06-05-10

Hoort dit wel?

         

Twee dove personen leerden elkaar kennen op een cursus blind typen. Ze gingen na de lestijden regelmatig samen iets drinken in een kroeg vlakbij de school. En leerden zo elkaar beter kennen. Het klikte geweldig. Er kwam een eerste afspraakje, een volgend, nog één en uiteindelijk kwam van het één het ander en vroeg de tot over zijn dove oren verliefde jongeman, in de gebarentaal waarin beiden erg bedreven waren, het meisje ten huwelijk. Dolverliefd aanvaardde de deerne het aanzoek van haar liefste.

Tijdens hun verlovingsperiode regelde het koppeltje alle noodzakelijkheden die horen bij een echtvereniging en zochten en vonden ze een geschikte flat die ze met veel plezier inrichtten als liefdesnestje. Het werd een mooi huwelijksfeest, waaruit het gehuwde koppeltje na verloop van tijd stilletjes wegsloop om er met hun auto vanonder te muizen; Met de bedoeling thuis met hun tweetjes hun huwelijk ook lichamelijk te bezegelen. Wat iets speciaals moest worden want het vrijen was voor elk van hen de eerste keer.

Toen ze met hun voertuig wegreden van de parking, achteraan de feestzaal waar het bruiloftsfeest werd gehouden, kwam er evenwel veel volk naar buiten gerend. Om hen uit te wuiven! Het duurde even voor ze doorhadden hoe het kwam dat hun aftocht niet zo stil gebeurde als ze hadden gepland. Tot ze zagen dat één of meerdere individuen, waarschijnlijk hun vrienden, achteraan de auto een touw hadden bevestigd waaraan allerlei kletterende voorwerpen waren vastgeknoopt: blikjes, bestek, cd-schijfjes... Door hun auditieve beperking hoorde het pasgehuwde koppeltje uiteraard niks van al dat gekletter!

Eens aan hun woonst gearriveerd, wipte de jongen vlug uit hun auto, liep er om heen, opende galant de deur aan de passagierszijde en bood een hand aan zijn bruid om haar uit de auto te helpen. Lacherig liep het stelletje naar de deur van hun flat, die ze samen openden, waarna de bruidegom zijn schatje optilde en over de dorpel hun woning binnen bracht. Een binnenkomst waarmee ze elkander beloonden middels een innige tongzoen.

Waarna ze zich terstond naar de slaapkamer haastten. En elkaar aldaar, in opperste staat van lust, haast de kleren van het lichaam scheurden. Om spoedig in hun grote bed te belanden waar ze, met een beetje bloed, veel zweet en enkele tranen van gelukzaligheid, hun eerste geslachtsdaad en orgasme met een partner beleefden. Tot hun beider stellige tevredenheid was dit starten van vleselijk samen zijn een voltreffer van jewelste! Die voor hen plaats vond in volkomen stilte.

Niet horen IIIMaar, zoals helaas in de meeste huwelijken het geval is, kwam er, vrij snel, een moment waarop het meisje eens geen zin had in een potje seks. Maar dat aan haar partner duidelijk maken in de verduisterde slaapkamer was niet zo evident. Gebarentaal faalt immers daar waar de gesprekspartners elkaars bewegingen niet visueel kunnen waarnemen. Dus liet ze haar bedpartner maar gedwee begaan.

Ook een volgende keer gaf ze toe, met tegenzin, wegens hoofdpijn. Terwijl ze net genoot van het zalig liggen in lepelhouding met hem achter haar. En niks liever wou dan zo in te slapen. Maar door de manier waarop hij haar bepotelde, en de harde druk op haar billen en onderrug, bleek overduidelijk dat hij die avond meer wou dan enkel dat.

Ze gaf opnieuw toe, maar sprak hem de volgende ochtend, aan de ontbijttafel, in gebarentaal aan over dit onderwerp. Wijselijk zweeg ze over de keren dat het al was voorgevallen, maar zei ze dat ze een code met hem wou afspreken voor het geval één van hen, in de toekomst eens geen zin zou hebben in nachtelijk vrijen in het echtelijk bed. Het meisje stelde voor dat, zo hij tijdens het samen in bed liggen, zin zou hebben in een portie vrijen, hij even zachtjes in haar rechterborst zou knijpen. En zo hij geen zin had in seks, ten teken daarvan even zou knijpen in het meisje haar linkerborst.

