24-08-09

Een jaartje erbij


Er valt niet aan te ontsnappen, hé! Je kan het feit negeren, maar dat neemt niet weg dat het er is. En dat gebeurt wat gebeurt, of je het nu graag hebt of niet. Elk jaar vergroot het cijfer dat je leeftijd aangeeft met één. Bij mij staat de teller inmiddels op 43. Binnen een zone die men vroeger wel eens de 'middelbare' leeftijd durfde te noemen. Tegenwoordig is een jonge veertiger echter dikwijls nog een actieve, vitale persoon. En eigenlijk behoor ook ik tot deze groep, maar ik kan er zo verdomd weinig van in de praktijk brengen.

Girl in blue (small)Als ik een Duitser zou zijn, scheef ik nu vast 'scheisse!' Alhoewel de meeste Duitse jonge veertigers allicht vaker het Engelse 'shit' in de mond zullen nemen. Figuurlijk althans, wel te verstaan. Nochtans zou zo een Duitse 40'er met Engelse stront in zijn bakkes, vast een leuk en grappig plaatje opleveren. Maar ik ben geen Duitser en hou helemaal niet van uitwerpselen in de mond, zelfs niet als vloek.

Girl in blue II (small)Dus hou ik het, om mijn woede te uiten over dit saaie, passieve, uitzichtloze bestaan, maar bij 'godverdomme'. Waarmee ik, naar ik meen, een inbreuk pleeg op het 2de gebod. Welke straf gaat me voor deze godslastering nu weer worden opgelegd? Heb ik ze niet reeds allemaal cadeau gekregen? Of is ons Heer inventief genoeg om me alsnog te verrassen met een nieuwe nare surprise? Knipogen

Dat dit jaar de herdenking van mijn geboortedag op een blauwe maandag valt, komt dus heel goed uit. Want ik voel me nogal blauw en mistroostig. En omdat ik geen recente foto heb van mijn eigen zelve in compleet blauwe outfit, misbruik ik deze gelegenheid met graagte om dit schrijfsel te verfraaien met een paar foto's van in een blauwe tenue geklede meisjes.

Maar om toch iets persoonlijks te kunnen presenteren, heb ik een gedichtje geschreven. Iets amateuristisch welteverstaan, want dit is helemaal niet mijn specialiteit. Nochtans gebeurt al mijn rijmen en dichten, geheel en al zonder mijn gat op te lichten. Maar dat is eerlijk gezegd en vanzelfsprekend uitsluitend letterlijk te interpreteren en dan nog bij gebrek aan enige optie. Knipogen


Drieënveertig


Er is er weeral eentje bij

Dat maakt me echter droef noch blij


Maar drukt mijn neus wel op het feit

Dat mijn leven er één is zonder veel jolijt


Doordat ik kleine attenties zeer waardeer

Lijkt het vast alsof ik niet de behoefte heb aan toch iets meer


Meestal en heel graag toon ik

Aan elkeen mijn sarcastisch humoristische blik


Maar vrijwel niemand ziet

Mijn eindeloze eenzaamheid en stil verdriet


Vandaag, morgen en tot het eind van mijn leven

Mag iedereen mij dus genegenheid, vriendschap en liefde geven


En wil je proberen om me helemaal te strikken

Tracht dan een euthanasieset of een busje voor me op de kop te tikken


Dan kan ik van deze maatschappij die soms is zo koud

Waarin ik leef met een lichaam dat door een ander zijn fout

niet meer optimaal kan functioneren

zodat het merendeel der mensen mij niet meer wil accepteren

Kiezen voor, je raadt het al,

Hetzij afscheid nemen van dit tranendal

Het aardse leven dus de rug toekeren

Of in het andere geval er net ten volle in participeren


Rudi, 24 augustus 2009

 

06-08-09

Eenzame harten met een reukje aan

 

Hier in Lokeren, mijn woonplaats, bevinden we ons voorbij het midden van een tiendaagse feestweek. Terwijl ik één van de voorbije dagen zo op mijn eentje richting feestzone en aanverwant geruis reed, bedacht ik mij dat het toch wel triest is om vast te stellen dat we ons met zo velen op deze gigantische, bijna uitgedoofde ster bevinden, maar het toch vrij moeilijk is om gelijkgestemden te vinden.

