25-10-09

Rudi’s overdenkingen - Mensen, daar reken je niet op!

 

Op mensen rekenen doe ik niet meer. Neen, rekenen doe ik enkel nog op stukjes kladpapier, op een calculator op zonne-energie of in het programma Excel op mijn laptop. En wel na een spijtig voorval dat nogal betreurenswaardig was. Evenwel niet voor mij, want ik had het zelf uitgelokt. Alhoewel niet helemaal. Bij nader inzien zelfs helemaal niet, want de ander was begonnen.

Aangezien wellicht zowel de aandachtige lezers als de onoplettende haastigen, mijn uiteenzetting nu al niet meer kunnen volgen, wat hen geenszins kan kwalijk worden genomen, verklaar ik me nader.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog niet eens stemgerechtigd was, waren er op een gegeven ogenblik verkiezingen. Ja, inderdaad, in mijn jeugd amuseerden zij, die toen bij de overheid werkten, zich daar ook al mee. Met die pesterijen van de brave burger. Maar je kon hen dat bezwaarlijk kwalijk nemen, want die mensen moesten uiteraard toch iets om handen hebben, om hun dagen te vullen?!

Tegenwoordig heeft het overheidspersoneel de beschikking over computers met een snelle Internetverbinding. En kunnen ze derhalve hun tijd besteden aan chatten op sociale netwerksites, een lief zoeken op datingsites of spelletjes spelen op één van de daarin gespecialiseerde websites. Maar vroeger bestond dat alles nog niet en was het zich ledig houden met het organiseren van verkiezingen een favoriete bezigheid van de overheidambtenaren. Toentertijd om ondermeer die reden, door het gewone volk ook wel eens smalend aangeduid als ambetantenaren.

Heden ten dage gebeurt bijna alles automatisch en wordt er op vele plaatsen elektronisch gestemd. Maar in mijn pubertijd was dat anders. Toen gebeurde het stemmen nog in alle bureaus manueel, en was er derhalve nogal wat werk te verrichten aan de voorbereiding ervan. Potloden scherpen en uitproberen op een stukje papier en meer van dit soort zaken. Vermoed ik, want helemaal zeker daarvan ben ik niet. Misschien waren die bureaucraten wel zo leep dat ze deze opdracht aan een externe firma toevertrouwden. Dan hadden ze meteen ook een besteding voor het overheidsgeld. Alweer een zorg minder!

Vooraleer ik hier boze reacties krijg en haatmail vind in mijn elektronische brievenbus, wens ik vlug en terloops even te melden dat hetgeen hierboven staat gewoon maar voor te lachen is! Alhoewel ik het geld van de brave burger verkwisten nu niet bepaald grappig vind. Oh ja, ik ben er mij ook terdege van bewust dat verkiezingen een moeizaam verworven democratisch recht is. Dus ook daar hoeft niemand mij op te wijzen!

Dit gezegd, of eerder 'geschreven' zijnde, ga ik door met de essentie van mijn verhaal. Als ik mij dat, na al dat afwijken trouwens nog kan herinneren. Bon! Uit herlezing van het begin van dit epistel blijkt het dus over 'rekenen op' te gaan. En een jammerlijk incident dat mij er toe heeft gebracht om het op mensen rekenen uit mijn dagdagelijkse leven te bannen.

In de aanloop naar die eerder aangehaalde, door zich vervelende ambtenaren georganiseerde, naar ik mij halvelings herinner, gemeente- en provincieraadsverkiezingen, werd er lokaal nogal wat publiciteit gemaakt. Cadeautjes geven en gadgets uitdelen om stemmen te kopen... euh, ik bedoel uiteraard 'winnen' dat mocht toen nog, begin de jaren tachtig. En ook het plaatsen van huizenhoge affiches was nog toegestaan.

Eén van de kandidaten, een rijkeluiszoon, die nergens voor deugde maar een postje in de gemeentepolitiek wel zag zitten, maakte bij zijn campagne gretig gebruik van al deze promotiemiddelen. En bekostigde alles met het geld van papa. Die al lang blij was dat zoonlief eindelijk iets gevonden had dat hem interesseerde.

