30-01-11

Snelle Cindy

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentKleine Cindy was een groot gevaar als ze in haar sportrolstoel door de gangen toerde van de psychiatrische instelling waar ze verbleef. Ze hield ervan om in volle vaart, op één wiel door de bochten te rijden. En in de lange gangen van het instituut haar snelheid op te drijven tot het maximum. Maar aangezien het dertigjarige meisje niet enkel jong was en knap, maar tevens lief en bovendien gewillig, lieten de andere, voornamelijk mannelijke residenten, haar begaan. Enkelen benutten zelfs haar onbezonnen gedrag als aanleiding om contact te hebben met de schoonheid op wielen. En maakten grapjes met de roekeloze meid.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentOp zekere dag sjeezde Cindy weer eens door de gang, toen, op enkele meters voor haar, plots een deur wijd open werd gegooid. En in het deurgat ‘dikke Jef’ verscheen, die met gestrekte arm en een luide schreeuw, Cindy aanmaande te stoppen. Wat ze gewillig deed, hoewel ze door de plotse stilstand haast uit haar rolstoel en tegen de bolle buik van Jef belandde.

Heb jij wel een licentie voor het rijden met dit vehikel?”,  vroeg Jef op een nors klinkende, vragende toon. Waarop Cindy, schijnbaar geschrokken, in het om haar heupen bevestigde, op haar schoot liggende, tasje begon te graaien en er even later een bijsluiter van één van haar medicijnen uit te voorschijn toverde en dat aan Jef liet zien. Die instemmend knikte en aan Cindy gebaarde dat ze mocht verder rijden. Wat ze uiteraard meteen, met graagte deed.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentNog maar net had ze weer snelheid gemaakt en vloog ze op één wiel de hoek om, toen ‘gekke Willy’ vanuit de Tv-zaal de gang kwam ingelopen om haar, als een echte politieagent, met gestrekte armen de weg te versperren. Ternauwernood kon Cindy een botsing mijden met Willy, die haar met zijn zware stem sommeerde te stoppen en gebood: “Toon mij eens het verzekeringsbewijs van je vierwieler!”

Cindy scharrelde met haar kleine, slanke vingers in haar heuptasje en haalde deze er vrij snel terug weer uit. Met het garantiebewijs van haar gsm tussen de duimen en wijsvingers geklemd. Ze strekte haar armen om het document dichter naar en zichtbaarder voor Willy te maken. Die meteen opzij stapte en teken deed dat alles oké was en Cindy haar rit mocht verder zetten.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentMet een brede glimlach op haar mooie mond, met volle lippen, gaf snelle Cindy, met de handen een fikse draai aan de hoepels van haar rolstoel, zodat ze meteen weer goed op dreef was. Maar eens op topsnelheid, moest Cindy alweer vaart minderen. Want daar kwam ‘Pierke hengst’ uit het niks, de gang ingesprongen. Volledig naakt! En met zijn ‘je weet wel wat’ tussen de handen geklemd. Onmiddellijk gilde Cindy: “Oh neen, toch niet alweer een ademtest?!”

21-05-09

Juist?

Mark Twain - 000

Op Facebook liet ik me meevoeren naar een Engelstalige applicatie die zou achterhalen met welke historische figuur ik gelijkenissen vertoon. Op basis van mijn antwoorden op de meerkeuzevragenlijst, kwam het programma met volgend resultaat op de proppen:

Mark Twain

De echte humorist. Jij bent een persoon die erg open is en rechtuit, die steeds moppen kan tappen, in elke situatie. Je hebt een eenvoudige, doch briljante geest, en je vrolijkt iedereen op, als daar nood aan is. Je houdt niet van problemen, maar je bent er, ten gevolge van jouw grappige opmerkingen, vaak de oorzaak van. Je hebt een groot schrijverspotentieel!

27-02-09

Mag er nog langer met (ons) leed gelachen worden?

Trouwe lezers herinneren zich vast de perikelen bij mijn deelname, eind januari, aan een infomoment rond toegankelijkheid, dat doorging op een ontoegankelijke locatie. Mijn schrijfsels omtrent dat voorval leverden nogal wat reacties op. Ook van buitenblijvenenkele van de daar aanwezige sprekers, de eigenaar van het gebouw, gewone burgers, politici, locale beleidsvoerders... en ook van minister Kathleen Van Brempt, bevoegd voor deze materie.

