26-03-09

Zeiken

 

Plassende man - 000 (klein)Als overredingsmiddel om de door mij, en vele anderen zeer gewaardeerde collega-blogger MizzD met haar Hollandse Nieuwe ! bij ons te houden, heb ik haar beloofd om zo nu en dan een foto van een halfnaakte jonge knappe man op mijn eigen weblog te plaatsen.

Belofte maakt schuld. Maar afbeeldingen tonen van knappe halfgoden van mannelijke kunne, dat strookt niet echt met mijn interesses. En ik heb trouwens ook liever niet dat de mensen een verkeerd gedacht van me krijgen. Knipogen

Dus ging ik op zoek naar een aanleiding en rechtvaardiging voor het op mijn blog plaatsen van Peeing boy - 000 (klein)die gozers. En ik heb ze gevonden! In de overpeinzing die aanvangt in de alinea na de volgende.

MizzD, Moeder Overste, Veerle en alle andere liefhebbers van mannelijk schoon: ik hoop dat de hier getoonde gasten, naar jullie normen. mooi genoeg zijn! Oké, die ene heeft nog veel kleren aan, maar zijn armen zijn onbedekt en hij heeft een blote... kop! Dat compenseert, niet? En die andere bink is super jong, geheel naakt en... schattig, hé?! Met zijn blonde krulletjes. Knipogen

Als je in een lichamelijke toestand terechtkomt, zoals de mijne, dan geraak je doorgaans de meeste, zo niet al je vroegere kameraden kwijt. En is het ontzettend moeilijk om nieuwe maten te vinden en te behouden. Niet omwille van een gebrek aan durf of onmondigheid. Neen, louter omwille van je fysieke toestand!

Enerzijds omdat je niet kan deelnemen aan activiteiten waarvoor je belangstelling hebt, en waarbij je gewoonlijk in contact zou komen met personen die je interesses delen. Bij mij is dat ondermeer hardlopen, dansen, stappen, op stap gaan... Anderzijds door je verplaatsingsproblematiek, het toegankelijkeidsvraagstuk en je afhankelijkheid van derden.

Plassend jongentje (klein)Als ik  al eens door iemand wordt uitnodigt om samen ergens heen te gaan, dan heb ik dus in eerste instantie af te rekenen met mijn gebrek aan aangepast vervoer,  vervolgens rijst de vraag naar de toegankelijkheid van onze bestemming en tot slot is er het feit dat ik niet op mijn eentje kan plassen.

Net zoals dat ventje hiernaast, doe ik dat, met de hulp van iemand anders, in een kan. En, bij gebrek aan een toegankelijk toilet, ook dikwijls semipubliekelijk! Maar doorgaans niet met zulk een sexy toeschouwers! Lachen

Dus als ik uitga dien ik ofwel die periode in tijd te beperken, zodat ik thuis ben tegen dat mijn blaas wil geledigd worden, ofwel iemand mee vragen om me te assisteren, wat de privacy enorm beperkt. En hoe dan ook is het aangeraden om voor en tijdens het uitgaan weinig tot niks te drinken.

Inderdaad, plezant en gezellig is anders! Maar als er mij iemand mee uitvraagt voor één of andere voorstelling of evenement, dan kan ik toch moeilijk zeggen: "Ja, akkoord, als je belooft mijn penis vast te houden als ik moet plassen!" Eerlijk gezegd, als iemand mij, 10 jaar geleden, voor een dergelijke keuze had gesteld, dan weet ik ook niet wat ik zou hebben geantwoord. Misschien dat ik me plotsklaps zou hebben herinnerd dat ik die dag eigenlijk niet kon uitgaan, want dat mijn kat elk moment kon bevallen en dat ik daar dan best aanwezig bij zou zijn. Terwijl ik niet eens een poes heb!

Of mogelijks wachtte ik tot net na het afgesproken tijdstip, om dan te bellen met de melding dat ik er jammer genoeg niet zou geraken omdat de auto niet wou starten, of omdat mijn vrouw er dringend en onverwacht met het vehikel was vandoor gegaan! Of dat we beiden urgent naar de kliniek moesten omdat mijn schoonmoeder ongelukkig ten val was gekomen toen ze in het donker op weg was naar de stal om haar dwergkonijntjes eten geven! Of gewoonweg niet gaan en hem de volgende dag opbellen en verbolgen verklaren dat ik op een bepaalde (andere dan afgesproken) plaats had staan wachten, en boos vragen waarom hij niet was komen opdagen?!

