04-04-11

Schooluniform

Studerende student - 001.JPGDe studenten aan de universiteiten en hogescholen hebben in de maand januari reeds hun tentamens gehad. De leerlingen die les volgen aan middelbare scholen die drie examenperiodes organiseren, zijn nog volop bezig of hebben net gedaan met hun proefwerken van het tweede trimester. De moed opbrengen om te studeren zal er, met het mooie lenteweer van de voorbije week, niet eenvoudiger op zijn geweest. Maar hopelijk is het jonge volkje daar toch in geslaagd en kunnen ze binnenkort met mooie cijfers naar huis komen. Tot vreugde van henzelf, hun ouders, hun leerkrachten en elke andere persoon die hen genegen is.

Students in uniform - 000.JPGDe gedachte aan de studerende jeugd, leidt mij naar de discussie over de zin en onzin van schooluniformen. Die ik hier evenwel niet ten berde ga brengen. Maar ik wil jullie wel enkele feiten meedelen omtrent dit thema. Eén ervan is dat ikzelf nogal zot ben van schoolpakjes. Als ik bijvoorbeeld op woensdagnamiddag langs het Gentse Zuid passeer, dan geniet ik gewoonweg van het zicht op die mengelmoes van jongens en meisjes in hun schooluniform. In veel Gentse scholen is men immers nog steeds verplicht tot het dragen van een kleurenuniform. Waarbij enkel kledij van een welbepaalde kleur is toegestaan. Je merkt ginds dan ook diverse groepjes kinderen op met verschillende kleding aan, maar wel in dezelfde kleur. Wat, althans in mijn ogen, een mooi beeld oplevert.

Girl in green jacket - 000.JPGZelf heb ik nimmer school gelopen aan een onderwijsinstelling waar je verplicht was om een schooluniform te dragen. Mijn zussen daarentegen hebben een aantal jaren les gevolgd aan een katholieke middelbare school, verbonden aan een klooster. En die waren verplicht om kledij te dragen van één bepaalde kleur; donkergroen als ik me niet vergis.

Schoolmeisje in groen - 000.JPGNaar ik mij meen te herinneren kwamen leerlingen en ouders al wel eens tegen die kleedcod ++e in opstand. En waren er nogal wat progressieve meisjes, met lef, die de kledingvoorschriften nogal vaak vrij, creatief en inventief interpreteerden. Wat dan weer regelmatig tot conflicten leidde met de gezagvoerende nonnetjes en hun moeder-overste, die er doorgaans een andere, meer conservatieve visie op na hielden.

De kloosterzuster zijn uiteindelijk, geloof ik, na verloop van tijd (jaren?) wel wat bijgedraaid, meer tolerant geworden. Maar ik denk niet dat minirokjes, korte jurkjes of hotpants ooit op hun school zullen zijn getolereerd.

Eigenlijk had ik in Japan moeten geboren geweest zijn. En als meisje! Want als klein ventje was ik Japans schoolmeisje - 000.JPGdol op matrozenpakjes. En dat is nu net waarop in die tijd, in dat land, het schooluniform van lagere schoolmeisjes was gebaseerd Lachen

Maar hoChoco - 000.JPGe graag ik het ook wou hebben, aan zo een marineblauw/wit matrozenpakje ben ik helaas nooit geraakt. Waarschijnlijk heb ik nooit aan mijn ma durven vragen om er zo eentje voor me te maken, want ik ben er vrij zeker van dat ze dat nooit had geweigerd.

Heimelijk was ik jaloers op Choco, de aap van stripfiguur Jommeke zijn vriendinnetjes, De Miekes. Want die bananeneter draagt er in de populaire stripreeks wel sinds jaar en dag zo eentje! Maar in plaats van dat rode broekje had ik wel een blauw exemplaar gewild Knipogen

Matrozenpetje - 000.JPGTreuren om dat gemis deed ik evenwel niet. Want, eerst bijgestaan door mijn 5 jaar oudere, handige en graag knutselende zus, en vervolgens vrij snel  zelfstandig en helemaal alleen, maakte ik wel talloze wit/blauwe matrozenpetjes uit crêpepapier. En getooid daarmee, liep ik rond in ons kleine huisje en buiten in de grote ouderlijke tuin. Zelfs nu, decennia later, weet ik nog steeds precies hoe je zulk en petje maakt! Lachen

Schoolmeisje.(blog).JPGOnlangs las ik in een magazine dat er, vooral in Groot-Brittannië, een heropleving aan de gang is, waar het schooluniformen betreft. En ook in ons land is deze traditie blijkbaar weer in opmars. Bepaalde scholen hebben zelfs recentelijk hun uniformregels strenger gemaakt. Het Sint-Franciscusinstituut in Melle is daar een voorbeeld van. Jeansbroeken zijn daar VERBODEN. En een rok of jurk moet minstens driekwart van de jongedames hun dijen bedekken. Flauw zeg!… Wenkbrauw ophalen

Het is wel zo dat, ondanks de vaak strikte voorschriften over de vereiste kleur groen, blauw, grijs of bruin, van de outfit, er in veel scholen toch vaak modieuze kledij is toegestaan, zoals bijvoorbeeld de nauw aan de benen spannende ‘skinny’ broeken. Bepaalde winkels zijn overigens gespecialiseerd in schooluniformkledij. Dus daar kan men dan vast het nodige advies verkrijgen van wat wel en niet kan, in deze of gene school.