Van de organisator kreeg ik een belachelijk antwoord. Medeorganisator Enter VZW, de overkoepelende organisatie van toegankelijkheidsbureaus. reageerde totaal niet. Onrechtstreeks kwam ik evenwel te weten dat zij elke verantwoordelijkheid van zich afschuiven. En die krijgen dan ook massa's overheidsgeld om voor gans Vlaanderen de toegankelijkheidsproblematiek te coördineren. Een schande! Wenkbrouw ophalen

Begin februari kreeg ik alweer te maken met een frappant voorbeeld van ontoegankelijkheid, toen ik op een zondagnamiddag met de kinderen ging bowlen. Een verslag van mijn wedervaren, met enkele bemerkingen lees je hier. Wie geïnteresseerd is in het thema, nodig ik graag uit tot het lezen van een essay van mijn hand, een omvangrijk stukje proza, met dezelfde titel, namelijk 'Goed op weg naar integrale toegankelijkheid?'

Het hoeft evenwel niet allemaal saaie theorie te zijn, verslaggeving over kommer en kwel. Lichamelijke beperkingen lenen zich immers uitstekend tot het maken van grappen en moppen. En, zoals ik hier mogelijks reeds eerder orakelde: 'Je wordt pas aanvaard als men grapjes over jou (en/of) je beperking durft te maken!' (≠ uitlachen) Dus wat houdt ons tegen? Lachen

Een man raakte gewond bij een vreselijk ongeval. Hij herstelde wonderwel, maar hield er wel als blijvende handicap de amputatie van zijn beide oren aan over. Als gevolg van deze ongewone handicap, was het feit dat hij geen oren had, voor deze man een gevoelig onderwerp.

Als schadevergoeding ontving de man van de verzekeringsmaatschappij een grote geldsom. Het was steeds zijn droom geweest een eigen zaak te hebben, dus besliste hij met al het gekregen geld deze droom te verwezenlijken en zich een handelszaak aan te schaffen.

Hij kocht een kleine computerfirma met veel groeimogelijkheden, maar realiseerde zich toen dat hij totaal geen kennis had van zaken doen. Dus besliste de man dat hij iemand zou inhuren om zijn zaak te leiden.

Hij plaatste een personeelsadvertentie in diverse kranten en op het internet en koos uit de massa sollicitanten die zich aanmeldden, de drie beste kandidaten en nodigde hen uit voor een interview.

Het eerste interview verliep uitstekend. De man vond dit een fijne kandidaat. Zijn laatste vraag aan deze jongen was: "Merk jij iets ongewoons aan mij?" De jongen antwoordde: "Nu je het vraagt; jij hebt geen oren!" De man werd daarop heel boos en gooide de jongen buiten.

Het tweede interview verliep nog beter dan het eerste. De kandidaat was veel beter dan de eerste. Opnieuw stelde de man om te eindigen dezelfde vraag: "Merk jij iets ongewoons aan mij?" De kandidaat antwoordde: "Ja, jij hebt geen oren!" De man werd kwaad en zette ook deze tweede kandidaat meteen aan de deur.

Toen had het derde interview plaats. Deze derde kandidaat was nog beter dan de tweede; de beste van allemaal! De man was er zeker van dat hij deze kerel wou inhuren. Maar ook nu stelde hij als laatste vraag: "Merk je iets ongewoons op aan mij?" De sollicitant antwoordde: "Ja, ik durf er om wedden dat jij contactlenzen draagt."

Verrast reageerde de man: "Wow! Wat een opmerkingsvermogen! Hoe zie je dat?" De kandidaat barstte in lachen uit en riep buikschuddend en proestend uit: "Jij kan geen bril dragen, omdat je geen oren hebt!"

10-11-08

Hemel of hel? Maakt niet uit, als het er maar warm is!

 

Heaven or hell - 000 (klein)

Sinds ik mijn Christelijk geloof heb afgezworen, en als niet-gelovige verder door het leven rij, kan ik me wat meer vrijheid veroorloven bij het schrijven over thema's als God, het geloof en in het bijzonder de Rooms-katholieke Kerk. Een club van gelovigen, waar ik overigens nog steeds lid van ben, aangezien ik me niet uit hun doopregisters heb laten schrappen. En net dat in de ban doen of excommuniceren, is een gevaar dat je bedreigt indien je als gelovige volhardt in de zonde.

