01-08-10

Populair

In undies for PC - 000 (klein).JPGHoe het komt, dat weet ik niet, maar ik ben de laatste tijd nogal populair. Elke dag is er immers wel een berichtje te vinden in mijn elektronische brievenbus, met de melding van een griet dat ze mij als vriend heeft toegevoegd in Windows Live. Adria, Candy, Janell, Floy, Delisa, Asley, Elmira, Corrinne en vele anderen met al even klinkende namen zijn reeds de revue gepasseerd. En allen beweren ze op mij te zitten wachten in sexy ondergoed, gereed om zich voor mij zelfs ook van deze schaarse kledingstukken te ontdoen.

Om de dames te zien, zelfs enkele van hun naaktfoto’s te bewonderen en/of hen te contacteren, hoef ik enkel maar naar een welbepaalde weblocatie te surfen. Wat ik evenwel in geen geval zinnens ben om ooit te doen. Zelfs niet uit nieuwsgierigheid!

Man laptop (klein).JPGBlijkbaar hebben de organisatoren van deze spam-operatie uit mijn gebrek aan enige reactie verkeerdelijk geconcludeerd dat ik misschien wel eerder geïnteresseerd ben in personen van mannelijke kunne. Want de voorbije dagen zat er een berichtje in mijn e-postbus van een zekere Allen, die me ook al als vriend toevoegde op Windows Live en graag zijn naaktfoto’s met me zou delen. Alsof ik daar op zit te wachten. Waar de ‘dames’ en ‘heer’ het vandaan halen te denken dat ik ook maar de minste interesse in hen zou hebben, is mij ook een raadsel

e-mail spam - 000 (klein).GIFWie neemt er nu in ‘s hemelsnaam deze onzin aan voor waar? Het ligt er toch vingerdik op dat dit opgezet spel is om goedgelovige, naar aandacht en seks verlangende mannen, naar betaalsites te lokken of op een andere wijze geld afhandig te maken?! En toch moet er een bepaald percentage mensen (enkel mannen?) zijn dat toehapt, want anders zou men niet reeds jarenlang doorgaan met deze e-mailboxvervuiling. Bij mij wordt het adres van degene die mij een dergelijk bericht stuurt, zonder pardon toegevoegd aan de lijst van geblokkeerde afzenders. Maar dat houdt de spamstroom niet tegen, want men opereert telkens vanaf een ander e-mailadres. Die ‘kerels’ gebruiken ongetwijfeld programma’s die dat automatisch voor hen regelen.

Threesome - 000 (feet).jpgTerwijl bij de andere dametjes en die enkele heer, het Engels de voertaal was, kreeg ik onlangs van een zekere Clara een berichtje dat was opgesteld in het Frans. En waarin ze zichzelf aanprees als speeltje voor een avondje rollebollen met een man of koppeltje. Waarbij het goed uitkomt dat de naar haar eigen schrijven vrijgevochten, levendige, tedere en explosieve Clara ook nog eens biseksueel is, alhoewel haar voorkeur toch uitgaat naar mannen. Oh ja, ze plaatste er nog even bij als voetnoot dat hygiëne onontbeerlijk is. Om ‘haar’ aanbod echter en concreter te doen lijken?

Nogmaals, zou daar nu werkelijk ook maar één man intrappen en reageren op zulk een berichten? Die zo doorzichtig en vals ogen dat zelfs een persoon met een visuele beperking dat ziet! En de overdaad aan zulk een nonsens e-mails maakt ze toch compleet ongeloofwaardig? En toch moeten de organisatoren van die systemen er een zeker succes mee hebben, want anders zouden die daar vast mee ophouden. Terwijl deze spam al sinds vele jaren lang een plaag is.

Enfin, ze kunnen er maar beter van worden. Maar ik gun het hen niet. Want geld verdienen door bedrog en op de kap van naïeve en mogelijks ook laagbegaafde en vast vaak eenzame personen, dat vind ik gewoonweg laag en zelfs misdadig!

>>> klik ook eens op de foto’s Knipogen <<<

08-03-10

Het leven zoals het is

 

Euro's - 012a (kleiner)Vorige week was ik aanwezig in een bankkantoor waar ik tot dan toe niet als klant was gekend. De reden van mijn bezoek aldaar was het openen van een bankrekening. Zonder slag of stoot ging dat niet. Want het computersysteem weigerde in eerste instantie, en ook in tweede, mijn identiteitsgegevens te bewaren, die via mijn in een kaartlezer gestopte identiteitskaart, op het computerscherm verschenen.

