03-09-12

Vandaag begint het nieuwe schooljaar… joepie!

                 

2012/2013,2012-2013,1steschooldag,1september,01-09-2012,eersteschooldag,eenseptember,eenseptembertweeduizendentwaalf,sexy,lerares,leerkracht,vrouw,vrouwelijk,wetenschappen,school,klas,bord,krijbord,klaslokaal,01-09,vrouw,sensueel,,schoonheid,wetenschappen,lerares,sexy_lerares,sexylerares,sexy_leerkracht,sexy,zomervakantie,grotevakantiie,dochter,schooljaar,meisje,jongen,sexy_leerlinge,sexy_studente,peuter,kleuter,lagereschoolkind,middelbareschoolkind,gemengdonderwijs,gemengd_onderwijs,schooljaar,schooldag,ouders,onderwijsinstelling,blondiene,blondje,blondinne,les,veplicht

 

De zomervakantie zit er op. De Vlaamse peuters, kleuters en lagere en middelbare schoolkinderen beginnen vandaag aan een nieuw schooljaar: editie 2012/2013. Zelf vond ik die eerste schooldag altijd heel spannend. Want ik was nieuwsgierig om te vernemen van wie ik les zou krijgen. En welke (nieuwe) leerlingen zich  in mijn klas zouden vervoegen. Ook eens een tof, knap meisje, hoopte ik heimelijk. Want ik heb steeds les gevolgd op jongensscholen, maar ‘dateer’ uit de tijd dat alle onderwijsinstellingen, van overheidswege verplicht, hun school moesten open stellen voor zowel jongens als meisjes. Dit zogenoemd ‘gemengd onderwijs’ werd toen de norm.

Hopelijk vindt, ondanks het inmiddels enorm gewijzigd maatschappijbeeld, ook vandaag nog een belangrijk deel van de jeugd, onze toekomst, deze 1ste schooldag boeiend en uitdagend. In elk geval wens ik alle starters, en ook de hen mentaal en financieel steunende, ouders, een uiterst succesvol schooljaar toe! Tong uitsteken


01-09-11

Start nieuw schooljaar

1steschooldag,1september,01-09-2011,eersteschooldag,eenseptember,eenseptembertweeduizendenelf,sexy,lerares,leerkracht,vrouw,vrouwelijk,wetenschappen,school,klas,bord,krijbord,klaslokaal,01-09,beroerte,achterlangs,poes,achterwerk,brunette,vader,kinderen,feestje,vrouw,sensueel,glimlach,schoonheid,wetenschappen,lerares,sexy_lerares,sexylerares,sexy_leerkracht,sexy_leerkracht,eerstejaars,oudercontact,dame,zomervakantie,klastitularis,vamp,dochter,schooljaar

Lode stond op een drukke zaterdagnamiddag, eind augustus, in de lokale supermarkt aan te schuiven aan de kassa. Met voor zich zijn overvol geladen winkelkarretje en achter hem een super knappe brunette. Lode merkte deze dame evenwel pas op toen hij, tijdens het op de transportband plaatsen van zijn aankopen, zijn hoofd even naar links draaide. Ze glimlachte hem toe. Sensueel, naar hij meende. Ondanks zijn leeftijd, 40+, en navenante levenservaring, kleurden Lode’s wangen, voor het eerst sinds vele jaren, bloedrood. Nerveus en badend in het zweet, ging Lode door met koopwaar uit zijn kar te halen en naderhand af te rekenen met de sympathieke kassierster.

Toen Lode zich na het betalen, een volgestouwd karretje voor zich uit duwend, richting uitgang begaf, keek hij nog eens tersluiks opzij. Naar de plek waar hij vandaan kwam. En zag dat die mooie brunette met haar rechterhand geld overhandigde aan de kassierster, terwijl ze, met nog steeds diezelfde blik en glimlach, de kant van Lode opkeek en hem met haar linkerhand vriendelijk toewuifde.

Terwijl Lode zijn aankopen in de gezinswagen laadde, vroeg hij zich af waar hij die zongebruinde schoonheid van aan de kassa, reeds eerder had gezien. En hoe het kwam dat ze hem zo opwond en totaal van slag bracht. Zijn overpeinzing werd verstoord door een liefelijk klinkende vrouwenstem die zei “Dag mijnheer.” Geschrokken richtte Lode zich op en stootte daarbij zijn hoofd tegen de achterklep van zijn auto. Hij greep met beide handen naar zijn kop, keek op en zag die brunette daar staan. In al haar welgevormdheid. Ze keek hem, het voorhoofd fronsend, bezorgd aan. Maar Lode zei, alweer blozend, dat het oké was, dat hij zich geen pijn had gedaan. Waarop de brunette gerustgesteld opnieuw die sensuele glimlach op haar gelaat liet verschijnen.

