15-12-09

Opschudding in de zaal

 

Het is een tijdje stil geweest op deze weblog en misschien blijft dat ook nog wel even duren, alhoewel dat helemaal niet mijn bedoeling is. Want ik heb nog steeds heel veel in mijn hoofd zitten, dat er heel graag uit wilt en via de wijsvinger van mijn linkerhand zou willen worden uitgetypt.

Friends For SaleUit berichten die ik vanuit mijn 'lezerskring' ontvang, stel ik vast dat er diverse speculatiepistes zijn rondom deze stilte op mijn blog. Zoals bijvoorbeeld te actief zijn op FarmVille'Facebook', of te veel bezig zijn op de daarmee samen hangende spelletjes, zoals 'Friends For Sale!' en 'FarmVille'.

Foute veronderstellingen evenwel. Want de voornoemde activiteiten dienen enkel ter verstrooiing van mijn geest en zijn geen doel op zich. De ware redenen zijn elders te vinden. En wel voornamelijk op familiaal vlak, waar ik mij in een zeer precaire situatie bevind. Die me fysiek en mentaal totaal uitput. Het nemen van beslissende stappen wordt alsmaar urgenter. Maar naast een aantal klaarblijkelijk niet te overwinnen obstakels, houdt ook de vrees een foute keuze te maken, me tegen in mijn besluitvorming, En derhalve ook in het ondernemen van acties.

Voornamelijk, om niet te 'zeggen' al mijn bezorgdheid hieromtrent gaat uit naar de gevolgen ervan op de mensen waar ik om geef. Met de consequenties die het nemen van verkeerde beslissingen kunnen hebben op mijn eigen zelve, daar kan ik best mee leven. Door mijn grote vergevingsgezindheid en eindeloos begrip voor mijn 'mens' zijn, en al hetgeen daarmee gepaard gaat. Knipogen

Maar vooraleer samen met jullie weg te zinken of te verdrinken in een mateloze mistroostigheid, ga ik het hier in dit epistel vlug over een andere boeg gooien. Deze vaak korte, donkere en nu ook al koude winterdagen zijn immers op zich al somber genoeg. Knipogen

Daarom ook is naar buiten en onder het volk komen voor elke mens zo belangrijk. En je komt al eens 'iets' of 'iemand' tegen als je je als persoon in kwestie buitenshuis verplaatst. Dat kan eenieder getuigen, en ook ik ben daar geen uitzondering op.

Kerstmarkt Lokeren 2009Zaterdag jongstleden ben ik naar de plaatselijke Kerstmarkt geweest. Het zag er allemaal best gezellig uit. Maar voor mij is zulk een evenement iets dat je best en liefst in gezinsverband aandoet. Zelf had ik in mijn uppie ook jammer genoeg niet de kans om een warme chocomelk te drinken of van één van die aanlokkelijke warme snacks te smullen. Mijn enige, beperkt functionele hand, de linker, was immers volledig verstijfd van de kou.

Kerstverlichting LokerenToch vond ik dit uitje de moeite waard. Al was het maar omwille van de vriendelijke begroetingen door bekenden, de burgemeester inclusief, de vele vrolijke mensen, al dan niet in die toestand als gevolg van het drinken van alcoholische dranken, de sfeervolle Kerstmuziek... en vooral de artiest die op een podium ijssculpturen vervaardigde. Uit blokken ijs heb ik die man, met kettingzaagjes en beitels als gereedschap, een Kerstster (met staart) en een engeltje zien tevoorschijn toveren. Prachtig vond ik dat!

Een drietal weken eerder bezocht ik de zondagse rommelmarkt op het stationsplein van mijn woonplaats. In gezelschap die keer. Maar er waren jammer genoeg vele gelegenheidshandelaars niet komen opdagen. Allicht omwille van het toenmalig wisselvallige weer.

Toen ik op het punt stond om naar huis te rijden, maar nog even genoot van het zicht op de activiteiten op het plein, kwam een vrouw op ons af die de mij vergezellende jongedame aansprak. Ik zei de vrouw, luid en duidelijk, dat, als ze iets te zeggen had, ze mij moest aanspreken. Ze bekeek me eens raar en begon toen weer te babbelen tegen het meisje naast me. Ik herhaalde wat ik ook daarvoor reeds had gezegd, maar mijn woorden mochten niet baten.

Na nog eens hetzelfde scenario kwam ik dan toch te weten dat die vrouw me weg wou van de plaats waar ik stond. Omdat haar man zo meteen ging komen met de auto, om hun spullen in te laden.