En dan heb ik het niet over de reeds door de maatschappij afgeschreven types, waar ikzelf toe behoor. Dat is hoe je het ook draait of keert een aparte categorie. Maar waar ik aan dacht zijn fysiek gezonde mensen. Voor wie het duidelijk ook niet steeds eenvoudig is om vriend(inn)en te vinden, laat staan een partner.

Lonely heart - 001,(small)Zo nu en dan luister ik met een half oor naar een 'Eenzame harten' programma op de radio. Daarin hopen mensen via het in de ether komen met een voorstelling van zichzelf, aan een geschikte partner te geraken. Liefst een 'all-in' exemplaar dat zowel een knuffelmaatje is, als een hobbykameraad, een beste vriend(in), een sekscompagnon en zo meer. Ze zeggen dat evenwel meer omfloerst, op een andere manier en niet met deze woorden, maar ik leid er toch het voorheen gemelde uit af.

Opvallend is wel dat het nagenoeg altijd perfecte mensen zijn die op zoek gaan naar een levensgezel. Ze presenteren zichzelf als niet onknap, dus knap. Of zeggen dat ze er, zonder te willen opscheppen, goed uitzien. Voorts zijn ze sociaal, vriendelijk, sportief, hebben een aardig inkomen en zo meer. Niks dan goeds!

Nu begrijp ik dat heus wel enigszins. Als je op de radio wereldkundig maakt dat je een onverzorgde luie, vette papzak bent, die graag in zijn neus peutert, geregeld met één van zijn vingers in de oren kotert, gewillig scheten laat en slechts van ondergoed wisselt als er op de onderbroek die hij aanheeft geen plaats meer is voor verse remsporen, houdt van het eigen okselzweet en niet smakelijk kan eten zonder goed hoorbaar te smakken... dan zijn je kansen op succes bij je zoektocht naar 'de ware" allicht reeds bij voorbaar verkeken.

Althans, zo vermoed ik. Want ik heb er geen idee van of en hoeveel mensen er vallen voor zulke gore vunzigaards. Wie weet zijn dit soort individuen , in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou verwachten, misschien wel immens populair. Knipogen

Bij de melding, door partnerzoekers van mannelijke kunne, dat kinderen welkom zijn, stel ik me ook wel eens vragen. Want wie garandeert je dat er achter die zich netjes voorstellende heer geen heimelijke pedofiel schuil gaat? Die via de mama aan zijn (excuseer me voor de uitdrukking) 'gerief' tracht te geraen? Maar kom, laat ons positief denken. Zijn geaardheid kiest men niet. Dat komt van hier boven, of uit de genen van onze voorouders. En als dat heerschap een niet praktiserende pedo is, dan valt dat misschien nog mee.

Laatst was het weer zover. Tijdens het programma hing er een dame aan de lijn. Enfin, ze benoemde zichzelf als zijnde een 'meisje' van 31 lentes jong. Sociaal, goedlachs, verzorgd... het ganse rijtje passeerde de revue. Van het vrouwmens dat onder het weinig originele pseudoniem 'Anoniempje' haar eigen zelve aanprees. Ze gaf de luisteraars, en vooral de potentiële kandidaten onder hen, nog mee halflang zwart haar te hebben en 1m72 groot te zijn. En omdat ze in haar korte leven al te vaak was bedrogen wou ze nu kennis maken en naderhand liefst meer, met een jongen die vooral 'eerlijk' moest zijn.

Waarbij ik mij onwillekeurig de voorstelling maakte van die griet die voor de keuze werd gesteld scheep te gaan met een doodeerlijke rosse dikzak met sproeten op zijn gezicht en twee scheve voortanden in zijn muil en een afgetrainde vrouwenversierder met een gezicht als was het een soapacteur, die niet eens weet dat het woord 'eerlijkheid' bestaat, laat staan dat hij een voorbeeld zou zijn voor deze deugd. Terwijl toch hij allicht zou worden uitgekozen. Wenkbrouw ophalen

Op de vraag van de presentatrice wat ze het liefste doet, antwoordde het 'meisje': "Een terrasje doen, een gezellig cafeetje opzoeken, samen een glaasje wijn drinken op  de bank.". En toen de omroepster polste naar nog andere hobby's, bezigheden of interesses, was het antwoord: "Ja, ik hou van koken, uit eten gaan, een pintje drinken, gaan borrelen bij vrienden..."

