29-05-10

Frans

      

Mijn jongens halen op school niet zo een beste punten voor het leervak 'Frans'. Vooral door een tekort aan studeren. Wat dan weer het gevolg is van hun totaal gebrek aan interesse voor de taal van Molière.

Woordenlijst - 000Om Brian en Austin wat te helpen, heb ik een tijdje geleden oefenbladen gemaakt. Omkaderde en in een vlot leesbaar lettertype getypte lijsten met de meest courante werkwoorden en hun vervoegingen in de onvoltooid tegenwoordige tijd (L'indicatif Présent). Links op die A4'tjes staat een kolom in het Nederlands, rechts daarvan een kolom met de Franse vertaling en daarnaast, dus uiterst rechts, zijn er twee lege kolommen, waarin ze de Franse tekst dienden over te schrijven. Elke dag hebben ze zo een blad voorgeschoteld gekregen. Dat ze, na het (over)schrijfwerk dienden in te studeren. Waarna ik hen mondeling overhoorde over het geheel. Van Nederlands naar Frans en omgekeerd. En, waar nodig gaf ik onthoudtips of hielp ik hen op een andere manier om de stof ingestudeerd te krijgen.

Door het herhaald en volhardend studeren is die kennis inmiddels min of meer volledig opgeslagen in één van de kamertjes van hun grijze hersenmassa. Omdat ik merkte dat dit leersysteem werkt, en de jongens inmiddels redelijk aan de regelmaat waren gewoon geraakt, besloot ik dit dagelijks studiewerkje verder te zetten. Wat geenszins in goede aarde viel bij mijn, allicht door de zuiderse genen in hun bloed, gemakzuchtige tweeling. Maar al bij al viel de tegenstand nog mee. Enkel in de beginfase van de verlenging diende ik wat nare woorden te incasseren.

Woordenlijst - 001Uiteraard diende ik extra werkbladen te maken. Wat ik dus deed. Deze keer liet ik de woordenschat aan de beurt komen. Waarvoor ik Austin zijn werkboek ter hand nam. En er de woorden uithaalde die hij tijdens de afgelopen weken in de lessen Frans had voorgeschoteld gekregen. Toen ik de jongen de eerste avond een eerste blad overhandigde, morde hij slechts een beetje. Nadien had ik de indruk dat hij het niet zo erg, en eigenlijk best wel handig vond dat de leerstof, waar hij zich sowieso doorheen diende te worstelen, op zulk een overzichtelijke manier kreeg aangeboden. Maar het kan ook zijn dat ik mij die zienswijze inbeeldt.

Broer Brian protesteerde. Hij zou wel goed gek zijn, woorden in te studeren die niet in zijn handboek voorkomen! Trachtten de jongen te overtuigen dat de kennis van de Franse vertaling van die handelslexicon, specifiek voor de studierichting die Austin volgt, ook voor hem nuttig kon zijn, daar verspilde ik mijn tijd en energie niet aan. Maar gebruikte ik liever om voor de jongen aparte lijsten te maken, met woorden en uitdrukkingen uit zijn leerboek. Tot tevredenheid van mijn zoon.

French girl - 000Leuk dat de uitgevers van schoolboeken mee evolueren met het veranderd tijdsbeeld. Toch was het in die schoolboeken van mijn jongens tegenkomen van bepaalde woorden, toch even wennen. Damesslipje bijvoorbeeld. La culotte in het Frans. Of sexy. En lichaamsdelen zoals borsten, les seins en poes. Of neen, dat laatste woord stond onder de categorie huisdieren. Goed dat de zeden is veranderd. Want men was in mijn jeugd al te bekrompen. Toch waren er een aantal, niet in onze schoolboeken voorkomende Franse woorden die ik kende omdat ze in onze dialecttaal werden gebruikt. Soutien bijvoorbeeld, waarvan iedereen wist dat dit het kledingstuk is waarmee dames hun boezem ondersteunen en op de juiste plaats houden.

Bepaalde, door de conservatieve goegemeente beschouwd als tot de intimiteit behorende, of zelfs als onwelvoeglijk geachte woorden, ben ik in geen enkele van de voor mijn ogen gepasseerde cursussen tegen gekomen. En later, toen ik de taal gebruikte in het dagelijks leven, heb ik deze woorden ook niet geleerd. Daar was geen behoefte aan. En ze kwamen niet ter sprake in de spreektaal bij privéaangelegenheden. En ook op zakelijk vlak, was er geen nood aan een kennis van het Franse woord voor die items. Althans niet in de sectoren waarin ik actief was. Knipogen

01-01-09

Nieuwjaarswensen

 

Nieuwjaarsbrief - 001Onze tweeling had dit jaar geen nieuwjaarsbrief meer om voor te lezen. In de middelbare school wordt dat niet meer gedaan. Een gemis? Ik weet het niet. Zelf heb ik dat schrijven van die brieven nooit leuk gevonden, want dat moest met de pen gebeuren. En dat kon ik niet, zonder vlekken te maken. Ondanks het gebruik van roze vloeipapiertjes.

Nieuwjaarsbrief - 000

Het voordragen vond ik evenwel nog veel erger. In het ABN, Algemeen Beschaafd Nederlands, oubollige teksten aflezen, of liefst nog: uit het hoofd opzeggen, met woorden die ik in het dagdagelijkse leven nooit gebruikte in de communicatie met mijn ouders, meter en peter. Mensen waarmee ik trouwens nooit wat anders sprak dan het dialect dat ik van hen had geleerd.

Niettegenstaande het bovenstaande, is er toch een tekst van een nieuwjaarsbrief, uit mijn kleutertijd naar ik vermoed, in mijn kopke (inmiddels 'hoofd') blijven hangen. En ik wil jullie deze niet onthouden:

Liefste ouders

Luister naar mijn nieuwjaarsbrief.

O, ik zie U toch zo gaarne.

Daarom wens ik u vandaag

Een zalig en gelukkig jaar

Uw lieve kapoen,

Rudi

Eksaarde, 1 januari weetikveelwelkjaardatisgeweest! 

Elkeen die dit leest wens ik:

Een fantastisch 2009!

 

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000

22-10-08

Bodypainting

Voor de liefhebbers publiceer ik hieronder nog één van mijn zelf in elkaar geknutselde filmpjes, met afbeeldingen die ik her en der heb aangetroffen op het internet. Gelieve je niet te storen aan de Engelstalige titel, tekst en verantwoording. Het betreft hier geenszins een verloochenen van onze eigen Nederlandse taal. Het is trouwens zo dat ik in mijn Nederlandstalige teksten nogal puristisch het gebruik van leenwoorden, en dan vooral vreemde woorden, tracht te vermijden. De vertoonde filmpjes worden echter op internationale videosites geplaatst, waar Engels de voertaal is, vandaar... Lachen