Aarzelend vroeg Lode: “Euh... goeiedag, juffrouwke. Kennen wij elkaar van ergens?” Waarop de schone gezwind en nog steeds glimlachend, met zeemzoete stem repliceerde: “Zeker weten, mijnheer! Jij bent toch wel de vader van één van mijn kinderen, niet?!

Lode schrok zich  bijna een beroerte. Het warme zweet van zijn opwinding werd kil en klam en ruimde plaats voor angstzweet. Lode kleurde van bloedrood naar lijkwit. Verward begon hij na te denken. In ijltempo doorgroef hij zijn geheugen. En stuitte bij een terugblik in zijn verleden op een bizarre gebeurtenis van een aantal jaren tevoren. Toen hij eens zwaar was uitgeweest en stomdronken voor de eerste en tot nader order enige keer zijn vrouw had bedrogen. Tijdens een uit de hand gelopen feestje, waar hij eigenlijk in eerste instantie tegen zijn zin, was heen getroond, door buitenlandse zakenrelaties. Die zin hadden in wat vertier, na een lange, zenuwslopende dag van onderhandelen en deals sluiten.

Lode gilde: “Oh nee!” En vroeg toen met een trillende stem aan de sexy brunette: “Ben jij die, toen in zwarte lakkledij gehulde vamp die ik op dat feestje van de Sultan, in het midden van de zaal achterlangs in de poes heb geneukt op de biljarttafel? Terwijl mijn collega’s ons stonden aan te moedigen en jouw, slechts een zwarte lakkorset dragende lesbische vriendin mij geselde met een natte selder en onderwijl een lange, dikke komkommer in mijn achterwerk duwde?"

De mooie, bruinharige dame keek Lode verontwaardigd aan en antwoordde met norse stem: “Helemaal niet, mijnheer! Wij hebben elkaar ontmoet net voor de zomervakantie, op school, tijdens een oudercontact voor de eerstejaars. Ik ben namelijk de klastitularis van uw dochter Sofie!”

20-05-10

Damesfiets

  

Gedurende de laatste jaren van mijn middelbare schooltijd gebruikte ik vaak mijn moeder haar, toen nieuwe, bruinkleurige fiets om me naar school te verplaatsen. Ik reed immers veel liever met een damesfiets, waarop je rechtop kan zitten, dan met een herenfiets, waarop je je in een voorover gebogen zithouding voortbeweegt.

Broek & hemd man - 000 (klein)Toentertijd had ik halflang haar. En droeg ik meestal een jeansbroek. Van die nauw om je lichaam spannende exemplaren. En mijn bovenlichaam stak vaak in een trui die tot onder mijn zitvlak reikte. Of een hemd van een type dat zowel door meisjes als door jongens werd gedragen, met de lange slippen boven de broek gehangen. Met als gevolg dat ik, als fietser, zo nu en dan door jongens werd nagefloten. Die zagen mij, vanaf de rug gezien, immers aan als meisje! Toen vond ik dat helemaal niet leuk. Maar als ik daar nu aan terugdenk, vind ik dat vrij grappig.

Op de dagen dat ik met mijn ma haar fiets mijn schoolse plicht vervulde, stalde ik dit stalen ros niet in de reguliere, door de onderwijsinstelling voorziene parkeerstalling. Daar moest die immers aan een haak worden gehangen. Wat heel sletig was voor het rijwiel. En ik vond het mijn plicht om uiterste zorg te dragen voor mijn ma's gerief. Ik was al blij dat ze die fiets zo gewillig aan mij toevertrouwde. Dus haar eigendom in goede staat houden was het minste wat mijn ma van me mocht verwachten.

Daarom plaatste ik haar mooie rijwiel tussen de bomen aan de hoofdingang van de school. Op een plek waar voortdurend volk passeerde. En netjes beveiligd met het wielslot waar ma's velo mee was uitgerust. Een toenmalig modern gadget dat het gedoe met losse fietssloten overbodig maakte. De eerste keren dat ik met ma's fiets naar school kwam, controleerde ik tijdens de pauzes telkenmale of hij er nog stond. Maar al snel stapte ik af van die gewoonte.