Bijgevolg dienden mijn gegevens op de conventionele manier te worden ingebracht. Zijnde het inscannen van de beide zijden van mijn elektronische identiteitskaart en van mijn handtekening. Waar serieus wat tijd in kroop. Wat ik dacht in een kwartiertje geregeld te krijgen, nam uiteindelijk drie keer zoveel tijd in beslag!

En mensen, wat een massa papier ging er bij deze handeling verloren. Die registratiepapieren, in drie exemplaren, het afdrukken van de voorwaarden en zo meer. Ecologisch gezien betekent het openen van een bankrekening op zulk een manier, ernstige roofbouw op de natuur. Papier, inkt, elektriciteit... Mijn ecologische voetafdruk bedraagt alweer een maatje meer. Helaas! Maar gedane zaken nemen geen keer, dus ga ik me voor de rest niet druk maken over dit feit.

Wat ik enigszins raar vind is dat de dame die deze formaliteiten vervulde, gegevens wou over mijn inkomen, wou weten welke inkomsten er op die net geopende rekening zullen worden gestort en ze me daarenboven, weliswaar vriendelijk, doch enigszins dwingend, de vraag stelde of ze mocht weten wat ik van plan ben om met die rekening aan te vangen.

Waarschijnlijk is dit een routinevraag, maar ze kwam bij mij nogal raar over. Alsof bijvoorbeeld een dakwerker zal zeggen dat hij op zijn nieuwe bankrekening zijn uit zwartwerk verkregen inkomsten zal storten. Of een witte boord crimineel zal verklaren dat hij er zijn frauduleus verkregen gelden op zal parkeren. Of een drugsbaas aan een bankbediende zal bekennen dat hij net een rekening opende om er de opbrengsten van zijn drugstrafiek op onder te brengen.

Voorts vind ik zulk een vraag een ernstige inbreuk op de privacy. Stel je voor dat ik aan een sollicitant, die zich bij mij aandient voor een openstaande vacature, zou vragen wat de  kandidaat zinnens is om aan te vangen met het geld dat zij of hij bij een eventuele aanwerving, bij mij kan verdienen? Ik zou ongetwijfeld nogal een hevige reacties krijgen. En mogelijks niemand vinden om voor me werken. Terecht, overigens!

Maar ik hield me, in tegenstelling tot wat mijn gewoonte is, gedeinsd. Dat ganse gedoe met al die paperassen had al zo veel tijd gekost, dat ik geen zin had om er nog meer te verspillen door een nutteloze discussie aan te gaan met iemand die vast enkel uitvoerde wat haar overste haar heeft opgedragen.

Toen die vrouwelijke bankbediende alle verkregen data opsomde riep in haar op een gegeven moment even halt toe. Want bij burgerlijke stand had ik gehoord 'ongehuwd'. Terwijl ik officieel wel al sinds 1993 ben getrouwd. Die status wijzigen was volgens de bankbediende evenwel onmogelijk, omdat het gegeven zo van mijn identiteitskaart werd gelezen. Vreemd...

*****

Enkele dagen voordien had de, volgens de aan mijn identiteitskaart gekoppelde data, niet bestaande echtgenote, op mijn herhaald verzoek, mijn nog, in wat vroeger onze gezamenlijke slaapkamer op de eerste verdieping was, aanwezige kledij, in een grote doos en een dito geruite verhuiszak gestopt. Zodat ik ze elders, in een voor mijn assistenten toegankelijke ruimte, zou kunnen onderbrengen.

Brian in papa's outfitTerwijl ikzelf in de woonkamer zat, op het gelijkvloers, zoals vaak voor mijn computer, was zoon Brian blijkbaar toevallig getuige van de activiteiten van zijn ma. Want ik hoorde hem plots, door het houten vloer annex plafondgewelf uitroepen 'awesome!' (formidabel!). Waarna ik hem van de, ook al houten, trap hoorde naar beneden denderen. Waar even later de deur tussen onze hal en de woonkamer open vloog, en mijn zoon door het deurgat de kamer binnen stormde. Uitgedost in een beige broek die ooit tot mijn zondagse outfit behoorde en mijn, uit een ver verleden afstammende, zware zwartlederen motorvest.