Angry womanAls er nu iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het om te worden aanzien, beschouwd en behandeld als zijnde een breinloos, onmondig, in de weg staand 'object'. Dus zei ik die vrouw dat ik mij wel zou verplaatsen op het moment dat de omstandigheden dat zouden vereisen, in casu als haar man met hun vierwieler ten tonele zou verschijnen.

Angry smileyDe vrouw keek me dom aan. Ik keerde haar de rug toe, maar draaide me onmiddellijk terug om en zei dat ik het niet prettig vond om als een 'obstakel' te worden behandeld en dat ze het in de toekomst best zou laten om mij en anderen zo te behandelen. Als antwoord kreeg ik te horen een zaag te zijn, waarna de vrouw wegliep. Ik draaide me geheel rond. Tijdens het keren was ze teruggekeerd. Toen ik haar zei dat van me weglopen wel erg laf was, stak het vrouwmens haar armen in de lucht en riep ze uit: "Ik heb het hem beleefd gevraagd, maar 'die' wil hier maar niet weggaan!" "Dat is omdat dit plein van iedereen is en niet van jou alleen" liet ik nog weten, waarna ik doorreed. Net op het moment dat die partner met zijn auto verscheen. Verbaast kijkend naar zijn met haar armen hemelwaarts gerichte partner. Lachen

Het vrouwmens is waarschijnlijk zwak begaafd, maar dat is naar mijn mening geen excuus. Al te vaak kom ik in contact met personen die het huis niet meer uitkomen omdat ze buitenshuis vaak 'onmenselijk' worden behandeld, of voortdurend het slachtoffer zijn van ontoegankelijkheid. Dus blijf ik tot in den treure tegen al dit onrecht ageren. In het belang van de 'mensheid' en de 'menselijkheid'! Ze hadden potverdikke die Nobelprijs voor de Vrede net zo goed aan mij kunnen geven, in plaats van aan Obama! :-) Deze laatste, vaak verkeerdelijk als 'zwarte' aangeduid, zit er blijkbaar ook mee verveeld deze eerbetuiging (nu al) te krijgen. Dat zou ondermeer kunnen af te leiden zijn uit wat hij over zijn eigen dankrede zegde. Namelijk dat hij ze best goed vond opgemaakt, en zelfs in die mate dat hij aan het eind ervan, er bijna zichzelf mee had overtuigd dat bij die prijs wel echt heeft verdiend. Lachen

Dit najaar ben ik reeds een aantal keer op donderdagavond naar de film geweest in het Cultureel Centrum van mijn woonplaats. Hun filmplanning past goed in mijn leefschema: aanvang om kwart na acht, dus doorgaans afgelopen omstreeks tien uur. Zodat ik zonder me te hoeven haasten, terug thuis ben tegen half elf, het tijdstip waarop mijn thuisverpleegkundige me normaliter komt verzorgen en in bed helpen.

Un prophète - 000De laatste keer dat ik ging kijken, draaide men er de Franse film 'Un prophète'. Een boeiend, interessant, maar 'ruig' gevangenisdrama. Veel volk was er niet. Ik denk een honderdvijftigtal personen. En allen zaten ze op de tribune. Terwijl ik op de begane grond, in het gangpad stond, tussen de onbezette stoelen.

Toen de film, naar ik vermoed, een drietal kwartier bezig was, werd er een huiveringwekkende scène getoond. Een kerel werd in zijn cel, door het hoofdpersonage, met een scheermesje de keel overgesneden. Waarna je het slachtoffer op de vloer zag liggen doodbloeden, terwijl er nog een aantal keer een sluiptrekking door diens lichaam ging. Net echt!

Kort daarna hoorde ik stemmen in de zaal. En toen ik rechts van me keek, zag ik mensen de trappen afgaan en via het gangpad aan de andere kant van de zaal, zich begeven naar de uitgang aldaar. Waren die zo geschokt door dat bloedige fragment dat ze verkozen er vandoor te gaan? Maar kon dat dan niet zonder de andere bioscoopbezoekers te storen?

