03-09-12

Vandaag begint het nieuwe schooljaar… joepie!

                 

2012/2013,2012-2013,1steschooldag,1september,01-09-2012,eersteschooldag,eenseptember,eenseptembertweeduizendentwaalf,sexy,lerares,leerkracht,vrouw,vrouwelijk,wetenschappen,school,klas,bord,krijbord,klaslokaal,01-09,vrouw,sensueel,,schoonheid,wetenschappen,lerares,sexy_lerares,sexylerares,sexy_leerkracht,sexy,zomervakantie,grotevakantiie,dochter,schooljaar,meisje,jongen,sexy_leerlinge,sexy_studente,peuter,kleuter,lagereschoolkind,middelbareschoolkind,gemengdonderwijs,gemengd_onderwijs,schooljaar,schooldag,ouders,onderwijsinstelling,blondiene,blondje,blondinne,les,veplicht

 

De zomervakantie zit er op. De Vlaamse peuters, kleuters en lagere en middelbare schoolkinderen beginnen vandaag aan een nieuw schooljaar: editie 2012/2013. Zelf vond ik die eerste schooldag altijd heel spannend. Want ik was nieuwsgierig om te vernemen van wie ik les zou krijgen. En welke (nieuwe) leerlingen zich  in mijn klas zouden vervoegen. Ook eens een tof, knap meisje, hoopte ik heimelijk. Want ik heb steeds les gevolgd op jongensscholen, maar ‘dateer’ uit de tijd dat alle onderwijsinstellingen, van overheidswege verplicht, hun school moesten open stellen voor zowel jongens als meisjes. Dit zogenoemd ‘gemengd onderwijs’ werd toen de norm.

Hopelijk vindt, ondanks het inmiddels enorm gewijzigd maatschappijbeeld, ook vandaag nog een belangrijk deel van de jeugd, onze toekomst, deze 1ste schooldag boeiend en uitdagend. In elk geval wens ik alle starters, en ook de hen mentaal en financieel steunende, ouders, een uiterst succesvol schooljaar toe! Tong uitsteken


15-08-09

Onopzettelijk voyeurisme

 

Enkele dagen geleden maakte ik 's avonds nog een ritje. Zomaar, nergens heen. Sinds ik terug de beschikking heb over een degelijke rolstoel, doe ik dat wel vaker. Het is een prima manier om mijn zinnen te verzetten en ideeën op te doen. Na doorgaans een ganse namiddag binnen bezig te zijn geweest, doet de buitenlucht me bovendien goed, en bezorgt deze me daarbovenop ook nog eens een betere nachtrust.

Omdat het nog zo lekker zonnig en warm was, reed ik deze keer niet zomaar eens rond de blok, maar zocht het iets verder. En doorkruiste de centrumstraten van mijn woonplaats. Op een zeker ogenblik werd mijn aandacht getrokken door drie tienermeisjes die uit de tegenovergestelde richting kwamen aangereden. De jongedames reden allen naast elkaar en kwebbelen er lustig op los.

Upskirt fietsterToen we elkaar passeerden, ving ik, ongewild, een glimp op van het slipje van het in het midden rijdende, kortgerokte meisje. Niks speciaals, zoiets gebeurt wel vaker en was, als zo vele andere, een onbelangrijke vaststelling. Maar dezer dagen blik ik nogal dikwijls vol nostalgie terug op de tijd dat ik bij bijna elke rit werd vergezeld door mijn twee zonen, Austin en Brian.

En toen ik dat stukje wit textiel tussen de benen van dat fietsende meisje ontwaarde, dacht ik dan ook glimlachend terug aan die keer dat ik de jongens had afgehaald van een sportkamp. En wij, langs de boorden van de Durme huiswaarts keerden. Op een gegeven moment kruisten wij een dame in minirok, met achterop haar fiets een kind in een voor peuters en kleuters bestemd zitje.

Doordat mijn aandacht geheel op het vrolijk kijkende kleintje was gericht, dat ik al even monter mijn mooiste glimlach schonk, was 'iets' me totaal ontgaan, Maar niet aan zoon Brian. De olijkerd zei lachend: 'Hihi papa, ik heb die mevrouw haar slipje gezien!" Dat kwam er zo spontaan en grappig uit, dat ik een lachje niet kon onderdrukken. Maar ik drukte de jongen en zijn broer toch op het hart om, indien zulks nog eens voorviel, uit beleefdheid terstond discreet de andere kant uit te kijken.

De jongens zegden dat te begrijpen en beloofden mij deze regel te zullen volgen. Niet wetend dat zelfs hun pa deze nu en dan al eens durft te vergeten.

16-07-09

Oops!


Soms wikt men best zijn woorden vooraleer ze ten gehore te brengen. Al te rechtuit zijn kan immers soms tot rare en/of onprettige situaties leiden.

