20-05-13

Cobra's Classic Battle

   

De sterk verminderde motoriek van mijn (typende) linkerhand heeft me ervan weerhouden de afgelopen maanden nog actief te zijn op deze blog. Hopelijk treedt dit jaar alsnog de lente in, en brengt de doorgaans hiermee gepaard gaande warmte, ook enige beterschap in mijn fysieke toestand. Want mijn hoofd zit boordevol data die ik graag met mijn medemensen zou delen. We zien wel wat de toekomst brengt. En hopen, als steeds, op het beste Lachen

Om een vroegere schoolmakker en zijn lieve vrouw een plezier te doen, haal ik, met de hulp van de in mijn plaats typende assistent, toch nog eens het uiterste uit de kan, in casu mezelf. Want bij deze verzoek ik jullie immers om voor die mensen hun dochter Rani te stemmen in haar deelname aan de ‘Cobra’s Classic Battle’, een klassieke muziek wedstrijd, voorbehouden voor pianisten in de leeftijd van 6 tot 17 jaar.

Wees dus alsjeblieft zo goed om onderstaande foto aan te tikken, naar Rani’s uitvoering van ‘Johannes Brahms’ - 2de Rhapsodie te luisteren en vervolgens met de muisaanwijzer links onderaan op de stemknop te drukken.

rani,klassiek,cobrasclassicbattle,classicbattle,muziek,linkerhand,piano,vrouw,lente,johannesbrahms,brahms,2derhapsodie,motoriek,medemensen,pianist,schoolmakker,muziekwedstrijd,wedstrijd,assistent

Geniet van dit mooie stukje muziek!

Namens Rani, haar ouders en mezelf: bij voorbaat een warm en hartelijk bedankt voor jullie stem! Lachen

10-12-08

Tatoeages

Zij die mijn liefde voor mooie muziek en mijn interesse voor tatoeages, niet delen, hebben dikke pech. Want hierbij presenteer ik nog maar eens een filmpje. Enfin, wie kunst op levend canvas niet apprecieert, werd allicht reeds afgeschrikt door de schermafbeelding onder deze tekst. Die personen gaan, als gevolg daarvan, dan wel verstoken blijven van de ontsluiering van het lang bewaard gebleven geheim van de experimenten uit mijn jeugd, op mijn eigen lichaam.Met onder de vlam van een aansteker verhitte en derhalve ontsmette naainaalden en Oost-Indische inkt.

Als ondernemende prille tiener probeerde ik mij immers de edele kunst van het tatoeëren eigen te maken door uitprobeersels op mijn enkels. Daar zou dat niet opvallen. Dat inkten ging vrij goed, dus verlegde ik het werkterrein naar de bovenkant van mijn p... Maar de eerste poging mislukte. Nadat ik met een (steriel?) doekje alle bloed en overtollige inkt had weggeveegd van mijn pols, want over dit lichaamsdeel gaat het, waren enkel hier en daar wat puntjes zichtbaar. Ik had potverdorie niet diep genoeg geprikt!  Een dag of zo later ondernam ik een nieuwe poging. Die slaagde! Maar de lol was er af, en de goesting ook. Met als gevolg dat de tatoeage op de pols van mijn linkerhand nooit volledig volgens het vooropgestelde plan werd afgewerkt.

Op volwassen leeftijd, net na mijn 27ste verjaardag, als ik het me goed herinner, heb ik mijn eigen kunstwerkje laten verwijderen. Ergens in Hasselt, meen ik, in de tattoowinkel van iemand die ik in een gelijkaardige winkel in het Antwerpse had leren kennen. Een Duitser van origine. Die man tatoeëerde met een chemisch product over de bestaande tatoeage. Ze werd als het ware weggebrand. Terwijl die kerel bezig was, werd ik onpasselijk. Dat gebeurde wel vaker met klanten, zo zij hij, om me gerust te stellen. Vooral als ze weinig geslapen en nog niet veel gegeten hebben. Dat was toen bij mij eigenlijk ook het geval.

Toen de job waqs beëindigd, legde de man een pleister op de wonde en deed een windel om mijn pols. Elke dag moest ik zalf op de wonde doen. En na een week, mogelijks twee, viel dat oude vel, een korst met tatoeage, er af en was er een nieuwe huid gegroeid. Eens die op volle sterkte was en enkele jaren blootgesteld aan de zon, waren er op die plek nog nauwelijks sporen van een tatoeage te zien! Lachen