Jas met ipod - 000.JPGNaar verluidt zijn er in de handel zelfs schooluniformen te koop waarin een ruimte is voorzien voor de ipod van de scholier. En misschien zijn er ook wel jassen, broeken en rokjes verkrijgbaar met geheime zakjes of andere ruimtes voor spiekbriefjes, een rekenmachine of zelfs minicomputer!

Geslaagd! - 000.JPGMinder dan 3 maand van heden is het schooljaar alweer ten einde. En is er opnieuw een studieperiode en examentijd achter de rug. En zal het bonte allegaartje van schoolkinderen, al dan niet in uniform, terug voor 2 maand uit het straatbeeld verdwijnen. Hopelijk voor hen, hun (groot)ouders en andere naasten, zal dat zijn met een welverdiend A-attest op zak. Lachen

01-09-09

Hogeschool anekdotes

 

NERD monkeyZoals eerder bekend ben ik eigenlijk altijd nogal een brave leerling, scholier & student geweest. Maar voor een kwinkslag of een grapje zat ik dus nooit verlegen.

Zo volgde ik na mijn middelbare studies een voorbereidende cursus Wiskunde aan een Vlaamse industriële hogeschool. We zaten in de klas met een 50 à 60 studenten, afkomstig uit allerlei studierichtingen en woonachtig in de ruime regio van de stad waar we deze cursus volgden.

Op een gegeven moment was onze docent bezig met een omvangrijke vergelijking. Een ingewikkelde berekening, waar integralen en differentialen aan te pas kwamen. Het gigantische krijtbord stond vol gekriebeld met formules en voor leken onduidelijke tekens.

Plots werd aan de deur geklopt en kwam er iemand van het secretariaat het lokaal binnen. De man fluisterde onze leerkracht wat in het oor. Waarna deze laatste ons meldde er even vandoor te moeten gaan, maar dat hij zo meteen terug zou zijn. En vervolgens samen met de boodschapper het leslokaal verliet.

Ik wipte terstond van mijn stoel en liep naar het krijtbord toe. Waarop ik simpelweg in de laatst geschreven berekeningslijn één cijfertje wijzigde, waardoor de docent nooit meer tot een juiste oplossing kon komen.

BlackboardNog maar net had ik haastig mijn plaats terug ingenomen, of daar was onze leraar al terug! De man verontschuldigde zich voor de korte onderbreking en toog terug verder aan zijn arbeid, zijnde de wiskundige vergelijking op het bord.

Hij bezag zijn laatst geschreven regel en ging daarop verder met zijn berekening, waarbij hij ons middelerwijl van de nodige kundige uitleg voorzag. Enkele minuten later hield de docent evenwel ineens op met schrijven. Hij zei: "Hier klopt iets niet!"

Hoewel ik op de eerste rij zat, voelde, of beeldde ik me in, dat iedereen naar mij keek. En toen de docent het gewijzigde karakter had ontdekt, en het lokaal inkeek, speurend naar de dader, proestte ik het uit. En mijn medestudenten lachten vrolijk mee. Met een, van schaamte en ingehouden spanning, bloedrood aangelopen hoofd, bekende ik schuld! En moest erkennen dat de docent, wat Wiskunde betreft, goed van wanten wist, aangezien de man heel snel doorhad dat er ergens met de cijfers was geknoeid. Of was het vooral zijn ervaring met guitige studenten die daar aan ten grondslag lag?

Female studentNu ja, de man kon een grapje klaarblijkelijk wel appreciëren. Dat hij me bij het verbeteren van de proef, aan het einde van de cursus, weinig punten gaf, werd dan ook helemaal niet veroorzaakt door deze deugnieterij. De reden daarvan was ontegensprekelijk elders te vinden. In plaats van vlijtig te studeren spendeerde ik mogelijks te veel mijn vrije momenten door met mijn maten te kaarten. En tijdens de lessen verloor ik misschien wat al te veel aandacht voor de leerstof door het loeren naar die massa knappe wijven in mijn groep.