Zo stond ik eens aan een buurtspeelpleintje, bij een groepje dames, waarvan ik er slechts enkele persoonlijk kende. Terwijl onze kinderen uitbundig op het grasveld en in de zandbak speelden, waren wij gezellig aan het keuvelen.

Postbode - 000Op een gegeven moment zei één dame uit het gezelschap, tot een andere vrouw, die zij voorheen blijkbaar ook niet kende: "Die twee oudste van jou lijken sterk op elkaar, hé?!" En ze vervolgde, wijzend op de kleuter die zich tegen zijn mama's benen aandrukte: "Terwijl deze jongen er volledig anders uitziet."

Waarop ik er onmiddellijk glimlachend en al gekscherend aan toevoegde: "Eentje van, zoals men zegt, de postbode, zeker?" Die vrouw keek me vies aan, nam haar kleine op de arm, draaide zich om en ging ervandoor. Had ik iets verkeerd gezegd? Inderdaad zo bleek! Want die dame haar jongste telg bleek het resultaat te zijn van een incidenteel uitwisselen van lichaamssappen tussen haarzelf en de plaatselijke facteur.

Haar man heeft, naar verluidt, de kleine aangenomen als was het er één van hem. Maar dat verandert uiteraard niks aan het feit dat het kind als twee druppels water lijkt op diens natuurlijke vader, de lokale postbode. Lachen

30-04-09

Lijf- en andere straffen op school

 

School - StrafIn mijn jonge jaren hoorde lijfelijk en/of vernederend straffen op school, bij het opvoedkundig systeem. Als dat er tenminste toen al was. Want volgens mij heerste er eerder een sfeer van: "wie niet luisteren wil, moet voelen!" Als één van die kleine mannen in je klas niet wil luisteren, sluit hem dan op in het kolenhok. Houdt je leerling zijn mond niet, geef hem een mep, dan zwijgt hij wel!

Tegenwoordig mag dat niet meer. Klop geven, of een andere fysieke bestraffing, aan mensen die maar half zo groot, en heel veel jonger zijn dan hun leerkracht, past niet in de huidige onderwijscultuur. In de Leuvense Steinerschool weten ze dat nu ook. Die peinsden dat het kaderen ervan in een leerproject, lijfstraffen terug toelaatbaar maakte. Fout gedacht!

School ezelsoren (klein)Eigenlijk niet te geloven hoe snel alles evolueert. Toen ik een kleuter was, lagen de ezelsoren, die een kind kreeg opgezet als het niet wou luisteren of de ezel uithing, nog steeds in de juf haar kast. En ook de lange tong die babbelaars om de nek kregen gehangen lag daar nog. Maar gelukkig was het gebruik daarvan reeds sinds enkele jaren afgeschaft. Wat wel nog, maar eerder uitzonderlijk, gebeurde in dit wijkschooltje, was het even opsluiten in het kolenhok.

School - Straf (tong) (klein)Voor mijn tijd kon je in het schooltje ook het 1ste en het 2de leerjaar basisonderwijs volgen, maar toen ik er de kleuterschool doorliep, was er maar één klasje mee. Voor alle kleuters tussen 3 en 6 jaar. En met één juf. Die nota bene tegenover het schooltje woonde. Een goeie juf, vond ik, en ik herinner me zelfs haar naam, die ik hier evenwel om privacyredenen, niet zal vernoemen.

Als een kind echt onhandelbaar was, zag de juffrouw geen ander alternatief dan de stouterik even op te sluiten in het, naast de toiletten gelegen, donkere stalletje. Bij de kolen, want het uit slechts twee leslokalen bestaande schooltje, werd in de winter verwarmd met een centraal opgesteld kolenvuur.

School discipline (klein)Klappen op de blote poep, daar ben ik ook nog getuige van geweest, maar of dat op de kleuterschool was, dat durf ik niet met zekerheid te zeggen, noch te schrijven. En aan de armen of oren trekken, gebeurde ook, zelfs vaak, maar allicht pas vanaf de lagere school.

Lijfstraf - 000Lager onderwijs volgde ik in de gemeentelijke basisschool, gelegen aan de rand van de dorpskern. Met de handen achter de rug, of op het hoofd gevouwen 'in de hoek staan' was daar voor stoute jongens, dagelijkse kost. Maar ook brave, gehoorzame jongentjes zoals ikzelf moesten er van tijd tot tijd aan geloven. Die straf vond ik een verschrikking. Met je gezicht naar de muur gericht, en je rug dus naar je medeleerlingen gekeerd bevreesde me. En dat was allicht de bedoeling. Maar echte, niet leergierige stoute kinderen, maalden er niet om. Waardoor het regelmatig gebeurde dat alle vier de hoeken van het klaslokaal waren bezet. De stakker die aan de hoek stond waar ook de deur zich bevond, liep steeds kans om deze, bij een onaangekondigde entree van bijvoorbeeld een andere leerkracht, tegen zijn achterhoofd te krijgen.

