06-08-09

Eenzame harten met een reukje aan

 

Hier in Lokeren, mijn woonplaats, bevinden we ons voorbij het midden van een tiendaagse feestweek. Terwijl ik één van de voorbije dagen zo op mijn eentje richting feestzone en aanverwant geruis reed, bedacht ik mij dat het toch wel triest is om vast te stellen dat we ons met zo velen op deze gigantische, bijna uitgedoofde ster bevinden, maar het toch vrij moeilijk is om gelijkgestemden te vinden.

En dan heb ik het niet over de reeds door de maatschappij afgeschreven types, waar ikzelf toe behoor. Dat is hoe je het ook draait of keert een aparte categorie. Maar waar ik aan dacht zijn fysiek gezonde mensen. Voor wie het duidelijk ook niet steeds eenvoudig is om vriend(inn)en te vinden, laat staan een partner.

Lonely heart - 001,(small)Zo nu en dan luister ik met een half oor naar een 'Eenzame harten' programma op de radio. Daarin hopen mensen via het in de ether komen met een voorstelling van zichzelf, aan een geschikte partner te geraken. Liefst een 'all-in' exemplaar dat zowel een knuffelmaatje is, als een hobbykameraad, een beste vriend(in), een sekscompagnon en zo meer. Ze zeggen dat evenwel meer omfloerst, op een andere manier en niet met deze woorden, maar ik leid er toch het voorheen gemelde uit af.

Opvallend is wel dat het nagenoeg altijd perfecte mensen zijn die op zoek gaan naar een levensgezel. Ze presenteren zichzelf als niet onknap, dus knap. Of zeggen dat ze er, zonder te willen opscheppen, goed uitzien. Voorts zijn ze sociaal, vriendelijk, sportief, hebben een aardig inkomen en zo meer. Niks dan goeds!

Nu begrijp ik dat heus wel enigszins. Als je op de radio wereldkundig maakt dat je een onverzorgde luie, vette papzak bent, die graag in zijn neus peutert, geregeld met één van zijn vingers in de oren kotert, gewillig scheten laat en slechts van ondergoed wisselt als er op de onderbroek die hij aanheeft geen plaats meer is voor verse remsporen, houdt van het eigen okselzweet en niet smakelijk kan eten zonder goed hoorbaar te smakken... dan zijn je kansen op succes bij je zoektocht naar 'de ware" allicht reeds bij voorbaar verkeken.

Althans, zo vermoed ik. Want ik heb er geen idee van of en hoeveel mensen er vallen voor zulke gore vunzigaards. Wie weet zijn dit soort individuen , in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou verwachten, misschien wel immens populair. Knipogen

Bij de melding, door partnerzoekers van mannelijke kunne, dat kinderen welkom zijn, stel ik me ook wel eens vragen. Want wie garandeert je dat er achter die zich netjes voorstellende heer geen heimelijke pedofiel schuil gaat? Die via de mama aan zijn (excuseer me voor de uitdrukking) 'gerief' tracht te geraen? Maar kom, laat ons positief denken. Zijn geaardheid kiest men niet. Dat komt van hier boven, of uit de genen van onze voorouders. En als dat heerschap een niet praktiserende pedo is, dan valt dat misschien nog mee.

Laatst was het weer zover. Tijdens het programma hing er een dame aan de lijn. Enfin, ze benoemde zichzelf als zijnde een 'meisje' van 31 lentes jong. Sociaal, goedlachs, verzorgd... het ganse rijtje passeerde de revue. Van het vrouwmens dat onder het weinig originele pseudoniem 'Anoniempje' haar eigen zelve aanprees. Ze gaf de luisteraars, en vooral de potentiële kandidaten onder hen, nog mee halflang zwart haar te hebben en 1m72 groot te zijn. En omdat ze in haar korte leven al te vaak was bedrogen wou ze nu kennis maken en naderhand liefst meer, met een jongen die vooral 'eerlijk' moest zijn.

