30-01-11

Snelle Cindy

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentKleine Cindy was een groot gevaar als ze in haar sportrolstoel door de gangen toerde van de psychiatrische instelling waar ze verbleef. Ze hield ervan om in volle vaart, op één wiel door de bochten te rijden. En in de lange gangen van het instituut haar snelheid op te drijven tot het maximum. Maar aangezien het dertigjarige meisje niet enkel jong was en knap, maar tevens lief en bovendien gewillig, lieten de andere, voornamelijk mannelijke residenten, haar begaan. Enkelen benutten zelfs haar onbezonnen gedrag als aanleiding om contact te hebben met de schoonheid op wielen. En maakten grapjes met de roekeloze meid.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentOp zekere dag sjeezde Cindy weer eens door de gang, toen, op enkele meters voor haar, plots een deur wijd open werd gegooid. En in het deurgat ‘dikke Jef’ verscheen, die met gestrekte arm en een luide schreeuw, Cindy aanmaande te stoppen. Wat ze gewillig deed, hoewel ze door de plotse stilstand haast uit haar rolstoel en tegen de bolle buik van Jef belandde.

Heb jij wel een licentie voor het rijden met dit vehikel?”,  vroeg Jef op een nors klinkende, vragende toon. Waarop Cindy, schijnbaar geschrokken, in het om haar heupen bevestigde, op haar schoot liggende, tasje begon te graaien en er even later een bijsluiter van één van haar medicijnen uit te voorschijn toverde en dat aan Jef liet zien. Die instemmend knikte en aan Cindy gebaarde dat ze mocht verder rijden. Wat ze uiteraard meteen, met graagte deed.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentNog maar net had ze weer snelheid gemaakt en vloog ze op één wiel de hoek om, toen ‘gekke Willy’ vanuit de Tv-zaal de gang kwam ingelopen om haar, als een echte politieagent, met gestrekte armen de weg te versperren. Ternauwernood kon Cindy een botsing mijden met Willy, die haar met zijn zware stem sommeerde te stoppen en gebood: “Toon mij eens het verzekeringsbewijs van je vierwieler!”

Cindy scharrelde met haar kleine, slanke vingers in haar heuptasje en haalde deze er vrij snel terug weer uit. Met het garantiebewijs van haar gsm tussen de duimen en wijsvingers geklemd. Ze strekte haar armen om het document dichter naar en zichtbaarder voor Willy te maken. Die meteen opzij stapte en teken deed dat alles oké was en Cindy haar rit mocht verder zetten.

rudivandamme,rolstoeler,handicap,cindy,sportrolstoel,meisje,meid,mop,grap,rolstoel,vehikel,vierwieler,mond,lippen,ademtest,naakt,gsm,rit,politieagentMet een brede glimlach op haar mooie mond, met volle lippen, gaf snelle Cindy, met de handen een fikse draai aan de hoepels van haar rolstoel, zodat ze meteen weer goed op dreef was. Maar eens op topsnelheid, moest Cindy alweer vaart minderen. Want daar kwam ‘Pierke hengst’ uit het niks, de gang ingesprongen. Volledig naakt! En met zijn ‘je weet wel wat’ tussen de handen geklemd. Onmiddellijk gilde Cindy: “Oh neen, toch niet alweer een ademtest?!”

26-04-09

REVA 2009

 

REVA - logoDonderdag jongstleden ben ik naar Flanders Expo geweest, in Gent. Daar had REVA plaats, een tweejaarlijkse informatiebeurs voor personen met een handicap en ouderen. En, zoals naar gewoonte op zulke activiteiten, reed ik, figuurlijk althans, weer een heleboel bekenden en oud-bekenden tegen het lijf.

En, zoals ook wel eens vaker gebeurt, werd ik weer een aantal keer 'herkend'. Zou ik dan toch zo een straatschuimer zijn? Zodat zo velen me kennen van ziens? Nochtans probeer ik, waarheen ik me ook beweeg, dit steeds zo onopvallend mogelijk te doen.