Een andere tuchtmaatregel waar nogal kwistig mee werd omgesprongen, en regelmatig onterecht, was tijdens de pauzes 'rond de koer wandelen.' Terwijl de andere leerlingen spelletjes speelden, of in groepjes een praatje maakten, dienden de gestraften, alweer met de handen op de rug gevouwen, de boorden van de speelplaats af te stappen. Lopen mocht niet. Al durfden de gestraften het toch dikwijls aan, om een wedstrijdje snelwandelen te houden. Uiteraard enkel op momenten dat de toezichthoudende leerkracht niet oplette of even afwezig was.

School teacher cartoonEen fysiek pijnlijker straf was het tikken, met een platte lat of met een liniaal, op de vingers van leerlingen, om ik weet niet wat voor reden. Sommige onderwijzers gebruikten daar zelfs de één meter lange en een tweetal centimeter dikke bordlineaal voor! Ik heb ook nog leraars gekend die kinderen, met de handen op het hoofd, en de rug naar de klas gekeerd, op hun blote knieën lieten plaatsnemen op de houten tree. Een verhoog van zowat 15 centimeter en anderhalve meter diep, dat over de ganse lengte voor het krijtbord lag. Een laag podium dus, waarop de meester zijn lessenaar stond en hij zich voortbewoog. Vermoedelijk om nog groter te ogen dan ons en derhalve nog meer fysieke autoriteit uit te stralen.

Als een kind keer op keer last had met leerstof uit voorgaande schooljaren, dan gebeurde het wel eens dat onze meester hem terugstuurde naar de klas waarin die lessen reeds gegeven waren. Zo kon het dus zijn dat een leerling van het vierde studiejaar één, of meerdere dagen, op een stoeltje achterin de klas, mee de lessen moest volgen van de kinderen uit het eerste leerjaar!

Schoolmeisje IIZelfs in de middelbare school kreeg ik nog te maken met leerkrachten en ander personeel met losse handen. Zo was de leraar technisch tekenen van mij gewoon dat ik, door mijn inzicht en mijn interesse voor het vak, elke opdracht nauwgezet uitvoerde. Nu moet ik op een dag eens weinig goesting hebben gehad, of aan het dromen zijn geweest, mogelijks over één of andere griet. Want de interesse voor het vrouwvolk was,  met het ingaan van de pubertijd, die ook toen al bestond, nog groter geworden dan ze daarvoor reeds was. In elk geval trok mijn tekenwerk die dag op geen kloten.

Technical drawing classroom (small)Mijn leraar, die zijn toer maakte tussen de tekentafels, waaraan wij rechtstaand, of op een kruk gezeten, ons werk deden, merkte dat. "Dat trekt op niks hé, vent!", zo zei die, ietwat corpulente, steeds in een grijze kiel gestoken, grijzende en kalende man. Die woorden waren nog niet allemaal uitgesproken, of hij haalde uit met zijn rechterarm, waar hij een opgerolde map in de hand hield. Die trof mij zwaar op de linkerkaak van mijn gezicht!

Daar was ik toch even niet goed van. Terwijl ik wankelend mijn evenwicht zocht, en bekwam van die mep op mijn wang, liet de leerkracht, wiens naam ik me ook nog herinner, maar hier ook niet publiek ga maken, me weten dat ik beter moest presteren!

Wat ik ook nog heb gezien zijn leerkrachten die iets op het bord aan het schrijven waren en bij aanhoudend, voor hen allicht irritant geroezemoes in de klas, zich plots omdraaiden en het krijtje dat ze in hun hand hadden, met volle kracht door het lokaal lieten zoeven. Soms was het zelfs de zware houten bordveger die door de lucht suisde!

Wie pech had kreeg het krijt of de bordveger onzacht tegen zijn bakkes. In die tijd waren er nog niet zo veel frêle, voormalige prematuren. De meeste kinderen uit mijn klas, konden dus wel iets verdragen. Het waren trouwens allemaal jongens, want gemengd onderwijs stond toen nog in de kinderschoenen.

Dat mijn herinneringen helemaal juist zijn, dat kan ik uiteraard niet garanderen. Het gaat hem hier immers over gebeurtenissen van enkele decennia geleden. Maar ik ben er van overtuigd dat het hier verhaalde vast niet veel verschilt van wat er werkelijk gebeurde.

