03-06-09

Eindelijk!

 

Gedurende drie jaar leverde ik een verbeten strijd tegen die klootzakken van de mutualiteit die weigerden tegemoet te komen in de aanschaf van een nieuwe rolstoel omdat hun medisch adviseur van mening was dat ik er geen recht op had. En omdat ik, omwille van deze onheuse beslissing, een beetje te veel van mijn kloten maakte tegen die kerel en de ziekenbond, verzonnen die onverlaten ook nog een reden om mijn invaliditeitsuitkering te beknotten.

Via de arbeidsrechtbank heb ik moeten bewijzen dat die kerel en zijn werkgever het NIET bij het juiste eind hadden. En gelijk gekregen ook. Gelukkig maar, want ik heb al lang geen vertrouwen meer in het gerecht, en nog veel minder in de gerechtigheid ervan.

Aangezien ik gedurende al die jaren geen uitzicht had op het moment waarop mijn tot op de draad versleten rolstoel zou worden vervangen, diende ik hem zoveel mogelijk te sparen. Met als gevolg dat ritjes naar een buurgemeente werden geschrapt. 's Avonds nog eens rond de blok rijden om een frisse neus te pakken en inspiratie op te doen eveneens. Ook fietstochtjes met de kinderen behoorden tot het verleden, net zozeer als het regelmatige bibliotheekbezoek. En bezoekjes aan de wekelijkse woensdagmarkt en de rommelmarkt op zondag werden herleid tot een minimum. Om maar enkele voorbeelden te geven.

Die hufters van mijn ziekenbond, behorende tot de katholieke zuil, waren er dus de oorzaak van dat ik de laatste jaren slechts een fractie van de activiteiten en verplaatsingen heb kunnen doen die ik voorheen wel deed. En in alle gelederen van die organisatie was men op de hoogte van het leed dat door hun houding, mijn reeds zwaar beladen gezin en mij nog extra werd aangedaan. Want ik richtte menig vriendelijk schrijven tot talloze personen van 'mijn' ziekenbond. Want uit ervaring wist ik reeds dat de piste via de rechtbank TIJD en GELD zou kosten. Wat ik dus hoopte te vermijden.

IJdele hoop evenwel. Menselijkheid en mededogen zijn blijkbaar geen deugden die bij het Christelijke geloof horen. Nochtans dacht ik in de lessen godsdienst iets anders onderwezen te zijn. En tijdens de in het verleden veelvuldig door mij bijgewoonde misvieringen meende ik ook een ander geluid te hebben gehoord. Maar waarschijnlijk heb ik toen dus niet goed geluisterd. Dat kan best, want na mijn kleutertijd was ik eigenlijk niet zo erg meer geïnteresseerd in sprookjesverhalen.

Wat ik van de kant van de mutualiteit te horen kreeg was dat ik blij mocht zijn het fundamenteel recht te hebben om een formeel geschil als dit aan te vechten. Mocht ik meer lef hebben dan zou ik daar aan toevoegen: "en de economie een zetje te geven door juristen, magistratuur en zo meer werk te verschaffen."

Rudi in zijn Meyra Optimus IIUiteindelijk heb ik van de rechter over de ganse lijn GELIJK gekregen. Zodat ik sinds een aantal dagen met een nieuwe rolstoel rond rijd. Hiernaast te zien. De ogen schijnbaar gesloten houden is klaarblijkelijk een gewoonte van me. Weliswaar enkel als ik wordt gefotografeerd. Tijdens het rijden houd ik ze steeds spiedend geopend!

Ben ik nu blij? Neen. Want deze rolstoel, waar ik dagdagelijks gemiddeld 15 uur in doorbreng, heb ik kunnen kiezen uit slechts 3 modellen. Uiteraard worden er meer verschillende modellen gefabriceerd. Maar die hebben geen RIZIV-goedkeuring, een voorwaarde om een tussenkomst van deze organisatie te bekomen. Over de manier van samenstellen van de lijst der hulpmiddelen die voor een gedeeltelijke terugbetaling in aanmerking komen, heb ik ook mijn bedenkingen, maar daar ga ik hier geen woorden aan vuil maken. Want vuile woorden zijn vies. En van vieze dingen hou ik helemaal niet.

Inderdaad, je hebt het daarnet goed gelezen: 'gedeeltelijke' terugbetaling. Want, voor een immobiel persoon als ik nochtans onontbeerlijke opties zoals bijvoorbeeld elektrisch verstelbare beensteunen, worden als "luxe' beschouwd. In mijn geval betekent dit dat er een goeie 2.500 Euro aan voor mij noodzakelijke opties, uit eigen zak dient te worden betaald. Tenzij het Vlaams Agentschap voor personen met een handicap, het VAPH, vroeger bekend als 'het Vlaams Fonds', wil tussenbeide komen. Laat het me hopen!

Gisteren kreeg ik als toemaatje vanwege mijn advocaat een 'staat van erelonen en onkosten' in deze zaak. Maar liefst een kleine 3.100 Euro. Waarvan de tegenpartij door de rechter veroordeeld werd tot het betalen van een belachelijke som van 248,64 Euro rechtsplegingvergoeding. Een bedrag waarvoor een beetje advocaat nog niet eens het bed uit komt.

