26-03-11

Een nieuwe lente, een nieuw begin?

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelWe zijn in ons land, tijdens deze eerste week van het prezomerseizoen, al aardig verwend geworden geweest Lachen Tot vreugde van elkeen me dunkt, want de mensen die ik tegenkom op straat zien er over het algemeen vrolijker uit dan doorgaans het geval is. Het kan uiteraard ook zo zijn dat de felle lentezon mij doet schitteren en dat het dit is dat een gunstig effect heeft op de mensen die mijn pad kruisen. Voer voor psychologen en wetenschappers?

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelHet mooiere weer heeft dus als gevolg dat ook ik gemakkelijker buiten geraak. Wat me er toe bracht om weer aan te sluiten bij mijn traditie om op donderdagavond in het cultureel centrum van mijn woonplaats naar de film te gaan kijken. Vaak is hetgeen er wordt geprojecteerd drama en diepzinnig, maar de films waar ik deze en vorige week ging naar kijken, zijn luchtige prenten, geschikt voor een breed publiek. En dat was op beide avonden effectief, in redelijk grote getale, aanwezig.

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelVorige week draaide men ‘Smoorverliefd’. Voor de zeldzame zielen die hem (nog) niet zagen en er in de media niks over hebben gelezen of gezien: het is een Vlaamse film volgens het oude recept, dus met veel blote tieten, horende bij er als gewoon uitziende wijven met bekoorlijke lijven. En met seks uiteraard. Trouwens, alhoewel ik van die Tv-serie nooit meer dan wat flarden heb gezien, en dan nog wel van op afstand, deed deze rolprent me direct denken aan ‘Sex and the City’.

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelIn mijn ogen zit Smoorverliefd technisch knap in elkaar. En de acteerprestaties van de jonge mannen vond ik goed, maar deze van de meeste andere acteurs en vooral actrices, vond ik minder goed. Te onecht naar mijn zin. Hoofdrolspeelster Marie Vinck bijvoorbeeld, dochter van Hilde Van Mieghem, die deze film regisseerde, nam te veel (knap) ingestudeerde poses aan. Het is haar wel vergeven, want het is nog een jong meisje. Mogelijks leert ze mettertijd wel af wat ze (op de toneelschool?) heeft geleerd. En acteert ze dan wat natuurlijker. Als ze dan tenminste nog gevraagd zal worden. Want misschien hangen tegen dan haar tieten al (te veel) door, of is mama er niet meer om haar voor te trekken Knipogen

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelNu ik toch bezig ben met kritiek te spuien, zeg ik ook graag eens mijn gedacht over Jan Decleir. Wat de opeenvolgende generaties mensen in die (hautaine?) vrouwenverslindende kerel zien, begrijp ik niet. In mijn leven heb ik al talloze personen ontmoet die veel beter, natuurlijker en geloofwaardiger acteerden dan hem, zonder beroepsmatig acteur te zijn. In plaats van er het volk mee te vermaken, misbruikten die evenwel jammer genoeg hun acteertalent om medemensen om de tuin te leiden en op te lichten Wenkbrauw ophalen

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelVoor de fans van Jan en Marie: gelieve alle haatmail te richten aan rudi@hatemail.eu. Maar overdrijf niet hé, want de beheerder van die server heeft ook zijn rust nodig. Trouwens, ik ben al genoeg gestraft, want ik ontdekte zonet dat de kantelverstelling van mijn rolstoel het niet langer doet. Doordat de (dunne) stang die de zitting aan het onderstel bevestigt, is afgebroken! Huilen En ik wou net nog typen dat ik in de filmzaal met enig leedvermaak mensen ongemakkelijk had zien zitten verschuiven op die klapstoeltjes. Smachtend naar hun van alle comfort voorziene relaxzetel, die bij hen thuis in de living staat. Terwijl ik mijn luxezit steeds bij mij en onder mijn kont heb. Met zelfs een houder voor en met drank en een tas met tussendoortjes bij de hand! Lachen

lente,cc,cclokeren,lokeren,film,smoorverliefd,fritsenfreddy,vlaamsefilm,tieten,blotetieten,seks,marievinck,jandecleir,hildevanmieghem,meisje,sexandthecity,acteur,actrice,relaxzetel,rolstoelDe bioscoopfilm ‘Frits en Freddy’, die deze week speelde, scoort iets hoger in mijn waarderingsrangschikking. De hoofdrolspelers spelen dan misschien wel een rol, maar de ganse duur van de film kwamen zij bij mij over als zijnde echt twee marginale broers en mislukte oplichters. Jammer van het vrij flauwe, voorspelbare en plotse einde, want dit is best een leuke film, met humor die zelfs mijn mondhoeken naar boven deed plooien.

Bij leven en welzijn, en onder de voorwaarde dat mijn rollende relaxzetel tijdig is hersteld, ben ik bij de volgende filmvoorstelling in de theaterzaal, weer present! Lachen

12-08-10

Alweer voorbij

Logo Lokeren 'fel naturel' - 001.JPGDe feesten in mijn woonplaats zijn weer achter de rug. Ze zijn GOED geweest, ondanks het bij tijden mindere, soms zelfs barslechte weer, toen regen, wind en koude deels de pret verstoorden. Maar dat wisselend weer zijn we gewoon in dit land en zeker in de eerste week van augustus. Het zorgt ervoor dat er voor ons, feestgangers, steeds een gespreksonderwerp is op momenten dat we bekenden tegenkomen in de feestende massa..