In mijn woonplaats en langs de toegangswegen erheen stonden of hingen affiches met zijn beeltenis en slogan. Die trouwens slim was bedacht, maar vast niet door de kandidaat zelf. Hij stapte immers naar de kiezer met de leuze: 'Op MIJ kan je rekenen!' Een slagzin waarvan de figuurlijke betekenis bij het overgrote deel van het kiespubliek de verwachtingsvolle interesse opwekte.

De politiek interesseerde mijn vrienden en mij slechts in beperkte mate. Maar toen die 'veel belovende' kandidaat een meeting organiseerde waarop hij, volgens de uitnodiging, zijn programma uit de doeken zou doen en toelichten, gaven wij toch present. Niet in her minst omdat er gratis hapjes en drank waren voorzien.

En wij waren niet de enigen die daar die avond op afkwamen. Het parochiezaaltje waar de bijeenkomst doorging, liep vol van het volk. In een mum van tijd waren alle op een rij tafels klaargezette snacks verdwenen. En de reeds in bekers gegoten drankjes werden ook in een ijltempo weg gegraaid. We stonden allemaal dicht op elkaar gepakt. En toen de kandidaat en zijn gevolg, waaronder zijn trotse ouders, hun  entree maakten, werden we zelfs op elkaar gedrukt.

Nu viel dat, wat mij betrof, helemaal niet tegen. Integendeel zelfs. Met mijn rug en schouders werd ik tegen de zachte omvangrijke boezem van de dame achter mij gedrukt. En mijn voorkant kreeg de achterkant van een welgevormd jong meisje tegen het lijf geduwd. En ze rook daarenboven zo lekker, dat langharig blondje, dat zowat een kop kleiner was dan mij, waardoor ik toch het zicht op de binnentredende verkiezingskandidaat bleef behouden.

Ondanks mijn toch wel comfortabele positie verliet ik deze, na een samenzweerderige blik te hebben uitgewisseld met mijn kameraden. De ster van de avond genoot zichtbaar van de hoge opkomst en van de aandacht die aan hem werd geschonken. Hij had inmiddels zijn jasje uitgedaan. Waarschijnlijk in de eerste plaats omdat hij het net als ons te warm had gekregen in dat met mensen volgestouwde zaaltje. Maar vast ook om met zijn campagneshirt te pronken. Een witte T-shirt met, naast het partijlogo,  in zwarte opdruk zijn naam en slogan.

Terwijl twee van mijn maten de kerel langs voren benaderden en hem bezig hielden door het stellen van enkele onzinnige vragen, waarop die kinkel dan ook nog eens idiote antwoorden gaf, ging ik, samen met een andere maat, langs achter op de kandidaat af. We namen onze, met voorbedachten rade, voor dat doel meegebrachte dikke viltstiften uit onze jaszakken en begonnen met op 's mans T-shirt becijferingen te maken. In het rood, en groot!

Door de drukte, het voortdurend deinen van de menigte en het her en der porren en geduw, duurde het even voor we werden opgemerkt. En die man zijn partijgenoten doorhadden en zagen wat wij hadden uitgericht. Zelf kon hij van ons geschrijf niet zo veel zien, maar zijn papa vertelde hem de details. Die kerel kon er niet mee lachen. Alle gestommel en gepraat was gestopt. Ieders ogen waren gericht op de kandidaat, die ons, ziedend van woede, aankeek, met een rood aangelopen gezicht. De zweetdruppels vloeiden vanaf de nat geworden, kortgeknipte haardos, over zijn wangen, langs zijn nek,  en belandden alzo op het kunstig door ons bewerkte shirt.

Op zijn bits gestelde vraag waarom wij op zijn kleren aan het cijferen waren gegaan, antwoordde mijn mededader laconiek dat wij toch wel het recht hadden om hetgeen hij als slogan gebruikte, aan de praktijk te toetsen?! Om te zien of zijn 'op mij kan je rekenen' op enige waarheid berustte. Maar de kerel stapte boos van ons weg.

