03-08-09

Er is er één JARIG!

 

1 year birthday cakeEr is er één jarig. HOERA! HOERA! Dat kan je wel zien dat is MIJN BLOG!

Ja inderdaad. Op 3 augustus van het kalenderjaar 2008 startte ik deze weblog.  Wie wil lezen hoe ik daartoe gekomen ben en wenst te zien hoe mijn eerste bericht er uitzag, kan dat door hier te klikken.

Hartelijk dank aan al mijn toevallige, sporadische maar vooral trouwe lezers. Jullie zorgden ervoor dat mijn teller met gelezen pagina's op één jaar tijd het getal 88.000 heeft overschreden (op naar het magische getal 88.888!). Daarenboven ben ik zeer verheugd over de in deze tijdsspanne verzamelde, bij wijlen uiterst interessante, reacties. Maar liefst meer dan 3.230 zijn het er! Ook  hiervoor dank aan hen die zich de moeite getroostten op een door mij aangesneden onderwerp te reageren.

En dan zijn er ook nog de ontelbare berichten die naar aanleiding van publicaties op mijn blog, in mijn elektronische brievenbus werden gedropt. Felicitaties, aanmoedigingen, persoonlijke visies, soms totaal anders dan de mijne, maar daarom absoluut niet minder welkom, kritiek ook, maar steeds opbouwend. Behalve dan die enkele verwaarloosbare onzinberichten waar ik hetzij gepast, dus de mond snoerend, hetzij helemaal niet op reageerde, met hetzelfde resultaat. :-)

Een oprechte merci aan allen die op al deze manieren elk voor zich hun steentje hebben bijgedragen aan het dynamisch en interactief maken en houden van mijn blog. En die met hun getuigenissen telkens weer de voedingsbodem aandikten van mijn zin om met deze weblog verder te gaan. :-)

Als afsluiter vandaag een filmpje dat ik eind vorig jaar in elkaar knutselde en publiceerde, ter promotie van mijn blog:


 

13-07-09

Vakantie

 Sad - 000 (klein)

Wat voor de meeste wezens, die behoren tot de menselijke bevolking van deze, in het eindeloze heelal rondzwevende aardkloot, het hoogtepunt van het kalenderjaar is, of althans één van de hoogtepunten, is voor mij een doorgaans doffe, ellendige tijdsperiode. En neen, anticiperend op de suggestie die enkele van mijn gewaardeerde lezers mogelijks onmiddellijk wensen naar voor te schuiven: op reis gaan met lotgenoten is niet aan mij besteed. Om velerlei redenen, waarover ik in dit postje evenwel niet wens uit te weiden.

Je zal me dus dit jaar, voor de zoveelste keer op rij, wederom terugvinden in 'Graskant', residentie 'Le Jardin', in de buurt van 'Nieverans'. Thuis dus! In mijn mooie, vrij grote achtertuin. Als er niet te veel regen valt, weliswaar. Maar kom, ik blijf positief, en vertrouw erop dat er voldoende gelovigen zijn die hun Heer aanbidden om schoon weer te krijgen en hopelijk met resultaat. Waarvan wij, thuisblijvers dan ook kunnen mee profiteren.

Blote tieten - 000Enkel jammer dat ik me in mijnen hof niet kan amuseren met blote tieten tellen, zoals dat van op de dijk aan de kust wel kan. En het aantal schaars geklede dames dat doorgaans door mijn tuin flaneert is eveneens nihil. Dus veel bekijks is er hier niet. Buiten het vele groen in allerlei variaties, de bruine plekken in mijn gazon en bloemen in allerlei kleuren en formaten. Ook mooi hoor, daar niet van. Ik zal qua activiteit op mijn vakantieplek dus genoodzaakt zijn om, achteruit gekanteld in mijn elektrische rolstoel, onderwijl luisterend naar de muziek die uit mijn MP3-speler weerklinkt, me ledig te houden met het lezen van lectuur naar eigen keuze of desnoods met het tellen van witte wolkjes of de hoog in de lucht klievende vliegtuigen.