Dat wijf was potverdorie een zich dik vretende bacchante, een gulzige zuipster! En voor zo een mensen maken ze dan publiciteit op de openbare radio! Pedo's &  vraatzuchtige alcoholistes! "Waar gaat dat heen?" zo vraag ik mij af. En wie het antwoord hierop weet mag mij dit altijd doormailen. Of, zo je het nummer hebt van mijn mobieltje, zelfs SMS'en! Dank bij voorbaat! Lachen

22-04-09

Prestatiedruk en zelfdoding bij kinderen

 
Desperate boy - 001D
e kwaliteit van ons onderwijssysteem is één van de beste in Europa, zelfs van de wereld, zo wordt her en der beweerd. En ik wil dat best geloven. Toch maak ik mij de bedenking of de lat niet te hoog wordt gelegd. Is de prijs die dient betaald te worden voor dat al dan niet vermeend en in noodzakelijkheid betwistbaar onderwijsniveau, niet te hoog?

Want als je vaststelt hoeveel jongeren er bij ons kampen met psychische problemen, en je, om de oorzaak daarvan te achterhalen even dieper spit dan het oppervlakkige, dan kom je tot de vaststelling dat een laag zelfbeeld er vaak de grondslag van is.

Verbaast kan men niet zijn bij het constateren hiervan. Heden ten dage wordt ieder westers kind, vanaf een steeds jongere leeftijd, onder druk gezet om goed te presteren. Zowel thuis, als op school, alsook in de sportclub of bij een andere vrijetijdsbesteding.

Vaak stel ik mij de vraag of al die ouders, al die onderwijzers, al die trainers, ooit stilstaan bij de essentie van hetgeen ze doen of willen gedaan krijgen. Een kind kennis bijbrengen, Girl pills (klein)technische en praktische vaardigheden aanleren. En waar het de sport betreft, zou dit in de eerste plaats een uitlaatklep moeten zijn voor de fysieke energie die een kind in de klas of thuis niet kwijt raakt. Om afwisseling en ontspanning moet dit draaien. Gezond amusement, zowel op fysisch als op psychisch vlak. Roepen, schreeuwen, onder druk zetten en vernederen is dus uit den boze, doch wordt schijnbaar door de op resultaat toegespitste goegemeente probleemloos aanvaard.

Beseffen al die mensen dan niet dat elk kind anders is, elkeen andere talenten heeft. En dat die jonge mensen niet altijd zin hebben en er doorgaans niet de noodzaak van inzien om steeds te presteren naar best vermogen, voortdurend het uiterste te halen uit hun mogelijkheden. Herkennen die volwassenen dergelijke gevoelens niet uit hun eigen leven? Of zijn ze allen dom?

Sommige kinderen lopen flink in het gareel. Zijn strebers, willen steeds de beste en de eerste zijn. Slechts enkelen hebben daar voldoende talent voor, krijgen de kans om dat te bewijzen en hebben daarenboven voldoende geluk om te slagen in hun opzet. De rest valt uit de boot. Niet zelden gefrustreerd en gedesillusioneerd. En zij die beperktere mogelijkheden hebben kunnen het zelfs helemaal vergeten!

Daar komt nog bij dat het zogezegd falen van het kind, ook de ouder triest stemt. Niet zelden omdat ma of pa hun eigen gemiste kansen zo graag hadden zien waargemaakt door hun nakomelingen. Dat heeft tot gevolg dat het kind zich helemaal beroerd voelt. Wat in extreme gevallen zelfs leidt tot (een poging tot) zelfdoding.

Teen - pills (klein)Zelfdoding door kinderen en jongeren. Het is iets dat niet zou mogen voorkomen in onze maatschappij! En toch komt het vaker voor dan men voor mogelijk houdt. Bij tieners en tot 25-jarigen is suïcide immers de op één na belangrijkste doodsoorzaak.

En met ouder worden betert het er niet op. Integendeel! In de leeftijdscategorie van 25 tot 50 jaar blijft zelfdoding zelfs pertinent in de top 2 staan van doodsoorzaken! Bij mannen tussen de 25 en de 49 jaar is het sterfteoorzaak nummer 1. Bij vrouwen is dat het geval voor de leeftijdscategorie van 25 tot 39 jaar. België heeft, na Finland, het hoogste percentage zelfdodingen van Europa. Preventiecentra becijferden dat vermoedelijk één op de tien Vlaamse tieners zichzelf pijn doet of een poging tot zelfdoding onderneemt.