Uitgelaten en blij stond de jongen daar te draaien, zich te showen voor mij en voor zichzelf. Dat laatste was mogelijk door de weerspiegeling van zijn gedaante in het glas van een manshoge vitrinekast die in onze living staat opgesteld. Brian had deze kledij gegraaid uit die door mij ter beschikking gestelde doos. Ooit de stevige kartonnen verpakking van een groot computerbeeldscherm.

Een dag later heb ik, met de praktische hulp van mijn assistente, alle overgebleven kledij van vroegere jaren eens aan mijn gezichtsveld laten passeren en er de items uitgehaald waarvan ik vermoedde dat ze mijn kinderen zouden passen en waarin ze mogelijks zouden kunnen geïnteresseerd zijn om ze aan hun garderobe toe te voegen.

In de avonduren heb ik hen die kledingvoorraad dan naar de woonkamer laten brengen. En mochten ze hun keuze maken. Wat me een verkleedschouwspel bezorgde dat aangenaam was om te zien.

*****

Het weerzien van een deel van mijn kledij van een tijd geleden, deed me terugdenken aan mijn favoriete kledingstukken van nog vroeger. In de decade tussen mijn vijftiende en mijn vijfentwintigste levensjaar droeg ik graag strakke, nauw om het lijf spannende broeken. Waarvoor je plat achterover op je bed moest gaan liggen om ze aan te trekken. En je buik diende in te trekken om de rits gesloten en de broeksknop dicht te krijgen.

Meestal droeg ik jeans. Maar af en toe kon ook een uit een andere textielstof vervaardigde pantalon, mij bekoren. Zo had ik, ten tijde van mijn voorlaatste jaar aan de middelbare school, een witte broek. Die enkel ter hoogte van mijn onderbenen enige ruimte vrij liet tussen het kledingstuk en mijn huid.

Op het einde van het schooljaar had ik mij vrijwillig aangemeld om ter voorbereiding van het opendeur weekend, op een vrije namiddag, het elektronicalokaal van onze school op te ruimen en enigszins aantrekkelijk in te richten. De klus was bijna geklaard toen ik mij hurkte om iets op te heffen en bij deze handeling de achterkant van mijn strakke witte broek hoorde en voelde scheuren.

Snel stelde ik me recht en voelde met mijn beide handen aan mijn bibs. Mijn broek was netjes in twee gescheurd, over de gehele lengte van mijn bilspleet! Nog een geluk dat ik die ochtend een propere onderbroek had aan getrokken. Want mijn twee klasgenoten, met wie ik de werkzaamheden verrichtte, waren op het geluid van die scheurende stof en mijn daarop aansluitend gevloek afgekomen en keken grinnikend naar mijn zitvlak.

Short skirt girl on bicycle - 001Gelukkig droeg ik een lange zwarte gebreide wollen trui, die ik zo ver als enigszins mogelijk was, over mijn poep trok om de averij zoveel als mogelijk aan het zicht van anderen te onttrekken. Volgens mijn nog steeds glimlachende maten lukte dat op die manier vrij goed.

Het afwerken van de klus in het labo liet ik over aan hen en de leerkracht die poolshoogte kwam nemen, maar aan wie ik niks over mijn gescheurde broek vertelde. Aangezien ik me er eigenlijk een beetje voor schaamde.

Spiedend stapte ik over de verlaten speelplaats, richting de boom aan de uitgang, waar ik mijn moeder haar fiets had gestald. Het gebeurde wel vaker dat ik mijn ma haar tweewieler gebruikte op momenten dat ze hem kon missen. Dat, als gevolg van de opbouw van het tweewielig vervoermiddel verplicht voorover gebogen zitten op een herenfiets vond ik immers niet zo leuk. Vandaar dat ik me liever met een damesfiets verplaatste.

Wat me nu trouwens ook uitermate goed uitkwam. Want gezeten op mijn mannenfiets had ik, tijdens de 8 kilometer lange rit huiswaarts, mijn billen nooit geheel kunnen onttrekken aan het zicht van eventuele passanten. Wat me, gezeten op mijn ma haar fiets, wel redelijk lukte. In een zo rechtop zittende houding als enigszins mogelijk was, wisselde ik voortdurend van hand om het stuur vast te houden, zodat ik met de vrije hand mijn omhoogschuivende trui naar beneden kon trekken. Allicht heb ik toen kunnen ervaren hoe het aanvoelt als je als meisje, met een ultra kort jurkje of rokje aan, met je onderbroek op het fietszadel zit.