En alleen reeds het verzaken aan het eerste van de 10 geboden, namelijk: 'Boven al bemin één God', kan voor de Kerk als zonde volstaan om je in de ban te doen. Nogal wiedes eigenlijk, omdat je daarmee verzaakt aan de belangrijkste pijler waarop de ganse ideologie van hun godsdienst is gebouwd. Waarschijnlijk begeef ik mij op gevaarlijk ijs, en riskeer ik een heleboel mensen voor het hoofd te stoten, maar toch ga ik hier en nu mijn gedacht zeggen over God en religie. Alsmaar meer groeit bij mij immers het vermoeden dat het bestaan van een opperwezen en een leven na de dood, ontsproten is uit de geest van enkele van onze, in hun tijd heersende, voorvaderen. Als zingeving voor het leven van de mensen en als verklaring voor toentertijd onverklaarbare gebeurtenissen en (natuur)verschijnselen. Opdat de menigte daaronder rustig zou blijven, en bovendien gemakkelijker te manipuleren en in de hand te houden. In de veronderstelling dat deze denkpiste de juiste is, en derhalve de waarheid, dan betreft dit de grootste bedriegerij ooit!

Bestaat God

klik op de foto

Het is mijn rationeel denken dat me tot deze vaststelling leidt. Tegen de meeste morele wetten van de godsdienst heb ik helemaal geen bezwaar. Integendeel zelfs. Morele waarden als respect, eerbied, naastenliefde... om maar enkele te noemen, kan ik volledig onderschrijven. En ik ben de laatste om mensen die geloven in een God, zoals die doorgaans wordt voorgesteld, te trachten op andere gedachten te brengen. Als zij in dat geloof troost vinden en er levenskracht uit kunnen putten, dan respecteer ik dat. Ze kunnen er maar wel bij varen. Maar ze hebben niet het recht om hun gedacht als het enige ware aan andere personen op te dringen. Men mag gerust zijn geloof prediken, maar niet van anderen verwachten, soms neigt het zelfs naar eisen, dat die hen daarin blindelings volgen. Ieder heeft recht op een eigen mening. Respect daarvoor is klaarblijkelijk een morele deugd die dikwijls ontbreekt op het lijstje van godsdienstfanaten.

In het dagelijks leven kom ik dikwijls in aanraking met personen die hun geloof hoe dan ook willen opdringen aan anderen. En die, in plaats van bij het werken aan een betere maatschappij, te starten bij zichzelf en door arbeid het door hen beoogde betere leven (lees: meer materiële welstand) te bekomen, alle vertrouwen leggen in hun geloof. Oprechte devotie en alles wordt door de goede God voor hen geregeld, is hun devies. Daar heb ik nogal wat bedenkingen bij. In de eerste plaats zijn die gelovigen blijkbaar net zozeer als de 'Almachtige' stekeblind voor alle miserie in de wereld, ook onder zeer gelovige medemensen. Voorts lijkt dit mij nogal een gemakkelijkheidoplossing: ze bidden en laten ondertussen de anderen het werk doen. Naderhand plukt men de vruchten van deze laatste hun arbeid en claimen dat dit het resultaat is van hun bidden tot God. Nogal wat zogenaamde gelovigen zijn daarenboven afgunstig van andermans bezit, wat een overtreding is van het 10de gebod!

10de gebod - 000

Er schiet mij plotsklaps een mop te binnen, die ik jullie niet wil onthouden!

Een verpleegster sterft en verzeild, als resultaat van haar vrome aardse leven, in de hemel. Alwaar ze wordt verwelkomt door Sint Pieter. Die is, na zijn jobs van achtereenvolgens apostel van Jezus en (eerste) katholieke paus, uiteindelijk voor eeuwig aangesteld als hemelpoortbewaarder.

Terwijl de dame, of in ieder geval haar ziel, met Sint Pieter de toegangsformaliteiten regelt en verslag uitbrengt over haar net beëindigde leven op aarde, ziet ze over de schouder van Sint Pieter heen een man zitten met een stethoscoop om de nek. Opgewonden vraagt ze: "Die man daar achter u, is dat een dokter?" Sint Pieter kijkt even op, lacht schamper en antwoordt: "Neen, mevrouw, helemaal niet. Dat is God. Die denkt alleen maar dat hij mensen kan helen!"