Begrijp me dus helemaal niet verkeerd. Mijn advocaat rekent me geen Euro te veel aan. Maar deze zaak toont eens te meer aan hoe ONRECHTVAARDIG deze rechtsstaat is. Want ik ben meermaals de verliezende partij. Jarenlang heb ik mij slechts uiterst beperkt kunnen verplaatsen. Dat ik vroeg of laat gelijk ging krijgen stond voor mij vast, gezien het sterk en sluitend dossier. Maar de onzekerheid over het 'wanneer' en wat het uiteindelijk zou kosten zorgde voor een zware psychische druk. En vooral de beperkte verplaatsingsmogelijkheden met mijn kroost baarde mij zorgen. En nu ik terug mobiel ben zijn mijn kinderen pubers, die er inmiddels geen behoefte meer aan hebben om met hun vader van hot naar her te rijden. De verloren jaren kunnen dus nooit meer worden gerecupereerd.

Het inkrimpen van mijn uitkering had gevolgen voor de financiële situatie van ons gezin. En wel in die mate dat mijn echtgenote een extra job aanvatte. Want we moesten inmiddels toch rondkomen! Nu de ziekenbond werd veroordeeld tot betaling van het ten onrechte niet uitgekeerde bedrag, zal dit allicht verloren moeite zijn geweest, want waarschijnlijk verdwijnt alles als belastinggeld in de staatskas.

Ook goed voor een ander is het feit dat mijn nieuwe rolstoel pas drie jaar na de voorziene hernieuwingtermijn werd afgeleverd. In plaats van binnen twee jaar opnieuw recht te hebben op een ander vehikel, moet het RIZIV mij dit nu pas vijf jaar van heden toestaan.

Waar is de vergoeding voor alle tijd en energie die ik noodgedwongen in dit dossier heb moeten steken. En voor alle slapeloze nachten? Voor de geleden morele schade? Voor de 1.500 Euro herstellingskosten aan mijn oude rolstoel die ik met eigen middelen heb moeten betalen. Uitgaven die er niet zouden geweest zijn als ik tijdig en rechtmatig had beschikt over een nieuw exemplaar. Heb ik er in deze zaak uiteindelijk iets bij gewonnen? Neen, slechts verkregen waar ik recht op had. Zonder extra's. Althans niet in de positieve zin. Waar moet ik trouwens dat geld om mijn advocaat te betalen vandaan toveren? De meeste mensen maken zich momenteel op om op reis te gaan. Mijn gezin kan beginnen bezuinigen en sparen voor de Euro's om mijn raadsman te betalen voor het behandelen van een kwestie die er nooit één had mogen zijn. Pesterijen om de sociaal zwakken klein te houden, noem ik het! Justitie is enkel goed en betaalbaar voor de rijken.

En hoe zit het met de tegenpartij? Die verlaat met opgeheven hoofd, zonder scrupules en straffeloos het strijdtoneel! Die hebben immers niks gewonnen, maar ook niks verloren. En worden niet gesanctioneerd voor de fouten die ze maakten. Dat beetje gerechtskosten is een peulschil voor zulk een organisatie. En het zijn bovendien hun leden die er gezamenlijk voor opdraaien, dus wat zou het hen deren...?

Ben ik boos? Neen, helemaal niet. Woedend ben ik! Met recht en rede, mijn gedacht! En moest ik weten dat dergelijk onrecht enkel mij werd aangedaan, dan zou ik er mij nog mee kunnen verzoenen. Het is nu eenmaal een feit dat ik een schlemiel ben, een pechvogel pur sang, Dat voortdurend tegenslag hebben is mijn niet te ontlopen lot, en daar leef ik mee. Ongefrustreerd, maar gelaten, volgens mij de aangewezen manier om met dergelijk gegeven om te gaan.

Jammer genoeg ben ik evenwel NIET de enige persoon die dergelijke schandalige onbillijkheid te beurt valt. Al te vaak komt het voor en veel te veel mensen ondergaan een soortgelijk lot. En gaan psychisch, fysisch en/of financieel  ten onder aan hetgeen hen onterecht wordt aangedaan! Als dit de democratie is, dan kan ik enkel concluderen dat deze, zoals de ongewassen kloten van een hond, danig stinkt!

En doen 'onze' politici er daadwerkelijk iets aan om dergelijke onrechtvaardigheden uit ons rechtssysteem te bannen? Neen, zo blijkt uit de praktijk. Of althans veel te weinig. "We willen wel, maar we kunnen niet" is een vaak gehoorde uitspraak. Tja, als zij het niet kunnen, wie dan wel?

Ondertussen vult het klootjesvolk gedwee een bolletje op achter de koeketine die zichzelf op haar voordeligst aanprijst op de verkiezingsaffiches of de kandidaat die het meest rad van tong is en er daardoor veelal in slaagt de mensen een rad voor de ogen te draaien. Het staat elkeen vrij mij van het tegendeel bewijs te leveren. In voorkomend geval zal ik met graagte mijn mening herzien en mijn excuses aanbieden.

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000