Mooi volk dat daar trouwens rondliep op de beurs. Als al die knappe, lief ogende jonge meisjes, de toekomstige ergotherapeuten, kinesitherapeuten, verpleegkundigen, sociaal assistenten... kortweg de komende generatie werkers in de sociale sector zullen vormen, dan blijf ik graag nog even gehandicapt. Zelfs tot op het einde van mijn leven! ;-)

thumbs-up (klein)Een beeld dat me trof was dat van een klein meisje, naar ik vermoed een jaar of 10 jong. Ze was in het gezelschap van haar mama, haar jongere zusje en een oudere dame, ongetwijfeld haar grootmoeder. Die in een manuele rolstoel zat en door dat kind werd voortgeduwd. En het meisje deed dat duidelijk met heel veel zin!

Het is maar hoe je je kinderen opvoedt. En als ouder, en bijgevolg uitermate belangrijk rolmodel, het goede voorbeeld geeft. Ik kwam dit vrouwelijk kwartet nog een aantal keren tegen. En zag zowel de mama als de kinderen geïnteresseerd kijken naar hulpmiddelen waarin oma leek geïnteresseerd. En de zusjes testten voor haar de looprekjes en andere spullen uit. Met zichtbaar plezier, getuige hiervan de brede grijns op die kindjes hun gezicht.

Stappend meisjeGrappig vond ik het zien van die blinde jongeman, voorzien van een witte geleidestok, die stevig gearmd door een knappe jongedame de beursgangen doorstruinde. Die jongen stapte daar rond in de zaal met een mokkel en de kans is groot dat die kerel niet eens echt benul had van welk een schoonheid er aan zijn zijde hing geplakt. En ik gun hem zonder meer een onontbeerlijke assistente met zulk een schoon figuurtje en mooi aangezicht. Jammer dat hij niet die jaloerse blikken van menig ziende beursganger kon waarnemen, die duidelijk ook wel dergelijk gezelschap zouden appreciëren.

Nog grappiger was mijn toiletbezoek, op het einde van mijn beursvisite. Uiteraard waren die hokjes weer te klein om mijn elektrisch aangedreven wielstoel te herbergen. Aan de mannenkant lukte het al helemaal niet, te wijten aan een wandbeugel die maar niet in opgeklapte toestand wou blijven staan. Aan de kant van de vrouwen was dat euvel er niet, maar ook daar was het hokje sowieso te klein, zodat de toiletdeur diende te blijven openstaan.

Maar daar had de hulpvaardige toiletdame een oplossing voor. Ze zei dat ze er de ADL- assistente zou bijhalen. Voor hen bij wie deze term niet bekend is: dit is een persoon die wordt ingeschakeld om mensen met een beperking te helpen. Dat kan bijvoorbeeld hulp zijn bij het uittrekken of aandoen van een jas en assistentie bij het eten of naar het toilet gaan. Die jonge ADL- assistente was nogal groot en breed gebouwd en zou door voor de openstaande deur te staan het zicht op mij kunnen ontnemen. En dat vriendelijke meisje gaf gevolg aan dat verzoek, zodat ik toch verzekerd van enige privacy, mijn blaas kon ledigen.

waving_hand (animation)Even later stond ik ook nog even in de belangstelling toen mijn aandacht werd getrokken door een levend standbeeldfiguur in een elektrische rolstoel. Jazeker, ook nieuw voor mij, maar dit fenomeen bestaat wel degelijk! Het in een net pak gestoken heerschap, met een hoge hoed op, waaronder een gezicht en haardos als zijnde van plastiek, te zien was, hengelde naar mijn interesse door met één van zijn in witte handschoenen gestoken handen naar me te wuiven. Vriendelijk als ik ben, wuifde ik glimlachend terug. Hij stak zijn duim op, waarna ik hetzelfde deed. En toen kwam die, op een pop lijkende persoon, tot net naast me gereden.

Met een vingertop raakte hij mijn arm aan. Een piep weerklonk. Vervolgens drukte die figuur met zijn wijsvinger zachtjes elders op mijn arm. Weer een piep! Toen gaf hij een tikje op mijn schouder. Maar nu weerklonk er geen geluid. De man keek verbaast en haalde zijn schouders op. Ik volgde zijn voorbeeld. Vervolgens raakte hij, met een verwachtingsvolle blik, nogmaals met zijn vinger mijn bovenarm aan. Weer klonk een piep! Dat toverde een glimlach op het plastic gezicht, en de man stak zijn duim op. Ik deed, zachtjes lachend, hetzelfde.

bigmouth (klein)Toen haalde hij, met een houterig gebaar, een snoepje uit de borstzak van zijn vest. En vroeg met gebaren of ik daar zin in had. Ik knikte van ja. Waarna die kerel het bolvormige snoepje van zijn doorzichtige verpakking ontdeed. Eens hij daar klaar mee was, gebaarde hij me om mijn mond te openen. Wat ik gewillig deed. Vervolgens kneep hij één oog dicht, en nam een pose aan alsof hij dat, naar inmiddels bleek, roodkleurige snoepje, in mijn mond wou gooien.

