07-09-12

Schrikbarende hartkloppingen

           

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteBijna twee decennia geleden waren mijn (inmiddels overleden) vader en ik aan het werken in het gebouw dat ik toen pas een jaar of zo eerder had aangekocht. Mijn pa, die op dat moment een jonge vijftiger was, voerde een klus uit op het gelijkvloers van de ene gebouwhelft. Terwijl ik op de eerste verdieping van het andere deel bezig was. Beiden gebruikten we een boormachine. Mijn pa boorde, in de plaats waar de keuken moest komen, gaten in de muur met zijn klopboormachine en ik gebruikte mijn pas aangeschafte boorhamermachine om gleuven te kappen in de muur, op plaatsen waar er elektriciteitsbuisjes moesten komen voor de bekabeling naar de lichtschakelaars en stopkontakten.

Op een gegeven moment moest ik beneden zijn om iets te halen dat ik nodig had om verder te kunnen doen. En van die gelegenheid maakte ik gebruik om even te checken of mijn pa zijn werk vlotte. Het was stil beneden, waar hij was. En ik trof mijn vader, gekleed in een werkbroek en T-shirt, en met een grote zakboek rond de hals, beduusd voor zich uitkijkend aan, stil staand in de ruimte, met één hand leunend tegen de muur. Het zweet stroomde van zijn aangezicht, langs hals en zakdoek, tot op zijn bovenlijf, waardoor zijn T-shirt kletsnat was.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteUiteraard vroeg ik onmiddellijk aan mijn pa wat er aan de hand was. Hij bleek even voor mijn komst plots hevige en wilde hartkloppingen te hebben gekregen. Mits enige zachte dwang kon ik mijn pa ertoe bewegen om plaats te nemen op de inderhaast door mij toegeschoven stoel. De aders van mijn pa’s hals klopten vervaarlijk. Toen ik mijn hand op zijn borststreek legde, waar hij zei veel stekende pijn te hebben, voelde ik zijn hart hevig en met een onrustbarende hoge frequentie kloppen. Mijn vrees dat hij een hartinfarct had gekregen durfde ik niet uit te spreken. Maar ik trachtte mijn pa er wel voorzichtig van te overtuigen om me hem, voor de zekerheid, en ter controle, toch even naar de spoeddienst van het plaatselijk ziekenhuis te laten brengen.

Daar wou mijn (stoere, eigenzinnige ;-) pa evenwel niet van weten. Hem naar zijn huis brengen mocht wel. Helemaal de andere kant op en twee keer zo ver als naar de kliniek, maar ik achtte hem oud en wijs genoeg om zelf de situatie in te schatten en te beslissen over wat er moest gebeuren. Dus bracht ik pa naar mijn ouderlijke woonst. Alwaar een geschrokken ma terstond de huisarts mocht oproepen. Die snel ter plaatste was. En na pa onderzocht te hebben, me even terzijde trok en me verzocht om mijn pa zo snel als mogelijk over te brengen naar het ziekenhuis. Want ook de dokter vreesde dat mijn pa een hartaanval had doorstaan. Omdat mijn vader, ondanks alles, toch vrij rustig was gebleven, achtte de huisarts het beter onnodige drukte te voorkomen en dus geen ambulance op te roepen. Maar hij zou het ziekenhuis verwittigen dat wij op komst waren.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa en ma, die hem ondersteunde, namen plaats op de achterbank van mijn auto, een Citroën BX. Overal de maximaal toegelaten snelheid rijdend, haastte ik me richting ziekenhuis. Met de motor nog draaiend, stationeerde ik me aan de ingang, opende het achterportier van mijn auto en liep, via de hoofdingang, het ziekenhuis binnen, rondkijkend waar die lui van spoed zich ophielden. Want ik veronderstelde dat die daar, verwittigd door de huisarts, inmiddels klaar zouden staan met een rolstoel of rolberrie. Maar ik zag ze niet, dus richtte ik me tot de persoon aan de receptie. Die me verbijsterde door te zeggen dat mijn vader pas kon worden geholpen nadat hij was ingeschreven! Wenkbrauw ophalen De receptioniste was er niet van te overtuigen om mijn doodzieke vader, die ondertussen, geholpen door mijn ma, zelfstandig het ziekenhuis was binnen gestrompeld, eerst te helpen en dan pas die papieren te doen. Dat kon volgens haar dus niet. Ondanks het feit dat ze toegaf dat zijn huisarts wel degelijk had verwittigd dat deze man dringend hulp nodig had.

Gelukkig had mijn moeder, zelfs ondanks ons haastig vertrek, toch het ziekenboekje mee gescharreld. Zodat het papierwerk probleemloos, en snel, kon geregeld worden. Waarna de weg naar spoed open ging en er eindelijk actie werd ondernomen. Toen mijn moeder en ik na een half uur, of een uur, dat weet ik niet meer precies, vanuit de wachtzaal, naar de afdeling ‘medium care’ werden geleid, troffen we daar mijn pa aan in een bed, met een infuus in de arm, en met allerlei zuignappen op zijn naakte bovenlichaam, met kabeltjes eraan, die hem verbonden met monitors. Hij zag er terug beter uit. Zijn hartslag was vanzelf terug geregulariseerd. De dokters hadden niks gevonden: geen oorzaak, geen veroorzaakte letsels, geen overblijvende sporen van wat dan ook…

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa is nog even ter observatie in de kliniek opgenomen gebleven. Tot ’s avonds, of tot de volgende dag, dat weet ik niet meer zo juist. De dag na zijn thuiskomst is hij dan bij de huisdokter op visite geweest. Die brave man, zelf ook een verstokt kettingroker, deelde mijn pa mee dat, ondanks een gebrek aan bewijzen, het toch wel vrijwel zeker was dat zijn roken, en meer bepaald dichtslibbende aders als gevolg van dit rookgedrag, onmiskenbaar de oorzaak was geweest van zijn hartproblemen van enkele dagen voordien. Dus werd hem aangeraden dat, zo hij een herhaling van het gebeurde, met mogelijks een volgende keer een slechte afloop, wou vermijden, hij best terstond ophield met roken.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteNiet zo evident zou je denken, voor iemand die reeds sinds zijn 14de dagelijks rookte. Zolang ik me herinner, soms uit pakjes, maar meestal zelf gerolde, ‘Groene Michel’. De man had steeds een sigaret in zijn mondhoek. Enkel om te eten legde hij ze aan de kant. Maar daarna werd ze weer aangestoken en tussen zijn lippen geklemd. Mijn pa wou echter zo graag nog lang leven, dat hij prompt is gestopt. Definitief! In den beginne rookte hij, als compensatie, zo nu en dan nog eens een fijn sigaartje, maar lang heeft dat niet geduurd. Naar ik denk omdat hij daar weinig smaak en genot in vond.

Een jaar of 5 à 6 geleden onderging mijn vader een hele reeks onderzoeken, om uit te vissen waar alle pijn, ongemakken en vermoeidheid die hij voortdurend had, vandaan kwam. De uiteindelijke diagnose was ‘leverkanker’. Een ziekte waartegen mijn pa tot aan zijn dood, begin 2011, moedig heeft gestreden. Maar bij één van de onderzoeken zond de huisarts mijn pa op consultatie bij een longarts. Die in mijn vaders’ longen geen enkel spoor meer kon ontdekken van diens zwaar rookverleden.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteVreemd toch, en fascinerend, hoe een zwaar belast en beschadigd menselijk orgaan zich, na verloop van tijd, toch nog nagenoeg volledig kan herstellen. Jammer dat ons lichaam nog steeds geen kankercellen de baas kan, Maar dat komt misschien ooit nog wel. In afwachting daarvan doen, wereldwijd, een groot aantal, in deze materie gespecialiseerde wetenschappers, hun uiterste best om, zo spoedig mogelijk, een afdoend middel te vinden om deze vreselijke kwaal, in al haar duivelse vormen en gedaantes, klein te krijgen.