Waarschijnlijk vond hij het vooral niet leuk dat we enkel maar berekeningen had uitgevoerd met nullen. 0 * 0 = 0 bijvoorbeeld. Maar geen deling door nul, want dat kan en mag niet, zo heeft mijn leerkracht Wiskunde mijn medeleerlingen en mij ooit in het hoofd geprent. "Deel nooit door 0!" zo waarschuwde hij ons. Nu ja, ik heb me daar steeds aan gehouden. Dus ook bij het bekladden van dat witte campagneshirt. Die vent en zijn partij waren er wel zelf de oorzaak van dat we hen slechts een nul waard achtten.

Mijn kameraden en ik maakten ons snel uit te voeten. We hadden daar immers niks meer te zoeken. Want alle spijs en drank was al op. En de te verwachten toespraak en andere prietpraat, daar hadden mijn maten en ik ook geen boodschap aan.

Gelukkig hadden de meeste van mijn wel stemgerechtigde medeburgers klaarblijkelijk ook door dat hun stem niet goed besteed zou zijn aan die rijke domkop. Zodat, spijts alle promotie en gulle schenkingen, en ondanks zijn verkiesbare plaats op de kieslijst van de partij waarvoor hij opkwam, deze kerel toch niet verkozen geraakte. Maar goed ook! Mensen zonder gevoel voor humor horen niet thuis in het politiek landschap. Geef mij maar levend geworden karikaturen zoals Freddy Willockx, diens partijgenoot Louis Tobback en CD&V'ers Jean-Luc Dehaene en Pieter De Crem. Om langs blauwe kant Guy Verhofstadt en Annemie Neys niet te vergeten. Alleen al bij het zien van hun kop, barst je uit in een onbedaarlijke lachbui! Knipogen

Wie onder anderen eigenlijk ook thuishoort in het voorgaande lijstje is Frank Vandenbroucke. Maar die man is, helaas voor hem, zijn entourage en adepten, inmiddels een stille dood gestorven. Op politiek vlak welteverstaan. Want het hart van de man klopt nog altijd. Dit in tegenstelling tot dat van zijn naamgenoot, de wielrenner. Die het Afrikaanse Senegal uitkoos om er, na een laatste wip met een plaatselijke schone, het tijdige leven vaarwel te zeggen en te ruilen voor de eeuwige dood.

10-05-09

Naderende verkiezingsdag

 

We zijn nu op minder dan een maand van de Vlaamse en Europese verkiezingen. En ik heb nog helemaal geen kandidaten gevonden aan wie ik mijn stem wens weg te geven.

Gisteren ben ik bij het passeren nog eens gestopt aan de in onze buurt opgestelde reglementaire aanplakborden. Er was daarop niet veel soeps te bespeuren. Op diverse borden werd tot op heden zelfs nog helemaal niks gekleefd. Het is tegenwoordig wellicht niet meer zo gemakkelijk plakploegen samen te stellen. En voor kleine partijen is het allicht onbegonnen werk om campagne te voeren en affiches op te hangen in steden en gemeenten, waaruit niemand van hun kandidaten afkomstig is.

Freya Saeys - 000Wat (uiterlijke) schoonheden onder de kandidates betreft, heb ik mijn goesting al gevonden. Freya Saeys uit Lebbeke staat momenteel op nummer 1.

Op de affiches van deze deerne uit Lebbeke staat: "Met lef!" Maar ik denk dat de meeste mensen, en zeker de mannen, daar bij zullen denken: "En met een schoon lijf!"

Eigenlijk wou ik schrijven: "Met ferme tieten!" Maar zulks doe je niet als fatsoenlijke heer. Dat is trouwens ook niet te zien op haar affiche.

Daar kan ten andere toch enorm veel mee gefoefeld worden. Heeft een dame van de natuur minder gekregen dan ze wil tonen, dan corrigeert ze dat met een push-up BH. Kreeg ze daarentegen teveel toebedeeld, dan wordt een deel weggedrukt met behulp van een korset of verstopt onder ruimvallende kledij. En als deze kunstgrepen falen, dan kan de genomen foto, vooraleer afgedrukt te worden, nog steeds worden geretoucheerd.