Ik sloot lachend mijn mond, maar dat kolderiek personage gebaarde me toch weer de mond te openen. Gedwee gaf ik daaraan toe. Waarna hij vanuit alweer dezelfde, op gooien lijkende houding, met het tussen duim en wijsvinger gehouden snoepje, in een boogbeweging het bolletje zoetigheid tot aan mijn lippen bracht, waar ik het dankbaar op mijn tong liet deponeren en vervolgens liet verdwijnen in mijn mond.

Blijkbaar was dit schouwspel interessant genoeg om er foto's van te nemen. Want ik merkte enkele lichtflitsen op van camera's. Dus verschiet niet als je me één dezer dagen met wijd open mond aantreft in een of andere publicatie.

01-04-09

Verzonden

 

1 april 2009 (klein)We gaan even terug in de tijd. Naar 1 april 2004 meer bepaald. Toen viel deze dag een etmaal later dan vandaag op de kalender te zien valt. Op donderdag dus.

Even voor acht uur belde ik de persoon op, die aan het hoofd staat van het team van zelfstandige verpleegkundigen, waarop ik sinds eind 2002, en heden nog steeds, beroep doe voor mijn dagelijkse persoonlijke verzorging.

Quasi in paniek, meldde ik haar met een nerveuze stem dat Brian en Austin al klaar stonden om naar school te gaan, terwijl ik nog ongewassen in bed lag. Haar collega, die werd verondersteld om zeven uur bij me te zijn, was immers nog steeds niet komen opdagen.

Mijn verpleegster klonk hoorbaar verveeld met de situatie en zei onmiddellijk de andere verpleegster te zullen bellen en dan meteen ook weer mij, om me te informeren over wat er aan de hand was. En wat er ging gebeuren.

Luttele seconden later rinkelde de gsm van de verpleegster die me net had gewassen, aangekleed en in mijn rolstoel gezet. Ze stond te gniffelen, maar nam niet op. Een minuut later was het mijn mobieltje dat lawaai maakte. "Ja, sorry hoor, maar ik kan haar niet bereiken." klonk het in mijn oor, "dus zal ik maar onmiddellijk zelf komen!" Waarop ik zei: "Oké, dat is goed. Maar wil je dan eerst even bij de viswinkel passeren om iets voor me mee te brengen?"

Vis - Cartoon - 000  (klein)Zonder enig spoor van argwaan in haar stem, vroeg ze: "En wat dan wel?" Terwijl haar collega, naast me, met haar hand op de mond, stond dubbel gevouwen van ingehouden pret,  spelde ik, met een nog steeds ernstige, vaste stem: "A P R I L vis!"

Nu had de gefopte dame het door, want ze begon hartelijk te lachen en zei: "Ik nam dit jaar speciaal deze dag vrij om niet verzonden te worden, en nu heb ik het potverdorie toch weer aan mijn been!"

09-03-09

Vrijheid, blijheid!


 

Elke dag is er wel een blogger die één of meerdere foto's publiceert, waarop haar of zijn hond staat afgebeeld. Dikwijls zijn dat beeltenissen van hun trouwe viervoeter, terwijl die zich 'ongebonden' in de vrije natuur voortbeweegt.Honden aan de leiband

Vaak vraag ik mij dan af of zij nooit problemen hebben met bos-, veld- of parkwachters, die perse willen en zelfs eisen dat de hond aan de leiband gaat.

Zelf vind ik het nogal onnozel dat een goed opgeleide en dus ook luisterende hond in de natuur niet vrij mag rondlopen. Al die andere, daar aanwezige dieren, hangen toch ook niet vast aan een touwtje?