Daar denk ik nu aan. Want toen was al mijn aandacht gericht op de vrees om bekenden tegen te komen die zouden merken wat er met mijn broek aan de hand was. En voor schut staan en mogelijks de dagen nadien door de halve schoolbevolking of een kwart van mijn dorpsgenoten uitgelachen worden, daar had ik als tiener totaal geen zin in.

15-02-09

Stokjes doorgeven

Van Anny en Gilbert, die de weblog 'Houden van...' in leven houden kreeg, onder anderen ik, het stokje toegeschoven. Om in de vierde map, de vierde foto er uit te halen.

 

Bij mij is alles geordend volgens alfabet. De vierde map is decoration'Afbeeldingen - Anime'. Nu zitten daar in die map heel mooie plaatjes. Van knap getekende onschuldige meisjes of knappe grieten, in veelal sexy kledij en dito pose. Nu moet het toch wel lukken dat die vierde foto in die map er één is die er volgens Animemij helemaal niet thuishoort, zeker! Maar kom, eerlijk is eerlijk, juist is juist. Straks verhuist die foto naar elders, een duister plekje op de vaste schijf van mijn laptop. Maar nu mag die even hier in de spotlights staan.

Voor 't zelfde geld had dus de foto, links van deze tekst, in de schijnwerpers gestaan. Maar neen, dus. Had de vraag geweest 'de derde foto uit de derde map' te nemen, dan had ik met zwarte balkjes moeten werken, want de derde afbeelding in mij map 'adult' laat nogal veel gedetailleerd bloot vlees zien, in volle actie!

En nu moet ik dus dat stokje doorgeven? Geen eenvoudige opdracht!

Na rijp beraad, kom ik tot de volgende keuze: Layla Van Compernolle, een jonge atlete, Elsje, een dame zonder blad voor de mond, Linda Vandewynckele, een grenzenloze madam en Natalie Tijtgat, een snelle mama!

27-12-08

Uitschot

 

Zondagsmarkt Anderlecht - 002 (klein)

De zondag voor Kerst  was ik met mijn echtgenote en kinderen op de markt die elke zondagochtend wordt ingericht op de terreinen van de oude slachthuizen in wijk Kuregem, te Anderlecht. Les abattoir de Cureghem, zoals die plaats het best gekend is door de voornamelijk Franstalige standhouders en bezoekers.

Het was geleden van de laatste zondag van februari van dit jaar, dat we daar nog eens geweest waren. Op deze multiculturele markt, waar je zowat alles vindt wat je nodig hebt of denkt te kunnen gebruiken. Voeding en niet-voeding. In het begin van het jaar waren we er zonder de kinderen. En deed er zich een incident voor dat me toen toch wel even boos maakte.

Vooraleer het uitgestrekte terrein te verlaten, wou mijn vrouw nog op zoek gaan naar enkele producten. Aangezien ik het enigszins beu was om me, uiterst behoedzaam en traag, tussen de mensenmassa te bewegen, stelde ik voor dat ze alleen zou gaan. Ik zou blijven wachten op de plaats waar we ons op dat moment bevonden.

Abattoirs de Cureghem - 002 (klein)Zo gezegd, zo gedaan. Mijn wederhelft verdween in de mensenzee en ik keek uit naar een plekje om op haar terugkeer te wachten. Ik bevond mij aan het begin van het marktgedeelte met de groenten en fruitstandjes. Ik positioneerde mij met mijn elektrische rolstoel schuin tegenover de hoek van een kraam met ondermeer olijven en andere (zuiderse) vruchten.

Door de positie waarin ik stond, kon enerzijds iedereen aan elk product dat op die marktstand werd verkocht en anderzijds bleef er in de gangen genoeg ruimte over voor de passanten. Ik zat daar dus goed, dacht ik, en hield me ledig met het observeren van de mensen die in mijn gezichtsveld kwamen. Zelf was ik die ochtend, als steeds, alweer door honderden mensen 'aangestaard' als ben ik een buitenaards wezen, wat naar mijn weten, nochtans niet het geval is.