02-03-12

Weet je wat ik zie

  

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls ik gedronken heb? Allemaal beestjes. Zoveel beestjes om me heen. De Nederlandse Ron Schutte had, als Ronnie en de Ronnies, met dit door Peter Koelwijn geschreven liedje, in 1967 een nummer 1 hit in Vlaanderen.

Maar men hoeft niet dronken te zijn om beestjes te zien. Vooral niet waar het ongedierte en insecten betreft. Wie eens heel rustig haar of zijn omgeving aan een scherpe blik van de kijkers durft te onderwerpen, zal vaststellen dat onze leefwereld ook de habitat is van veel kleine en (iets) grotere wezens. Ga je de ultieme uitdaging aan, door er ook de microscoop bij te halen, dan zal je je, gelijk waar je je ophoudt, nooit meer eenzaam voelen. Omdat je dan het bewijs krijgt geleverd, op zijn minst voortdurend het gezelschap te hebben van talloze micro-organismen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls ik terugblik op mijn verleden, dan duikelen in die herinneringen aan vroeger ook veel beesten op. Het grote Belgisch trekpaard van één van onze buren bijvoorbeeld. Die man zijn erf was schuin tegenover onze eigendom gelegen. En op momenten dat ik, als dreumes, buiten in de voortuin speelde, terwijl mijn vader thuis was, en ik aan het kletteren van de aan het paardentuig bevestigde kettingen, hoorde dat de boer met zijn paard onze richting uitkwam, schoot ik in actie. Ik ging aan mijn pa zijn broekspijp trekken, die mij oppakte en, met mij op de arm, naar ons roodgeverfde metalen toegangshek holde. Om aan die boer te vragen of zijn zoontje een eindje mocht meerijden. Vanaf het hek tot een stuk in de naast ons huis gelegen aarden veldweg, die de man gebruikte om zijn akkers te bereiken. Onder instemmend gemompel van de boer plaatste mijn pa me op de rug van dat, voor een kleine uk als ik, gigantisch grote paard, waarna de boer met een kort uitgesproken ‘ju’ het beest terug in beweging zette. De start van mijn ritje. Dat ik super leuk vond! Me vasthoudend aan het gareel en, voor de veiligheid, ondersteund door mijn naast het paard stappende pa.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesMijn prille jeugd bracht ik dus door op het platteland. Waar ik met mijn ouders, zussen en broer woonde in een huis, met stallingen op de hof, want het goed was voorheen een boerendoening geweest. De rode bakstenen muren en de groengeverfde houten deuren en poort van onze stallen, zaten in de zomer, bij mooi weer, vaak vol met hooiwagens. Deze insecten zijn spinachtige weekdieren met een klein lijf en lange poten. Die toentertijd voor ons, kinderen, een beetje bedreigend oogden. Maar eens we doorhadden dat ze geen kwaad in zin hadden, stoorden we ons niet langer aan hun aanwezigheid. En deden doorgaans niet eens moeite om hen weg te krijgen of dood te meppen. Tenzij het er heel veel waren. Dan namen we de straatveger ter hand en lieten, door de borstel van boven naar onder over de muren, deuren en poort te bewegen, de stijve ruwe rode haren van deze veegborstel voor buitengebruik, al die beesten naar beneden komen. Diegene die er niet vlug genoeg van door gingen, werden door onze, in schoenen of laarzen zittende voeten, morsdood getrapt.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesToen ik nog heel kleintjes was hield mijn ma, in het meest aan de straat gelegen stalgedeelte, konijnen. Die beestjes werden gekweekt met het oog op consumptie. Ze verbleven in houten kooien die aan de voorkant voorzien waren van metalen gaas. Mijn moeder verzorgde de dieren goed. Ze hield hun kooien rein door ondermeer regelmatig de hoopjes ronde keutels te verwijderen en op de bodem van de hokken vers hooi te leggen. De beestjes kregen geregeld met de handpomp naar boven gebracht vers grondwater toebedeeld en, om te knabbelen: wortelen, kool, bieten en mogelijks ook andere gewassen, geteeld door mijn ouders in hun eigen moestuin. Alhoewel ik toen pas een kleuter was, herinner ik er mij nog veel van. Mogelijks omdat ik het knus vond om in die stal te verblijven, bij die in alle rust, bijna continue aan groenten knabbelende, haasachtige zoogdieren.

Eens de beestjes slachtrijp waren, kwam er een man bij ons langs om de productiediertjes te doden. Waarna hij de levensloze dieren ophing aan hun achterpoten en overging tot het villen. De pels werd opgespannen te drogen gehangen aan de binnenzijde van de houten staldeur. Om later aan een handelaar te worden verkocht. Een deel van het vlees, hart en lever werd gehouden voor eigen gebruik. De rest werd verkocht aan en meegenomen door de slachter.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesWat wij ook hadden waren kippen. Maar deze waren enkel voor eigen gebruik: hun eieren en (als hun productie te laag werd) hun vlees. Wat ik mij herinner is dat er eens één klaar was (= vlezig genoeg) om klaargemaakt te worden voor consumptie. Mijn ma, die van haar pa, een kleine boer, de knepen van het kippen slachten had geleerd, haalde het dier uit de ren en plaatste de hals op de daartoe voorziene houten hakblok. Terwijl ze het lichaam van het beestje met haar voeten onder controle trachtte te houden. Waarna ze met een flinke zwaai van een handbijl de kop van het beest haar lijf hakte. Die kip moet daar zo van geschrokken zijn geweest (je zou van minder ;-), dat ze zich met een laatste krachtinspanning wist los te wrikken uit de greep van mijn ma’s stappers. En terstond de vlucht nam, weg van haar perplex staande beul. Die ze het nakijken gaf, naar een kip zonder kop. Die evenwel reeds enkele seconden later hevig bloedend neerzeeg. En na een laatste sluiptrekking, morsdood bleef liggen. Waarop het beest, naar planning, gepluimd werd, gekuist en gescheiden.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesRegenwormen zijn ook steeds een constante geweest in mijn jonge leven. Als visser gebruikte ik die ongewervelde diertjes immers als aas. Om ze uit de grond te krijgen staken we een riek schuin in een stuk drassig grasland, en schudden vervolgens de houten steel snel en ritmisch heen en weer. Waardoor de vlak onder de zoden aangebrachte metalen tanden van het werktuig, de bodem lieten trillen. En alzo het naar de oppervlakte komen veroorzaakten, van de langwerpige, hermafrodiet zijnde, wormachtige beestjes. Die we vervolgens maar uit het gras hadden te rapen. En in een bokaal deponeerden, waarvan we het metalen deksel voorzien hadden van gaatjes. Klein genoeg om die gladjanussen het ontsnappen te beletten, maar groot genoeg om ze van zuurstof te voorzien. Zodat ze in leven bleven tot we ze in die conditie aan onze vishaak zouden rijgen. Als lokspijs voor de vis die we wilden vangen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesIn onze tuin zaten trouwens nog oneindig veel andere beestjes. Ze allemaal opsommen zou ons te ver leiden. Daarom beperkt ik mij tot het vernoemen van de Meikevers, toentertijd moeilijk uit te roeien plaaginsecten, die vanaf de vijfde maand van ’t jaar, voornamelijk waren terug te vinden in de stukken beukenhaag die deel uitmaakten van de omzoming van onze tuin en moestuin. En ook zeer vermeldenswaard zijn de zwarte Doodgravers. Die wij doorgaans enkel te zien kregen als dit type kever, dat eigenlijk ‘lijkendrager’ had moeten heten, ongelukkigerwijs op zijn rugschild was terecht gekomen. En onmogelijk op eigen krachten in normale positie kon komen. Tenzij wij, die dat beestje dan, indien nog in leven, zieltogend aantroffen, wild met de pootjes in de ijle lucht trappend, het met de tip van onze schoen, of middels een stokje, een zetje gaven. Zodat het insect weer verder zijn gang kon gaan.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls pre-tiener had mijn bijna zeven jaar jongere broer een schildpad. Het beestje kreeg van de jongen de weinig originele naam ‘Schildje’ toebedeeld. Vrij snel stelde het kind vast dat zulk een geharnast reptiel niet meteen het meest ideale huisdier is. Zodat ik al gauw een groot deel van de zorg over Schildje op mij nam. Vaak zette ik het beestje op ons grasplein, in het midden van een, met allerlei buitenspeelgoed gevormde grote cirkel, zodat het dier wat meer beloop had dan in het kleine terrarium dat onze pa had gemaakt als verblijfplaats voor de schildpad. Lang kon ik dat diertje niet alleen laten. Want het was ongehoorzaam en bleef derhalve niet binnen de oppervlakte van die cirkel ronddolen, zoals nochtans de bedoeling was. Neen, Schildje kende maar één richting: recht vooruit! Alles wegduwend wat zich op haar weg bevond. En ze ging dan wel vooruit met trage passen, maar zonder stoppen. Met als gevolg dat het diertje toch vrij snel ver weg geraakte.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesAls voer gaven we de schildpad allerlei groen: gras, sla… Maar ik had ergens gelezen dat die beestjes ook wel naaktslakken lusten. Dus ging ik af en toe ’s ochtends vroeg, als het gras nog vochtig was van de dauw, op zoek naar deze, omwille van hun gebrek aan een huisje, warmte en zonlicht schuwende buikpotige weekdieren. Ik verzamelde de gevonden bruinkleurige slakken in een strandemmertje van mijn broer. Om vervolgens mijn doorgaans aanzienlijke buit te deponeren in Schildjes verblijfterrein. Of onze huisschildpad ooit een naaktslak te pakken kreeg om op te eten, weet ik niet. Omdat ik nimmer getuige ben geweest van een dergelijk tafereel. Eén ding is evenwel zeker: Schildje zal snel moeten zijn geweest, want die glibberige en gluiperige slakken waren binnen de kortste tijd, door elke mogelijke spleet of opening, uit haar habitat verdwenen.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesLang is Schildje niet bij ons gebleven. Toen het winter werd hebben we het beestje in een doos in de garage gezet. Waar we ze in alle rust haar winterslaap wilden laten houden. En rust heeft ze gekregen, evenwel onbedoeld de eeuwige. Toen we immers op een bepaald moment op zoek gingen naar waar die kwalijke geur, die in onze garage hing, vandaan kwam, ontdekten we dat deze uit de grijs kartonnen slaapplaats van de schildpad kwam. Schildje bleek te zijn overleden en zelfs al rottende. Tientallen wormen waren duchtig bezig zich te voeden aan haar restanten. Ik heb in een wegel langs de haag rondom onze logting, de moestuin dus, een diepe put gegraven, en deponeerde daarin wat overbleef van mijn broertjes schildpad. Inclusief die kadavereters!