En de motieven van zij die tegen het loslopen zijn, vind ik belachelijk. De honden zouden bijvoorbeeld Skipper (klein)achter het wild aangaan. Dat is doorgaans niet zo. Als ik met mijn hond Skipper het bos introk, was die altijd opgetogen en blij omwille van alle geuren die ze opsnoof en de sporen die ze kon volgen. Maar slechts uiterst zelden rende ze even achter bijvoorbeeld een konijntje of een haas aan, dat even om de hoek, of uit zijn hol was komen piepen. En dan was het aan mij om haar met een fluittoon tot de orde te 'roepen'.

Wat is er trouwens mis met dieren die achter dieren aanlopen? Dat is toch 'natuur'lijk?! Maar blijkbaar is een deel van het mensdom van mening dat Boswachterhuisdieren moeten worden gediscrimineerd. Wat helemaal niet strookt met mijn opvatting in deze. Zolang je dier niet aan het stropen gaat, is er toch niks aan de hand? En uiteraard moet je wat rekening houden met de seizoenen en er bijvoorbeeld zorg voor dragen dat je hond de beesten niet van hun nest jaagt in volle broedperiode.

Wie zijn hond vrij laat rondcrossen, heeft een behoorlijke controle over het dier, anders lukt zo een ontspannen wandeltocht met je loslopende viervoeter niet. Als ik met Skipper op wandel was, liet ik haar trouwens ook altijd bij mij komen, om aan mijn zij mee te stappen, als we andere wandelaars naderden die lieten blijken niet erg op de aanwezigheid van mijn loslopende hond te zijn gesteld. Waarom die dan geen problemen hadden met de vrij rondwaggelende eenden, of dat koppeltje bosduiven op een boomtak, vroeg ik mij dikwijls af. Wijselijk hield ik echter mijn mond, maar liefst had ik telkenmale uitgeroepen: "Blijf weg uit de natuur als je enkel maar van gekooide en vastgebonden dieren houdt!"

Meer dan eens kwam ik in aanvaring met bos-, veld- en parkwachters. Die me vermaanden omdat ik Skipper niet aan de leiband hield. Mijn argumentatie Skipper (zeer klein)werd nimmer aanvaard. En die ambtenaren hebben de wet achter zich. Die elke burger wordt verondersteld te kennen. Het plaatselijk Politiereglement dat stipuleert dat honden aan de leiband moeten worden gehouden hangt trouwens veelal (verplicht?) goed zichtbaar (?) aan de parktoegang.

In dat verband heb ik een leuke anekdote. In een vrij uitgestrekt bos, ergens in Wallonië, genoot ik van een deugddoende zomerse namiddagwandeling. Skipper liep, als naar gewoonte, los voor mij uit, op het wandelpad. Snuffelend en opgewonden en vrolijk kwispelend met haar pluimenstaart. Ineens stond daar een kerel in een carnavalskostuum voor mij. Dat van boswachter. De man bleek evenwel een echte garde te zijn. Zo bleek uit de badge, die het in het groen geklede personage voor mijn neus drukte. Daar schrok ik helemaal niet van. Van onze Waalse landgenoten kan je immers van alles verwachten. Maar Carnaval in de zomer, dat leek me toch al te bizar. KnipogenVerboden voor honden

Nog een geluk dat ik een paar woorden Frans versta,
want de man zei me in die taal: "Mijnheer, aan den entree van dit domein hangt een groot bord, waarop staat dat honden hier niet zijn toegelaten!" Nors liet hij daarop volgen: "Kan u niet lezen, dan?" Waarop ik repliceerde: "Ik wel mijnheer, maar mijn hond niet! "

16-10-08

Beeldende kunst

Beeldende kunst is niet echt mijn 'ding'.Ik heb daar blijkbaar geen verstand van. Wat evenwel niet wil zeggen dat ik deze kunst niet apprecieer. Integendeel zelfs. Dikwijls sta ik vol bewondering voor wat creatieve personen uit hun mouw  kunnen toveren en met hun handen produceren. Of zelfs, door bijvoorbeeld personen met lichamelijke beperkingen, met mond of voeten. En zeker niet te vergeten, die kerel die als kunstenaar onsuccesvol was, tot hij, onder de naam Pricasso, begon te schilderen met zijn penis!