Omdat ik als modelstudent vooraan in het lokaal zat, op de eerste rij voor dat enorme krijtbord, moest ik trouwens steeds achterom kijken om een glimp op te vangen van mijn vrouwelijke medestudenten. Om eerlijk te zijn was dat vooraan zitten trouwens ook enkel om reden van de slechtziendheid van één van mijn maten.

Toen de cursus zo goed als ten einde was, vroeg één van onze docenten, zo langs zijn neus weg, wat onze verdere plannen waren. Welke school en opleiding we wilden volgen.

Sommige van mijn medecursisten waren al ingeschreven op de school waar we les volgden, anderen op deze met eenzelfde studieaanbod, maar van een ander onderwijsnet. Er was een jongen die het aan de universiteit ging proberen en twee meisjes die een opleiding waarin Wiskunde een belangrijk vak is, toch niet meer zagen zitten en een andere richting wilden uitgaan.

Ook ik stak mijn hand op en toen het mijn beurt was om te zeggen waar ik was ingeschreven, antwoordde ik al gekscherend: "Bij den RVA!" De ganse zaal lag plat van 't lachen! Docent incluis!

Ru(sh)di(e), 20 juni 2009

08-11-08

Avontuur in de avonduren

Mijn lotsbestemming blijft verrassingen voor mij in petto hebben. Veel te veel naar mijn zin. Maar als er één zekerheid is in dit aardse bestaan, dan is het wel het feit dat je het lot hoe dan ook niet kan ontlopen.

Eergisteren ben ik met Caroline, mijn echtgenote, naar het oudercontact geweest van de middelbare school, waar onze zoon Brian zijn eerste jaar ASO (Algemeen Secundair Onderwijs) volgt. We waren immers uitgenodigd voor een oudercontact, waarbij ons werd aangeboden, tijdens een persoonlijk gesprek met de leerkrachten, de nodige toelichting te krijgen bij de studieresultaten van onze zoon, tot op heden.

Welkom voelde ik mij bij aankomst aan de school helemaal niet. Want dat plankje, met hellend vlak, om via de hoofdingang in de school binnen te geraken, lag niet klaar. Een attente dame zorgde er evenwel voor dat twee mannen, binnen de kortste keren de ramp voor de dorpel hadden geplaatst. En, eens ik binnen was, ook terug op zijn oorspronkelijke plek legden. Anders zou ik niet tot aan de lift zijn geraakt, die we nodig hadden om in de klaslokalen te geraken, waar de leerkrachten ons te woord zouden staan.

Die lift, dat is zo een oud type, met een vaste, zware, open te draaien deur, en zonder dubbele cabine. Wat betekent dat, eens je in de ascenseur staat en deze met een druk op de knop in beweging hebt gezet, je, aan de kant waar je bent ingestapt, de wand van de liftkoker vervaarlijk aan je voorbij ziet flitsen. Gevaarlijk vind ik dat! Dat systeem zal wellicht beveiligd zijn. Maar wat als die beveiliging faalt? Dan kan je net zo goed mee naar boven worden gesleurd, met alle kwalijke gevolgen van dien.

Lift - cartoon - 000 (klein)

Aangezien de liftkoker aan nog eens aan de kleine kant is, pas ik er ook alleen maar in als ik mij met mijn rolstoel schuin in deze lift positioneer. Enkel op die manier  kan ik er gebruik van maken. Maar kom, we zijn gewoon van ons plan te trekken en we zijn, met behulp van dat systeem, in ieder geval op de verdiepingen geraakt waar we zijn moesten.

Alles bij elkaar genomen hebben we tweeënhalf (2,5) uur zitten wachten om drie (3) leerkrachten gedurende een vijftal minuutjes te spreken. Die tijd uittrekken en dat wachten heb ik er absoluut voor over, om met de leerkrachten van mijn zoon eens van gedachten te wisselen. Maar er zou wel eens een efficiënter formule mogen bedacht en toegepast worden. Want ik had graag ook nog met enkele andere leraars en leraressen kennis gemaakt. Nu was daar geen mogelijkheid toe. De globaal toegewezen tijd was immers op!

Wel vijf of zes mensen heb ik gisterenavond gezien, die lid zijn van het oudercomité, waarvan ook ik deel uitmaak. Die dames (?) en heer (?) vonden mij blijkbaar niet de moeite waard om gedag tegen te zeggen. Was het misschien omdat mijn echtgenote erbij was? Die heeft namelijk een bruine huidskleur. Er waren nochtans meer ouders met een kleurtje aanwezig. De schoolbevolking is immers nogal heterogeen samengesteld. Nu ja, ik ga mijn hoofd niet breken over de oorzaak en beweegredenen van die mensen hun totaal gebrek aan elementaire beleefdheid. Ten overstaan van Caroline en mij welteverstaan, want andere mensen werden wel door hen begroet. Dus zal het allicht aan onszelf liggen. Of berust dit op een misverstand en hebben die lui mij gewoonweg niet herkent?! Knipogen