Toen ik na een examen, waarbij we de school mochten verlaten eens we ons antwoordenblad hadden afgegeven, bij de fiets arriveerde, kwam ik tot de vaststelling dat ik het sleuteltje van het fietsslot kwijt was. Ik tastte alle zakken van mijn kledij af, maar kon dat drommelse kleine ding helaas niet vinden. Was ik het dan verloren, onderweg van het klaslokaal naar de stalplaats? Ik speurde het ganse traject af, tot twee keer toe, maar kon jammer genoeg het sleuteltje niet vinden.

Betonschaar - 000 (blog)Dus ben ik maar in een werkplaats van de school een stevige tang gaan lenen. Een zogenoemde betonschaar. In elk van mijn pollen hield ik het uiteinde van één van die wel een halve meter lange handvatten vast. De hardstalen bekken van het werktuig plaatste ik op het stukje buis van het fietsslot dat tussen de spaken van het achterwiel stak om zodoende het ronddraaien ervan te vermijden. Met pijn in het hart bracht ik met een, vanwege het hefboomeffect, weinig benodigde kracht, mijn handen naar elkaar. Waarbij het stukje buis werd doorgeknipt en ik het vervolgens probleemloos kon verwijderen. En na het terugbrengen van dat stuk knipgereedschap, gezwind met de fiets naar huis kon rijden.

Met een ei in mijn strakke broek natuurlijk, want ik had mijn ma haar mooie, nieuwe, voor haar verplaatsingen zoals boodschappen doen zo noodzakelijk instrument, een stukje kapot gemaakt. Welks scene er zich bij mijn thuiskomst afspeelde, kan ik mij niet meer herinneren. Dus vermoed ik dat mijn ma niet al te zwaar heeft getild aan het gebeurde. Ze kende mij als een zorgzaam type persoon en wist dus dat ik dat sleuteltje niet uit onachtzaamheid zou zijn kwijtgespeeld. Dat ik een goed examen had gemaakt interesseerde haar toen vast meer. En dat ik die namiddag onbezorgd studeerde voor het examen van de dag nadien was op dat moment waarschijnlijk ook een grotere bekommernis. Vermoedelijk is moederlief, vanaf die dag, om haar rijwiel vast te zetten, terug een gewoon cijferslot uit onze collectie beginnen gebruiken.

*****

Toen mijn ma zich vele jaren later opnieuw een nieuwe fiets aanschafte, gaf ze de oude, een iets meer dan een decennium eerder soms nog door mij bereden fiets, aan mijn echtgenote cadeau. Nog steeds in goede staat, want zorgzaam onderhouden door mijn ouders. En inclusief fietszakken, die inmiddels aan het fietsstoeltje waren bevestigd. Dat wielslot bevond zich ook nog steeds in de toestand waarin ik het had gebracht. Dus onbruikbaar. Het door de fietsmaker later vervangen door een nieuw exemplaar was er blijkbaar nooit van gekomen. Of mogelijks door mijn ouders te duur bevonden.

De fiets kreeg een plaatsje toegewezen bij de andere rijwielen in onze garage. Waaronder de voorheen door mijn vrouw gebruikte tweedehands fiets. Welke werd op rust gesteld, maar behouden als reservefiets. Zo begon ma's oude fiets aan een nieuw leven. Waarin het voortverplaatsingsmiddel heel wat minder intensief werd gebruikt. Af en toe voor een marktbezoek, nu en dan eens om brood te halen bij de bakker en hoogst zelden voor een fietstochtje.

*****

Een jaar of drie geleden kocht ik mijn beide zoons elk een moderne, sportieve herenfiets. Waarvan ze, binnen het door mij beschikbaar gestelde budget, ieder voor zich, zelf het merk en model mochten uitkiezen. Waar ze heel blij mee waren. Dit in tegenstelling tot de gevoelens die ze uitten toen ik hen naderhand een mooie, sobere maar kwalitatieve fietshelm bezorgde. Waarvan ik verwachtte dat ze die op hun hoofdje zouden zetten bij elke verplaatsing met hun nieuwe, overeenkomstig hun lichaamsgrootte, nog net iets te grote fiets.