Waarbij ik mij onwillekeurig de voorstelling maakte van die griet die voor de keuze werd gesteld scheep te gaan met een doodeerlijke rosse dikzak met sproeten op zijn gezicht en twee scheve voortanden in zijn muil en een afgetrainde vrouwenversierder met een gezicht als was het een soapacteur, die niet eens weet dat het woord 'eerlijkheid' bestaat, laat staan dat hij een voorbeeld zou zijn voor deze deugd. Terwijl toch hij allicht zou worden uitgekozen. Wenkbrouw ophalen

Op de vraag van de presentatrice wat ze het liefste doet, antwoordde het 'meisje': "Een terrasje doen, een gezellig cafeetje opzoeken, samen een glaasje wijn drinken op  de bank.". En toen de omroepster polste naar nog andere hobby's, bezigheden of interesses, was het antwoord: "Ja, ik hou van koken, uit eten gaan, een pintje drinken, gaan borrelen bij vrienden..."

Dat wijf was potverdorie een zich dik vretende bacchante, een gulzige zuipster! En voor zo een mensen maken ze dan publiciteit op de openbare radio! Pedo's &  vraatzuchtige alcoholistes! "Waar gaat dat heen?" zo vraag ik mij af. En wie het antwoord hierop weet mag mij dit altijd doormailen. Of, zo je het nummer hebt van mijn mobieltje, zelfs SMS'en! Dank bij voorbaat! Lachen

01-07-09

De avonturen van Rudi, zonder Co

 

Neen, ik ben niet geveld door de zon of in een diepe zomerslaap gezonken. En ook niet fysiek van de aardbol verdwenen,  Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett, Michael Jackson en een resem andere mensen en dieren achterna.  Neen, het zou wat al te gortig zijn om net nu ik een nieuwe rolstoel heb en terug enigszins mobiel ben, het tijdige te ruilden voor het permanente einde.

De reden voor mijn verminderde activiteit alhier is te wijten aan het feit dat ik mijn een beetje moest reorganiseren, als rechtstreeks gevolg van het sinds zaterdagochtend op reis vetrekken van mijn huisgenoten. En ik mocht inderdaad niet mee. Mijn bijdrage aan hun vakantietrip blijft beperkt tot het meefinancieren van de reis. Nochtans was ik ook wel graag eens een tijdje weg 'gegaan' van mijn vaste verblijfsstek. Helaas... Wenkbrouw ophalen

Doorheen de jaren las ik in zo vele publicaties keer op keer dat ieder mens nood heeft en recht op seks en vakantie. Wat ik ervaar in mijn omgeving is dat men er blijkbaar, ter wille van de eigen gemakkelijkheid en gemoedsrust, vanuit gaat dat ik de uitzondering ben op de regel. Wat dus een totaal foute veronderstelling is. Want het is niet omdat ik met mijn willoos lichaam in een invalidenkarretje rondcross, dat ik geen noden, verlangens noch gevoelens heb. Die heb ik wel degelijk.

Maandagnamiddag reed ik naar het oudercontact op Brian zijn school. Als rolstoeler had ik het zalige genoegen buiten op de koer de leerkrachten van mijn kind te mogen spreken. Het gebouw is immers helemaal niet voorzien op zich op wielen voortbewegende medemensen.

Met het prachtige weer op die dag, was die, in wezen schandelijke ontoegankelijkheid, voor één keer geen straf, geen vernedering, maar daarentegen een zegen. Ik hoefde, in tegenstelling tot andere ouders immers niet in een, allicht door de warmte bevangen gang te gaan zitten vooraleer in een wellicht even muf klaslokaal te worden ontvangen. Neen, zalig in de schaduw van een boom vond ik mijn plekje!

Toen ik, in afwachting van een onderhoud met zijn klastitularis, door een mevrouw, naar ik vermoed werkzaam op het secretariaat van de school,  het rapport van zoon Brian kreeg overhandigd, dit met een bang hart opende en tot mijn grote vreugde het A-attest aantrof, raakte ik zowaar geëmotioneerd.