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesEnkele jaren later wou ik het, inmiddels allicht volledig kaalgevreten schild, terug naar de oppervlakte brengen. En hoewel ik meende me nog steeds de exacte begraafplaats van Schildje te herinneren, bracht mijn graven op die plek niks aan de oppervlakte dat ook maar in de verste verte op een schild leek. Een kwart van de moestuin heb ik omgewoeld, en allerlei rommel en botten van dieren en zelfs stukken geraamtes vond ik. Maar het beoogde schild van mijn broers voormaling huisdier vond ik nimmer weer.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesZelf heb ik als tiener ooit visjes gehouden in een oude rechthoekige plastieken aquarium. Welk type vis, dat weet ik niet meer. Mogelijks waren die, door hun kieuwen ademende gewervelde diertjes, op de kermis gewonnen goudvissen. In een klein transparant zakje, gevuld met wat water en lucht, naar huis gebracht. Of anders door mijn pa of mezelf in een visput gevangen stekelbaarsjes of misschien zelfs kleine bliek. Op de bodem van die plastieken bak had ik zand en steentjes aangebracht. En om de wanden van het aquarium proper en dus doorschijnend te houden, had ik er huisjesslakken op aangebracht. Die ik had ontvoerd uit een kreek in de velden achter onze woonst.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesDie diertjes deden hun werk. En meer dan dat! Want na gedane arbeid klommen die deugnieten uit de visbak. Al vanaf de eerste keer dat ik ze alleen liet in het aquarium, dat ik met instemming van mijn ma tijdelijk in de keuken op het aanrecht had geplaatst. Toen ik terugkwam kon ik nog net de laatste, vast een slome, langs de buitenzijde van één der wanden naar beneden zien kruipen. Terwijl enkel de binnenwand zijn werkterrein was! Zijn collega’s trof ik aan op het keukenwerkblad, de betegelde muur en tussen de cactus- en vetplantpotten op de tablet van het keukenraam. Hoe ik dat ontsnappingsprobleem daarna heb vermeden, dat weet ik niet meer. Waarschijnlijk heb ik de bovenzijde van het aquarium afgedekt met een dunne plaat waarin ik kleine perforaties had aangebracht. Maar het is ook best mogelijk dat ik de slakkenbende heb teruggebracht naar hun natuurlijke habitat en vanaf dan gewoon zelf regelmatig de aquariumwanden heb gereinigd.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesTijdens onze talloze wandelingen en trektochten kreeg mijn hond Skipper, een Schotse Collie, vaak het gezelschap van teken. Die zich ongevraagd en ongewenst vastzogen in de huid van het dier. En zich op die wijze niet enkel gratis lieten vervoeren, maar tevens voedden door bloed uit het arme dier te zuigen. Ik had totaal geen mededogen met die ondankbare parasieten. Als ik onder de beharing van mijn trouwe viervoeter zulk een spinachtige mijt ontdekte, haalde ik meteen het speciaal voor die taak voorbehouden pincet uit mijn rugzak. En plaatste de bekken ervan tot tegen de huid van Skipper, net voor de kop van de teek, duwde ze met een knijpbeweging tegen elkaar en trok de onwelkome eter met een draaibeweging zachtjes los van de huid van zijn onvrijwillige gastheer.

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesOver ongenode gasten op de huid ‘gesproken’: weet dat ieder van ons, menselijke wezens, op zijn vel zo een duizendtal soorten bacteriën met zich meezeult. In totaal resideren er permanent gemiddeld meer dan honderdduizend van die beestjes per vierkante centimeter huidoppervlak! Om kriebels van te krijgen, niet? Gelukkig zijn de meeste van deze micro-organismen NIET schadelijk. En voorkomen ze daarentegen dat onze huid geïnfecteerd raakt door micro-organismen van de gevaarlijke soorten. Wat een lieverds, toch?! Knipogen Louter ter informatie geef ik nog mee dat de grootste diversiteit aan micro-organismen te vinden is op de droge en gladde stukken huid van bijvoorbeeld de onderzijde van de onderarmen. Terwijl het procentueel grootste aantal van deze microscopisch kleine beestjes zich schuilhoudt op vochtige, liefst behaarde lichaamsgedeelten, zoals de oksels. Zijn ze al begonnen met je te kietelen? Was die deugnieten toch niet weg, want dan ben je jouw bescherming kwijt! Laat de natuur dus haar werk doen en lach er vrolijk op los! Lachen

rudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesrudivandamme,rolstoeler,beest,dier,beestjes,weetjewatikziealsikgedronkenheb,ronschutte,ronnieenderonnies,ronnie_en_de_ronnies,huisjesslak,visbak,aquarium,skipper,teken,vis,teek,slachten,visje,goudvis,stekelbaarsje,bliek,vlaanderen,dronken,micro-organismen,belgisch_trekpaard,boer,pa,ma,vader,moeder,paard,boerendoening,hooiwagen,bacteriën,huismeid,huisstofmijt,lichaam,huisdier,schildpad,winterslaap,naaktslak,broer,meikever,doodgraver,regenworm,hermafrodiet,platteland,konijn,kip,vleesMocht je na het lezen van dit bericht de bedstee opzoeken, dan wens ik je alvast een aangename nachtrust toe. Wat vast geen probleem zal zijn, want je zal daar gegarandeerd in het gezelschap vertoeven van, met enig geluk, je partner of de huismeid… of zelfs beiden! Knipogen De minder fortuinlijken onder ons zullen het moeten stellen met enkel de huisstofmijt. Waarvan er doorgaans een omvangrijke populatie (+/-  500 exemplaren per eenpersoonsbed) huist in onze matras, hoofdkussen en beddengoed. Waar ze zich te goed doen aan de schimmels die ontstaan zijn en leven op van ons lichaam gevallen huidschilfers. Maf ze, mensen! Slaapwel! En droom lekker!