De leerkrachten daarentegen, zijn vriendelijk, gemotiveerd en vol goede intenties. De ene allicht al wat meer dan de andere, maar ik heb toch de indruk dat de school een goed leerkrachtenkorps heeft. Ook een aantal leerlingen van de hogere jaren lieten zich op deze oudercontactavond van hun beste kant zien. Al heb ik wel mijn bedenkingen bij de nogal onbehouwen wijze waarop ze hun taak uitvoerden. De jongeren gingen immers, in twee ploegen, denk ik, rond om aan de leerkrachten en wachtende ouders soep te bedelen. Wat ik zag en hoorde, was een meisje met een grote, en blijkbaar zware ketel soep. Naast haar een jongen met een grote pollepel, waarvan hij de steel in de ene hand en de schep in zijn andere hand hield, bovenop een aantal van resten soep doordrongen servetten. Niet echt een appetijtelijk aanzicht.

Pollepel - 000 (klein)

 "Moet er iemand soep hebben?" vroeg de jongen. Wie reageerde zei "neen, dank u" of bewoog het hoofd een paar keer van links naar rechts en terug om hetzelfde antwoord te geven, maar dan visueel.  Ook ik bedankte voor het aanbod, dat nochtans niet rechtstreeks tot mij was gericht. Het kan idioot lijken, maar ik zag enkel die twee jongelui en veronderstelde dus dat iedereen uit diezelfde soeplepel moest drinken. Die dan telkens gereinigd werd, vandaar die doordrenkte servetten. Maar mijn mond aan die lepel zetten, wat even voordien ook een wildvreemde had gedaan, dat zag ik helemaal niet zitten. Zulks doe ik niet als ik in Europa ben! Opeens kwamen echter nog twee andere meisjes opdagen, waarvan er eentje een mand droeg met soepkommen, lepels en servetten in. Maar niemand van de ouders kwam op haar of zijn beslissing terug. Ook ik niet.

Niet stoppen met lezen, want mijn verhaal is nog lang niet ten einde. De plot moet nog komen! Tijdens het wachten op audiëntie door de leerkracht wiskunde, merkte ik op dat de gang stilaan leegliep. Diverse leerkrachten deden hun jas aan en vertrokken. Ook de meeste, ten behoeve van de wachtende ouders, in de gang geplaatste stoelen, stonden er nu werkloos bij. Aan Caroline liet ik weten dat ik er niet gerust in was. Dat wij nog met de lift naar beneden moesten en dat ik bang was dat we vast zouden komen te zitten in de lift en alzo opgesloten en achter zouden blijven in een verlaten schoolgebouw. Mijn eega deelde deze vrees niet.

Na het onderhoud met de wiskundeleraar, repten we ons naar de lift. Teneinde van de derde verdieping, waarop we ons bevonden, terug op het gelijkvloers te geraken. Ik reeds schuin in de cabine. Caroline kwam naast mij staan, sloot de deur en drukte op de '0'. Er gebeurde niks. Geen van ons beiden stond we voor het oog/de ogen die de deur beveiligen. Dat kon dus niet de oorzaak zijn van de malfunctie. Dus nogmaals geprobeerd. En nog eens. Uiteindelijk kwam de lift dan toch in beweging, om even later met een schok alweer halt te houden, tussen twee verdiepingen. Op welke knop er ook werd gedrukt, er kwam geen beweging in dat ding. Mijn voorgevoel dreigde bewaarheid te worden!

Caroline probeerde dan maar de lift te laten bewegen door de knop ingedrukt te houden. Eureka! Dat lukte... even. Alweer was de lift met een schok stil komen te staan. De truc met het ingedrukt houden van de knop werkte deze keer niet. Wat nu gezongen? Iemand bellen? Maar wie? En het belkrediet van mijn GSM-kaart was zo goed als opgebruikt. Hopelijk dat van Caroline niet. Maa
r ik durfde het haar niet te vragen. Gelukkig bleef de licht in de liftcabine branden. Na even gewacht te hebben, kwam er bij het blijven ingedrukt houden van de liftknop uiteindelijk toch weer beweging in de lift en geraakten we zo, in enkele etappes, dan toch terug op de begane grond. Oef! Dat was in elk geval de laatste keer dat die lift me heeft mogen vervoeren. Het risico vast te blijven zitten, neem ik niet meer.

Helemaal buiten geraken via de voordeur was er ook niet meer bij. Vrijwilligers om dat hellend vlak te helpen verplaatsen waren er niet te bespeuren. Gelukkig was de achterdeur niet op slot en kon ik dus in het pikkedonker langs de achterzijde het gebouw verlaten. Als een dief in de nacht. En met gevaar lek te rijden op een onzichtbaar object. Leuk is anders!

Thief in the night - 003