Gelukkig waren er geen vreemden in mijn onmiddellijke buurt, want door de emotie overmand zou spreken even moeilijk zijn geweest. Had ik dit nieuws op mijn eentje thuis vernomen, ik had waarlijk gehuild van opluchting en blijdschap. Jammer dat ik deze vreugde niet onmiddellijk met een naaste kon delen.

Een dag later was Austin zijn school aan de beurt. Per e-mail had ik met zijn klastitularis afgesproken, even voor de middag, in een lokaal op het gelijkvloers. Want ook deze school blinkt uit in haar ontoegankelijkheid voor minder mobiele medemensen.

De juf stond me al op te wachten... achter een gesloten deur. Het was dus geen slecht idee geweest om niet zonder assistente te komen, want anders had ik weer schoon alleen voor de deur kunnen staan wachten tot ik een passant kon aanspreken met het verzoek die deur voor me te openen. Met het gevaar dat ik, eens binnen, met de deur achter me dichtgeklapt, als een rat in de val had gezeten als daar niemand te bespeuren viel. Maar dat doemscenario viel me dus gelukkig niet ten deel. En ook hier ving ik een A- attest. Hoera!

Dol van vreugde ging ik, vooraleer huiswaarts te keren, een ritje maken. Onderweg at ik, in een schaduwplekje bezijden een verkeersarme straat, en met uitzicht op de spoorweg, mijn meegenomen boterhammen op. Eenzaam en alleen, want mens noch dier was te bespeuren in die buurt. Maar ik was in goed gezelschap: mijn eigen zelve! Knipogen

Op weg naar huis reed ik langsheen een verpauperde volksbuurt. Uit de tegenovergestelde richting kwam een wijkagent aangereden, die even nadien de straat dwarste en zijn bromfiets parkeerde ter hoogte van een rijhuisje op de hoek. Terstond hield ik halt, want mogelijks kreeg ik aanstonds wel een interessant tafereel te zien. Met mijn GSM in de hand, veinzend dat ik aan het telefoneren was, hield ik nauwlettend de agent in het oog. En was benieuwd welk schouwspel zich zo meteen in mijn gezichtsveld zou afspelen

De man, die zijn helm op het hoofd hield, belde aan bij het hoekhuis. Ging vervolgens twee stappen achteruit en wachtte af. Niemand deed open. Anderhalve minuut later zette de politiebeambte terug een stap naar voor en drukte met gestrekte arm op de bel.

Korte tijd later ging de deur langzaam open en verscheen er in de deuropening een knappe, niet al te grote griet van naar ik schat halfweg de twintig, met het lange blonde haar opgestoken in een dot. Het naakte lichaam nauwelijks bedekt doof een minuscule bikini! Blijkbaar gegeneerd hield ze één arm voor haar boezem. Nochtans had ze volgens mij weinig te verstoppen, want voor zover ik het vanuit mijn positie kon zien was het wicht aan de voorkant zo plat als een vijg. Wat evenwel niks afdoet aan haar schoonheid!

De agent wees met zijn rechterarm naar het wel een halve meter hoog staande gras en onkruid in het amper enkele vierkante meters groot voortuintje en de vele op elkaar gestapelde, barstensvolle huisvuilzakken die ook al voor de woning een plekje hadden gekregen. Het meisje maakte met haar vrije arm wat gebaren en ik zag haar ook bevestigend met het hoofd knikken. Allicht beloofde ze de wijkagent de vuilnis op te laten ruimen en de voortuin een beetje te fatsoeneren.

Blijkbaar volstond dat voor de agent, want de man kroop terug op zijn brommertje en reed er vandoor. Toen hij me gepasseerd was, borg ik mijn mobieltje weg. Dat voorwenden aan het bellen te zijn, was immers niet meer nodig. En dat schone mokkel was al lang terug in haar huurhuisje verdwenen. En lag allicht alweer te zonnen op haar terras of koertje of in haar achtertuin. Lachen

07-05-09

Omgaan met zieken

 

Vaak hoor je dat mensen niet op bezoek durven gaan bij iemand die ernstig ziek is, recent een zwaar fysiek letsel opliep of pas een dierbare verloor. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ga dan, en zwijg! Of zeg die persoon gewoon dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar ga er heen. Je komst op zich, zegt al genoeg. Je aanwezigheid is wat telt!