16-10-08

Beeldende kunst

Beeldende kunst is niet echt mijn 'ding'.Ik heb daar blijkbaar geen verstand van. Wat evenwel niet wil zeggen dat ik deze kunst niet apprecieer. Integendeel zelfs. Dikwijls sta ik vol bewondering voor wat creatieve personen uit hun mouw  kunnen toveren en met hun handen produceren. Of zelfs, door bijvoorbeeld personen met lichamelijke beperkingen, met mond of voeten. En zeker niet te vergeten, die kerel die als kunstenaar onsuccesvol was, tot hij, onder de naam Pricasso, begon te schilderen met zijn penis!

Penis painter

klik op de foto voor een extra afbeelding

Wat ik echter helemaal niet begrijp, is dat het resultaat van het geklieder van een peuter of kleuter, op een blad papier, wat prachtig kan zijn, NIET als kunst wordt beschouwd. Terwijl hetzelfde, door een artiest met naam, geproduceerd, dat wel is. Zogezegd omdat daar dan een idee achter zit, en bij die kleine niet. Veronderstelt men. Knipogen

Het aanschouwen van beeldende kunst kan mij van tijd tot tijd dus wel behagen. Een schilderij, een tekening, een foto, een beeld, grafiek.... En als het even kan, dan leer ik ook graag de persoon achter het kunstwerk kennen. Liefst persoonlijk, als het enigszins mogelijk is. Indien die persoon reeds het tijdelijke leven voor het eeuwige heeft geruild, lukt dat uiteraard niet. Maar wel bijvoorbeeld ter gelegenheid van een expositie met werk van een nog levende kunstenaar.

En om te genieten van een kunstwerk, maakt het voor mij niet uit of dat dan gemaakt werd door een bekende artiest of door een nobele onbekende. Mooi is mooi!

Bodypaint - 000

Voor twee kunstvormen heb ik bijzonder veel interesse. En ontzettend veel bewondering en respect voor de artiesten die deze kunst produceren, alsook voor de personen die de huid van hun lichaam laten fungeren als canvas. Waar ik het over heb is BODYPAINTING en TATOEAGES.

Voor wie uit de oertijd stamt, en vandaag pas uit een eeuwenlang coma ontwaakt, even een verduidelijking. Bodypainting is het beschilderen van het menselijk lichaam met artistieke motieven. Al dan niet geheel naakte modellen, met veel geduld, worden kunstig beschilderd. De artiest creëert naar goed vermogen een kunstwerk, dat enkele uren later onder een douche met warm water wordt weggespoeld en, via de afvoerpijp, in de goot verdwijnt. In het beste geval is een foto of een filmpje van het eindresultaat, het enige tastbare dat overblijft. Dappere kunstenaars die daarmee kunnen leven!

Tatoeage(s) - 000

Ook een tatoeëerder moet moedig zijn, maar dan vooral net omdat zijn werk blijvend is! Een tatoeage is immers een versiering van het lichaam met onder de opperhuid aangebrachte inkt. Die kan dus niet zomaar weggewist worden zoals bij een linnen doek of bovenop de huid aangebrachte inkt. Men denkt dus best ook lang genoeg na vooraleer een tatoeage te laten zetten. En kiest voor de uitvoering van de job bij voorkeur een ervaren professionele artiest uit met een goede reputatie, en gespecialiseerd in het gekozen type tattoo.

Een hobby van mij is het aan elkaar kleven van foto's in een levendige diamontage, op bijpassende muziek, waarvan het resultaat dan als filmpje wordt bewaard. Volgens sommigen behoort ook dit soort van creaties, tot het domein van de beeldende kunst. Wat mij betreft, zijn jullie vrij in je oordeel hieromtrent. Maar ik hoop wel dat je mijn werkjes kunt appreciëren. Van mijn bodypainting filmpjes heb ik er reeds eerder een tweetal op deze weblog geplaatst. Vandaar dat ik hieronder mijn eerste tatoeage filmpje presenteer. Met deze, enkele jaren geleden gemaakte eersteling, was het mijn intentie een overzicht te geven van wat er zoal aan tatoeages bestaat. Er worden verschillende types getoond, gaande van kleine, sobere, door de amateur op zijn eigen lichaam gezette exemplaren, tot kwalitatieve, professioneel aangebrachte, volledige lichaamsdelen bedekkende meesterwerken.

 

 

Druk desgewenst op de pauzeknop, want de beelden wisselen nogal snel. Aangezien ik zo veel mogelijk foto's wou tonen, in één filmpje. Later ben ik daar op teruggekomen. Maar dat merk je wel als je naar mijn weblog blijft komen. En deze niet door één of andere puriteinse censuurcommissie van het wereldwijde web wordt gehaald! Om dat te vermijden, hou ik trouwens, in navolging van de oudgelovigen, steeds mijn vingers gekruist. Wat het typen enorm bemoeilijkt! Stom hoe je als atheïst toch vatbaar kan zijn voor (bij)geloof. Lachen 

Fingers crossed - klein