Roho luchtkussen.JPGEr was ook nog een andere spelbreker, maar dan wel enkel voor mij persoonlijk. Sinds enkele jaren is er omstreeks dit moment van het jaar wel altijd iets mis met mijn rolstoel: een defecte stuurinrichting of niet functionerende batterijen. Dit jaar was er reeds net voor de aanvang van de feesten iets mis met het ROHO luchtkussen, waar mijn zitvlak de ganse dag mijn lichaam op laat rusten. Een lek in één van de noppen. Herstellen zag ik niet onmiddellijk zitten, en achtte ik tevens niet echt urgent, want ik had immers een spiksplinternieuw reservekussen ter mijner beschikking.

Zo eenvoudig als de oplossing leek, zo moeilijk bleek ze uiteindelijk te zijn. Het lukte me maar niet om zonder pijn op dat nieuwe kussen te zitten. Lucht uitlaten, lucht toevoegen… het bracht allemaal geen soelaas. Waardoor ik de eerste feestdagen ontzettend veel pijn aan mijn poep diende te doorstaan.

Smiley - pain.JPGOmdat pijn verbijten reeds sinds meer dan de helft van mijn leven er een ongewenst deel van uitmaakt, ben ik op dat vlak wel wat gewoon. Maar dit ging me toch wat te ver, zodat ik een alternatief zocht. En dit vond in mijn allereerste luchtkussen dat ik uit de kelder naar boven liet halen en in mijn rolstoel leggen. Samen met een harde mousse, om gans de zitoppervlakte van mijn stoel gevuld te krijgen,

Een lapmiddel dat me gelukkig een gunstig resultaat opleverde. Waardoor ik de resterende feestdagen kon doorbrengen met veel minder pijn en nog meer plezier. Lachen

In één stad, tien dagen lang, op drie locaties, mensen, muziek, drank en eten. Wat kan een mens nog meer wensen? Ik weet het! Ze zouden potverdorie al die feesten NA ELKAAR moeten laten doorgaan, in plaats van alle drie gelijktijdig. Dan zouden we immers nooit moeten kiezen waar die avond heen te gaan en konden we onze feestenroes een ganse maand laten duren!

Lokerse Feesten 2010.JPGMijn abonnement voor de Lokerse Feesten deelde ik met mijn zoons, want sommige avondprogramma’s spraken hen meer aan dan mij. Bovendien diende ik, als steeds, rekening te houden met het feit dat ik ook nog moest zien in bed te geraken. Waardoor mijn uur van thuiskomst in belangrijke mate werd bepaald door de mogelijkheden en bereidwilligheid van mijn verpleger, verpleegster en echtgenote.

PoliFonics 2010.JPGDe Polifonics heb ik dit jaar een beetje links laten liggen. Hun muziekaanbod, nochtans goed, kon ook dit jaar, voor wat mij persoonlijk betreft, dat van het aangebodene op de twee pleinen, niet overtreffen. Een keer of twee, drie ben ik er de sfeer gaan opsnuiven. En die zat goed in de gigantische, in het stadspark opgestelde, aan de zijkanten open tent. En als ik ’s avonds al eens wat vroeger huiswaarts keerde, dat kon ik op mijn rijroute langs de rivier De Durme, ook even meegenieten van de muzikale geluiden die aan de overkant van het water, op het heel wat kleinere podium in het park, werden ten gehore gebracht.

Fonnefeesten - logo.JPGFonnefeesten 2010 - 000 (publiek) (klein).JPGMijn favoriet is nog steeds de Fonnefeesten. Gezelligheid troef op dit plein. Het enige nadeel is dat zij aldaar in glazen geschonken drank aanbieden. Aangenamer en smaakvoller om drinken dan uit een plastieken bekertje of flesje, zoals op de Lokerse Feesten. Maar voor mij betekent dit een groot gevaar, wegens de niet te onderschatten kans om één van mijn vier luchtbanden lek te rijden op glasscherven. Want het valt uiteraard niet te vermijden dat er in de loop van de avond en nacht al eens een glas tegen de vlakte gaat. Bij het verlaten van het terrein uiterst geconcentreerd alle gevaarlijke stukjes op de grond vermijden was dus steeds een vereiste. Want scherven brengen mij geenszins geluk.

Lokerse Feesten 2010 - publiek.JPGNaast de ten gehore gebrachte muziek op de podia en de ten tonele gebrachte acts en lichtshows, heb ik ook enorm genoten van het aanschouwen van het schoon volk dat zich gedurende de 10-daagse door de straten en over de pleinen van Lokeren voortbewoog, de zitbanken, terrasjes en elke vrije plek op de grond bevolkte en de op het marktplein opgestelde kermis frequenteerde.