Ineens stond daar die standhouder met het, in het Frans uitgesproken, dwingende en dringende 'verzoek' me elders op te stellen, want ik hinderde zijn klanten. Ik weigerde resoluut! En wees die vent op die zee van ruimte om me heen. Toch wou die vent me nog steeds weg. Ik werd boos! En zei hem mijn gedacht. In het Nederlands! Dat was voor die kerel te veel. Iemand met een handicap die mondig  is en op de koop toe in een taal sprak waarvan hij nog niet eens de basis machtig is, dat was voor de groentenmarchand te veel. Met tot kalmte aanmanende handgebaren, kroop hij terug achter zijn vijgen, olijven en andere dingen die ik niet lust kraam.

Zondagsmarkt Anderlecht - 001 (klein)

Inmiddels was Caroline terug. Maar uit koppigheid bleef ik nog vijf minuten op dezelfde plaats staan. En die vent maar vies lonken. Ik sneerde hem nog toe, dat als hij, in mijn land, in mijn hoofdstad, nog iets tegen mij wou zeggen, hij er voor moest zorgen mijn taal machtig te zijn. De man keek me toen aan als een koe die moet kalveren, of net gekalverd heeft, dus in elk geval nogal dwaas, waaruit ik afleidde dat hij van mijn betoog geen jota begreep!

Dat was dus begin 2008. Nu terug naar zondag jongstleden. Als steeds, was het erg druk op de markt. We slenterden met ons vieren enkele uren rond en deden wat inkopen. Vooral kledij voor Brian en Austin. Die hebben regelmatig nieuw lichaamsbedeksel nodig. Omdat ze in de groei zitten! Zogezegd! En de ouders blijven status-quo qua grootte en moeten het dus maar stellen met de kleding die reeds in hun kast hangt! Zo gaat dat nu eenmaal als je kinderen hebt. En ik heb daar helemaal geen moeite mee.

Het was kort na de middag en we waren reeds op weg naar de uitgang van het, deels overdekte, marktterrein. Ik reed voorop. Iemand moet de leiding nemen, nietwaar? Mijn rolstoel wiebelde een beetje. Ik dacht dat mijn zoons me aan het jennen waren, dus reageerde niet. Om hun pret te bederven. Hahaha! Er is wel wat meer nodig om me uit mijn tent te lokken!

Ineens hoorde ik hun mama schreeuwen. Een overdreven reactie op wat de jongens met me deden? Ik zag ineens iemand vanachter mij vandaan komen, en haastig wegstappen. Neen, twee personen zelfs. En niet mijn jongens, maar wel jongelui. Een grote en een kleine. Ik stopte en wachtte op mijn gezellen, om verduidelijking te krijgen over wat er aan de hand was.

Zakkenroller

De verklaring kwam snel. Austin had iemand betrapt terwijl die trachtte de rits van mijn rugzak te openen. Austin had onmiddellijk met zijn vlakke hand op dienen gast zijn vingers getikt! De kleinste van de twee. En Caroline had hen kwaad toegeschreeuwd. Had ik onmiddellijk geweten dat die twee wegvluchtende gasten me hadden trachten te beroven, ik had ze terstond aangereden, zodat ze met hun klikken en hun klakken in het groentenkraam terecht kwamen. Met wat geluk, in dat van die onsympathieke olijvenverkoper!

Ironisch genoeg had ik, in tegenstelling tot wat ik doorgaans altijd doe, mijn gezellen bij het betreden van de markt NIET gewaarschuwd voor zakkenrollers, tasjesrovers en andere straatbandieten. En weerklonk er, net na dit voorval, voor het eerst die dag, uit de her en der opgehangen luidsprekers, een schel klinkende mannenstem die ons waarschuwde op onze hoede te zijn voor gauwdieven!

Je mag van me denken wat je wilt, maar ik heb mijn kinderen aangeraden om, Kick on the chin - 000 (small)als ze nog eens iets dergelijks zien, dat ze Kick in the nuts - 000zulke kerels dan meteen met hun voet een flinke trap op de kin mogen geven, gevolgd door een fameuze schop tussen de benen. De aanval is immers de beste verdediging! En die boeven verwachten geen verweer, weten dat zij in de fout zijn, en zullen steeds trachten er zo snel mogelijk van onder te muizen. Ze zullen vechten om andermans bezit in handen te krijgen, maar niet om hun eer. Want dat hebben die gasten niet; net zo min als normbesef. Vandaar dat het goed kan zijn ze eens een goede rammeling te geven. Dan houden ze zich op zijn minst een tijdje gedeinsd!