Minder egocentrisme, meer aandacht voor elkaar, minder na-ijver en prestatiedrang, zou mijns inziens die cijfers behoorlijk kunnen naar beneden brengen. Maar ik geef onomwonden toe dat ik op dat vlak mogelijks te naïef ben door te geloven dat zulk een leefgemeenschap ooit te realiseren valt. Nochtans is het die hedendaagse ingewikkelde, op prestatie en succes gerichte samenleving die veel van dit leed veroorzaakt.

Naar onze kinderen toe dient men zich de vraag te stellen wat prioritair is. Prestatiezucht, overdreven ernst en ijveren naar succes. Of een kind gewoon een kind te laten zijn en het speels, guitig en onbezorgd aan zijn eigen tempo te laten uitgroeien tot een mooi en tevreden mens? Ik kies voluit voor het laatste!

25-11-08

Iedereen gehandicapt!

Nogal wat mensen hebben een zintuiglijke beperking. Zij kunnen niet of minder goed horen of zien. Dikwijls kan dit gebrek voor een groot stuk verholpen worden door het dragen van respectievelijk een hoorapparaat of een bril. Een alternatief voor het laatst vermelde hulpmiddel zijn lenzen.

Beugel - 000 (klein I)

Heel wat kinderen dragen, om hun gebit te corrigeren, tijdelijk een orthese. De tandarts noemt dit een beugel. Menig persoon heeft een tandprothese, doorgaans kunstgebit genoemd. Ook steunzolen worden vaak voorgeschreven voor kleine en grote mensen met een voetafwijking. Zelfs sporters maken er dikwijls gebruik van, in functie van een optimale drukverdeling en een betere loopstand.

Een aantal van de voormelde beperkingen en bijhorende hulpmiddelen zijn sociaal aanvaard. Niemand maakt er ophef over, staart je aan of sluit je uit omdat je een bril draagt. En buiten een zeldzame onnozelaar die haar of hem ermee pest, slaat niemand acht op een kind met een beugel in de mond. Sommigen vinden dit zelfs schattig staan. En die steunzolen in de schoenen vallen al helemaal niet op. Net zo min als de contactlenzen die een persoon in heeft.

Disabled people - 000

Iemand met een ernstige mentale beperking of een zware fysische beperking, of een combinatie van beide, loopt, strompelt, al dan niet met krukken, of rijdt zich in haar of zijn rolstoel, willens nillens uiteraard meer in de kijker. Daar is geen ontkomen aan. Ook een blinde of slechtziende kan zijn witte geleidestok niet als toverstaf gebruiken om deze vervolgens te doen verdwijnen. En geleide- en hulphonden trekken ook de aandacht. Maar toch zijn ook hun baasjes en alle personen met ernstige beperkingen, levende wezens zoals ieder van ons. Met evenveel recht op respect en op een waardig leven. En aanvaarding door hun medemensen, van zichzelf en van hun hulpmiddelen, als daar zijn rolstoel, rollator, scooter, geleidestok, krukken, beugels...

Ben je fysiek helemaal in orde, of denk je dat te zijn, dan heb je mogelijks je te kleine of net te grote neus, over het hoofd gezien. Of je te dikke poep, of dat kuthaar op je hoofd, waar spijts vele pogingen van jou en je kapper, geen model is in te krijgen. De mens heeft zichzelf niet geschapen, dus elk van ons heeft wel een schoonheidshandicap. En deze kan een belangrijke invloed hebben op je sociale contacten. Al is het maar omdat ze je onzeker maakt.

En anders heb je misschien wel een ontwikkelingsstoornis, een spraak- of een taalstoornis, of lig je psychisch compleet in de knoop, wat ook een ernstige hindernis kan zijn, vooral als het blijvend is. Ongetwijfeld ben ik nog één en ander vergeten. Maar als je het lijstje nu al eens overloopt, dan zou het al moeten lukken dat er niks tussen staat dat op jou van toepassing is. Je gaat het misschien niet graag horen, maar neem het gerust van me aan: het zijn allemaal handicaps!