CrimiclownZelf weet ik meestal ook niet wat te zeggen in zulke situaties. En heb ik ook die, vaak terechte vrees dat wat ik zeg, verkeerd zal worden begrepen. Dan zwijg ik liever. En wacht ontspannen af, wat de ander zal zeggen. Als die al iets zegt. Gewoon een beetje bij elkaar vertoeven, desnoods zonder veel gepraat, moet ook kunnen! Trouwens, bij een tweede bezoek komt het meestal veel minder moeizaam tot een conversatie. Omdat je gesprekspartner dan doorgaans beseft dat je eerste visite niet zomaar een beleefdheidsbezoekje was. Of een visite uit nieuwsgierigheid.

Een dikke twee jaar geleden was ik ernstig ziek. Al mijn levensfuncties vielen het één na het ander uit en oorzaak noch remedie konden worden gevonden. Zelfstandig ademen lukte niet meer, een machine na het van me over, en enkel een infuus kon mijn lichaam van voedsel voorzien, want sondevoeding lukte niet. Mijn longfunctie faalde volledig en ik leek ten dode opgeschreven.

Vooraleer ik me, toen nog in een iets betere toestand, in het ziekenhuis liet opnemen, had ik aan mijn thuisverpleegkundigen,  mijn assistentes en mijn kinesist beloofd om hen van mijn conditie op de hoogte te houden. Dus ook toen ik, meer dood dan levend, op de dienst intensieve zorgen lag te zieltogen, trachtte ik nog steeds mijn belofte na te komen om wekelijks iets te laten weten. Mijn gewoonte er geen doekjes om te winden, zond ik hen een Sms'je met de melding dat 'mijn toestand uitzichtloos leek en dat ik ten einde raad was'.

Of ik dit bericht naar iedereen heb verzonden, dat kan ik me niet herinneren. En of ze allen antwoordden, evenmin. Maar dat laatste hoefde ook niet. En dat verwachtte ik ook niet. Maar hoopte ik mogelijks wel, want dagen- en nachtenlang met je volle verstand op een dienst intensieve zorgen vertoeven, in een schijnbaar hopeloze situatie, is allesbehalve een lachertje, zo kan ik je verzekeren.

Verpleegster - 000Dus lag ik, na het verzenden van dat berichtje, toch enigszins verwachtingsvol te staren naar mijn GSM. Hopend dat dit mobieltje spoedig een geluidje ten gehore zou brengen, ten teken dat er een bericht was ontvangen. Hoe lang dat wachten duurde, dat weet ik niet meer. Maar op een gegeven moment ontving ik een berichtje van één van mijn verpleegsters, dat me zeer trof omwille van zijn eenvoud en oprechtheid. De juiste woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen, maar het was iets in de trant van: "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" en dan allicht, "ondanks alles toch het beste gewenst" of iets dergelijks.

Geen aanmoediging voor iets waar ik zelf geen invloed op had. Geen hoopgevende woorden, die op dat moment hol en ijdel zouden hebben geklonken.

Met die negen woorden, heeft die verpleegster mij een mooi deel laten zien van zichzelf en haar persoonlijkheid! Die "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" zijn de mooiste en meest gepaste woorden die iemand mij ooit in een dergelijke situatie heeft gezegd of geschreven. Want ik vond er steun in. Ik was niet meer alleen met mijn gevoelens van onmacht en niet meer wetend hoe te reageren op wat er met me gebeurde.