Dat ik over deze jongedame niks meer weet te vertellen dan uiterlijkheden is te wijten aan het feit dat ik op het internet niks vond over haar private en politieke achtergrond, noch nopens haar motivatie om kandidate te zijn voor de Vlaamse verkiezingen. Blijkbaar wordt verondersteld dat die fraaie foto van deze Lebbeekse volstaat om de kiezers te overtuigen. En dat zou best wel  eens kunnen lukken!

Maar ik zou ik niet zijn mocht ik niet even verder op speurtocht zijn getrokken. Zodat ik jullie toch kan meegeven dat dit dametje 25 jaar jong is en arts, zoals haar papa, al sinds behoorlijk wat jaren de burgemeester van Lebbeke.

Je moet er trouwens maar op komen om op de Oost-Vlaamse lijst een Freya te plaatsen. En er bovendien één te vinden, die qua sympathieke uitstraling de concurrentie kan aangaan met rooie Freya Van den Bossche!

Nu heeft de Gentse sp.a politica, als Oost-Vlaamse lijsttrekker op de Vlaamse kieslijst wel veel meer kans op het bemachtigen van een zitje in het Vlaams parlement, dan de (nog) nobele onbekende Open VLD kandidate met haar 14de plaats. Maar wie weet... misschien is mijn oog wel gevallen op de nieuwe Annemie Neys!

En de voormalig Vlaams-nationalistische, begin dit jaar tot socialist bekeerde Bert Anciaux lacht ons toe op zijn affiches. Hij duwt de Europese lijst van de sp.a met de slogan 'geen politiek zonder gevoel'. Waarbij ik me afvraag waarom men hem dan niet afbeeldt zoals we hem het beste kennen: huilend!

Alhoewel ik weet dat sympathieke Bert zo nu en dan mijn weblog bezoekt, durf ik hier op dit moment wel iets sarcastisch te schrijven over de ex-vanalles. Bertje is immers wellicht druk doende met campagne te voeren en heeft quasi zeker geen tijd om een ander zijn onzin en andere momenteel niet relevante noch interessante schrijfsels te lezen. En als je dit bij toeval toch leest, "Bert: 't is niet gemeend hoor, 't is maar voor de lol!"

Inderdaad, beste lezer, ondergetekende is niet alleen fysiek gehandicapt, maar ook nog eens een lafaard! Nu ja, een mens moet iets zijn, nietwaar? En zelfkennis is een goede deugd, dus dat compenseert mijns inziens die slechte eigenschap.

Affiches van Groen! zag ik ook al aan die houten panelen bevestigd. Geenszins wil ik die mensen uitlachen en nog minder wil ik deze partij met haar nobele idealen belachelijk maken. Maar het valt mij op dat veel van het Groen! mansvolk een hoog voorhoofd heeft. Mij komt het voor dat het opschuiven van de hoofdhaargrens van deze individuen recht evenredig evolueert met de toename van de omvang van het ozongat. Een gevolg van hun ecologische levensstijl? Dan rijst de vraag: is die wel gezond? Wie bezorgd ons hierop het antwoord? Zo er al één is!

04-10-08

Skipper

Vandaag vergeten we even het politiek gebakkelei en de ellende op de financiële markten van het mens'dom' en stellen hen, die deel uitmaken van het dieren'rijk' centraal. Want, op deze dag, 782 jaar na het overlijden van Francesco van Assisi, patroonheilige van de dieren, vieren wij, voor de zoveelste keer sinds het internationale dierenbeschermingscongres van ecologen dit in 1929 in Florence besliste: Werelddierendag!

Skipper (klein)

klik op de foto voor een grotere afbeelding

Naar jaarlijkse gewoonte zullen er wereldwijd, her en der activiteiten worden georganiseerd, waarbij de rechten van het dier voorop staan. En ook de media zullen aan deze dag ongetwijfeld de nodige aandacht besteden.

Zelf beperk ik mij hier tot het opfleuren van dit bericht met een foto van mijn hond Skipper, een Schotse Collie, die helaas reeds begin 2000 haar tijdelijke aardse bestaan, inruilde voor de eeuwig rust.