Wat de Heer betreft, heb ik overigens nog een paar opmerkingen. Hoogmoed is de zonde der zonden, staat ergens in de bijbel geschreven. Deze zonde zou trouwens ook aan de basis liggen van de transformatie van God zijn perfecte engel Lucifer tot Satan, voor wie de hel werd geschapen. Dit terwijl God, alsook zijn enig geboren zoon Jezus Christus, naar mijn bescheiden mening, zelf ook niet vrij waren van enige zelfverheffing!

En de organisatie van die zondvloed, daar stel ik toch ook enkele vraagtekens bij. God zag dat zijn creaties zich niet gedroegen zoals Hij had verhoopt, gaf aan Noach opdracht een ark te bouwen, van elk levend wezen een paar aan boord te nemen, en toen dat geregeld was ging de Schepper over tot executie van alle overige levende wezens. Door hen te laten verzuipen! Wenkbrouw ophalen

Zondvloed - 001 (klein)

klik op de afbeelding voor nog een foto

Van zo een daden komt ook in deze moderne tijd zo nu en dan iets in het nieuws. Gezinsdrama's waarbij een ouder zijn kind van het leven beroofd, omdat het een handicap heeft. Of een jongeman die op straat een aantal mensen neerknalt omdat ze niet de huidskleur hebben die hij prefereert of die Duitser, zijn naam ontglipt me even, die bepaalde groepen mensen van een bepaalde afkomst of geaardheid ook liefst, en bij voorkeur gruwelijk, elimineerde. Naar hun eigen normen, hebben ze allen een geldige reden voor hun daad of daden. De samenleving denkt daar evenwel anders over. In deze gevallen noemt de maatschappij de dader doorgaans (massa)moordenaar!

Na al het voorgaande geschrijf, maak ik op dit ogenblik wellicht weinig kans om na mijn overlijden, voorbij de hemelpoort te geraken. Is daar ten andere al iets gedaan aan de infrastructuur, met het oog op de toegankelijkheid voor de overleden fysiek beperkte personen? Of mag die rolstoel na zo veel jaren trouwe dienst, de ziel van de rolstoeler niet vergezellen bij het ten hemel stijgen? Hem of haar vervoeren naar diens nieuwe en tevens laatste verblijfplaats? Nu ja, het heeft geen zin me daar het hoofd over te breken. Voor een ketter als mij blijft de boel daar ongetwijfeld sowieso potdicht. Jammer? Dat weet ik niet zozeer. Alle dagen rijstepap eten spreekt mij niet direct aan. En steeds met gouden lepels eten is ook niet zonder gevaar. Want als daar door veelvuldig gebruik schilfers van loskomen, dan kan je vergiftigd raken en behoorlijk ziek worden. Dat weet ik uit ervaring. Bij de overgang naar het nieuwe millennium heb ik een ganse fles champagne met goudschilfers leeggedronken. Zat werd ik er niet van, maar wel ziek! Een ganse week zelfs. En wat die engelen betreft. Ze kunnen dan misschien wel mooi en lieftallig ogen, maar ze zijn volgens bepaalde bronnen geslachtloos, dus veel valt daar dan toch niet mee aan te vangen! Knipogen

Angel on cloud - 000 (klein)

Trouwens daar hoog in de wolken is het vast bitter koud, en ik hou net van de warmte. Dus laat mij gerust terechtkomen in de hel. Daar kan ik dan ook nog wat lol beleven bij het trekken aan de duivel zijn  rattenstaart. Dan heb ik toch nog een beetje plezier gehad vooraleer ik opbrand in het vagevuur. Onder het beluisteren van kermismuziek die weerklinkt uit de luidsprekers van de, naar verluid in de onderwereld geïnstalleerde jukebox!

Als God dan evenwel toch zou bestaan, wat ik niet uitsluit, want iedereen kan zich vergissen, hoop ik wel dat Hij niet de menselijke gedaante heeft van een blanke man met lang wit haar en dito baard, maar dat Zij een volslanke sexy zwarte vrouw is met een prachtig rastakapsel!