23-10-11

Hengelaarplezier & sportvisserijvertier

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,ouders

Reeds van op heel jonge leeftijd ging ik vissen. Mee met mijn pa, en meestal op paling. Eens ik als tiener, door mijn ouders oud genoeg werd bevonden, trok ik er alleen op uit. Meestal richting provinciaal domein. Een gigantisch terrein met een kasteel, bossen, bloementuinen, een dierenpark, speeltuin en enkele visvijvers. Gelegen op een kilometer of vijf van mijn ouderlijke woonst.

Toentertijd was fietsen binnen het domein niet toegelaten. En omdat de afstand tussen de ingang van het domein en de visputten, toch enkele kilometers bedroeg, had ik voor het transport van mijn spullen een karretje gemaakt. Van het onderstel van een oude kinderwagen, waarop ik een plank had bevestigd.

Het karretje plaatste ik op de bagagedrager achteraan mijn fiets. Mijn door mijn pa, met recuperatiemateriaal gemaakte houten vissersbak, kwam daar nog bovenop te staan. Met snelbinders bevestigde ik dit alles stevig aan mijn fiets. Mijn in een kokervormige stoffen tas gestopte werphengels en oude vissersparaplu, bevestigde ik, met oude lederen riempjes, aan de buis van mijn fiets.

Met al mijn visspullen op de fiets reed ik dan van thuis tot aan de ingang van het domein. En van daar trok ik vervolgens het karretje met mijn visgerei, middels een stevig touw, tot aan de visvijver.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersHet vissen was een vrij sociaal gebeuren. Rond de vijvers trof je vaak dezelfde mensen aan, waaronder ook heel wat jongelui. En bijna uitsluitend jongens en mannen. Eens geïnstalleerd op ons plekje aan het water, gingen we doorgaans bij de reeds eerder aanwezige hengelaars even gaan luisteren of ze al wat hadden gevangen. En zo het antwoord bevestigend was, keken we met graagte naar het door de visser even uit het water getilde leefnet. Om de zich daarin bevindende gevangen vis te aanschouwen. En de betreffende visser te feliciteren met zijn vangst.

Ook als we na een uur of zo turen naar onze dobber, of geduldig wachten op enig geluid van het aan onze werphengels bevestigde alarmbelletje, geen beweging of geluid waarnamen, gingen we elkaar opzoeken. Om onze nood te klagen. En onze benen te strekken Knipogen En als er iemand ‘beet’ had, dan kwamen de vissers uit diens buurt rond die gelukzak staan. Om hem bewonderend, en niet zelden met enige jalousie, de buit te zien binnenhalen. Vooral als het grote kanjers betrof, die meestal nogal wat weerwerk boden en moesten worden moe gemaakt, vooraleer te worden opgehaald, gaven nogal wat omstanders gretig hun ongevraagd en meestal ook onnodig en ongewenst advies. Gewoonlijk wel welkom was dan weer de hulp die collega-vissers boden door het reeds in het water houden van het schepnet met behulp waarvan de aan de haak van de vislijn hangende vis op de oever en dus het droge moest worden gebracht.

*****

Op een zekere dag in de vakantie, was ik met een vriend een namiddag gaan vissen in dat provinciaal domein. De buit was mager. Buiten de dikke aal die ik had gevangen. Nogal wat andere, rond de vijver verzamelde vissers, waren jaloers op mijn vangst.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersZo ook de corpulente zoon van de champetter uit een gehucht, grenzend aan de buurt waar ik woonde. Die kerel was een jaar of twee ouder dan mij. Daardoor en tevens door het feit dat we nooit bij elkaar op school hadden gezeten, kende ik de jongen slechts vaag.

Toen mijn maat en ik ons boeltje bij elkaar hadden gepakt en net op het punt stonden om ons via de, naast de vijver lopende, geasfalteerde laan, naar de uitgang van het domein te begeven, kwam die kerel, samen met zijn twee maten, op me af. En vroeg me of hij mijn vangst nog eens mocht zien.

Met enige tegenzin haalde ik de snelbinder van rond mijn op mijn karretje staande vissersbak, opende de klep ervan en haalde er het wit stoffen zakje uit waarin de door mij gevangen aal zat opgesloten. Ik loste de strop waarmee het zakje werd dicht gehouden en liet de inhoud zien: een vette paling van een centimeter of 40 lang, wel minstens 2 centimeter dik en vast minimaal 800 gram zwaar. Die lag te kronkelen in een door hemzelf geproduceerd half transparant wit slijm.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersDe ogen van de dikke tiener voor me puilden bijna uit hun kassen. Hij wou de aal van me afkopen. En bood er mij maar liefst 500 Belgische Franken voor aan, een goeie 12 Euro. In die tijd, eind de jaren zeventig, was dat, voor een jongere, een ferm bedrag.

Toch was mijn vangst verkopen geen optie. Die nam ik mee naar huis. Om aan mijn huisgenoten te tonen, te doden, te stropen, te kuisen en later zelf op te eten. En ik dacht er nog niet aan om dat ritueel te verbreken voor wat geld.

Die dikzak snapte dat evenwel niet. Hij bekende me dat hij thuis bij voorbaat had opgeschept over zijn visserstalent en de vangt die hij naar huis zou meebrengen. En nu dreigde hij gezichtsverlies te lijden door met kompleet lege handen weer te keren. Dus wou hij hoe dan ook mijn aal. En kwam dreigend en boos kijkend op me af toen ik het zakje weer dicht bond, wegstopte en mijn vissersbak weer aan mijn karretje vastmaakte.

Nu was ik in die tijd zelf geen hummel en best potig, maar toch vermeed ik liefst een fysieke confrontatie met die gast van minstens een kop groter dan mij en met een lichaamsvolume van wel drie keer het mijne. Dus wenkte ik mijn maat en zette het samen met hem op een lopen. Mijn karretje achter me aantrekkend.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersDe zoon van de champetter bleef eerst enkele seconden verbouwereerd ter plaatse staan, maar gaf toen met de palm van zijn dikke vette pollen zijn beide maten een flinke duw in de rug en zette zich samen met hen in beweging. Me onderwijl dingen toeroepend die ik niet kon verstaan. Want wij waren inmiddels al op geruime afstand van elkaar verwijderd. Met zijn logge lijf, nog verzwaard door de ballast van zijn visgerei, kon die gast trouwens mijn tempo absoluut niet aanhouden. Toen hij en zijn vrienden de uitgang van het domein bereikten, zaten mijn vriend en ik reeds op onze met het visgerei geladen fietsen en reden we gezwind weg van de fietsstelplaats. Die vetzak zonder visvangst het nakijken gevend.

Thuisgekomen toonde ik vol van trots mijn vangst aan mijn moeder. Die blij was met mijn succes. En verzekerde me dat ook mijn pa, bij thuiskomst van zijn werk, verheugd zou zijn over mijn vangst van zulk een ferme paling.

Over het conflict met de zoon van de champetter zweeg ik wijselijk. Het had geen zin om mijn ma nodeloos bezorgd te maken. Bovendien wou ik ten alle prijze vermijden dat ze me niet langer zou toelaten om alleen of met vrienden te gaan vissen.

Als steeds maakte ik zelf mijn vangst gereed om klaar te maken voor consumptie. Daar was ik goed in. Ook de buurjongens kwamen, als ze bij het vissen iets hadden gevangen, bij mij langs om hun vis te laten doden en kuisen. Dat deed ik buiten, of bij slecht weer, in onze garage.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersNet onder de kop van mijn nog levende paling maakte ik met een scherp mes een snede. Waarna ik, terwijl ik met een vod de kop vasthield, met een oude platte bektang, de huid van de aal vastkneep en van diens lijf stroopte. Vervolgens sneed ik zijn buik open in de lengterichting. En haalde alle ingewanden uit het lijf door mijn duim van aan de kop tot aan de staart door het lijf te bewegen. Dan sneed ik de kop eraf en spoelde en wreef de overgebleven resten proper in een emmer met proper putwater. Dat ik middels onze oude waterpomp aan de oppervlakte had gebracht. Met keukenpapier depte ik daarna het vlees proper. En bracht het dan naar mijn ma. Die het in een zakje stopte en in de diepvries deponeerde. Om er later, samen met andere door mijn pa en mij gevangen palingen, een heerlijke maaltijd mee te bereiden.