Uiteindelijk heeft mijn lichaam zich toch hersteld. Maar dat hadden jullie allicht reeds begrepen. Want anders was ik nooit in staat geweest dit epistel, letter voor letter in te typen, en hier aan jullie te presenteren. De details van mijn wonderbaarlijke genezing en al wat er aan voorafging en nadien plaatsvond, vertel ik jullie wel eens op een ander moment. Maar onthoudt de moraal van het huidige verhaal en pas het intuïtief toe in jullie dagelijks leven. Merci! Lachen

01-04-09

Verzonden

 

1 april 2009 (klein)We gaan even terug in de tijd. Naar 1 april 2004 meer bepaald. Toen viel deze dag een etmaal later dan vandaag op de kalender te zien valt. Op donderdag dus.

Even voor acht uur belde ik de persoon op, die aan het hoofd staat van het team van zelfstandige verpleegkundigen, waarop ik sinds eind 2002, en heden nog steeds, beroep doe voor mijn dagelijkse persoonlijke verzorging.

Quasi in paniek, meldde ik haar met een nerveuze stem dat Brian en Austin al klaar stonden om naar school te gaan, terwijl ik nog ongewassen in bed lag. Haar collega, die werd verondersteld om zeven uur bij me te zijn, was immers nog steeds niet komen opdagen.

Mijn verpleegster klonk hoorbaar verveeld met de situatie en zei onmiddellijk de andere verpleegster te zullen bellen en dan meteen ook weer mij, om me te informeren over wat er aan de hand was. En wat er ging gebeuren.

Luttele seconden later rinkelde de gsm van de verpleegster die me net had gewassen, aangekleed en in mijn rolstoel gezet. Ze stond te gniffelen, maar nam niet op. Een minuut later was het mijn mobieltje dat lawaai maakte. "Ja, sorry hoor, maar ik kan haar niet bereiken." klonk het in mijn oor, "dus zal ik maar onmiddellijk zelf komen!" Waarop ik zei: "Oké, dat is goed. Maar wil je dan eerst even bij de viswinkel passeren om iets voor me mee te brengen?"

Vis - Cartoon - 000  (klein)Zonder enig spoor van argwaan in haar stem, vroeg ze: "En wat dan wel?" Terwijl haar collega, naast me, met haar hand op de mond, stond dubbel gevouwen van ingehouden pret,  spelde ik, met een nog steeds ernstige, vaste stem: "A P R I L vis!"

Nu had de gefopte dame het door, want ze begon hartelijk te lachen en zei: "Ik nam dit jaar speciaal deze dag vrij om niet verzonden te worden, en nu heb ik het potverdorie toch weer aan mijn been!"

13-11-08

Allesbehalve perfect

Nu dat zaakje hier goed draait, heb ik mezelf al meer dan eens de vraag gesteld of ik niet beter eindelijk toch eens één en ander zou doen om de opmaak van mijn blog te verfraaien. Professionelere foto's plaatsen bijvoorbeeld, in plaats van de exemplaren die er nu op staan. Foto's die zonder poeha getrokken zijn met een budget camera en dito mobieltje. En waar ik uit het digitale beeld de weergave van mezelf heb geknipt.

Of dat ik misschien die in stukken ingescande karikatuur, die Nesten jaren geleden van me maakte op de hoek van twee straten, eens opnieuw moet inscannen, en een beetje bijwerken, zodat de weergave wat duidelijker is. En wellicht zou een aanpassing van de standaard teksten, banners, lettertypes en zo meer ook wel wenselijk zijn. En de basislay-out vervangen door een eigen ontwerp, zou mijn weblog helemaal uniek maken!

Niet perfect - 001 (klein)


Klik hier voor nog meer onvolmaaktheid

In alles streef ik naar perfectie, zonder evenwel te verlangen dit ideaal te bereiken. En wat mijn weblog betreft, bedenk ik me dat het amateurisme van de beelden, wat zich uit in allesbehalve perfecte foto's, de realiteit van ons aards bestaan symboliseert. Niks of niemand is perfect. Uiteraard ook ik niet. Naast ongetwijfeld enkele mindere karaktertrekjes (toch wel, hoor! ;-)), heb ik persoonlijk ook nog een waslijst aan fysieke fouten. En de maatschappelijke thema's die ik behandel,  belichten meestal ook de mindere kanten, de gebreken en fouten van en in onze samenleving. Daarom zou mijns inziens, een naar perfectie ogende weblog, in een te schril contrast staan met mezelf en met de inhoud van  mijn blogs.

