18-06-09

Afkijken

 

Spieken - 000De examentijd is alweer aangebroken, of bij sommigen al volop aan de gang. Het moment om nog eens terug te blikken op mijn eigen studententijd. Zoals reeds eerder verteld, was ik in mijn jonge jaren reeds even braaf als ik nu ben, als volwassene. Af en toe eens ondeugend misschien, dat geef ik grif toe, en nooit verlegen voor het bakken van een poets, maar daar schuilt mijn inziens helemaal geen kwaad in. Integendeel zelfs, dat brengt wat leven in de ... nu ja, figuurlijk uiteraard: brouwerij.

Spieken of 'afkijken' zoals wij dat toen noemden was iets dat bij het schoolse hoorde. En bij examens een interessante methode was om, ondanks geringe studie-inspanningen, toch behoorlijke resultaten te behalen bij toetsen, tentamens of examens.

Vanaf het moment dat ik de middelbare school aanvatte speelde ook ik nu en dan gretig het spelletje mee. Maar was er niet zo bedreven in dat ik het aandurfde doelbewust, zonder er voor te studeren, uitsluitend vertrouwend op spieken, een examen aan te vatten.

Behalve die ene keer dan. We zouden van één of ander technisch vak een examen krijgen over de inhoud van een boek, waaruit we geen les hadden gekregen. Uit tijdsgebrek. De leerstof was evenwel niet zo moeilijk of onduidelijk, dus een toelichting was niet echt noodzakelijk. Aangewezen materie voor zelfstudie, dus. Maar de stof was niet erg interessant en de hoeveelheid was nogal omvangrijk.

examen afkijkenDe jongen die normaliter links van me zat in de klas, had er ook niet veel zin in. Dus samen bedachten we het, naar we toen vonden, lumineuze idee om elk de helft van het boek te lezen en grondig in te studeren! Aangezien we reeds sinds vele maanden meestal naast elkaar zaten in de klas, waren we er ook in geoefend om onopvallend te spieken.

Zo gezegd, zo gedaan. Dus las en leerde ik mijn helft van het cursusboek. Het werd een ware worsteling. Maar ik deed het toch. Die andere helft wou ik voor alle zekerheid ook even vlug doorlezen. Maar na twee bladzijden gaf ik het al op. Geen zin. En daarbij, mijn maat ging dat instuderen. En de kans dat ons plan in duigen viel omdat hij ziek was op de dag van het examen, achtte ik verwaarloosbaar klein. Boerenzoons, en hij was er één,  worden immers niet snel ziek.

Toen we elkaar de ochtend van het examen op de speelplaats ontmoetten, bevestigde de jongen dat hij zoals afgesproken zijn helft van de leerstof had ingestudeerd. We konden dus met een gerust hart de toets aanvatten.

Dat was evenwel zonder de waard gerekend. Hier in de gedaante van de leerkracht. Die het, in zijn ogen allicht lumineuze, idee had opgevat om een aantal leerlingen uit mijn klas van hun vaste zitplaats weg te halen om ze elders te laten plaatsnemen. Mijn buurman mocht blijven zitten, op de tweede rij, maar ik moest mijn stek verlaten om op de eerste rij te gaan zitten. Naast het gangpad. Dus zonder buurman aan mijn linkerkant!

Op het gemor van mij en enkele andere jongens, reageerde de leerkracht niet eens. Verdorie! Het was nu maar te hopen dat de meeste vragen uit de door mij geleerde helft van het cursusboek zouden komen. Wat jammer voor mijn klasgenoot zou zijn, maar die moest dat later dan maar zien goed te maken. Dat zou hem vast lukken, want het was een verstandige kerel.

Spieken - cartoon - 003Twee vragen kregen we slechts. Elk op de helft van de punten. Gelukkig kwam er één uit de door mij geleerde leerstofhelft. Dus deed ik mijn uiterste best om een zo compleet als mogelijk antwoord neer te pennen. Want wat ik op die tweede vraag kon antwoorden, daar had ik het raden naar, want ik had er totaal geen idee van waar die over ging.

Doordat ik op de voorste rij zat kon de leerkracht mij goed observeren. De man zag dat ik op de tweede vraag nog niet eens trachtte een antwoord te formuleren. Dat was hij niet gewoon van me. En het leek hem te irriteren. Want hij vroeg me of ik dat boek dan misschien niet had gelezen. Als naar gewoonte sprak hij me aan met mijn familienaam. Wat mij dan weer irriteerde. Want ik kon er niet bij dat wij onze leraars met het voorvoegsel 'mijnheer' moesten aanspreken, terwijl zij naar ons toe niet hetzelfde deden.