Brian op oma's fietsSinds het begin van dit jaar is één van mijn zoons begonnen met nogal vaak zijn moeders fiets te gebruiken bij zijn verplaatsingen naar school, het zwembad, de bakker of andere bestemmingen. Vooral die fietszakken vind de jongen erg praktisch en handig. Om het brood van bij de bakker in op te bergen, zijn inline skates of zwemgerei in te vervoeren bij het uit sporten gaan en zo meer.

Het rijwiel is, door een vrijwel totaal gebrek aan onderhoud, volledig doorroest en oogt helemaal niet fraai meer. Maar dat deert mijn zoon blijkbaar niet. Volgens hem bolt het oude karretje trouwens zelfs beter dan zijn door opa's noeste arbeid nog steeds als nieuw ogende herenfiets.

Mijn zoon Brian op de van oorsprong zijn oma's fiets... een déja vu? De kledij waarmee de jongen op de fiets zit verschilt wel wezenlijk van mijn toenmalige outfit. Hij draagt ook wel vaak jeans, maar van die net iets te grote modellen, die hij dan overeenkomstig de huidige mode, halverwege zijn poep laat hangen. Zodat minstens de helft van zijn onderbroek voor iedereen zichtbaar is. Terwijl in mijn tijd ondergoed zedig werd onttrokken aan het oog van anderen.
Lange truien of dito hemden draagt mijn zoon niet. En zijn bruine krulletjes worden meestal heel kort gehouden. Behalve als hij, zoals nu, aan het sparen is voor wat haar om er vervolgens vlechtjes in te laten leggen. Zoals menig topvoetballer, rapper of hiphopartiest.

Aangezien mijn dertienjarige zoon er dus, in tegenstelling tot zijn pa, bijna twee decennia eerder, langs geen enkele kant bekeken, ook maar een beetje vrouwelijk uitziet, zal hij allicht nimmer door jongens worden nagefloten. Tenzij het dan kerels zou betreffen die vallen voor menselijke exemplaren van hun eigen soort. Maar van dergelijke voorvallen heb ik geen weet. En ik ben er heel zeker van dat zoonlief zulks absoluut niet leuk zou vinden. En helemaal niet grappig!

07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

30-04-09

Lijf- en andere straffen op school

 

School - StrafIn mijn jonge jaren hoorde lijfelijk en/of vernederend straffen op school, bij het opvoedkundig systeem. Als dat er tenminste toen al was. Want volgens mij heerste er eerder een sfeer van: "wie niet luisteren wil, moet voelen!" Als één van die kleine mannen in je klas niet wil luisteren, sluit hem dan op in het kolenhok. Houdt je leerling zijn mond niet, geef hem een mep, dan zwijgt hij wel!

Tegenwoordig mag dat niet meer. Klop geven, of een andere fysieke bestraffing, aan mensen die maar half zo groot, en heel veel jonger zijn dan hun leerkracht, past niet in de huidige onderwijscultuur. In de Leuvense Steinerschool weten ze dat nu ook. Die peinsden dat het kaderen ervan in een leerproject, lijfstraffen terug toelaatbaar maakte. Fout gedacht!

School ezelsoren (klein)Eigenlijk niet te geloven hoe snel alles evolueert. Toen ik een kleuter was, lagen de ezelsoren, die een kind kreeg opgezet als het niet wou luisteren of de ezel uithing, nog steeds in de juf haar kast. En ook de lange tong die babbelaars om de nek kregen gehangen lag daar nog. Maar gelukkig was het gebruik daarvan reeds sinds enkele jaren afgeschaft. Wat wel nog, maar eerder uitzonderlijk, gebeurde in dit wijkschooltje, was het even opsluiten in het kolenhok.

School - Straf (tong) (klein)Voor mijn tijd kon je in het schooltje ook het 1ste en het 2de leerjaar basisonderwijs volgen, maar toen ik er de kleuterschool doorliep, was er maar één klasje mee. Voor alle kleuters tussen 3 en 6 jaar. En met één juf. Die nota bene tegenover het schooltje woonde. Een goeie juf, vond ik, en ik herinner me zelfs haar naam, die ik hier evenwel om privacyredenen, niet zal vernoemen.

Als een kind echt onhandelbaar was, zag de juffrouw geen ander alternatief dan de stouterik even op te sluiten in het, naast de toiletten gelegen, donkere stalletje. Bij de kolen, want het uit slechts twee leslokalen bestaande schooltje, werd in de winter verwarmd met een centraal opgesteld kolenvuur.