Lokerse Feesten 2010 - publiek kindernamiddag.JPGDe kindernamiddagen waren wederom een succes. Mijn bijna 14-jarige tweeling kreeg ik er uiteraard niet meer mee naartoe. Zij behoren trouwens ook niet meer tot de doelgroep. Toch ben ik zelf gaan kijken en heb op woensdagnamiddag op de Oude Vismijn genoten van het optreden van de Jeuk Liveband met Jan Pladijs. Een wervelende show met een continue interactie met het jonge publiek. Dat gelukkig gespaard bleef van regen. Wat de daaropvolgende zaterdag niet het geval was bij het optreden van de Ketnet Band, die in de namiddag optrad op de Grote Kaai. Voor een massa kinderen en hun ouders. Bij het inzetten van de bisnummers begon het water met bakken uit de hemel te vallen. Zij die vooruitziend waren en regenkledij en paraplu’s meebrachten, konden blijven staan. De anderen, waaronder ik, zochten een plekje om te schuilen.

Op het vlak van toegankelijkheid was er zo goed als niks veranderd. Op het festivalterrein van de Lokerse Feesten stond, net aan de ingang en toiletten, een verhoogd balkon opgesteld voor rolstoelers en mensen die slecht te been zijn. Het voordeel van zo een verhoog is dat, uitsluitend als er voldoende ruimte vrij is, je gezel op een stoel naast je plaats mag nemen. Wat aangenaam is wegens het op ongeveer dezelfde ooghoogte zijn, wat bovendien het met elkaar communiceren gemakkelijker maakt. Je hebt tevens, over de hoofden van de andere aanwezigen heen; een vrij zicht op het podium aan de andere kant van het festivalterrein en op de videowand ernaast.

Nadelen bij de opstelling in Lokeren zijn de verre afstand van het podium, de plaatsing vlakbij de in- en uitgang, net achter de looproute naar de toiletten en onder een balkon waar keuvelende groepjes mensen je, zonder twijfel ongewild, storen in je betrachting uitsluitend te genieten van hetgeen er op en voor het grote podium gebeurt.

Lokerse Feesten meute.JPGTen gevolge van die factoren voel je je op geen enkel moment opgenomen in de groep van enthousiaste festivalgangers voor het podium. Wat voor mij nochtans wel van essentieel belang is om ten volle van een dergelijke evenement te kunnen genieten. Bovendien wordt ik tijdens het tussen de meute staan, vaak aangesproken door voordien voor mij onbekende individuen. Dat verbroederen en verzusteren, daar hou ik wel van. Toegegeven, mijn gesprekspartners hebben doorgaans te diep in het glas gekeken. Maar ik ben het intussen gewoon dat men eerst een glaasje op moet hebben vooraleer het woord tegen mij te durven richten. Daar zal mijn afschrikwekkend uiterlijk wel voor iets tussen zitten zeker?! Knipogen

Maar toen ik dan toch eens op dat platform plaatsnam, om mijn vrouw te plezieren met een zitplaats en uitzicht op de activiteiten op het podium, nam ik mij de vrijheid ongegeneerd te lonken naar het op het terrein rondkuierend schoon volk. En dat was er in groten getale. Eigenlijk was het wel leuk om de mensen eens vanuit de hoogte, ergo een ander perspectief te bezien. Want meestal krijg ik voornamelijk zitvlakken en onderruggen te zien. Knipogen

Short black dress.JPGEen grappig schouwspel speelde zich af voor mijn voor dergelijke situaties heel opmerkzaam, blauwe kijkerpaar, toen er zich op een gegeven moment een jongedame voortbewoog vlak voor het verhoog. Met het welgevormde zongebruinde lichaam in een ultrakort strak zittend zwart kleedje gestoken, Het meisje kwam van de toilettenblok aan,mijn rechterkant en begaf zich, evenwijdig stappend met het verhoog, in de richting van de mensenmassa links van mij.

Bij elke stap die de deerne zette, schoof haar kleedje vijf centimeter naar omhoog. Maar ze bleek een geoefende korte kledijdraagster te zijn. Want telkens het kledingstuk opschoof, trok ze het met beide handen snel weer naar beneden. Op die goeie vijftien meter dat mijn ogen de dame volgden gebeurde dit wel een keer of twintig. Komisch om te zien!

Sad smiley.JPGDat, terwijl mijn echtgenote ons iets te eten was gaan halen, de mensen van Intro, die het verhoog bevolkten, haar stoel wilden wegnemen, omdat zij zinnes waren er vandoor te gaan, vond ik minder geestig. Die mensen waren verbaast dat ik ook nog het optreden van middernacht wou uitzien, dat toen nog bezig was.

Uiteindelijk is één van hen gebleven tot ik veilig het verhoog heb verlaten. De sleutel van het daar vlakbij, goed in het oog springend blauwe invalidentoilet zou hij overdragen aan de toiletdame van de validentoiletten. Dat ik daar toch geen gebruik van zou maken wegens te klein voor mij en mijn machine, hield ik maar voor mij. Vorig jaar heb ik dit al aan de organisatoren gemeld en beloofden ze mij voor de volgende editie uit te kijken naar een groter exemplaar. Niet gedaan of niet gevonden? Enkel zij weten het! Knipogen

Fonnefeesten 2010 - 000 (publiek) II (klein).JPGOp het terrein van de Fonnefeesten hadden ze, na een opmerking erover door mij, vorig jaar, naast de toiletblok, een extra scherm geplaatst, waarachter rolstoelers desgewenst, onttrokken aan de blikken van passanten, hun plasje konden doen. Een noodfaciliteit, want op die plek geraken zou nogal veel gedoe vragen, en daar hou ik helemaal niet van. Net zoals de meeste mensen doe ik pissen en kakken liefst zo discreet mogelijk. Dit jaar heb ik problemen dienaangaande vermeden door na de middag niet meer te drinken en, vooraleer naar het centrum te vertrekken, om een uur of zeven, thuis nog even mijn blaas te ledigen.