*****

Door dat vaak uit vissen gaan naar dezelfde waterput, leerde ik er dus snel jongens kennen die daar dezelfde hobby uitoefenden. Het waren doorgaans kerels van ongeveer mijn leeftijd of enkele jaren ouder. Soms zat ieder gewoon op zijn eigen plekje en brachten we elkaar zo nu en dan een bezoekje. Om te zien wat de andere al had gevangen, maar vaak ook gewoon om een praatje te slaan en zo de tijd te doden.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersSoms troepten we ook samen en zaten we allemaal naast elkaar met onze vislijnen. Door ons gestoei en gebabbel werden de vissen vast afgeschrikt, want veel werd er op die momenten doorgaans niet gevangen. Ook niet die keer dat ik als twaalfjarige met de enkele jaren oudere, aan de visput ontmoette Wouter en nog een tweetal andere gelegenheidsvrienden, aan het vissen was. Het was warm weer en we hadden dan wel nog niet eens beet gehad, de leute was er niet minder om.

Op een gegeven moment kwam er op het wandelpad, gelegen op een tiental meter van, en iets hoger dan, de visvijver, een knap blond grietje aangetrippeld. Uiteraard was Wouter de eerste uit ons groepje die het meisje had opgemerkt. De praatgrage kerel zat immers meer rondom zich te kijken dan naar de dobber van zijn vislijn. Hij maakte ons, de andere drie, met opgewonden stem, attent op die mooie verschijning. En het korte rokje dat ze droeg onder het al even weinig verhullende topje van het, voor haar vermoedelijk zowat vijftien jarige leeftijd, reeds fraai gevormde lichaam.

Wouter floot luid tussen zijn tanden. De frêle schoonheid stopte en keek ons glimlachend aan. Waarop Wouter haar uitdagend vroeg of dat rokje niet nog wat hoger kon. “Oh, jawel hoor!” zei het meisje lachend, “Ik draag er toch nog een broekje onder!” Waarop het lekker ding haar minirokje optilde en wij een nauw om haar lijf spannend bleekroos onderbroekje te zien kregen.

Wouter sprong van opwinding bijna uit zijn eigen broek. Zenuwachtig, met blozende kaken en trillende stem vroeg hij aan het meisje waar ze heen ging. De speeltuin, zo liet ze weten. En toen ze met haar lieflijke stem positief antwoordde op zijn vraag of hij mee mocht gaan met haar, was Wouter niet meer te houden. Verbaast keken we toe hoe de jongen vliegensvlug al zijn visgerij bij elkaar scharrelde, ons nog snel ten afscheid groette en vervolgens naar dat meisje toe holde.

hengelaar,visser,sportvisser,provinviaaldomein,provinciaal_domein,puyenbroeck,visput,speeltuin,pa,ma,maat,paling,aal,vis,tiener,fiets,visvijver,visgerei,dobber,vissen,vakantie,champetter,zoon,vriend,visvangst,water,beet,jongen,minirokje,broekje,rokje,onderbroekje,visbak,meisje,verhaal,moeder,kerel,werphengel,ingewanden,waterput,hobby,vislijn,wandelpad,topje,lichaam,schoonheid,lijf,deerne,rivierpaling,oudersWij, achterblijvers, keken die twee nog even na. Wouter met zijn zware visbak middels een riem op de rug dragend, in één hand de lange smalle zak met zijn vislijnen en met de andere hand wild gebaren makend. Terwijl het naast hem stappende meisje hem, onder het verleidelijk bij elkaar nemen van haar lange sluike haar, glimlachend aankeek. Waarschijnlijk was onze maat die knappe deerne een verzonnen verhaal aan het vertellen over eerdere wonderbaarlijke visvangsten.

Wouter zagen we die dag niet meer terug. Maar een dag later was hij wel terug van de partij. En bracht de jonge kerel, onder het vissen, in geuren en kleuren verslag uit van de formidabele namiddag die hij had beleefd met die mooie, vrouwelijke leeftijdgenote Lachen

>>>>>  klik op de afbeelding voor een grotere weergave  <<<<<

20-05-10

Damesfiets

  

Gedurende de laatste jaren van mijn middelbare schooltijd gebruikte ik vaak mijn moeder haar, toen nieuwe, bruinkleurige fiets om me naar school te verplaatsen. Ik reed immers veel liever met een damesfiets, waarop je rechtop kan zitten, dan met een herenfiets, waarop je je in een voorover gebogen zithouding voortbeweegt.

Broek & hemd man - 000 (klein)Toentertijd had ik halflang haar. En droeg ik meestal een jeansbroek. Van die nauw om je lichaam spannende exemplaren. En mijn bovenlichaam stak vaak in een trui die tot onder mijn zitvlak reikte. Of een hemd van een type dat zowel door meisjes als door jongens werd gedragen, met de lange slippen boven de broek gehangen. Met als gevolg dat ik, als fietser, zo nu en dan door jongens werd nagefloten. Die zagen mij, vanaf de rug gezien, immers aan als meisje! Toen vond ik dat helemaal niet leuk. Maar als ik daar nu aan terugdenk, vind ik dat vrij grappig.

Op de dagen dat ik met mijn ma haar fiets mijn schoolse plicht vervulde, stalde ik dit stalen ros niet in de reguliere, door de onderwijsinstelling voorziene parkeerstalling. Daar moest die immers aan een haak worden gehangen. Wat heel sletig was voor het rijwiel. En ik vond het mijn plicht om uiterste zorg te dragen voor mijn ma's gerief. Ik was al blij dat ze die fiets zo gewillig aan mij toevertrouwde. Dus haar eigendom in goede staat houden was het minste wat mijn ma van me mocht verwachten.

Daarom plaatste ik haar mooie rijwiel tussen de bomen aan de hoofdingang van de school. Op een plek waar voortdurend volk passeerde. En netjes beveiligd met het wielslot waar ma's velo mee was uitgerust. Een toenmalig modern gadget dat het gedoe met losse fietssloten overbodig maakte. De eerste keren dat ik met ma's fiets naar school kwam, controleerde ik tijdens de pauzes telkenmale of hij er nog stond. Maar al snel stapte ik af van die gewoonte.

Toen ik na een examen, waarbij we de school mochten verlaten eens we ons antwoordenblad hadden afgegeven, bij de fiets arriveerde, kwam ik tot de vaststelling dat ik het sleuteltje van het fietsslot kwijt was. Ik tastte alle zakken van mijn kledij af, maar kon dat drommelse kleine ding helaas niet vinden. Was ik het dan verloren, onderweg van het klaslokaal naar de stalplaats? Ik speurde het ganse traject af, tot twee keer toe, maar kon jammer genoeg het sleuteltje niet vinden.

Betonschaar - 000 (blog)Dus ben ik maar in een werkplaats van de school een stevige tang gaan lenen. Een zogenoemde betonschaar. In elk van mijn pollen hield ik het uiteinde van één van die wel een halve meter lange handvatten vast. De hardstalen bekken van het werktuig plaatste ik op het stukje buis van het fietsslot dat tussen de spaken van het achterwiel stak om zodoende het ronddraaien ervan te vermijden. Met pijn in het hart bracht ik met een, vanwege het hefboomeffect, weinig benodigde kracht, mijn handen naar elkaar. Waarbij het stukje buis werd doorgeknipt en ik het vervolgens probleemloos kon verwijderen. En na het terugbrengen van dat stuk knipgereedschap, gezwind met de fiets naar huis kon rijden.