Even was de jongen verbaasd en teleurgesteld. Maar hij herpakte zich snel en antwoordde dit een schitterend idee te vinden en beloofde zo te werk te zullen gaan. En offreerde dat, als zij, van haar kant, in bed zin zou hebben in seks, ze maar even aan zijn penis moest trekken. En als ze eens geen zin had, hetzelfde mocht doen, maar dan een keer of dertig!

26-03-09

Zeiken

 

Plassende man - 000 (klein)Als overredingsmiddel om de door mij, en vele anderen zeer gewaardeerde collega-blogger MizzD met haar Hollandse Nieuwe ! bij ons te houden, heb ik haar beloofd om zo nu en dan een foto van een halfnaakte jonge knappe man op mijn eigen weblog te plaatsen.

Belofte maakt schuld. Maar afbeeldingen tonen van knappe halfgoden van mannelijke kunne, dat strookt niet echt met mijn interesses. En ik heb trouwens ook liever niet dat de mensen een verkeerd gedacht van me krijgen. Knipogen

Dus ging ik op zoek naar een aanleiding en rechtvaardiging voor het op mijn blog plaatsen van Peeing boy - 000 (klein)die gozers. En ik heb ze gevonden! In de overpeinzing die aanvangt in de alinea na de volgende.

MizzD, Moeder Overste, Veerle en alle andere liefhebbers van mannelijk schoon: ik hoop dat de hier getoonde gasten, naar jullie normen. mooi genoeg zijn! Oké, die ene heeft nog veel kleren aan, maar zijn armen zijn onbedekt en hij heeft een blote... kop! Dat compenseert, niet? En die andere bink is super jong, geheel naakt en... schattig, hé?! Met zijn blonde krulletjes. Knipogen

Als je in een lichamelijke toestand terechtkomt, zoals de mijne, dan geraak je doorgaans de meeste, zo niet al je vroegere kameraden kwijt. En is het ontzettend moeilijk om nieuwe maten te vinden en te behouden. Niet omwille van een gebrek aan durf of onmondigheid. Neen, louter omwille van je fysieke toestand!

Enerzijds omdat je niet kan deelnemen aan activiteiten waarvoor je belangstelling hebt, en waarbij je gewoonlijk in contact zou komen met personen die je interesses delen. Bij mij is dat ondermeer hardlopen, dansen, stappen, op stap gaan... Anderzijds door je verplaatsingsproblematiek, het toegankelijkeidsvraagstuk en je afhankelijkheid van derden.

Plassend jongentje (klein)Als ik  al eens door iemand wordt uitnodigt om samen ergens heen te gaan, dan heb ik dus in eerste instantie af te rekenen met mijn gebrek aan aangepast vervoer,  vervolgens rijst de vraag naar de toegankelijkheid van onze bestemming en tot slot is er het feit dat ik niet op mijn eentje kan plassen.

Net zoals dat ventje hiernaast, doe ik dat, met de hulp van iemand anders, in een kan. En, bij gebrek aan een toegankelijk toilet, ook dikwijls semipubliekelijk! Maar doorgaans niet met zulk een sexy toeschouwers! Lachen

Dus als ik uitga dien ik ofwel die periode in tijd te beperken, zodat ik thuis ben tegen dat mijn blaas wil geledigd worden, ofwel iemand mee vragen om me te assisteren, wat de privacy enorm beperkt. En hoe dan ook is het aangeraden om voor en tijdens het uitgaan weinig tot niks te drinken.

Inderdaad, plezant en gezellig is anders! Maar als er mij iemand mee uitvraagt voor één of andere voorstelling of evenement, dan kan ik toch moeilijk zeggen: "Ja, akkoord, als je belooft mijn penis vast te houden als ik moet plassen!" Eerlijk gezegd, als iemand mij, 10 jaar geleden, voor een dergelijke keuze had gesteld, dan weet ik ook niet wat ik zou hebben geantwoord. Misschien dat ik me plotsklaps zou hebben herinnerd dat ik die dag eigenlijk niet kon uitgaan, want dat mijn kat elk moment kon bevallen en dat ik daar dan best aanwezig bij zou zijn. Terwijl ik niet eens een poes heb!