Voor mensen als ik zal het wel altijd behelpen blijven op activiteiten en evenementen zoals deze. En steeds ten strijde trekken om beterschap te bekomen voor mezelf en lotgenoten, dat heb ik inmiddels afgeleerd. Ik berust erin dat er een globale maatschappelijke mentaliteitswijze moet komen, maar dat er allicht nog minstens één generatie overheen zal gaan vooraleer die er is. Eventuele ongenoegens ventileer ik inmiddels via deze blog… sorry, lieve lezers Knipogen

Absynth Minded - 000 (klein).JPGIrena (Nevermind Nessie).JPGMijn weblog die trouwens begin augustus, in alle stilte haar derde jaargang is ingegaan. Mensen, wat gaat de tijd toch snel. Zo snel zelfs dat ik in de stukje bijna vergat te melden welke groepen mijn toppers waren. Lachen

Het waren dit jaar absoluut niet de grote namen met een gigantische show die me het meest hebben bekoord, maar ik heb vooral genoten van ‘Nevermind Nessie’ een deelnemer aan, maar niet de winnaar, van het Fonne Rockconcours en de groepen ‘Absynth Minded’ en ‘Daan’, die beiden op de Lokerse Feesten een dag de openingsact verzorgden. Met verve!

Eerlijkheidsgetrouw dien ik te bekennen dat, wat Daan betreft, ik in tegenstelling tot de grote schare vrouwelijke fans, die vooral vallen voor de uitstraling van de man naar wie de band is genoemd, die trouwens enkel bij live optredens uit meerdere muzikanten bestaat, ik vooral gecharmeerd ben door het drumwerk en de zang van bandlid Isolde Lasoen.

Daan (met Isolde).JPGVuurwerk Lokeren 2010.JPGUiteindelijk heb ik, op 10 dagen tijd, na de gesmaakte feestelijke start met De Pré historie Live op de eerste vrijdagavond,, toch minstens 20 optredens gezien en van enkele dj-sets genoten.

En met het stipt op het afgesproken tijdstip van 22u00, tussen de twee Durmebruggen afgestoken vuurwerk, werd zondag jongstleden een spetterend, knallend en kleurrijk startsignaal gegeven voor het ingaan van de laatste feestnacht. Die ook ik zo lang mogelijk wou laten duren, zodat er van veel slapen geen sprake was. Het aftellen tot de volgende editie kan beginnen.

20-12-09

Vijf huizen & ander fraais op de boerenbuiten

 

Heel af en toe rij ik eens naar mijn ouders. Mijn ma en pa zijn nog steeds woonachtig op de plek en in de gemeente, waar ik mijn jeugd doorbracht. Hun huis staat meer bepaald in een gehucht van een deelgemeente van de stad waar ik op heden woon, en op ongeveer 6 kilometer afstand van het huis dat ik samen met mijn gezinsleden bewoon.

Mijn ouderlijk huis is gelegen op, zoals men placht te zeggen, de boerenbuiten. Alhoewel er daar heden ten dage niet veel boerderijen meer te vinden zijn. Veel boeren kozen eieren voor hun geld en incasseerden flink wat duiten toen grote delen van wat voorheen landbouwgebied was, een herbestemming kreeg als woonzone. Goedkope landbouwgronden, die tot dan toe dienst deden als wei- of akkerland, werden ineens waardevolle percelen bouwgrond.

Massaal werden er verkavelingvergunningen aangevraagd en werden grote stukken grond verdeeld in meerdere delen of kavels en te koop aangeboden als grond voor woningbouw. Inmiddels was in onze buurt, als ik het mij goed herinner, wat chronologie betreft, ook de ruilverkaveling in volle gang. Waarbij de plaatselijke boeren, op vrijwillige basis, hun her en der gelegen kleine blokjes landbouwgrond onderling ruilden voor stukken land welke dichter bij hun erf waren gelegen. Vaak ontstonden hierdoor grotere percelen agrarische grond, waardoor het landschap in sterke mate veranderde.

Zo herinner ik mij het bestaan van enkele kleine percelen dicht bij ons huis, die bij elkaar werden gevoegd tot één grote akker. De redelijk jonge eigenaar dempte daarvoor zelfs de tussenliggende grachten. Zodat hij het ganse terrein ineens kon ploegen, bezaaien, sproeien, oogsten... Maar vaak reed hij zich met zijn tractor bijna of werkelijk vast in de drassige stroken land waar voorheen een sloot was. Dat die greppel er daarvoor was ontstaan, of aangelegd, met een reden, dat die met name zorgde voor de afwatering, dat had die kerel blijkbaar over het hoofd gezien. Met als gevolg dat hij af en toe naar zijn boerenerf mocht lopen om vrouw of knecht op te trommelen om met hun tweede tractor, of deze van een bereidwillige collega, zijn zware tractor los te trekken uit de modder.