Terwijl ik deze overdenking maakte, en middelerwijl ook trachtte het verhaal verder te volgen, stopte men de filmspoel. Hier moest meer aan de hand zijn. Een dame haastte zich tot vooraan in de zaal. Om ons toe te spreken en de reden voor de onderbreking mede te delen, zo verwachtte ik. Maar het was om de lichten aan te steken. Het bleef dus gissen naar de reden van de interruptie. Misschien was men, zoals ik al een keer eerder meemaakte, de verkeerde film aan het afdraaien? Of was er ergens in de zaal brand uitgebroken? Of in de ontvangstzaal ernaast, want sommige mensen liepen eerst de zaal waarin ik me bevond uit, en vervolgens weer in.

Un prophète - 002Gedurende het omdraaien van mijn rolstoel, teneinde de filmliefhebbers op de tribune te zien, bedacht ik ook de mogelijkheid dat er iemand onwel was geworden bij het zien van die even daarvoor vertoonde gruwelijke beelden. En, afgaande op wat mijn ogen even later te zien kregen, was dit inderdaad de oorzaak van de ongeplande en ongewenste pauze.

Een groepje mensen zat en stond omheen een ietwat corpulente heer die op een zitje zat op één van de bovenste tribunerijen en die er, gezien vanaf mijn positie, niet erg fris uitzag. Nu was het klimaat er wel naar geschapen om onpasselijk te worden: een warme zaal en op het scherm een bloederig tafereel. De nooddeuren werden open gezet om wat koelte en zuurstof in de zaal te brengen. Tenminste ik vermoed dat dit de intentie was, want nog steeds had niemand het initiatief genomen om alle aanwezigen in de zaal op de hoogte te stellen van wat er aan de hand was.

Verschillende mensen verlieten de zaal. Die hielden het blijkbaar voor bekeken. Omdat de inhoud van wat ze tot dan toe van de film zagen, hen niet aanstond? Omdat de interruptie al te lang duurde? Of omdat ook zij in katzwijm dreigden te vallen? Joost mag het weten. Maar hoeft het niet aan me door te zeggen omdat deze informatie totaal onbelangrijk is. Knipogen

Alhoewel het er naar uitzag dat er niks meer aan de hand was dan een appelflauwte, werd naar hetgeen ik van op mijn plek kon horen, toch de 100 gebeld. In afwachting van de ziekenwagen, werd de 'zieke' , ondersteund door zijn gezellen, de trappen af en naar buiten geleid. Even later kwam de technisch verantwoordelijke van dienst dan melden dat hij de projectie zou laten verdergaan. Niemand protesteerde. Het incident had alles bij elkaar een twintigtal minuten oponthoud veroorzaakt.

Un prophète - 001Het vervolg van de film bleef hard en gewelddadig, maar de meest akelige scène hadden we klaarblijkelijk toch reeds gezien. Of het door de onverwachte onderbreking kwam of gewoon omwille van het feit dat een film naar mijn goesting niet al te lang mag duren, feit is dat ik een uur later een beetje ongeduldig op het einde van de prent zat te wachten. Die film bleef immers maar duren. En op een gegeven moment kreeg ik al een SMS'je van mijn verpleger met de vraag of ik reeds thuis was.

Liever het einde van de film missen, die me toch niet echt meer boeide, dan een nacht in mijn rolstoel te moeten doorbrengen. Het was trouwens niet enkel mijn thuisverpleegkundige die me thuis verwachtte. Ik had er ook op gerekend bijtijds thuis te zijn om het op een redelijk tijdstip naar bed gaan van mijn zoons te controleren!

Maar hoe zou ik voortijdig de zaal kunnen verlaten? Ik trachtte oogcontact te maken met de toeschouwers die het minst ver van me af zaten. Mogelijks door de duisternis bleef deze actie evenwel zonder succes. Alle ogen bleven op het witte doek gevestigd. Gebaren durfde ik niet te maken, want gezien hetgeen eerder die avond was gebeurd, dacht men dan mogelijks dat er ook met mij iets loos was. En ik wou het niet meemaken dat men ook voor mij, en onnodig de filmprojectie zou stoppen.

Dus zette ik mijn lichten aan en reed zachtjes achterwaarts richting uitgang. Waar ik hoopte dat de deuren zouden openklappen als ik er zachtjes tegenaan reed. Dat lukte... deels. Halverwege kwam ik namelijk vast te zitten. Ik slaakte een zucht en gromde toen een vloek waarin de naam voorkomt van dat opperwezen waarin ik niet meer geloof. Dat hielp me wonderwel vooruit, want het woord was nog niet koud of daar stond reeds een werknemer van het Cultureel Centrum naast me, die me uit mijn benarde positie kon redden. Van die man vernam ik ook dat die film er één is die tweeëneenhalf uur duurt!