Met een ei in mijn strakke broek natuurlijk, want ik had mijn ma haar mooie, nieuwe, voor haar verplaatsingen zoals boodschappen doen zo noodzakelijk instrument, een stukje kapot gemaakt. Welks scene er zich bij mijn thuiskomst afspeelde, kan ik mij niet meer herinneren. Dus vermoed ik dat mijn ma niet al te zwaar heeft getild aan het gebeurde. Ze kende mij als een zorgzaam type persoon en wist dus dat ik dat sleuteltje niet uit onachtzaamheid zou zijn kwijtgespeeld. Dat ik een goed examen had gemaakt interesseerde haar toen vast meer. En dat ik die namiddag onbezorgd studeerde voor het examen van de dag nadien was op dat moment waarschijnlijk ook een grotere bekommernis. Vermoedelijk is moederlief, vanaf die dag, om haar rijwiel vast te zetten, terug een gewoon cijferslot uit onze collectie beginnen gebruiken.

*****

Toen mijn ma zich vele jaren later opnieuw een nieuwe fiets aanschafte, gaf ze de oude, een iets meer dan een decennium eerder soms nog door mij bereden fiets, aan mijn echtgenote cadeau. Nog steeds in goede staat, want zorgzaam onderhouden door mijn ouders. En inclusief fietszakken, die inmiddels aan het fietsstoeltje waren bevestigd. Dat wielslot bevond zich ook nog steeds in de toestand waarin ik het had gebracht. Dus onbruikbaar. Het door de fietsmaker later vervangen door een nieuw exemplaar was er blijkbaar nooit van gekomen. Of mogelijks door mijn ouders te duur bevonden.

De fiets kreeg een plaatsje toegewezen bij de andere rijwielen in onze garage. Waaronder de voorheen door mijn vrouw gebruikte tweedehands fiets. Welke werd op rust gesteld, maar behouden als reservefiets. Zo begon ma's oude fiets aan een nieuw leven. Waarin het voortverplaatsingsmiddel heel wat minder intensief werd gebruikt. Af en toe voor een marktbezoek, nu en dan eens om brood te halen bij de bakker en hoogst zelden voor een fietstochtje.

*****

Een jaar of drie geleden kocht ik mijn beide zoons elk een moderne, sportieve herenfiets. Waarvan ze, binnen het door mij beschikbaar gestelde budget, ieder voor zich, zelf het merk en model mochten uitkiezen. Waar ze heel blij mee waren. Dit in tegenstelling tot de gevoelens die ze uitten toen ik hen naderhand een mooie, sobere maar kwalitatieve fietshelm bezorgde. Waarvan ik verwachtte dat ze die op hun hoofdje zouden zetten bij elke verplaatsing met hun nieuwe, overeenkomstig hun lichaamsgrootte, nog net iets te grote fiets.

Brian op oma's fietsSinds het begin van dit jaar is één van mijn zoons begonnen met nogal vaak zijn moeders fiets te gebruiken bij zijn verplaatsingen naar school, het zwembad, de bakker of andere bestemmingen. Vooral die fietszakken vind de jongen erg praktisch en handig. Om het brood van bij de bakker in op te bergen, zijn inline skates of zwemgerei in te vervoeren bij het uit sporten gaan en zo meer.

Het rijwiel is, door een vrijwel totaal gebrek aan onderhoud, volledig doorroest en oogt helemaal niet fraai meer. Maar dat deert mijn zoon blijkbaar niet. Volgens hem bolt het oude karretje trouwens zelfs beter dan zijn door opa's noeste arbeid nog steeds als nieuw ogende herenfiets.

Mijn zoon Brian op de van oorsprong zijn oma's fiets... een déja vu? De kledij waarmee de jongen op de fiets zit verschilt wel wezenlijk van mijn toenmalige outfit. Hij draagt ook wel vaak jeans, maar van die net iets te grote modellen, die hij dan overeenkomstig de huidige mode, halverwege zijn poep laat hangen. Zodat minstens de helft van zijn onderbroek voor iedereen zichtbaar is. Terwijl in mijn tijd ondergoed zedig werd onttrokken aan het oog van anderen.
Lange truien of dito hemden draagt mijn zoon niet. En zijn bruine krulletjes worden meestal heel kort gehouden. Behalve als hij, zoals nu, aan het sparen is voor wat haar om er vervolgens vlechtjes in te laten leggen. Zoals menig topvoetballer, rapper of hiphopartiest.

Aangezien mijn dertienjarige zoon er dus, in tegenstelling tot zijn pa, bijna twee decennia eerder, langs geen enkele kant bekeken, ook maar een beetje vrouwelijk uitziet, zal hij allicht nimmer door jongens worden nagefloten. Tenzij het dan kerels zou betreffen die vallen voor menselijke exemplaren van hun eigen soort. Maar van dergelijke voorvallen heb ik geen weet. En ik ben er heel zeker van dat zoonlief zulks absoluut niet leuk zou vinden. En helemaal niet grappig!

21-01-10

De fietser fietst verder

  

Bibliotheek - 000Vorig weekend ben ik nog eens naar buiten gekomen. Na al sinds meer dan een week de vier muren van mijn multifunctionele verblijfsruimte niet te hebben verlaten, ten gevolge van de ongunstige weersomstandigheden en staat van de weg. Zaterdagochtend reed ik naar de bibliotheek om er een voorraad stripverhalen en boeken op te slaan, als leesvoer voor mijn kroost. Een assistente vergezelde mij, want in mijn eentje kan ik in de bib maar bitter weinig uitrichten. Bovendien moest ik warm ingeduffeld worden vooraleer mijn goed verwarmde leefruimte te ruilen voor de koude buitenlucht.

Mountainbike rider cartoon - 000Op onze terugweg werden mijn achter mij fietsende assistente en ikzelf voorbijgestoken door een zich snel voortbewegende  mountainbike berijder. Hij was, om zijn snelheid niet te hoeven verminderen, op een strookje gras gaan rijden, dat het fietspad scheidt van de parkeerstrook naast een drukke rijbaan. Onder het ons passeren zei hij iets dat ik evenwel niet verstond. En een meter of twee verder bleef de sportieveling met één van de wielen van zijn fiets steken in de greppel naast het betonnen fietspad en vloog van zijn rijwiel. De man, die gelukkig een helm droeg, kwam na een rolbeweging van zijn lichaam over de betonstrook, in foetushouding in de andere grasstrook naast de fietsbaan terecht en net niet in de gracht ernaast.

Ik hield halt en vroeg de man onmiddellijk naar hoe het met hem was gesteld. Hij antwoordde evenwel niet, maar veerde op, onder het slaken van een vloek, die ik echter hier niet ga herhalen. Wegens nogal godslasterend. En ik wil mijn gelovige lezers eens een keer ontzien. Die fietser stond dus recht, boog zich terstond over zijn rijwiel, dat daar werkloos het fietspad versperde. Doch slechts heel even, want de eigenaar zette het recht, schudde er eens duchtig aan, sprong gezwind op het stalen ros en reed er snel mee vandoor. Om evenwel slechts enkele meters verder terug van zijn nog bollende mountainbike te springen. Gehurkt aan trapper en achterwiel te rutselen en vervolgens opnieuw het stalen ros te bestijgen. Waarna de, in een bij deze sport horende outfit uitgedoste fietser, vrij snel uit ons gezichtsveld verdween.

Angry cyclist - 000 (klein)Dat een fietser valt, waarbij zij of hij zichzelf doorgaans bezeerd en waarna er vaak ook materiaalpanne is, dat wens ik niemand toe. Maar ik stel vast dat er vele fietsers zijn die de valpartij zelf uitlokken, het onheil opzoeken. Dat kinderen onveilig rijden, daar is, hoe zeer ik zulks ook schuw, de verschoningsgrond van hun jeugdigheid en onervarenheid. Maar volwassenen die met hun vrijetijdsfiets geen geduld hebben om een andere fietser op een daartoe geschikte plek te passeren, maar hun fietsbel laten rinkelen en verwachten dat hun voorligger terstond naar rechts uitwijkt, zodat zij deze, zonder vaart te minderen, ongehinderd kunnen passeren, dat vind ik arrogant, onveilig en bijgevolg ontoelaatbaar!