Wordt nu niet depressief of voel je niet in de grond geboord door mij. Dat is wel het laatste dat ik zou willen! Wees integendeel blij dat je geen uitzondering bent, in deze wereld van naar lichaam en/of geest imperfecte mensen, Want het komt er inderdaad op neer dat iedere persoon wel in meer of mindere mate een fysieke of mentale functiebeperking heeft. Elke persoon heeft wel een aangeboren of opgelopen blijvende hindernis, die doorgaans wordt aangeduid met de stigmatiserende term 'handicap'.Diversiteit - 000

In de inclusieve maatschappij, waar velen met mij naar streven, en waarin elke persoon belangrijk is, ongeacht afkomst, huidskleur, religie of wat dan ook, en naar waarde wordt geschat, op basis van wat zij of hij wél kan, zijn de grote of kleine fysieke of mentale functiebeperkingen van ieder individu van ondergeschikt belang. In deze verdraagzame samenleving zal niemand ooit worden uitgesloten omdat zij of hij onvoldoende of geen beperkingen heeft. Neen, ook die persoon zal door de groep worden aanvaard. Net dat gebrek aan een beperking is dan diens beperking, wat de persoon in kwestie dan ook weer even speciaal maakt als de anderen. Globaal gezien is in deze ideale open, mondiale leefgemeenschap iedereen gelijk, heeft elkeen beperkingen en is derhalve iedereen gehandicapt!

 

13-11-08

Allesbehalve perfect

Nu dat zaakje hier goed draait, heb ik mezelf al meer dan eens de vraag gesteld of ik niet beter eindelijk toch eens één en ander zou doen om de opmaak van mijn blog te verfraaien. Professionelere foto's plaatsen bijvoorbeeld, in plaats van de exemplaren die er nu op staan. Foto's die zonder poeha getrokken zijn met een budget camera en dito mobieltje. En waar ik uit het digitale beeld de weergave van mezelf heb geknipt.

Of dat ik misschien die in stukken ingescande karikatuur, die Nesten jaren geleden van me maakte op de hoek van twee straten, eens opnieuw moet inscannen, en een beetje bijwerken, zodat de weergave wat duidelijker is. En wellicht zou een aanpassing van de standaard teksten, banners, lettertypes en zo meer ook wel wenselijk zijn. En de basislay-out vervangen door een eigen ontwerp, zou mijn weblog helemaal uniek maken!

Niet perfect - 001 (klein)


Klik hier voor nog meer onvolmaaktheid

In alles streef ik naar perfectie, zonder evenwel te verlangen dit ideaal te bereiken. En wat mijn weblog betreft, bedenk ik me dat het amateurisme van de beelden, wat zich uit in allesbehalve perfecte foto's, de realiteit van ons aards bestaan symboliseert. Niks of niemand is perfect. Uiteraard ook ik niet. Naast ongetwijfeld enkele mindere karaktertrekjes (toch wel, hoor! ;-)), heb ik persoonlijk ook nog een waslijst aan fysieke fouten. En de maatschappelijke thema's die ik behandel,  belichten meestal ook de mindere kanten, de gebreken en fouten van en in onze samenleving. Daarom zou mijns inziens, een naar perfectie ogende weblog, in een te schril contrast staan met mezelf en met de inhoud van  mijn blogs.

De essentie van deze weblog, mijn teksten, die moeten wel goed zijn. Zo goed als mogelijk zelfs. Naar vorm en inhoud. Al zal ikzelf de eerste zijn om toe te geven dat er dikwijls nog aan gesleuteld kan worden. Maar aangezien deze weblog een eenmansactiviteit is, ben ik de enige die de teksten herleest en bovendien is mijn tijd gelimiteerd, waardoor er weinig ruimte overblijft voor het herschrijven of aanvullen van bepaalde, mindere passages. Derhalve blijft mijn weblog nog wel even zoals het leven zelf: allesbehalve perfect!

Niet perfect - 002 (cartoon)

04-11-08

In de eerste plaats jongeren!

Handen (logo) (klein)

UNICEF België heeft eind vorig jaar, samen met jongeren met een handicap, het rapport voorgesteld: 'Wij zijn jongeren in de eerste plaats'. Uit een bevraging van meer dan 300 jongeren met een beperking, in de leeftijdsklasse van 12 tot 18 jaar, kwam deze stelling, een smeekbede zou ik het willen noemen, immers als voornaamste bekommernis en aandachtspunt naar voren.