Inmiddels leef ik hier alweer meer dan twee weken op mijn eentje. Niet als kluizenaar, want er komt hier dagelijks wel wat volk over de vloer. Deels uit noodzaak, want voor veel dingen vond ik een manier om mijn plan te trekken, maar alleen al om bijvoorbeeld in- en uit mijn bed te geraken heb ik hulp nodig. En mezelf wassen is er ook niet bij. En de huishoudelijke taken raken ook niet gedaan door er gewoonweg aan te denken. Dat weet ik met stellige zekerheid, want ik heb dat tot in den treure uitgeprobeerd. Knipogen

Mijn dagen zijn, als steeds, goed gevuld, dus vervelen doe ik me geenszins. Behalve dan, eens ik na elf uur 's avonds in bed lig. En voor het slapen nog even mijn minitv'tje aanzet. Om naar de bewegende beelden te kijken die op die kijkkast verschijnen. En mij meestal niet weten te boeien. Maar kom, af en toe valt er wel eens iets ludiek en/of amusant te zien. Alleen maar jammer van die storende programma's die men uitzend tussen de interessante reclameblokken. Knipogen

12-06-09

GVA Rules!


Iets meer dan een week geleden publiceerde ik hier een artikel met de heugelijke melding dat ik, na een lange strijd, EINDELIJK opnieuw over een betrouwbare rolstoel beschik. Waarmee ik me vlot kan verplaatsen, zowel binnen- als buitenshuis. Tevens formuleerde ik een aanklacht tegen het schandalig en mensonterend verloop van de procedure via de arbeidsrechtbank en de TIJD die dit in beslag nam en het GELD dat dit mij kostte.

Rudi (klein)Naast vele tientallen reacties op mijn blog zelf, ontving ik ook heel wat berichten in mijn elektronische brievenbus. Veelal van politici, van diverse strekking (zelfs Christen democratisch!), waarvan enkelen zelfs direct de koe bij de horens vatten en concrete actie willen ondernemen om de beroepsprocedure bij afwijzing van een hulpmiddelenaanvraag terdege te laten wijzigen, zodat de ellende die mij ten deel viel, in de, hopelijk nabije toekomst, anderen bespaard blijft.

De nationale redacties van de Vlaamse kranten vonden het onderwerp blijkbaar niet interessant genoeg of te delicaat omdat de mutualiteit van de Christelijke zuil betrokken partij is. Uiteindelijk is de regionale redactie van de Gazet van Antwerpen zo dapper geweest vandaag in de regiopagina's van de editie Waas en Dender een artikel te plaatsen met als kop: "Eindelijk ben ik weer mobiel" met daarbij een afdruk van mezelf in mijn nieuwe rolstoel. De digitale online versie van het artikel kan je hier lezen.

De foto op deze pagina werd getrokken door Geert De Rycke.

03-04-09

Leukerd

 
Leukerd (klein)E
en tijdje geleden vond ik in mijn elektronische brievenbus een bericht dat begon als volgt: "Dag Sukkel. Graag stellen wij onze producten aan u voor..." Ik herlas de aanhef van het berichtje. Dacht die afzender werkelijk mij tot een aankoop te kunnen verleiden, door me te beledigen?!

In de tweede alinea kwam de aap evenwel reeds uit de mouw. In de gedaante van mijn zoon. Want daar stond te lezen: "Wij kregen je naam door van je vriend Brian, die..." Hahaha! Dat was een goeie! En die leukerd haalde dezelfde grap ook uit bij zijn tweelingbroer, die er gelukkig ook om kon lachen! Lachen

18-03-09

De ECI sage, het tragische einde?

 

Wie zich van deze kwestie niks meer herinnert, of hier voor het eerst komt, raad ik aan om dit logje, en ook dat, eens (na) te lezen.

ECI - logoVorige week dinsdag ontving ik een e-mail van een inspecteur van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling, Afdeling Bemiddeling van de Federale Overheidsdienst Economie, K.M.O., Middenstand en Energie.