Later werd de verkaveling professioneler aangepakt. En werd er wel rekening gehouden met de natuurelementen, werden er verkavelingwegen aangelegd ten bate van de bereikbaarheid van de kavels voor de boeren, maar ook paden voor recreatief fietsverkeer in landbouwgebied. En hier en daar werden er nieuwe bosjes aangelegd en andere stukjes natuurgebied.

Naast het telen van gewassen voor eigen gebruik, grotendeels voedsel voor de beesten, werden er op de akkers voornamelijk suikerbieten verbouwd. Maar sinds de suikerfabriek in een naburige gemeente, zowat anderhalf jaar geleden haar activiteiten stopzette, is daar een einde aan gekomen. Vandaag de dag worden de meeste akkers door de overgebleven boeren verpacht aan industriële landbouwbedrijven. Elders verbouwen die soms maïs, maar op de landbouwgronden in de buurt van mijn ouderlijke woonst worden hoofdzakelijk aardappelen geteeld.

Niet alleen het landschappelijk uiterlijk van de buurt waar ik opgroeide is grondig gewijzigd. Daar waar er vroeger aan de straatkant veel akkers en weilanden grensden, zijn die gronden nu op veel plaatsen bebouwd met woningen, omgeven door een tuintje. En veel oude hoeves werden hetzij gerenoveerd, hetzij afgebroken en vervangen door een nieuwbouwwoning. Bovendien is de straat waar mijn ouders wonen sinds een tweetal decennia voorzien van een van de rijbaan afgescheiden tweerichtingsfietspad.

Een opmerkelijke plek in deze straat, waar de bebouwing, zoals weleer nog steeds voornamelijk bestaat uit vrijstaande woningen en hier en daar twee huizen in een halfopen bebouwing, is één rijtje aaneen gebouwde huizen. Een locatie die in onze buurt als 'de vijfhuizen' werd aangeduid. Nochtans waren het er slecht vier. Maar niemand leek zich aan dit detail te storen. Behalve ik dan, die als klein ventje deze foute benaming belachelijk vond. Maar geen enkele persoon leek gehoor te geven aan mijn gedacht hieromtrent. Mogelijks te wijten aan het feit dat ik te 'beschaamd' was om er openlijk voor uit te komen?

Later kwamen twee van de vier huisjes in handen van één persoon, die ze samenvoegde tot één, wat ruimer huis. Dus sindsdien bestaat het huizenrijtje slechts uit drie woningen. Maar tot op de dag van vandaag worden deze aaneen gebouwde woningen, in de buurt, zowel door de mensen die er al jaren wonen, als door de nieuwkomers, nog steeds 'de vijfhuizen' genoemd!

19-08-09

Volksvermaak op ‘t platteland

 

Op 15 augustus was ik aanwezig op de Hoevefeesten van de Landelijke Raad Lokeren. Vijf van de zes lokale afdelingen, ook gilden genoemd, namen het die namiddag, met gemengd samengestelde Oogstfeestengroepen, tegen elkaar op in volksspelen als touwtrekken, op ronde balen stro lopen en een waterdoorgeef estafette parcours. Bij dat laatste spelonderdeel meldde de commentator van dienst schalks, dat het bestuur van de Raad had beslist dat vanaf de volgende editie van de feesten, bij waterspelletjes, de dames geen BH mochten dragen. Lachen

Bloedheet was het op dat grasveld waar deze activiteiten plaatsvonden. Daarom verplaatste ik mij op een zeker moment naar een plekje wat verderop, in de schaduw. Onder de bomen zaten al wat oudere mensen. Maar ik zag nog een koel plaatsje, tussen de met boomschorssnippers verhardde inrit en uitrit naar de parkeerruimte. Daar was een smalle grasstrook waar ik de automobilisten niet hinderde, uit de zon stond en toch nog iets kon zien van de spelen op het terrein.

Eens ik mijn plekje had ingenomen, reed ik zachtjes nog wat achteruit. Tot ik een mannenstem "Stop!" hoorde roepen. En de bij de stem horende persoon voor mijn ogen verscheen. Er bleek tussen die twee toegangswegen tot het terrein, een weiland, een stukje gracht te liggen. Niet zichtbaar door het hoge gras. Was ik nog 10 centimeter verder naar achteren gereden, dan was ik daar pardoes in gesukkeld en had ik allicht nooit dit verslagje kunnen typen.

Brian on stageDie volksspelenwedstrijd eindigde uiteindelijk op een gelijkstand. Om te beslissen wie de beker mee naar huis mocht nemen werd er een extra touwtrekspel ingelast, waarin van beide ploegen 6 sterke mannen het tegen elkaar opnamen. Een spannende finale, die werd gewonnen door Eksaarde. De plek waar ik van afkomstig ben. Toeval?