Penis painter

klik op de foto voor een extra afbeelding

Wat ik echter helemaal niet begrijp, is dat het resultaat van het geklieder van een peuter of kleuter, op een blad papier, wat prachtig kan zijn, NIET als kunst wordt beschouwd. Terwijl hetzelfde, door een artiest met naam, geproduceerd, dat wel is. Zogezegd omdat daar dan een idee achter zit, en bij die kleine niet. Veronderstelt men. Knipogen

Het aanschouwen van beeldende kunst kan mij van tijd tot tijd dus wel behagen. Een schilderij, een tekening, een foto, een beeld, grafiek.... En als het even kan, dan leer ik ook graag de persoon achter het kunstwerk kennen. Liefst persoonlijk, als het enigszins mogelijk is. Indien die persoon reeds het tijdelijke leven voor het eeuwige heeft geruild, lukt dat uiteraard niet. Maar wel bijvoorbeeld ter gelegenheid van een expositie met werk van een nog levende kunstenaar.

En om te genieten van een kunstwerk, maakt het voor mij niet uit of dat dan gemaakt werd door een bekende artiest of door een nobele onbekende. Mooi is mooi!

Bodypaint - 000

Voor twee kunstvormen heb ik bijzonder veel interesse. En ontzettend veel bewondering en respect voor de artiesten die deze kunst produceren, alsook voor de personen die de huid van hun lichaam laten fungeren als canvas. Waar ik het over heb is BODYPAINTING en TATOEAGES.

Voor wie uit de oertijd stamt, en vandaag pas uit een eeuwenlang coma ontwaakt, even een verduidelijking. Bodypainting is het beschilderen van het menselijk lichaam met artistieke motieven. Al dan niet geheel naakte modellen, met veel geduld, worden kunstig beschilderd. De artiest creëert naar goed vermogen een kunstwerk, dat enkele uren later onder een douche met warm water wordt weggespoeld en, via de afvoerpijp, in de goot verdwijnt. In het beste geval is een foto of een filmpje van het eindresultaat, het enige tastbare dat overblijft. Dappere kunstenaars die daarmee kunnen leven!

Tatoeage(s) - 000

Ook een tatoeëerder moet moedig zijn, maar dan vooral net omdat zijn werk blijvend is! Een tatoeage is immers een versiering van het lichaam met onder de opperhuid aangebrachte inkt. Die kan dus niet zomaar weggewist worden zoals bij een linnen doek of bovenop de huid aangebrachte inkt. Men denkt dus best ook lang genoeg na vooraleer een tatoeage te laten zetten. En kiest voor de uitvoering van de job bij voorkeur een ervaren professionele artiest uit met een goede reputatie, en gespecialiseerd in het gekozen type tattoo.

Een hobby van mij is het aan elkaar kleven van foto's in een levendige diamontage, op bijpassende muziek, waarvan het resultaat dan als filmpje wordt bewaard. Volgens sommigen behoort ook dit soort van creaties, tot het domein van de beeldende kunst. Wat mij betreft, zijn jullie vrij in je oordeel hieromtrent. Maar ik hoop wel dat je mijn werkjes kunt appreciëren. Van mijn bodypainting filmpjes heb ik er reeds eerder een tweetal op deze weblog geplaatst. Vandaar dat ik hieronder mijn eerste tatoeage filmpje presenteer. Met deze, enkele jaren geleden gemaakte eersteling, was het mijn intentie een overzicht te geven van wat er zoal aan tatoeages bestaat. Er worden verschillende types getoond, gaande van kleine, sobere, door de amateur op zijn eigen lichaam gezette exemplaren, tot kwalitatieve, professioneel aangebrachte, volledige lichaamsdelen bedekkende meesterwerken.

 

 

Druk desgewenst op de pauzeknop, want de beelden wisselen nogal snel. Aangezien ik zo veel mogelijk foto's wou tonen, in één filmpje. Later ben ik daar op teruggekomen. Maar dat merk je wel als je naar mijn weblog blijft komen. En deze niet door één of andere puriteinse censuurcommissie van het wereldwijde web wordt gehaald! Om dat te vermijden, hou ik trouwens, in navolging van de oudgelovigen, steeds mijn vingers gekruist. Wat het typen enorm bemoeilijkt! Stom hoe je als atheïst toch vatbaar kan zijn voor (bij)geloof. Lachen 

Fingers crossed - klein

16-09-08

Bloot tandvlees en ander naakt

Mijn elektrische tandenborstel is stuk. Het is er zo één die opereert middels voeding door twee batterijen. Een deel van de borstelhaartjes staat op een rond deeltje, dat normaliter cirkelbewegingen maakt, als je het apparaat aanschakelt. Maar nu dus niet méér, zélfs niet met nieuwe batterijen.