Een epistel van twee bladzijden om mij te melden dat dit een burgerlijk geschil is en deze dienst derhalve niet bevoegd is om op te treden!

Op een uiterst vriendelijke toon raadt die heer me aan om te trachten deze kwestie alsnog in der minne te regelen. En de tegenpartij, in casu eci, in eerste instantie per aangetekend schrijven in gebreke te stellen. Heel raar vind ik het dat die man me een correspondentieadres weet te melden, terwijl eci dat NIET op haar handelsdocumenten vermeldt. Wat nochtans een wettelijke verplichting is. Althans voor reguliere bedrijven. Voor firma's zoals eci gelden blijkbaar andere wetten en normen.

Als een minnelijke schikking niet mogelijk blijkt, zo vervolgt de inspecteur, dan kan ik overwegen om eventueel beroep te doen op de Vrederechter, die een verzoeningspoging kan ondernemen die gratis is. De griffier roept dan beide partijen op om te verschijnen voor de Vrederechter die zal helpen in de zoektocht naar een minnelijke regeling. De verzoeningsprocedure berust echter op vrijwillige basis: de tegenpartij is niet verplicht om deel te nemen en een minnelijke regeling kan niet worden opgelegd!

Daar heb ik ervaring mee!Weegschaal Dat is echt te gek voor woorden, want deze procedure is COMPLEET WAARDENLOOS! Als je een tegenpartij hebt die, om wat voor reden dan ook weigert om in te gaan op hetgeen jij verlangt, dan gaat die na een passage via de vrederechter geenszins ingaan op een niet bindende uitspraak van die laatst vernoemde. Integendeel zelfs! Het vergroot het conflict alleen maar. Want die tegenpartij is pisnijdig omdat je haar voor de rechter daagde!

Die inspecteur heeft in deze procedure blijkbaar ook geen goed oog in, want hij vervolgde dat, indien ook dit niet tot resultaat leidt, en ik niet in de zaak berust, er niets anders opzit dan het geschil voor de rechtbank te brengen.

De heer inspecteur was zo vriendelijk me nog mee te geven dat ik voor juridisch eerstelijnsadvies vrijblijvend terecht  kan bij een Justitiehuis. Advocaten verzekeren er gratis permanentie en beantwoorden in eerste lijn alle vragen van juridische aard.

En dit alles meldde die inspecteur me dus in naam Hamer rechtervan de Adviseur-generaal, en met de opmerking dat dit advies me werd verstrekt onder het voorbehoud van de soevereine beoordelingsmacht van de hoven en de rechtbanken. Daar wil ik het in een volgend logje ook nog eens over hebben, want dat een rechter kan beslissen dat iets zwart is, terwijl onweerlegbaar vast staat dat het wit is, dat vind ik oneerlijk, ondemocratisch en onrechtvaardig!

Inmiddels heb ik nu dus nog altijd geen oplossing voor mijn eci probleem. Moet ik alsnog toegeven? Dat is uiteraard de gemakkelijkheidoplossing waar de gehoorzame burger, ik incluis, doorgaans voor kiest. Wat ik in dit specifiek geval nu ga doen, dat heb ik nog niet beslist.

Overduidelijk toont dit verhaal alweer aan dat de gewone, brave burger steeds het onderspit moet delven. Iedereen wimpelt steeds de verantwoordelijkheid af op een ander. Gedurig worden paraplu's open getrokken. En ondertussen zijn er allerlei malafide personen, instanties en bedrijven die duchtig misbruik maken van deze situatie. Wie heeft het lef en de mogelijkheden om daaraan paal en perk te stellen? Dat zij of hij opstaat en zich kenbaar maakt. Niet enkel ik, maar veel brave burgers zitten reeds ontzettend lang op je te wachten!

17-03-09

Kom dat tegen!