Maar kom, dat is een andere discussie. Mijn resultaat op het bewuste examen was dus 50%. Mijn klasgenoot had 60%. Die had het geluk gehad een glimp op het blad van zijn linker buurman te kunnen werpen. Zodat hij ook iets had kunnen schrijven onder de vraag die niet uit de door hem geleerde boekhelft kwam. Vandaar het bewuste resultaat.

We hebben uit het voorval onze lessen getrokken. Maar het heeft er ons uiteraard niet van weerhouden om, zo de gelegenheid zich voordeed, en we het geluk hadden naast elkaar te mogen zitten voor een toets, elkaars weergave van de kennis nopens de leerstof, aan te vullen door middel van een portie afkijken. 

PS: zij die pas dit jaar lezer zijn geworden van mijn blog, kunnen hier een eerdere log van me lezen rond 'Spieken'.

12-12-08

Spieken

 

Cheating - 004 (klein)

Mijn twee zoons zijn volop bezig met hun examens. Echt graag studeren doet geen van beide. Ze willen wel goeie punten halen, maar liefst zonder er al te veel moeite voor te moeten doen. En het maximum der punten halen is al helemaal geen streefdoel. Gelukkig komen de jongens desondanks, zo nu en dan thuis met een 10... op 10! Of ze al een vals durven spelen, door te spieken, heb ik hen nog niet gevraagd. Ik wil mijn kroost immers niet op slechte gedachten brengen!

Zelf studeerde ik redelijk graag. En ik had het doorgaans niet moeilijk om de leerstof onder de knie te krijgen. Toch heb ook ik enige spiekervaring. Meestal ging het hem veeleer om de kick van iets te doen wat niet mocht, met de kans om betrapt te worden, dan als laatste redmiddel om een voldoende te halen. Integendeel zelfs. Zo zat ik, in het eerste jaar middelbaar, tijdens de laatste examenperiode van het schooljaar, naast een jongen die meestal ook goed presteerde. Voor een examen godsdienst. Onder toezicht van een leerkracht waar wij nooit les van kregen.

Angry teacher - 000

Mijn buurman en ik waren vrij snel klaar met het beantwoorden van de vragen. Maar de examenbladen mochten pas afgegeven worden als iedereen klaar was, of als het belsignaal zou klinken, zo had die leerkracht ons vooraf gezegd. Uit verveling, en allicht ook 'voor de sport', begonnen we dan maar op elkaars blad te kijken, met als doel onvolledigheden in onze antwoorden, aan te vullen. Ineens werden onze bladen, met geweld, van onder onze neus en handen weggetrokken! "Hier wordt niet afgeschreven!" schreeuwde de toezichthoudende leerkracht ons toe. "Een dikke nul voor jullie allebei!" liet hij daarop aansluiten, terwijl hij op onze examenbladen, die hij op het leraarsbureau had neergegooid, in grote, rode letters het cijfer 0 schreef ! Over alle tekst heen en met een uitroepteken erachter!

We schrokken wel even. En liepen rood aan. Maar zwegen en aanvaardden gelaten de sanctie. De daaropvolgende dagen verwachtten we ook van de vakleerkracht nog een uitbrander te krijgen. Maar die man sprak ons evenwel niet aan over het voorval. Mijn  klasgenoot en ik waren niet echt bevreesd voor die zero. We dachten immers dat we, ondanks dat slechte cijfer, na deliberatie, toch naar het volgende leerjaar zouden mogen overgaan. Studenten met een globaal studieresultaat van achteraan de 80% buizen omwille van een onvoldoende voor een vak als godsdienst, zou immers al te belachelijk zijn geweest, zo redeneerden we. En zadelden ze ons toch op met een herexamen, dan was het gewoon kwestie van een namiddag studeren, een ochtend naar school komen voor het examen, en daarmee was de kous dan ook af.

Op ons rapport was van die nul evenwel niks te bespeuren. Wij hadden gewoon punten gekregen zoals de rest van de klas en konden dus geheel onbekommerd de vakantie in. Om daarna probleemloos het tweede jaar secundaire school aan te vatten.