En die verdraagzame God zal me maar al te graag mijn niet-gelovig zijn vergeven en Sint Pieter opdracht geven om me, met zin of tegenzin, te redden van de verdoemenis, zodat  God me tegen Haar boezem kan drukken. En ik op die manier ook aan de begeerde warmte geraak.

01-09-08

Dikke boekentas

 

ook voor Joris nam het nieuwe schooljaar vandaag een aanvang. Hij zit nu in het vierde leerjaar van de basisschool. Het viel zijn meester op, dat Joris' boekentas toch wel uitermate dik was. En dat er precies ‘leven' in zat. Méér dan in Joris zélf, die er, op deze eerste schooldag  ietwat mistroostig bijliep.

Aangezien er nog helemaal geen boeken of schriften waren uitgedeeld, vroeg de meester zich toch wel af wat Joris allemaal meezeulde in die boekentas. Dus vroeg hij het aan de jongen. "Mijn kat, meester", was het antwoord. "Om het beestje te redden!" "Want", zo vervolgde hij, "bij ons thuis is een jonge loodgieter aan het werk. En toen ik deze ochtend naar school wou vertrekken, hoorde ik hem toevallig tegen mijn mama zeggen: "Eens je zoon naar school is, ga ik je poesje pakken!""

Het jonge volkje is er vandaag dus weer aan begonnen. Aan het nieuwe schooljaar. Daar kon niemand naast kijken. Het was een drukte van jewelste op straat. Wie zelf (nog) schoolgaande kinderen heeft, zal ongetwijfeld op zijn minst getuige zijn geweest van hectische toestanden. Opstaan, wassen, aankleden, ontbijten, boekentas zoeken en dan tijdig de deur uit. Voorwaar géén simpele opdracht voor het jonge volk, na een, doorgaans routinevrije, zomerperiode. En als ouder ben je veelal overmand door onrust en twijfel. Geraakt mijn kind veilig op school en gaat zij of hij het daar probleemloos redden?

ook de media besteedde, naar jaarlijkse gewoonte, ruime aandacht aan de eerste schooldag. Zowel op de Tv als op de radio en tevens in de kranten. Wie trouwens geregeld de huis aan huis bestelde reclamefolders inkijkt, zal gemerkt hebben dat de reclamemakers ons reeds sinds half juli met allerlei ‘terug naar school' aanbiedingen bestookten. Véél tè vroeg!. De jeugd was nog maar pas aan haar rustpauze begonnen, of de commercianten porden hen en hun ouders al aan om een nieuwe boekentas te kopen, of andere schoolbenodigdheden. En liefst nog rond één of ander thema, of met de beeltenis op van één of andere beroemde figuur. Daar mag men immers wat meer voor vragen! Met het aanbieden van schoolkledij, werd gelukkig iets langer gewacht. Tenzij eerdere advertenties aan mijn aandacht zijn ontsnapt.

Je moest dus al gaan overzomeren zijn in Alaska, of ginds op bezoek bij een al dan niet geklede Sarah Palin, om de start op 1 september, en de voorbereiding daarop, te hebben gemist. Hier bij ons was dat dus niet het geval en is alles goed verlopen. Austin en Brian waren vooraf vooral nieuwsgierig naar wat hen te wachten stond op de nieuwe school. Maar aan het eind van hun eerste dag aldaar, waren ze allebei nog steeds tevreden over hun - verschillende - keuze.

In een poging om de ernst van de dag, en de stress die mogelijks bij sommigen nog niet volledig is weggeëbd, te milderen, sluit ik af met nog een mopje.

Op deze eerste dag van het nieuwe schooljaar stelde de meester zichzelf voor en maakte kennis met zijn nieuwe leerlingen. Hij riep hun namen één voor één af en vroeg zijn pupillen de naam en het beroep van hun vader te melden. Toen Patrick aan de beurt was, zei die dat zijn vader Remi heet en van beroep schrijnwerker/opticien is. De meester reageerde verbaasd en vroeg Patrick om verduidelijking. Want schrijnwerker én opticien leek hem maar een rare combinatie! Hij wou dus graag weten welk beroep papa Remi werkelijk uitoefende. Heel fier, maar met een guitige snoet, herhaalde Patrick: "schrijnwerker/opticien. Mijn pa maakt immers houten wc-brillen!"