Kind met handicap - cartoon - 001

Onze maatschappij heeft jammer genoeg de neiging om personen in hokjes te stoppen. In te delen en te beoordelen op basis van bijvoorbeeld hun uiterlijke kenmerken of zichtbare gebreken. Dit stigmatiseren is kortzichtig, onrechtvaardig en kwetsend voor hen die er het slachtoffer van zijn. En zeker indien dit gebeurt bij kinderen, jeugd en jongvolwassen. Net zoals hun gezonde, valide leeftijdsgenoten, willen ook zij 'gewoon' bij de groep horen, deel uitmaken van de uitbundige meute, niet opvallen, maar opgaan in het geheel. Maar dat wordt hen helaas maar al te vaak niet gegund.

Kind met handicap - cartoon - 000 (klein)

In de hedendaagse leefwereld hebben jonge mensen het sowieso reeds moeilijk hun draai te vinden, keuzes te maken, aan foute verleidingen te weerstaan. Als ze daar bovenop dan ook nog eens telken male de vernedering moeten ondergaan om in de eerste plaats beoordeeld te worden op hun handicap(s), en het hoofd moeten bieden aan de navenante vooroordelen, dan wordt hen het leven helemaal moeilijk gemaakt. Totaal onnodig en zelfs onmenselijk! Die jonge medemensen hebben het zo al lastig genoeg!

Kind met handicap - cartoon - 002 (klein)

Slechts weinig mensen hebben reeds door dat fysiek onvermogen een persoon niet per se anders maakt dan anderen. Kinderen met een zintuiglijke, fysieke of mentale beperking zijn in de zeerste plaats ook gewoon kinderen. En willen dan ook, en hebben er het volste recht toe, als dusdanig behandeld (te) worden! De beperking die ze hebben kan en mag niet over het hoofd gezien worden, maar anderzijds ook in geen geval aanzien worden als hun belangrijkste eigenschap.

Deze jongeren zijn ook volwaardige individuen die mee vorm kunnen en willen geven aan de samenleving waarin ze leven. Net zoals hun valide leeftijdsgenootjes. Met dezelfde rechten, gelijke kansen, en hetzelfde aanzien als mens, op basis van hun talenten en wat ze kunnen. En niet langer afgerekend op hun beperkingen en wat ze niet kunnen. Dit laatste mag geenszins een belemmering zijn op de persoonlijke ontwikkeling van deze kinderen.

Kind met handicap - cartoon - 003 (klein)

Mensen moeten ophouden met personen met een handicap bevreesd of meewarig aan te kijken en betuttelend of afwijzend te behandelen. Dat voelt immers onaangenaam, beledigend en kwetsend aan voor de dezen en evenzo, en soms nog meer voor de personen uit hun omgeving (ouder, partner, vriend, kind...). De doorsnee burgers worden niet graag geconfronteerd met het beeld van iemand in een toestand waarin zij zelf, hun ouder of kind zich had kunnen bevinden, als het lot ook hen minder gunstig gestemd was geweest. Ze willen er trouwens ook niet aan worden herinnerd dat het hen alsnog kan overkomen.

Dat verklaart mijns inziens ten dele hun gedag. Die egocentrische houding hoeven we evenwel in geen enkel geval te aanvaarden. Niemand heeft zelf om haar of zijn handicap gevraagd. De afkeuring, afwijzing en uitsluiting van personen met een handicap moet gebannen worden uit onze maatschappij. En plaats ruimen voor een atmosfeer en mentaliteit van verdraagzaamheid, begrip en inclusie. Ik ijver ervoor, hopelijk jullie ook!

20-10-08

(on)Toegankelijkheid

Het ijveren naar een integrale toegankelijkheid staat bovenaan mijn lijstje van te verwezenlijken doelstellingen. Want wat baat het dan men zorg draagt voor de mobiliteit van elke burger (ook al een doel!), als diezelfde burger door de slechte kwaliteit van de infrastructuur op het openbaar domein op zijn looproute, of door obstakels die de vrije doorgang belemmeren, niet eens veilig en probleemloos, of in het aller-slechtste geval zelfs helemaal niet, zijn einddoel kan bereiken.