Of mogelijks wachtte ik tot net na het afgesproken tijdstip, om dan te bellen met de melding dat ik er jammer genoeg niet zou geraken omdat de auto niet wou starten, of omdat mijn vrouw er dringend en onverwacht met het vehikel was vandoor gegaan! Of dat we beiden urgent naar de kliniek moesten omdat mijn schoonmoeder ongelukkig ten val was gekomen toen ze in het donker op weg was naar de stal om haar dwergkonijntjes eten geven! Of gewoonweg niet gaan en hem de volgende dag opbellen en verbolgen verklaren dat ik op een bepaalde (andere dan afgesproken) plaats had staan wachten, en boos vragen waarom hij niet was komen opdagen?!

We kunnen om onze beperkingen, en de jammerlijke gevolgen daarvan, maar beter af en toe eens hartelijk lachen, in plaats van dat we er gefrustreerd om zouden zijn! Lachen

Tot wie zich geroepen voelt om met adviezen voor de dag te komen voor een alternatieve plasmethode, anders dan puur natuur, zeg ik bij voorbaat: neen, bedank! Knipogen En alle hulpmiddeltjes en incontinentiemateriaal die te verkrijgen zijn, heb ik ter mijne beschikking of ben ik van op de hoogte, dus ook daaromtrent heb ik geen raadgevingen nodig! Knipogen

Het filmpje hieronder heeft elkeen van jullie allicht reeds eerder gezien, doch ik wil niet nalaten het hierbij nog eens te publiceren, omdat het heel nauw aansluit bij het onderwerp van deze blog.

 

 

>>> Wie de afbeeldingen in een groter formaat wenst te zien, dient enkel eens met de cursor op het prentje te gaan staan en dan op de linker muisknop te klikken <<<

19-02-09

Voor boek en plaat, deel zoveel

Tijdens die 'Liefdesweek' wou ik het onderwerp niet ter sprake brengen, maar nu kom ik er wel mee voor de dag.

Trouwe lezers herinneren zich misschien wel mijn eerdere logjes met betrekking tot ECI, de, sinds jaar en dag in Nederland en Vlaanderen actieve boekenclub.ECI - logo

Ook ik was gedurende meer dan twee decennia lid van deze club. En bestelde trouw, minstens vier keer per jaar, een item uit hun catalogus. In mei van vorig jaar zette ik mijn lidmaatschap evenwel stop. Maar aangezien je dit blijkbaar moet doen minstens één maand voor afloop van de lopende lidmaatschapsperiode, ben ik nog lid tot 31 maart van dit jaar. En diende ik dus nog orders te plaatsen.

E-mail - 001 (klein)Op 11 juni 2008 bestelde ik, via e-mail, het boek 'De donkere macht'. Men leverde mij, enkele dagen later verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Op 16 juni 2008 meldde ik ECI, per e-mail, deze vergissing.

Eind juli ontving ik met de brievenpost, een aanmaning met datum 21 juli 2008.

Per e-mail op 25 juli 2008, antwoordde ik hierop en herinnerde ECI aan mijn e-mail van 16 juni 2008, waarvan ik een kopie bijvoegde. Tevens herhaalde ik mijn verzoek om het niet door mij bestelde boek terug bij me af te halen.

Eind augustus ontving ik alweer een aanmaning, met datum 25 augustus 2008. Daarin werd me zelfs een aanmaningskost in rekening gebracht.

Op 11 september 2008 reageerde ik hierop en eiste van ECI de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout.Aanmaning - 000


Op 15 september 2008 meldde ECI me niet aan mijn verzoek te kunnen voldoen.


Evenwel blijft deze firma mij voortdurend lastig vallen met aanmaningen. Wat ik heel vervelend vind! Daarom contacteerde ik per e-mail de lokale Politie. Met het hierboven vermeldde verhaal en de vraag of ik bijvoorbeeld, door bij hen een klacht tegen ECI in te dienen, een einde kan maken aan deze ongewenste brievenstroom.

Politie logoDe volgende dag ontving ik reeds een antwoord. Een commissaris van de lokale politie meldde me dat het aangehaalde geen strafrechtelijk feit is. Het kadert in een koop-verkoop. De man suggereerde om, zo ik er lid van ben of word, me te wenden tot een consumentenvereniging, die enige druk kunnen uitoefenen, en anders tot een raadsman.