We kunnen om onze beperkingen, en de jammerlijke gevolgen daarvan, maar beter af en toe eens hartelijk lachen, in plaats van dat we er gefrustreerd om zouden zijn! Lachen

Tot wie zich geroepen voelt om met adviezen voor de dag te komen voor een alternatieve plasmethode, anders dan puur natuur, zeg ik bij voorbaat: neen, bedank! Knipogen En alle hulpmiddeltjes en incontinentiemateriaal die te verkrijgen zijn, heb ik ter mijne beschikking of ben ik van op de hoogte, dus ook daaromtrent heb ik geen raadgevingen nodig! Knipogen

Het filmpje hieronder heeft elkeen van jullie allicht reeds eerder gezien, doch ik wil niet nalaten het hierbij nog eens te publiceren, omdat het heel nauw aansluit bij het onderwerp van deze blog.

 

 

>>> Wie de afbeeldingen in een groter formaat wenst te zien, dient enkel eens met de cursor op het prentje te gaan staan en dan op de linker muisknop te klikken <<<

11-01-09

Pret op ’t(h)ijs!

Allé, vandaag ben ik dan toch buiten geraakt. Warm ingeduffeld uiteraard. Maar ik ben goed uitgerust, dus dat was geenszins een probleem. Van prachtige sneeuwlandschappen met struiken en boomkruinen met een wit bovenlaagje was evenwel jammer genoeg geen sprake meer. Allemaal de fout van de hogere temperatuur en zonneschijn. Het voordeel was dan weer dat ik, zonder koude te lijden, toch wel een drietal uur heb kunnen buiten vertoeven. De eerste bevroren waterplas die ik op mijn weg tegenkwam, droeg slechts een beperkt aantal wandelaars, schaatsers en personen met sleeën. Als ik het mij goed herinner is daar twee, of drie jaar geleden een schoolkind door het ijs gezakt en ternauwernood aan de verdrinkingsdood ontsnapt.

Girl on top of boy - 000

Op zowat 10 meter van de oever, van wat normaliter een vijver is, vatte ik plaats. Nauwelijks tien minuutjes stond ik daar de boel te bekijken of  er weerklonk een geluid! Onheilspellend, maar niet direct te definiëren, wegens nooit eerder gehoord. Vrijwel iedereen verliet het, nu hoorbaar krakend ijs. Niet in paniek, maar toch ongerust. Zowat de helft van de recreanten betrouwde het zaakje helemaal niet en verliet de onheilsplek. Op zoek naar andere en veiliger ijsplassen? De rest bleef rond of op de ijsvlakte. Ik hield het daar echter ook voor gezien en reed verder.

Op de gedeelten van de Durme (een zijrivier van de Schelde), waar ik ging kijken, was geen volk te bespeuren. Met duidelijk zichtbare wakken, totaal niet onbegrijpelijk. Een tweede parkvijver die ik passeerde, was ook zonder volk, maar de weg naar de derde was duidelijk door een heleboel mensen gevonden. Heel veel gezinnen, die, geheel ontspannen, met volle teugen genoten, van wat allicht de laatste dag van dit winterseizoen was, dat op natuurijs kan worden geschaatst.

In navolging van mijn collega-bloggers had ik graag een toepasselijke foto bij dit relaas geplaatst, en liefst één die ik zelf had laten trekken van de ijspret waarvan ik getuige ben geweest. Gezien de onmogelijkheid daarvan ben ik met de, gisteren nog geüpdate zoekfunctie van Microsoft XP, op de harde schijf van mijn schootcomputer, op zoek gegaan naar een geschikte foto. De enige resultaten die ik vond zijn het hierbij gepubliceerde 'Wulpse dame op Thijs' en, uit dezelfde reeks: 'Thijs op Gladys'. Maar deze laatste afbeelding is niet geschikt voor plaatsing op een publieke blog waar ook minderjarigen toegang tot hebben. De wulpse dame heeft op die foto namelijk helemaal geen kleren meer aan en er zijn van het koppel, bepaalde lichaamsdelen te zien in een staat van opwinding, die een puritein als onzedelijk en onwelvoeglijk zou bestempelen. Jullie gedachtegang is juist: ze zijn inderdaad stijf, maar dus geenszins van de kou! Knipogen