School discipline (klein)Klappen op de blote poep, daar ben ik ook nog getuige van geweest, maar of dat op de kleuterschool was, dat durf ik niet met zekerheid te zeggen, noch te schrijven. En aan de armen of oren trekken, gebeurde ook, zelfs vaak, maar allicht pas vanaf de lagere school.

Lijfstraf - 000Lager onderwijs volgde ik in de gemeentelijke basisschool, gelegen aan de rand van de dorpskern. Met de handen achter de rug, of op het hoofd gevouwen 'in de hoek staan' was daar voor stoute jongens, dagelijkse kost. Maar ook brave, gehoorzame jongentjes zoals ikzelf moesten er van tijd tot tijd aan geloven. Die straf vond ik een verschrikking. Met je gezicht naar de muur gericht, en je rug dus naar je medeleerlingen gekeerd bevreesde me. En dat was allicht de bedoeling. Maar echte, niet leergierige stoute kinderen, maalden er niet om. Waardoor het regelmatig gebeurde dat alle vier de hoeken van het klaslokaal waren bezet. De stakker die aan de hoek stond waar ook de deur zich bevond, liep steeds kans om deze, bij een onaangekondigde entree van bijvoorbeeld een andere leerkracht, tegen zijn achterhoofd te krijgen.

Een andere tuchtmaatregel waar nogal kwistig mee werd omgesprongen, en regelmatig onterecht, was tijdens de pauzes 'rond de koer wandelen.' Terwijl de andere leerlingen spelletjes speelden, of in groepjes een praatje maakten, dienden de gestraften, alweer met de handen op de rug gevouwen, de boorden van de speelplaats af te stappen. Lopen mocht niet. Al durfden de gestraften het toch dikwijls aan, om een wedstrijdje snelwandelen te houden. Uiteraard enkel op momenten dat de toezichthoudende leerkracht niet oplette of even afwezig was.

School teacher cartoonEen fysiek pijnlijker straf was het tikken, met een platte lat of met een liniaal, op de vingers van leerlingen, om ik weet niet wat voor reden. Sommige onderwijzers gebruikten daar zelfs de één meter lange en een tweetal centimeter dikke bordlineaal voor! Ik heb ook nog leraars gekend die kinderen, met de handen op het hoofd, en de rug naar de klas gekeerd, op hun blote knieën lieten plaatsnemen op de houten tree. Een verhoog van zowat 15 centimeter en anderhalve meter diep, dat over de ganse lengte voor het krijtbord lag. Een laag podium dus, waarop de meester zijn lessenaar stond en hij zich voortbewoog. Vermoedelijk om nog groter te ogen dan ons en derhalve nog meer fysieke autoriteit uit te stralen.

Als een kind keer op keer last had met leerstof uit voorgaande schooljaren, dan gebeurde het wel eens dat onze meester hem terugstuurde naar de klas waarin die lessen reeds gegeven waren. Zo kon het dus zijn dat een leerling van het vierde studiejaar één, of meerdere dagen, op een stoeltje achterin de klas, mee de lessen moest volgen van de kinderen uit het eerste leerjaar!

Schoolmeisje IIZelfs in de middelbare school kreeg ik nog te maken met leerkrachten en ander personeel met losse handen. Zo was de leraar technisch tekenen van mij gewoon dat ik, door mijn inzicht en mijn interesse voor het vak, elke opdracht nauwgezet uitvoerde. Nu moet ik op een dag eens weinig goesting hebben gehad, of aan het dromen zijn geweest, mogelijks over één of andere griet. Want de interesse voor het vrouwvolk was,  met het ingaan van de pubertijd, die ook toen al bestond, nog groter geworden dan ze daarvoor reeds was. In elk geval trok mijn tekenwerk die dag op geen kloten.

Technical drawing classroom (small)Mijn leraar, die zijn toer maakte tussen de tekentafels, waaraan wij rechtstaand, of op een kruk gezeten, ons werk deden, merkte dat. "Dat trekt op niks hé, vent!", zo zei die, ietwat corpulente, steeds in een grijze kiel gestoken, grijzende en kalende man. Die woorden waren nog niet allemaal uitgesproken, of hij haalde uit met zijn rechterarm, waar hij een opgerolde map in de hand hield. Die trof mij zwaar op de linkerkaak van mijn gezicht!