De essentie van deze weblog, mijn teksten, die moeten wel goed zijn. Zo goed als mogelijk zelfs. Naar vorm en inhoud. Al zal ikzelf de eerste zijn om toe te geven dat er dikwijls nog aan gesleuteld kan worden. Maar aangezien deze weblog een eenmansactiviteit is, ben ik de enige die de teksten herleest en bovendien is mijn tijd gelimiteerd, waardoor er weinig ruimte overblijft voor het herschrijven of aanvullen van bepaalde, mindere passages. Derhalve blijft mijn weblog nog wel even zoals het leven zelf: allesbehalve perfect!

Niet perfect - 002 (cartoon)

27-10-08

Mijn gedacht!

Net geen 2.500 motorrijders namen gisteren deel aan de 17de Herfstrit van de Moerzeekse Hartrijders. Met het vehikel waarmee ik mij noodgedwongen de godganse dag verplaats, viel ik aardig uit de toon tussen al die prachtige, veelal zware motoren. Maar ik was wel de enige persoon die met zijn machine binnen in de sporthallen mocht rondcrossen! Zo zie je maar dat je zelfs uit iets, dat op het eerste zicht enkel ellende uitstraalt, toch ook nog je voordeel kan halen. Lachen

Hartrijders

In de als inkomhal ingerichte kleine sporthal van 'De Wuiten' was dé attractie te vinden op het standje van sponsor 'Motorkledij TRACK' uit Waasmunster. Daar was een kunstenares aan het werk, met airbrush en penseel. De dame gebruikte deze en andere attributen om een, ei zo na naakte jongedame een motorpak, met alles erop en eraan op het bevallige slanke lichaam te verven. Op de afbeelding hieronder zie je het resultaat.  De foto waarbij dat schoon kind op mijn schoot zit, ga ik hier niet publiceren. Kwestie van problemen thuis te vermijden. Of misschien ook wel omdat die prent enkel in mijn fantasie bestaat?! Knipogen

Bodypainting

Ondanks de mindere opkomst kon 's avonds, door de peter van de club Marijn De Valck, toch een cheque van 12.000 Euro worden overhandigd aan de 'Vlaamse Vereniging Autisme'. Een mooi bedrag, mijn gedacht!

Terwijl men in de sporthal het opruimen aanvatte, installeerde ik me, als gast van bestuurslid en sponsor, Paul Weyn, in de cafetaria, voor de gelegenheid omgetoverd tot VIP bar. De klok aan de wand duidde 19u aan. Een beetje later zat ik aan een tafeltje, vanwaar die wandklok niet meer zichtbaar was. Toen ik even de tijd controleerde op mijn mobieltje, merkte ik dat het reeds na 21u was. Wat ging te tijd toch snel! Blijkbaar hadden die twee gevoerde gesprekken meer tijd in beslag genomen dan ik dacht. Wat later vroeg mijn zoon wanneer we naar huis zouden rijden. "Binnen een dik half uur", meldde ik hem. "Om 22u komt het busje, zo heb ik afgesproken met de chauffeur!". Waarop Austin me zei dat het dan wel nog anderhalf uur zou duren voor we zouden vertrekken! Waarop ik me realiseerde dat ik de klok van mijn GSM nog niet had aangepast aan het winteruur! Het zou al te belachelijk zijn geweest als ik daar tevergeefs een uur te vroeg op dat busje had staan wachten! Lachen

Herfstrit 2008 Sticker (klein)

Klik hier voor een verslag en foto van de rit, in de regionale pagina's van het online Nieuwsblad.