Er is ook het fenomeen van de wielrenners of mountainbikers, amateurs of professionelen op training, die zich tegen hoge snelheid over de fietspaden voortbewegen en gedragen alsof zijn er de alleenheerser over zijn. En van iedere andere weggebruiker verwachten dat die baan ruimt op het moment dat zij in aantocht zijn. En onbeleefde opmerkingen maken tegen degene die dat niet doet, of niet snel genoeg. Als ik die domme, onbeschofte kerels, want het zijn doorgaans mannen, bezig zie, dan hoop ik steeds dat ze geen ongeval veroorzaken. Waarbij, door hun onbehoorlijk rijgedrag, onschuldige slachtoffers vallen.

Hoffelijk fietsen - 000 (klein)Om af te sluiten met een positieve noot wens ik op te merken dat er ook veel hoffelijke personen zijn onder de verschillende types van fietser. Mensen die elkaar spontaan ruimte bieden, fietsers die degene die voor hen rijdt vriendelijk verzoeken om deze te mogen passeren, fietsers die degene die hen vrije doorgang verlenen danken, waarop de andere antwoord dat met graagte te hebben gedaan... Situaties waarbij ook ik soms één van de personages ben in het scenario. En wees eerlijk, je door het leven bewegen en je medemens bejegenen op een niet opgefokte manier, maar daarentegen beschaafd, gemoedelijk en aardig, is toch voor alle partijen de meest aangename omgangsvorm?

<<< Klik, na het lezen, ook eens op de afbeeldingen Lachen >>>

15-01-10

De wereld draait door

  

Hostess - 000De tweejaarlijkse 'European Motor Show Brussels', bij het grote publiek genoegzaam bekend  als het 'Auto- en motorsalon' is weer geopend. Uit de beelden die ik bij de vooropening voor de perslui mocht aanschouwen, vielen me direct een aantal bijzonder aantrekkelijke modelletjes op. Naast, op of in de op de beurs tentoongestelde auto's. Knappe dames in een sexy outfit. Het kan niet missen dat zoveel mannen telken male naar het salon trekken. Desnoods in het gezelschap van vrouw en kind(eren). Onder het mom uit te kijken naar een nieuwe gezinswagen, houden ze zich, zonder dat het opvalt bij de partner of andere aanwezigen, een ganse dag ledig met het ongegeneerd beloeren van mooi, jonge hostesses

Wie uit mijn vorige postje zou afleiden dat ik me gedurig aan alcoholmisbruik te buiten ga, dien ik, al naar gelang diens visie, gerust, dan wel teleur te stellen. De beschreven gebeurtenis dateert immers van 8 à 9 jaar geleden en was trouwens ook toen geen dagelijks voortkomend fenomeen. Alhoewel we in het revalidatiecentrum, tijdens het 's avonds gezellig samen zitten, al dan niet met familie of vrienden er bij, graag een pintje bier dronken of een fles wijn kraakten. Maar meestal leidde dit niet tot excessen. Want die waren verboden. En werden, zo het toch gebeurde, gesanctioneerd. Soms zelfs met gedwongen ontslag!

Pils - 001Tijdens mijn jeugd dronk ik al eens een pintje. Maar nooit buitensporig. En ik had het geluk er nogal goed tegen te kunnen. In de jaren dat ik, als tiener, in mijn vrije tijd en tijdens de vakantieperiodes bij een bloemist werkte, kreeg ik, als we in de zomer met zijn allen op het veld bezig waren, op geregelde tijdstippen een koel flesje pils aangeboden. Dat ik gretig aannam en uitdronk. Uit het flesje uiteraard. En vooral als dorstlesser, maar ook een beetje voor de calorieën, want het zware werk op de bloemenakkers was energievretend! En de zeldzame keren dat we des winters, bij vrieskou, klussen opknapten aan de tuinbouwinstallatie, kipten we zo nu en dan een teug jenever of zelfs cognac door ons keelgat achterover. Omdat men in die tijd, begin de jaren tachtig, nog steeds geloofde dat zulks een deugdzaam effect heeft en het lichaam opwarmt. Inmiddels weet men beter. Alhoewel ik merk dat sommige mensen, omwille van het genot, die wetenschap opzettelijk naast zich neer leggen.

De bloemist, een brave, hardwerkende en goedhartige man, die me als minderjarige drank toestopte kan je, zo je daar al de nood toe zou voelen, niet meer voor die daad op het matje roepen. Want hij leeft helaas niet meer sinds hij, al minstens twee decennia geleden, in één van zijn bedrijfsstallen werd gevonden, met om zijn nek een, als een strop, in een lus geknoopte koord, waarvan het andere uiteinde aan een dwarsbalk was vastgemaakt, en zijn voeten bengelend op enige afstand van het grondoppervlak. Wenkbrouw ophalen

Pils - 000Vroeger was het trouwens een evidentie dat je als jongere, op weg naar de volwassenheid, bij het werken met en als 'grote mens', ook profiteerde van de geneugten van de ouderen. Toen ik later in het weekend uitging dronken mijn maten en ik ook wel enkele, liefst versgetapte pintjes bier. Ook toen als dorstlesser en sterkhouder, want ook het dansen slorpte veel energie op. Om maar te zwijgen over het achter de meisjes aanlopen. Knipogen

Eens volwassen en met de auto rijdend, dronk ik nauwelijks nog iets waar alcohol in zat. Niet omwille van de vrees voor een bekeuring bij een eventuele controle, maar 'gewoon' uit veiligheidsoverwegingen. Want alcohol in het bloed maakt je sowieso minder alert en vermindert het reactievermogen. En om vrolijk en uitgelaten te zijn heb ik nooit drank nodig gehad, maar wel een leuk gezelschap.

Sinds ik bijna een decennium geleden verlamd en in een rolstoel geraakte, adviseerden mijn achtereenvolgende longartsen me om het nuttigen van alcoholische dranken zo beperkt mogelijk te houden. Vandaar dat ik mij jarenlang hield aan een regime van het zo nu en dan eens drinken van een glaasje witte wijn. De laatste twee jaar ben ik evenwel ook daarmee gestopt. Enkel een beetje schuimwijn durf ik nog te drinken, bij speciale gelegenheden. Maar enkel bij gebrek aan een alternatieve drank. Want nu mijn lichaam totaal geen alcohol meer gewoon is, wordt ik al slaperig van een half glas wijn. Ik kan er dus hoegenaamd niet meer tegen!

Iets anders nu. Met de realisatie van mijn goede voornemens zit het GOED! Dat aangepast busje kopen kan nog wel even duren, maar in het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus blijven nooit meer dan vijf berichten staan. Dat gezonder eten doe ik en diëten eveneens. Met gunstig gevolg, want de pin van de sluiting van mijn broeksriem kan al twee gaatjes verder worden gestopt. Drie gaat ook, maar bezorgt me een onbehaaglijk gevoel. Omdat het ademen dan ferm wordt bemoeilijkt! Knipogen

Michael Jackson - 000Mijn plan om meer te bewegen breng ik ook al sinds enkele weken dagelijks ten uitvoer. Tot vreugde van mezelf, want ik warm er mijn lichaam mee op, wat bij deze koude mooi is meegenomen, en voel mij er bovendien zowel fysiek als mentaal ook beter bij. Dat hartelijk lachen valt me soms moeilijk en vraagt dikwijls wat improvisatie. Stimulatie door het lezen of aanhoren van een mop, bijvoorbeeld. Of het bekijken van een grappig filmpje of de weergave van de registratie van een optreden van één of andere komiek. Iets waar zoons Brian en Austin me doorgaans graag en soms zelfs spontaan bij helpen. Zingen gebeurt ook elke dag. Dat vormt geen enkel probleem. En mijn stemkwaliteit gaat er hoorbaar op vooruit. Verwacht evenwel niet dat ik de nieuwe 'Michael Jackson' wordt. Qua kleur zit ik goed, wegens ook blank. Zelfs sinds mijn geboorte! Maar mijn stem zal nooit aan de zijne kunnen tippen, want ik ben nog te veel man om zo hoog te kunnen zingen. En naar voorkomen en imago toe kom ik ook niet in de buurt van deze van de 'king of pop'. ik slaag er zelfs met de hulp van mijn kinesist niet in om zijn danspasjes te kopiëren. Daarenboven heb ik ook nog steeds al mijn haar en een onafneembaar reukorgaan!