Rolstoel cartoon - 000 (klein)

Of, als de persoon in kwestie, dan toch op de plaats van diens bestemming geraakt, zij of hij aldaar geconfronteerd wordt met een ontoegankelijk gebouw. Door bijvoorbeeld enkele onmogelijk te overwinnen treden op of af tot aan de toegangsdeur, een te smalle inkomdeur of -hal, onvoldoende manoeuvreerruimte, een te enge lift of één met onbereikbare bedieningsknoppen .... Of zelfs maar een dorpel of een klemmede deur.

Want, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is ontoegankelijkheid niet alleen een probleem voor mensen met een fysieke beperking, zoals rolstoelers, blinden en slechtzienden, (oudere) mensen die niet meer goed te been zijn en al dan niet gebruik maken van een wandelstok of looprekje met wieltjes (rollator) of zonder ... Het tempert ook de verplaatsing- en  toegankelijkheidskwaliteit van bijvoorbeeld (groot)ouders met een kinderwagen of buggy of mensen met een winkeltas of koffer op wieltjes, of leveranciers van goederen.

Toegankelijkheid (collage)

Maar ook kleine kinderen kunnen struikelen op een drempel of over een losliggende steen en zich daarbij verwonden. En voorkomen is nog steeds beter dan genezen. Waarom stelt met niet als norm dat 'alle' voorzieningen (wegen, gebouwen, transportmiddelen...) die open staan voor het publiek, toegankelijk zijn naar de vereisten van de gebruiker met de hoogste noden? Dan is dit goed voor iedereen!  Lachen

De behoefte aan een beleid van integrale tegemoetkoming illustreer ik, ter verduidelijking, aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen woonplaats. Het stadhuis van Lokeren is, naar mijn ervaring, een toonbeeld van toegankelijkheid. Brede glazen toegangsdeuren, die automatisch openschuiven, in het gebouw een ruime manoeuvreerruimte, een ruime lift met grote bedieningsknoppen, waarrond een lichtrand verschijnt na het indrukken, en die geplaatst zijn op een hoogte en plaats,  die het ook voor rolstoelers mogelijk maakt deze te bedienen, zonder halsbrekende toeren te moeten uithalen. En er is bovendien op het gelijkvloers van het gebouw een toilet, op maat van wie zich op wielen voortbeweegt. Lachen

markt (klein)

klik op de foto voor een grotere afbeelding

de toegang tot het stadhuis is rechts om de hoek

Op de weg naar dat stadhuis wordt het de voetganger evenwel danig moeilijk gemaakt door in het bijzonder het hinderlijk groot buitenterras van een café. De uitbaters of eigenaars ervan hebben, nu ongeveer een jaar geleden, dit dan ook nog eens omboord met onverplaatsbare panelen. Het is totaal onbegrijpelijk dat het stadsbestuur daar een toelating voor heeft gegeven. Deze obstakels hebben immers de vrije loopruimte van de voetgangers behoorlijk ingeperkt.En vormen een gevaarlijk obstakel. Ik vind het ongehoord dat op een plaats waar het voetpad erg breed is, deze ruimte voor het grootste deel wordt ingepalmd door een horecazaak. Het comfort van de voetgangers wordt klaarblijkelijk ondergeschikt geacht aan de verlangens van de commercie. Triest...  Huilen

Wat me in deze evenwel nog het meest frappeert, is het feit dat er - voor zo ver ik weet - niemand reageerde op deze, in wezen uitbreiding van dit café, op openbaar domein!

Empty wallet - 000 (klein)

Voorbeelden zoals het aangehaalde zijn jammer genoeg legio. Bouwverordening, antidiscriminatiewet, renovatiepremie...  brengen geen soelaas. In een maatschappij die steeds meer neigt naar egocentrisme en egoïsme, vertrouwen op een verandering in mentaliteit en denkpatroon door sensibiliseren, is ook een utopie. Let op, al deze middelen helpen... een beetje. Om evenwel binnen een redelijke termijn tot acceptabele resultaten te komen is allicht een strikte regelgeving met opgelegde eisen naar toegankelijkheid, jammer maar helaas, de enige efficiënte weg. Met, in de geldbeugel voelbare sancties bij niet naleving ervan! Tong uitsteken