De man vervolgde met te melden dat het gerecht, in casu de politie, mij in deze geen verdere hulp kan bieden. Dat dit een burgerlijke zaak is. Dat zij, op mijn verzoek, een proces-verbaal kunnen opstellen, maar dat dit zelfs niet naar het parket wordt gezonden. Het blijft binnen de administratie van de lokale politiepost en er wordt verder niets mee gedaan. Zij doen zelf geen verder onderzoek.

De commissaris sloot af met de melding het spijtig te vinden mij geen positiever nieuws te kunnen brengen.

Met een e-mail terug dankte ik de man welgemeend voor het snel en accuraat antwoord, dat jammer genoeg niet positief was

Verbaasde het antwoord me? Neen, helemaal niet! Het is immers niet de eerste keer dat ik zo een bericht krijg van politie of gerecht. Hiernavolgend nog een voorbeeld.

Van midden mei 2000 tot midden oktober 2001 verbleef ik in het ziekenhuis. Begin oktober 2000 werkte er gedurende korte tijd iemand als gerant in mijn handelszaak, om mij - tijdelijk - te vervangen. Toen hij opstapte, nam deze persoon een groot deel van mijn handelsvoorraad mee. Mijn vrouw diende medio oktober 2000 bij het plaatselijk politiekantoor klacht in wegens verduistering van goederen.

Bij de aanvang van kalenderjaar 2006, richtte ik een schrijven aan het Parket van de procureur des Konings, aan wie de politie, naar eigen zeggen, het Sleeping at work - 000PV eind 2000 had overgemaakt. In die brief verzocht ik de heer procureur om me te melden hoe ver het onderzoek stond, inzake die verduistering van goederen. Feiten waarvan ik het slachtoffer was, die dateren van medio oktober 2000 en waarvan we sinds het neerleggen van de klacht niks meer hadden vernomen.

De procureur des Konings liet mij, een maand of vier later, via zijn adjunct secretaris weten dat hij de eer had mij mede te delen dat hij had besloten het dossier te seponeren. De reden van deze beslissing: andere prioriteiten bij vervolgings- en opsporingsbeleid! Zo staat dat daar, zwart op wit. Voor zover mij bekend werd géén enkele onderzoeksdaad verricht, en dat terwijl de dader bekend is! Wenkbrouw ophalen

>>> op sommige afbeeldingen kan je doorklikken!

14-01-09

Keuzes maken

In het leven moet je dikwijls keuzes maken. Dat is hier niet anders. Zal ik, de mij Duimzuigsterbeschikbare tijd, benutten om iets uit mijn duim te zuigen, zoals dat schoon kind van hiernaast me voordoet, en dat hier dan op mijn blogje plaatsen? Of tik ik, met hetzelfde doel, iets op het leeg blad voor me, dat een relaas brengt van een gebeurtenis uit het heden of verleden, waarvan ik getuige of misschien zelfs een hoofdrolspeler was? Of prefereer ik een artikeltje te schrijven over een maatschappelijk relevant onderwerp of actueel thema?

Of kies ik er toch voor om andere blogjes te bezoeken en hier en daar een krabbel achter te laten, al dan niet in antwoord op een reactie die op mijn eigen blogstek werd nagelaten? De meeste bloggers vinden dit soort van communicatie leuk, en ik ben daarop geen uitzondering. Bovendien kan ik dikwijls eens goed lachen om en goeie mop of een ludiek schrijfsel dat een ander op haar of zijn weblog plaatste. Of geniet ik, vol verwondering en met bewondering van mooie plaatjes (PSP-creaties & andere)  en prachtige foto's. En elke keer ik zo de ronde doe, leer ik wel iets bij. Elke dag één feit of weetje extra, maakt minstens 365 per jaar! Oei, zou er nog genoeg plaats vrij zijn in mijn hersenkwabben, om al die data op te slaan?

Dit schrijfsel had dus eigenlijk tot doel jullie te melden dat je nog eens een dagje zou moeten wachten op een epistel van mij. Maar als ik het zo bekijk, zijn die enkele woorden van verantwoording, in aantal groter geworden dan gepland en zijn ze samen dan toch een eigen verhaal gaan vormen! Hopelijk beleefde je er wat leesplezier aan.