09-01-10

Belevenissen in het UZ – Een beetje tipsy

  

CLNR - 000Een revalidatiegenoot, die in het centrum verbleef omdat hij een voet, onderbeen en knie was kwijtgeraakt, alle drie de lichaamsdelen gelukkig van dezelfde lichaamszijde, had mij en enkele andere revalidatiegenoten uitgenodigd om na het middagmaal in zijn kamer een glas te komen drinken.

Als ik het mij goed herinner was die man zijn ledemaat kwijt geraakt bij een arbeidsongeval. Vandaar allicht dat hij de privilege had in een eenpersoonskamer te mogen verblijven. Dat zal waarschijnlijk wel in de polis van de ongevallenverzekering van zijn werkgever zijn voorzien geweest. En de kerel kon er maar wel bij varen. Want enige privacy vermindert toch het ongemak van het verblijf in een verzorgingsinstelling.

Een uitnodiging om wat geestrijke drank in mijn lichaam te kappen, dat sloeg ik uiteraard niet af. Bovendien rekende ik erop dat het een leuk onderonsje zou worden. Het kliekje dat de brave man had geïnviteerd was gewoonlijk al een vrolijke bende. En eens we wat alcohol in ons bloed zouden hebben, werden we vast nog plezanter!

Na het eten spoedde ik me dus, al rollend uiteraard, naar die kerel zijn kamer. En kwam daar toch niet als eerste aan, want er stond al volk aan de deur. Op het punt naar binnen te gaan. Ik rolde achter hen aan de kamer in. Waar we niet in de ruimte zwommen, want onder de gasten, een vijftal, denk ik, zowel van vrouwelijke als van mannelijke kunne en van diverse leeftijden, zat het merendeel in een rolstoel. Maar enkel ik in een elektrische.

Fles Cointreau - 000Mijn maat was goed voorzien in zijn eenpersoonskamer. Hij toverde enkele borrelglaasjes uit een kast. Uit het koelkastje naast zijn bed, haalde hij ijsblokjes en uit nog een andere kast toverde hij een fles Cointreau te voorschijn. Een Franse likeur met een alcoholpercentage van 40%. Een drank die vaak als bestanddeel in cocktails wordt gebruikt. Maar wij zouden het spul puur drinken. Met, voor wie dat wou, enkele ijsblokjes er bij in het glas.

Alleen al de geur die vrijkwam bij het geroutineerd openen van de fles door onze gabber, deed ons reeds goesting krijgen. De glazen werden gevuld en er werd geklonken op de vriendschap, een voorspoedige evolutie van onze revalidatie en een goeie start van onze voor nadien geplande activiteiten.

En het werd nog beter! Onze revalidatievriend haalde uit een boodschappentas die op zijn bed stond, een zak toasten naar boven. En kwam, uit zijn koelkastje, ook met een stuk boerenpaté voor de dag. Waarvan een dikke laag op elk van de toastjes werd gesmeerd. Lekker! En welgekomen, want ik begon, van de drank, al wat duizelig te worden.

Zo zaten we daar te genieten van spijs en drank en elkaars gezelschap. En werd er honderduit gepraat over heden, verleden en vooral de toekomst. Wat onze plannen waren voor na de revalidatie. Onze hoop, verlangens, maar ook onze angst. Alles werd ten berde gebracht. De geestrijke drank, die inmiddels reeds door onze aders stroomde, stimuleerde uiteraard de openheid van ons gesprek.

Man, dat was genieten! Gezelligheid alom. Maar hoe prettig we ons samenzijn ook vonden, we dienden er een eind aan te maken, om onze namiddagactiviteiten aan te kunnen vatten. Bij mij was dat op de eerste plaats een afspraak bij de bandagist, samen met mijn revalidatiearts!

Toen ik dat aan mijn lotgenoten vertelde, barstten ze allen samen uit in lachen. Beneveld door de inhoud van mijn, door de gastheer, geregeld gretig bijgevuld glas Cointreau, was ik immers zelf ook nogal lacherig geworden, en zag ik er naar verluidt niet meer erg fris uit. Bovendien zou, volgens hen, mijn adem ook vast naar de geconsumeerde drank ruiken!

Verdorie toch! Moest ik nu juist vandaag een afspraak met de dokter hebben? Onze traktant had evenwel klaarblijkelijk ervaring in het verdoezelen van een (lichte) beschonkenheid. Hij gaf direct een stukje kauwgum aan me, om op te knabbelen, zodat alvast de drankgeur werd weggemoffeld. Maar ik at volgens hem best ook eerst nog een toastje, om die opkomende slaperigheid te verminderen. En ook eventjes buiten wat frisse lucht gaan opsnuiven zou in deze vast helpen.

Koe - 000.jpeg (klein)Ik volgde de man zijn goede raad op. En verorberde dus nog een laatste, super lekker toastje met een dikke laag, zeer smaakvolle paté en stak vervolgens een stukje kauwgum in mijn mond. De smaak van het knabbelblokje was aardbei. Dat viel dus nog best mee. Toch begin ik er  met enige tegenzin op te knabbelen, want dat kauwen laat ik doorgaans liever over aan de runderen, schapen, geiten en de overige herkauwers onder de zoogdieren.

De gasten dankten elkaar voor de fijne babbel en het aangenaam gezelschap en de gastheer daarbovenop ook voor de uitnodiging, het ter beschikking stellen van zijn tijdelijke woonplaats en de door hem geserveerde lekkere drank en belegde beschuitjes.

Ontzettend licht in mijn hoofd reed ik, na het verlaten van mijn maat zijn kamer, de gang in en trachtte in een rechte lijn naar de uitgang te rijden. Waar ik dankzij de automatisch openschuivende deuren, zonder de hulp van derden, naar buiten geraakte. Alwaar een aantal revalidatiecentrumbewoners een sigaret zat te roken. Om frisse lucht op te snuiven moest ik dus wat verder rijden, tot aan de autoweg, die binnen het universitair ziekenhuisterrein de verschillende gebouwen bereikbaar maakt.

Al kauwend reed ik een vijftal minuten later terug het centrum binnen. Iets minder licht in het hoofd, maar wel lichtjes zigzaggend. Want mijn coördinatie had toch wat te lijden onder mijn licht benevelde toestand. Maar toch geraakte ik, zonder ergens tegenaan te botsen, tot aan het dokterkabinet. Het geluk stond voor één keer aan mijn zijde. De secretaresse van de revalidatiearts meldde me dat haar overste was weggeroepen voor een dringende interventie. Waardoor ik op mijn eentje naar de bandagist mocht 'gaan'.

Drunk smiley - 000Dat 'gaan' werd een zwalpend rijden. Maar ook nu reed ik niemand onder de voet en botste ik nergens tegenaan. Nochtans niet eenvoudig in enigszins duizelige toestand en met een wazig zicht. Want in de gang die ik doormoest stonden er her en der stoelen tegen de wand, sommige met een persoon op, andere onbezet en ook nog wel wat andere obstakels, doorgaans medische hulpmiddelen. Voorts was er daar inmiddels ook al heel wat volk in beweging. Zowel residenten van het revalidatiecentrum als ambulante patiënten. Rolstoelers, personen met één of twee krukken, met een rollator...

Gelukkig hoefde ik aan het atelier niet te wachten op de bandagist, want anders was ik ongetwijfeld ter plaatse in slaap gevallen. De man was reeds aanwezig en onmiddellijk beschikbaar om met mij de reden van mijn komst te bespreken. En ik slaagde er wonderwel in om mezelf, gedurende het ganse onderhoud, wakker en deftig te houden.

Ru(sh)di(e), 9 januari 2010.

De ganse serie 'Belevenissen in het UZ', kan je lezen via deze website