Geen toeval was het dat de playbackwedstrijd voor kinderen, die plaats vond in de late namiddag, gewonnen werd door mijn zoon Brian. De act van de andere kinderen was ook goed hoor en leuk om naar te kijken. Maar Brian was subliem in zijn opvoering van het liedje 'Buma in me zak' van de Nederlandse rapformatie 'De Jeugd van Tegenwoordig'. Hij heeft het twee keer mogen brengen. Grappig vond ik het dat jong en oud vrolijk zat mee te klappen en te bewegen en met de armen te zwaaien, maar allicht enkel wat jeugdigen en ikzelf, omdat ik vooraf de tekst had gelezen Lachen, de inhoud van het lied min of meer begrepen.

Brian on stage, detailNa de playback optredens, tijdens de beraadslaging door de jury, bracht 'Matthias', een jonge artiest uit de buurt, live enkele liedjes van Eddy Wally, De Zangeres Zonder Naam en nog een andere levensliedjesartiest. En later op de avond was er dan nog een linedans initiatie en een hoevefuif waarop de muziek gebracht door werd een lokale covergroep. Die band was nog steeds aan het spelen toen ik door de onverlichte laan, van het terrein naar de hoofdweg reed. Een ongeplande, doch ideale gelegenheid om de verlichting van mijn nieuwe rolstoel uit te testen. Met een bevredigend resultaat!

Nu ik het toch al even over muziek had, wil ik de gelegenheid te baat nemen om lezers uit Lokeren en omgeving volgend evenement aan te bevelen: Tienerkoor Malaika brengt 'Abba en Queen in concert'. Op zaterdag 29 augustus om 19u30 in het Cultureel Centrum van Lokeren. Meer info vind je hier. Tienerkoor Malaika belooft het publiek mee te voeren in een wervelende show waarin liedjes zullen worden ten gehore gebracht zoals Dancing Queen, Bohemian Rhapsody, Mamma Mia & We will rock you!

Dit bruisend tienerkoor, vol van jeugdigheid en enthousiasme, is trouwens gelokaliseerd in Lokeren-Oudenbos. Nota bene de wijk Marina Wallywaarvan de gilde forfait gaf op de Hoevefeesten. Nochtans is dit een stadsdeel met heel wat actievelingen. Zo organiseert men aldaar, tijdens het jaarlijkse wijkkermisweekend, op zondag 23 augustus een loopwedstrijd voor jong (600m & 1.200m) en minder jong (5 km), waarop IEDEREEN (dus ook van buiten de streek) welkom is! Meer informatie daarover vind je bij medeorganisator First Fit.

Eén dag later, op mijn verjaardag, heeft de organiserende vereniging, als muzikale afsluiter van haar kermis, naast twee andere artiesten, ook niemand minder dan Marina Wally weten te strikken! Inderdaad, de dochter van de wereldwijd bekende charmezanger Eddy! Medioren, senioren en liefhebbers van het genre: mis die afspraak niet! Matthias zal vast ook op de eerste rij staan! Lachen

06-08-09

Eenzame harten met een reukje aan

 

Hier in Lokeren, mijn woonplaats, bevinden we ons voorbij het midden van een tiendaagse feestweek. Terwijl ik één van de voorbije dagen zo op mijn eentje richting feestzone en aanverwant geruis reed, bedacht ik mij dat het toch wel triest is om vast te stellen dat we ons met zo velen op deze gigantische, bijna uitgedoofde ster bevinden, maar het toch vrij moeilijk is om gelijkgestemden te vinden.

En dan heb ik het niet over de reeds door de maatschappij afgeschreven types, waar ikzelf toe behoor. Dat is hoe je het ook draait of keert een aparte categorie. Maar waar ik aan dacht zijn fysiek gezonde mensen. Voor wie het duidelijk ook niet steeds eenvoudig is om vriend(inn)en te vinden, laat staan een partner.

Lonely heart - 001,(small)Zo nu en dan luister ik met een half oor naar een 'Eenzame harten' programma op de radio. Daarin hopen mensen via het in de ether komen met een voorstelling van zichzelf, aan een geschikte partner te geraken. Liefst een 'all-in' exemplaar dat zowel een knuffelmaatje is, als een hobbykameraad, een beste vriend(in), een sekscompagnon en zo meer. Ze zeggen dat evenwel meer omfloerst, op een andere manier en niet met deze woorden, maar ik leid er toch het voorheen gemelde uit af.

Opvallend is wel dat het nagenoeg altijd perfecte mensen zijn die op zoek gaan naar een levensgezel. Ze presenteren zichzelf als niet onknap, dus knap. Of zeggen dat ze er, zonder te willen opscheppen, goed uitzien. Voorts zijn ze sociaal, vriendelijk, sportief, hebben een aardig inkomen en zo meer. Niks dan goeds!

Nu begrijp ik dat heus wel enigszins. Als je op de radio wereldkundig maakt dat je een onverzorgde luie, vette papzak bent, die graag in zijn neus peutert, geregeld met één van zijn vingers in de oren kotert, gewillig scheten laat en slechts van ondergoed wisselt als er op de onderbroek die hij aanheeft geen plaats meer is voor verse remsporen, houdt van het eigen okselzweet en niet smakelijk kan eten zonder goed hoorbaar te smakken... dan zijn je kansen op succes bij je zoektocht naar 'de ware" allicht reeds bij voorbaar verkeken.