Daar was ik toch even niet goed van. Terwijl ik wankelend mijn evenwicht zocht, en bekwam van die mep op mijn wang, liet de leerkracht, wiens naam ik me ook nog herinner, maar hier ook niet publiek ga maken, me weten dat ik beter moest presteren!

Wat ik ook nog heb gezien zijn leerkrachten die iets op het bord aan het schrijven waren en bij aanhoudend, voor hen allicht irritant geroezemoes in de klas, zich plots omdraaiden en het krijtje dat ze in hun hand hadden, met volle kracht door het lokaal lieten zoeven. Soms was het zelfs de zware houten bordveger die door de lucht suisde!

Wie pech had kreeg het krijt of de bordveger onzacht tegen zijn bakkes. In die tijd waren er nog niet zo veel frêle, voormalige prematuren. De meeste kinderen uit mijn klas, konden dus wel iets verdragen. Het waren trouwens allemaal jongens, want gemengd onderwijs stond toen nog in de kinderschoenen.

Dat mijn herinneringen helemaal juist zijn, dat kan ik uiteraard niet garanderen. Het gaat hem hier immers over gebeurtenissen van enkele decennia geleden. Maar ik ben er van overtuigd dat het hier verhaalde vast niet veel verschilt van wat er werkelijk gebeurde.

08-11-08

Avontuur in de avonduren

Mijn lotsbestemming blijft verrassingen voor mij in petto hebben. Veel te veel naar mijn zin. Maar als er één zekerheid is in dit aardse bestaan, dan is het wel het feit dat je het lot hoe dan ook niet kan ontlopen.

Eergisteren ben ik met Caroline, mijn echtgenote, naar het oudercontact geweest van de middelbare school, waar onze zoon Brian zijn eerste jaar ASO (Algemeen Secundair Onderwijs) volgt. We waren immers uitgenodigd voor een oudercontact, waarbij ons werd aangeboden, tijdens een persoonlijk gesprek met de leerkrachten, de nodige toelichting te krijgen bij de studieresultaten van onze zoon, tot op heden.

Welkom voelde ik mij bij aankomst aan de school helemaal niet. Want dat plankje, met hellend vlak, om via de hoofdingang in de school binnen te geraken, lag niet klaar. Een attente dame zorgde er evenwel voor dat twee mannen, binnen de kortste keren de ramp voor de dorpel hadden geplaatst. En, eens ik binnen was, ook terug op zijn oorspronkelijke plek legden. Anders zou ik niet tot aan de lift zijn geraakt, die we nodig hadden om in de klaslokalen te geraken, waar de leerkrachten ons te woord zouden staan.

Die lift, dat is zo een oud type, met een vaste, zware, open te draaien deur, en zonder dubbele cabine. Wat betekent dat, eens je in de ascenseur staat en deze met een druk op de knop in beweging hebt gezet, je, aan de kant waar je bent ingestapt, de wand van de liftkoker vervaarlijk aan je voorbij ziet flitsen. Gevaarlijk vind ik dat! Dat systeem zal wellicht beveiligd zijn. Maar wat als die beveiliging faalt? Dan kan je net zo goed mee naar boven worden gesleurd, met alle kwalijke gevolgen van dien.

Lift - cartoon - 000 (klein)

Aangezien de liftkoker aan nog eens aan de kleine kant is, pas ik er ook alleen maar in als ik mij met mijn rolstoel schuin in deze lift positioneer. Enkel op die manier  kan ik er gebruik van maken. Maar kom, we zijn gewoon van ons plan te trekken en we zijn, met behulp van dat systeem, in ieder geval op de verdiepingen geraakt waar we zijn moesten.

Alles bij elkaar genomen hebben we tweeënhalf (2,5) uur zitten wachten om drie (3) leerkrachten gedurende een vijftal minuutjes te spreken. Die tijd uittrekken en dat wachten heb ik er absoluut voor over, om met de leerkrachten van mijn zoon eens van gedachten te wisselen. Maar er zou wel eens een efficiënter formule mogen bedacht en toegepast worden. Want ik had graag ook nog met enkele andere leraars en leraressen kennis gemaakt. Nu was daar geen mogelijkheid toe. De globaal toegewezen tijd was immers op!