Toen de verpleegkundige van dienst me deze ochtend mijn tandenborstel aanreikte, niet wetende dat deze niet meer functioneert, vroeg ik of zij even wou zoemen. Ze keek me verwonderd aan, maar op haar hoede, want ze kent me inmiddels, en zei "Wablief?", waarop ik antwoordde: "Even zoemen, alsjeblieft. Want dit ding doet het niet meer, en het poetsen zelf lukt me wél manueel, maar er gelijktijdig het vertrouwde geluidje bij maken is nogal moeilijk!"

Elektrische tandenborstel

Dat poetsen doe ik trouwens op een nogal speciale manier. Liggend op mijn bed neem ik de tandenborstel in mijn linkerhand en stop het stuk met het borsteltje in mijn mond, waarna mijn verpleegkundige het apparaatje aanswitcht. Vervolgens beweeg ik de borstel over al mijn tanden. Nu het, gewoonlijk automatisch roterende borsteltje, stil blijft staan, ben ik (tijdelijk) overgestapt op een ander systeem. Minutenlang mijn uiterst beperkt functionele linkerhand, links en rechts bewegen, naar onder en naar boven, dat lukt me niet. Dus hou ik de borstel stil in mijn mond, tegen mijn tanden aan en beweeg mijn hoofd in alle mogelijke richtingen, teneinde alle delen van mijn gebit te reinigen. Nog een geluk dat ik er zelf niet hoef op te staan kijken, want ik vermoed dat het nogal een gek zicht is.

Na het poetsen zuig ik, met een ingekort rietje, water uit een bekertje, dat me wordt aangereikt, gorgel en spuw de smurrie weer uit via het rietje, in een ander, ook al voor me gehouden, bekertje. Deze routine herhaal ik twee keer, waarna ik met een frisse mond en een stralend gebit aan de dag kan beginnen. Een detail dat ik belangrijk vind, maar dat had je allicht al begrepen uit mijn profielfoto op netlog.

Rudi (funny pig) II

Nu mijn elektrische tandenborstel stuk is, weet ik dus meteen weer waar ik mijn geld kan aan besteden. Was die tandenborstel nu een maand eerder uitgevallen, dan had ik er ééntje vermeld op het verlanglijstje voor mijn verjaardag, en was ik mogelijks gered van een aankoop met eigen centen. Alhoewel, dat zo begeerde busje stond er wél op, en werd me ook door niemand cadeau gedaan. Huilen

ECI heeft me al onmiddellijk geantwoord. Een kort, zakelijk bericht. Waarin een Nederlandse dame, met een andere naam dan de vorige keer, dus allicht een andere persoon, zich in naam van de boekenclub verontschuldigt voor het ongemak. En meldt dat het helaas niet mogelijk is om een afhaalopdracht te noteren voor hun Belgische leden. En vervolgt met de uitnodiging om gerust contact met hen op te nemen, indien ik verder nog vragen mocht hebben. Het bericht werd afgesloten met een vriendelijke groet.

 

ECI Magazine

Daar moet ik het dus mee doen. Ik gun mezelf even de tijd om te beraden over de volgende te nemen stap. Er zijn immers diverse opties. Ondertussen is het nieuwe clubmagazine gearriveerd. En mogelijks ga ik toch weer iets bestellen. Misschien wel het boek ‘Een gebit zonder eind'.

Ook op het online sociaal netwerk, genaamd netlog, blog ik. Daar moet je ook maar eens gaan kijken, en vooral ‘lezen'. Er staan twee berichten op waarin ik mijn gal spui over de hypocriete bekrompenheid waarmee men me ondermeer beknot in mijn artistieke vrijheid. En bekijk ook eens het bodypaint filmpje in het bericht volgend op dit. Door ondergetekende in elkaar geflanst. Maar zie dat je niet ziek of blind of anderszins gehandicapt wordt, van al het bloot vlees dat je zal (menen te) ontwaren.

Bodypaint