Althans, zo vermoed ik. Want ik heb er geen idee van of en hoeveel mensen er vallen voor zulke gore vunzigaards. Wie weet zijn dit soort individuen , in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou verwachten, misschien wel immens populair. Knipogen

Bij de melding, door partnerzoekers van mannelijke kunne, dat kinderen welkom zijn, stel ik me ook wel eens vragen. Want wie garandeert je dat er achter die zich netjes voorstellende heer geen heimelijke pedofiel schuil gaat? Die via de mama aan zijn (excuseer me voor de uitdrukking) 'gerief' tracht te geraen? Maar kom, laat ons positief denken. Zijn geaardheid kiest men niet. Dat komt van hier boven, of uit de genen van onze voorouders. En als dat heerschap een niet praktiserende pedo is, dan valt dat misschien nog mee.

Laatst was het weer zover. Tijdens het programma hing er een dame aan de lijn. Enfin, ze benoemde zichzelf als zijnde een 'meisje' van 31 lentes jong. Sociaal, goedlachs, verzorgd... het ganse rijtje passeerde de revue. Van het vrouwmens dat onder het weinig originele pseudoniem 'Anoniempje' haar eigen zelve aanprees. Ze gaf de luisteraars, en vooral de potentiële kandidaten onder hen, nog mee halflang zwart haar te hebben en 1m72 groot te zijn. En omdat ze in haar korte leven al te vaak was bedrogen wou ze nu kennis maken en naderhand liefst meer, met een jongen die vooral 'eerlijk' moest zijn.

Waarbij ik mij onwillekeurig de voorstelling maakte van die griet die voor de keuze werd gesteld scheep te gaan met een doodeerlijke rosse dikzak met sproeten op zijn gezicht en twee scheve voortanden in zijn muil en een afgetrainde vrouwenversierder met een gezicht als was het een soapacteur, die niet eens weet dat het woord 'eerlijkheid' bestaat, laat staan dat hij een voorbeeld zou zijn voor deze deugd. Terwijl toch hij allicht zou worden uitgekozen. Wenkbrouw ophalen

Op de vraag van de presentatrice wat ze het liefste doet, antwoordde het 'meisje': "Een terrasje doen, een gezellig cafeetje opzoeken, samen een glaasje wijn drinken op  de bank.". En toen de omroepster polste naar nog andere hobby's, bezigheden of interesses, was het antwoord: "Ja, ik hou van koken, uit eten gaan, een pintje drinken, gaan borrelen bij vrienden..."

Dat wijf was potverdorie een zich dik vretende bacchante, een gulzige zuipster! En voor zo een mensen maken ze dan publiciteit op de openbare radio! Pedo's &  vraatzuchtige alcoholistes! "Waar gaat dat heen?" zo vraag ik mij af. En wie het antwoord hierop weet mag mij dit altijd doormailen. Of, zo je het nummer hebt van mijn mobieltje, zelfs SMS'en! Dank bij voorbaat! Lachen

21-02-09

Zet je feestneus maar op!

Wat de kwestie met eci betreft, heb ik, per e-mail klacht ingediend bij bij de Federale Overheidsdienst Economie, ECI - logoAlgemene Directie Controle en Bemiddeling. Tevens liet ik hen weten het raar te vinden dat deze firma op haar briefwisseling enkel een antwoordnummer bij een postkantoor vermeldt. Geen adres van de maatschappelijke zetel, geen registratienummer bij het handelsregister, geen BTW- of ondernemersnummer, geen rechtsvorm, geen telefoonnummer, faxnummer of e-mailadres, geen vermelding van de algemene verkoopsvoorwaarden op de keerzijde. Kan dit allemaal zomaar? Mag deze firma boven de wet opereren? Of geldt voor hen een andere handelswetgeving dan voor de doorsnee ondernemer? Andere wetten dan voor (gewone) burgers? Afsluiten deed ik met een verzoek tot antwoord en actie, waarvoor ik de dienst bij voorbaat dankte.

Een kopie van dit schrijven, en een link naar mijn log van 19 februari, zond ik door naar mijnheer de Minister van Justitie, Stefaan De Clerck (CD&V), mevrouw de minister van economie, ondernemen, buitenlandse handel en wetenschapsbeleid, Patricia Ceysens (Open VLD) en de Minister voor Ondernemen en Vereenvoudigen, Vincent Van Quickenborne(Open VLD). 

Zet je feestneus maar op

En verbergt uwen kop

Zodat niemand kan zien

Of jij Jan bent of Fien

Zoals op vele plaatsen in Vlaanderen, is het ook hier Carnaval - Brianin de Durmestad Lokeren CARNAVALweekend. Voor mijn zoon Brian werd dit gisteren al ingezet met een CARNAVALsfuif, georganiseerd door en op school. Alle studenten van de eerste graad middelbaar onderwijs van zijn school waren uitgenodigd. Allen mochten zich van 19u tot 22u, verkleed in de gekste outfits, gaan uitleven.

Brian ging er dolenthousiast heen en werd uit de ganse meute verkozen tot BEST VERKLEDE JONGEN! Bij de meisjes was het een Pippi Langkous die met de eer ging lopen. Van Prins Stijn I kregen zij felicitaties en uit diens handen ontvingen zij ook hun beloning: een waardebon, te besteden bij Free Record Shop.