Diezelfde persoon ging ook met me mee om de dubbele draaideuren aan de toegang tot het gebouw open te houden. Waarna niks me nog in de weg stond om, na even snel telefonisch mijn komst aan te kondigen, in de stilte van de donkere nacht, gezwind huiswaarts te rijden. Lachen

04-11-08

In de eerste plaats jongeren!

Handen (logo) (klein)

UNICEF België heeft eind vorig jaar, samen met jongeren met een handicap, het rapport voorgesteld: 'Wij zijn jongeren in de eerste plaats'. Uit een bevraging van meer dan 300 jongeren met een beperking, in de leeftijdsklasse van 12 tot 18 jaar, kwam deze stelling, een smeekbede zou ik het willen noemen, immers als voornaamste bekommernis en aandachtspunt naar voren.

Kind met handicap - cartoon - 001

Onze maatschappij heeft jammer genoeg de neiging om personen in hokjes te stoppen. In te delen en te beoordelen op basis van bijvoorbeeld hun uiterlijke kenmerken of zichtbare gebreken. Dit stigmatiseren is kortzichtig, onrechtvaardig en kwetsend voor hen die er het slachtoffer van zijn. En zeker indien dit gebeurt bij kinderen, jeugd en jongvolwassen. Net zoals hun gezonde, valide leeftijdsgenoten, willen ook zij 'gewoon' bij de groep horen, deel uitmaken van de uitbundige meute, niet opvallen, maar opgaan in het geheel. Maar dat wordt hen helaas maar al te vaak niet gegund.

Kind met handicap - cartoon - 000 (klein)

In de hedendaagse leefwereld hebben jonge mensen het sowieso reeds moeilijk hun draai te vinden, keuzes te maken, aan foute verleidingen te weerstaan. Als ze daar bovenop dan ook nog eens telken male de vernedering moeten ondergaan om in de eerste plaats beoordeeld te worden op hun handicap(s), en het hoofd moeten bieden aan de navenante vooroordelen, dan wordt hen het leven helemaal moeilijk gemaakt. Totaal onnodig en zelfs onmenselijk! Die jonge medemensen hebben het zo al lastig genoeg!

Kind met handicap - cartoon - 002 (klein)

Slechts weinig mensen hebben reeds door dat fysiek onvermogen een persoon niet per se anders maakt dan anderen. Kinderen met een zintuiglijke, fysieke of mentale beperking zijn in de zeerste plaats ook gewoon kinderen. En willen dan ook, en hebben er het volste recht toe, als dusdanig behandeld (te) worden! De beperking die ze hebben kan en mag niet over het hoofd gezien worden, maar anderzijds ook in geen geval aanzien worden als hun belangrijkste eigenschap.

Deze jongeren zijn ook volwaardige individuen die mee vorm kunnen en willen geven aan de samenleving waarin ze leven. Net zoals hun valide leeftijdsgenootjes. Met dezelfde rechten, gelijke kansen, en hetzelfde aanzien als mens, op basis van hun talenten en wat ze kunnen. En niet langer afgerekend op hun beperkingen en wat ze niet kunnen. Dit laatste mag geenszins een belemmering zijn op de persoonlijke ontwikkeling van deze kinderen.

Kind met handicap - cartoon - 003 (klein)

Mensen moeten ophouden met personen met een handicap bevreesd of meewarig aan te kijken en betuttelend of afwijzend te behandelen. Dat voelt immers onaangenaam, beledigend en kwetsend aan voor de dezen en evenzo, en soms nog meer voor de personen uit hun omgeving (ouder, partner, vriend, kind...). De doorsnee burgers worden niet graag geconfronteerd met het beeld van iemand in een toestand waarin zij zelf, hun ouder of kind zich had kunnen bevinden, als het lot ook hen minder gunstig gestemd was geweest. Ze willen er trouwens ook niet aan worden herinnerd dat het hen alsnog kan overkomen.

Dat verklaart mijns inziens ten dele hun gedag. Die egocentrische houding hoeven we evenwel in geen enkel geval te aanvaarden. Niemand heeft zelf om haar of zijn handicap gevraagd. De afkeuring, afwijzing en uitsluiting van personen met een handicap moet gebannen worden uit onze maatschappij. En plaats ruimen voor een atmosfeer en mentaliteit van verdraagzaamheid, begrip en inclusie. Ik ijver ervoor, hopelijk jullie ook!