jullie allebei!" liet hij daarop aansluiten, terwijl hij op onze examenbladen, die hij op het leraarsbureau had neergegooid, in grote, rode letters het cijfer 0 schreef ! Over alle tekst heen en met een uitroepteken erachter!

We schrokken wel even. En liepen rood aan. Maar zwegen en aanvaardden gelaten de sanctie. De daaropvolgende dagen verwachtten we ook van de vakleerkracht nog een uitbrander te krijgen. Maar die man sprak ons evenwel niet aan over het voorval. Mijn  klasgenoot en ik waren niet echt bevreesd voor die zero. We dachten immers dat we, ondanks dat slechte cijfer, na deliberatie, toch naar het volgende leerjaar zouden mogen overgaan. Studenten met een globaal studieresultaat van achteraan de 80% buizen omwille van een onvoldoende voor een vak als godsdienst, zou immers al te belachelijk zijn geweest, zo redeneerden we. En zadelden ze ons toch op met een herexamen, dan was het gewoon kwestie van een namiddag studeren, een ochtend naar school komen voor het examen, en daarmee was de kous dan ook af.

Op ons rapport was van die nul evenwel niks te bespeuren. Wij hadden gewoon punten gekregen zoals de rest van de klas en konden dus geheel onbekommerd de vakantie in. Om daarna probleemloos het tweede jaar secundaire school aan te vatten.