Zondagnamiddag trekt de CARNAVALstoet door de centrumstraten. Als het weer het toelaat en ik iemand bereid vind om me deftig aan te kleden, ga ik toch eens de sfeer opsnuiven, de boel bekijken en... confetti in mijn haar verzamelen zeker?! LachenLachenLachen

Aan iedereen een zalig zotskappenweekend gewenst! Stoer

20-10-08

(on)Toegankelijkheid

Het ijveren naar een integrale toegankelijkheid staat bovenaan mijn lijstje van te verwezenlijken doelstellingen. Want wat baat het dan men zorg draagt voor de mobiliteit van elke burger (ook al een doel!), als diezelfde burger door de slechte kwaliteit van de infrastructuur op het openbaar domein op zijn looproute, of door obstakels die de vrije doorgang belemmeren, niet eens veilig en probleemloos, of in het aller-slechtste geval zelfs helemaal niet, zijn einddoel kan bereiken.

Rolstoel cartoon - 000 (klein)

Of, als de persoon in kwestie, dan toch op de plaats van diens bestemming geraakt, zij of hij aldaar geconfronteerd wordt met een ontoegankelijk gebouw. Door bijvoorbeeld enkele onmogelijk te overwinnen treden op of af tot aan de toegangsdeur, een te smalle inkomdeur of -hal, onvoldoende manoeuvreerruimte, een te enge lift of één met onbereikbare bedieningsknoppen .... Of zelfs maar een dorpel of een klemmede deur.

Want, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is ontoegankelijkheid niet alleen een probleem voor mensen met een fysieke beperking, zoals rolstoelers, blinden en slechtzienden, (oudere) mensen die niet meer goed te been zijn en al dan niet gebruik maken van een wandelstok of looprekje met wieltjes (rollator) of zonder ... Het tempert ook de verplaatsing- en  toegankelijkheidskwaliteit van bijvoorbeeld (groot)ouders met een kinderwagen of buggy of mensen met een winkeltas of koffer op wieltjes, of leveranciers van goederen.

Toegankelijkheid (collage)

Maar ook kleine kinderen kunnen struikelen op een drempel of over een losliggende steen en zich daarbij verwonden. En voorkomen is nog steeds beter dan genezen. Waarom stelt met niet als norm dat 'alle' voorzieningen (wegen, gebouwen, transportmiddelen...) die open staan voor het publiek, toegankelijk zijn naar de vereisten van de gebruiker met de hoogste noden? Dan is dit goed voor iedereen!  Lachen

De behoefte aan een beleid van integrale tegemoetkoming illustreer ik, ter verduidelijking, aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen woonplaats. Het stadhuis van Lokeren is, naar mijn ervaring, een toonbeeld van toegankelijkheid. Brede glazen toegangsdeuren, die automatisch openschuiven, in het gebouw een ruime manoeuvreerruimte, een ruime lift met grote bedieningsknoppen, waarrond een lichtrand verschijnt na het indrukken, en die geplaatst zijn op een hoogte en plaats,  die het ook voor rolstoelers mogelijk maakt deze te bedienen, zonder halsbrekende toeren te moeten uithalen. En er is bovendien op het gelijkvloers van het gebouw een toilet, op maat van wie zich op wielen voortbeweegt. Lachen

markt (klein)

klik op de foto voor een grotere afbeelding

de toegang tot het stadhuis is rechts om de hoek

Op de weg naar dat stadhuis wordt het de voetganger evenwel danig moeilijk gemaakt door in het bijzonder het hinderlijk groot buitenterras van een café. De uitbaters of eigenaars ervan hebben, nu ongeveer een jaar geleden, dit dan ook nog eens omboord met onverplaatsbare panelen. Het is totaal onbegrijpelijk dat het stadsbestuur daar een toelating voor heeft gegeven. Deze obstakels hebben immers de vrije loopruimte van de voetgangers behoorlijk ingeperkt.En vormen een gevaarlijk obstakel. Ik vind het ongehoord dat op een plaats waar het voetpad erg breed is, deze ruimte voor het grootste deel wordt ingepalmd door een horecazaak. Het comfort van de voetgangers wordt klaarblijkelijk ondergeschikt geacht aan de verlangens van de commercie. Triest...  Huilen

Wat me in deze evenwel nog het meest frappeert, is het feit dat er - voor zo ver ik weet - niemand reageerde op deze, in wezen uitbreiding van dit café, op openbaar domein!

Empty wallet - 000 (klein)

Voorbeelden zoals het aangehaalde zijn jammer genoeg legio. Bouwverordening, antidiscriminatiewet, renovatiepremie...  brengen geen soelaas. In een maatschappij die steeds meer neigt naar egocentrisme en egoïsme, vertrouwen op een verandering in mentaliteit en denkpatroon door sensibiliseren, is ook een utopie. Let op, al deze middelen helpen... een beetje. Om evenwel binnen een redelijke termijn tot acceptabele resultaten te komen is allicht een strikte regelgeving met opgelegde eisen naar toegankelijkheid, jammer maar helaas, de enige efficiënte weg. Met, in de geldbeugel voelbare sancties bij niet naleving ervan! Tong uitsteken