 

Voor ik met deze blog begon, las ik bijna nooit iets op het computerscherm. Behalve de door mezelf getypte teksten uiteraard. En ook al eens de krantenkoppen en nu en dan eens iets op een forum. Maar niet vaak, en enkel korte tekstjes. Op het vlak van lezen was en ben ik nogal conservatief. Nog steeds prefereer ik op papier gedrukte tekst!Computer - 000 (blog) (klein)

Maar sinds ik met bloggen startte en reacties kreeg van personen die zelf ook een weblog hebben, werd ik als het ware 'verplicht' om artikels te lezen die enkel op het scherm verschijnen. Verplicht door mezelf, weliswaar, want ik was nieuwsgierig om te vernemen wat mensen, die in mijn schrijfsels waren geïnteresseerd, zelf te 'vertellen' hadden!

En ik was aangenaam verrast! Over de variëteit aan informatie, humor, bedenksels, nieuws, belevenissen, overpeinzingen... die mijn collega's op hun blog wereldkundig maken. Algauw werd ik een trouwe bezoeker, eigenlijk eerder lezer en kijker, van vele weblogs. En, niet altijd, maar toch geregeld geef ik commentaar op wat ik te zien krijg.

wondering 2Zo deed ik gisteren Emily's blog aan, foto en gedachten. En ik meldde haar, naar waarheid, dat de in haar log gepubliceerde foto's en de er bij horende en zeer passende tekst, volledig mijn gedacht zijn! Even wou ik er nog bijschrijven dat het leek alsof dat door mij was geschreven. Maar deed het wijselijk niet. Want stel je voor dat ik het voorgaande niet goed zou formuleren, zodat het zou lijken alsof ik Emily van plagiaat beschuldig, terwijl ik het als grap bedoelde!

Plotsklaps herinnerde ik mij iets. Een aantal jaren geleden was ik aan het googelen. Op zoek naar informatie en documentatie voor een artikel dat ik wou schrijven. Op een gegeven moment vond ik iets interessants. Geboeid begon ik te lezen. Wat ik las was geheel mijn gedacht. Maar hoe verder ik in de tekst vorderde, hoe meer de inhoud mij bekend voorkwam.

Een eigenaardig voorgevoel maakte zich van meester. Maar van wat, dat wist ik niet! Halverwege de tekst stopte ik met lezen en bewoog met de cursor tot onderaan de tekst, waar ik mijn eigen pseudoniem zal staan. Die tekst was potverdorie jaren daarvoor door mezelf geschreven!

Zij die de tekst ook eens willen lezen, kan ik naar Rudi's Schrijfsels doorverwijzen. Je mag zelf kiezen welke tekst, want ik herinner me niet meer welke het was. Lachen

29-01-09

Mag het ook een ietsje anders zijn?

Vandaag is het GEDICHTENDAG. Dat heb je allicht ondertussen ook elders gelezen of op de radio gehoord. Nu is rijmen en dichten, zonder mijn gat op te richten, doorgaans niet aan mij besteed. Letterlijk noch figuurlijk. Maar voor vandaag maak ik toch een uitzondering. De actualiteit noopt mij daartoe. Hou er bij het lezen wel rekening mee dat ik een ongetrainde amateur ben, die zich NIET laat leiden door regels en strakke rijm- of dichtpatronen. Werkstukjes waarbij dat wel is gebeurd, vind je vast elders, en in overvloed!

Niemandsland

Elk mensenleven is ergens in een land ontstaan,
zo niet dichtbij, dan wel hier ver vandaan.

Wie blijft wonen in zijn bakermat,
beseft niet hoe het voelt als dit je is afgejat.

Wat het is te zijn verdreven uit je land,
omdat dit door een domme oorlog staat in brand.

Denk daarom eens op deze gedichtendag,
aan de beelden die je laatst op Tv zag,

Van arme zielen die ongewild en ongepland,
vaak geschopt, geslagen, vernederd en aangerand,

jammerlijk voorbij de grenzen hunner vaderland zijn beland,
en nu verkommeren in een ander, of in niemandsland,

Rudi, 28 januari 2009