Met gauwdieven en ander gespuis en uitschot, heb ik totaal geen compassie. Zelfs niet in de tijd rond Kerstmis. Maar ik heb wel expres gewacht met dit verhaal te schrijven en te publiceren tot na Kerstmis. Want ik ben de dagen voor en na Kerstmis toch ook liever bezig met leuke, vredige gebeurtenissen, en met mij het gros der mensen, veronderstel ik. Vrede op aarde aan elkeen die met haar of zijn pollen afblijft van andermans bezit!

Peace - 000

14-12-08

Weinig om het lijf

  Naturist family - 000 (klein)

De winter is misschien niet het aangewezen moment om over dit onderwerp te palaveren, maar dat kan me geen reet schelen! Zelf geen blote! Knipogen

Naturisme is een levenswijze in harmonie met de natuur. Het wordt gekenmerkt door gemeenschappelijke naaktheid, die als doel heeft het bevorderen van zelfrespect, respect voor de medemens en eerbied voor de natuur en het milieu. En onder medemens wordt wel degelijk elke persoon verstaan, ongeacht beroep, afkomst, huidskleur, cultuur, religie, leeftijd en bijzondere fysieke kenmerken of gebreken!

Nudisme, zijnde het ongekleed recreëren, is dus een essentieel onderdeel van het naturisme, maar kan ook los van deze levensstijl worden uitgeoefend.

Group - 002Ondanks de grote interesse ervoor, en het feit dat er reeds sinds tientallen jaren aan naaktrecreatie wordt gedaan aan het strand, evenwel doorgaans in afgebakende gebieden, wordt dit naaktlopen nog steeds niet sociaal geaccepteerd en worden nudisten en naturisten nog vaak met de nek aangekeken.

Sauna - 000

Jammer eigenlijk dat, wie graag in haar of zijn blootje rondloopt, dat veelal heimelijk moet doen, op terreinen van gespecialiseerde clubs, of op afgeschermde kuststroken. Nochtans hebben zij letterlijk niks te verbergen. Ze geven zich, integendeel, zelfs letterlijk volledig bloot!

En laat ons wel wezen! Wat laat een naaktrecreant zien dat we niet kennen? Niks! Want iedere ziende mens heeft op zijn minst al wel eens het eigen blote lichaam gezien. In een spiegel bijvoorbeeld. En het zou me sterk verwonderen dat er een mens is die nog nooit het naakte lichaam van de andere sekse heeft gezien. Is het niet in levende lijve, dan wellicht in een boekje.

Aan het strand, in muziekclips, op advertenties en zo meer paraderen trouwens ook dikwijls heren, doch voornamelijk dames, in kledij die nog nauwelijks iets verhult. Als je bij reetveters en flinterdunne minitopjes trouwens nog van kleding kan spreken. En al deze vertoningen en publicaties zijn zichtbaar voor vrouw en man, meisje en jongen, van alle leeftijden.

Waarmee alweer de hypocrisie van onze maatschappij wordt aangetoond. Naturisme en nudisme wordt afgekeurd omwille van dubieuze fatsoenlijkheidnormen. Terwijl anderzijds een fenomeen waar eventueel wel over het al dan niet toelaatbaar zijn, zou kunnen gediscussieerd worden, evenwel probleemloos wordt geaccepteerd.Nudism - cartoon - 000

 Nochtans is het zo dat vrij veel mensen op één of andere manier trekjes hebben van nudisme en zelfs van naturisme.

De ene persoon gaat graag naar de publieke sauna, de andere kruipt graag zonder kleren onder de wol. Anderen lopen graag in hun blootje door het huis, of zelfs in de eigen tuin. Ontelbaar veel mannen en vrouwen vinden het bevrijdend en spannend om sliploos onder de mensen te komen. Nog meer mensen houden ervan om textielloos te zonnebaden of te zwemmen. En ik persoonlijk ken zelfs individuen die in hun nakie in bad of onder de douche gaan! Lachen

Het probleem is eigenlijk dat men deze gevoelens en feiten doorgaans niet ten overstaan van elkaar wil toegeven! Hetzij uit onterechte gêne, hetzij uit, vaak terechte, schrik voor wat de ander zal zeggen of doorvertellen. Terwijl die andere vaak heimelijk ook een blootloper of blootloopster is! Of het graag zou zijn!