Wel vijf of zes mensen heb ik gisterenavond gezien, die lid zijn van het oudercomité, waarvan ook ik deel uitmaak. Die dames (?) en heer (?) vonden mij blijkbaar niet de moeite waard om gedag tegen te zeggen. Was het misschien omdat mijn echtgenote erbij was? Die heeft namelijk een bruine huidskleur. Er waren nochtans meer ouders met een kleurtje aanwezig. De schoolbevolking is immers nogal heterogeen samengesteld. Nu ja, ik ga mijn hoofd niet breken over de oorzaak en beweegredenen van die mensen hun totaal gebrek aan elementaire beleefdheid. Ten overstaan van Caroline en mij welteverstaan, want andere mensen werden wel door hen begroet. Dus zal het allicht aan onszelf liggen. Of berust dit op een misverstand en hebben die lui mij gewoonweg niet herkent?! Knipogen

De leerkrachten daarentegen, zijn vriendelijk, gemotiveerd en vol goede intenties. De ene allicht al wat meer dan de andere, maar ik heb toch de indruk dat de school een goed leerkrachtenkorps heeft. Ook een aantal leerlingen van de hogere jaren lieten zich op deze oudercontactavond van hun beste kant zien. Al heb ik wel mijn bedenkingen bij de nogal onbehouwen wijze waarop ze hun taak uitvoerden. De jongeren gingen immers, in twee ploegen, denk ik, rond om aan de leerkrachten en wachtende ouders soep te bedelen. Wat ik zag en hoorde, was een meisje met een grote, en blijkbaar zware ketel soep. Naast haar een jongen met een grote pollepel, waarvan hij de steel in de ene hand en de schep in zijn andere hand hield, bovenop een aantal van resten soep doordrongen servetten. Niet echt een appetijtelijk aanzicht.

Pollepel - 000 (klein)

 "Moet er iemand soep hebben?" vroeg de jongen. Wie reageerde zei "neen, dank u" of bewoog het hoofd een paar keer van links naar rechts en terug om hetzelfde antwoord te geven, maar dan visueel.  Ook ik bedankte voor het aanbod, dat nochtans niet rechtstreeks tot mij was gericht. Het kan idioot lijken, maar ik zag enkel die twee jongelui en veronderstelde dus dat iedereen uit diezelfde soeplepel moest drinken. Die dan telkens gereinigd werd, vandaar die doordrenkte servetten. Maar mijn mond aan die lepel zetten, wat even voordien ook een wildvreemde had gedaan, dat zag ik helemaal niet zitten. Zulks doe ik niet als ik in Europa ben! Opeens kwamen echter nog twee andere meisjes opdagen, waarvan er eentje een mand droeg met soepkommen, lepels en servetten in. Maar niemand van de ouders kwam op haar of zijn beslissing terug. Ook ik niet.

Niet stoppen met lezen, want mijn verhaal is nog lang niet ten einde. De plot moet nog komen! Tijdens het wachten op audiëntie door de leerkracht wiskunde, merkte ik op dat de gang stilaan leegliep. Diverse leerkrachten deden hun jas aan en vertrokken. Ook de meeste, ten behoeve van de wachtende ouders, in de gang geplaatste stoelen, stonden er nu werkloos bij. Aan Caroline liet ik weten dat ik er niet gerust in was. Dat wij nog met de lift naar beneden moesten en dat ik bang was dat we vast zouden komen te zitten in de lift en alzo opgesloten en achter zouden blijven in een verlaten schoolgebouw. Mijn eega deelde deze vrees niet.

Na het onderhoud met de wiskundeleraar, repten we ons naar de lift. Teneinde van de derde verdieping, waarop we ons bevonden, terug op het gelijkvloers te geraken. Ik reeds schuin in de cabine. Caroline kwam naast mij staan, sloot de deur en drukte op de '0'. Er gebeurde niks. Geen van ons beiden stond we voor het oog/de ogen die de deur beveiligen. Dat kon dus niet de oorzaak zijn van de malfunctie. Dus nogmaals geprobeerd. En nog eens. Uiteindelijk kwam de lift dan toch in beweging, om even later met een schok alweer halt te houden, tussen twee verdiepingen. Op welke knop er ook werd gedrukt, er kwam geen beweging in dat ding. Mijn voorgevoel dreigde bewaarheid te worden!

Caroline probeerde dan maar de lift te laten bewegen door de knop ingedrukt te houden. Eureka! Dat lukte... even. Alweer was de lift met een schok stil komen te staan. De truc met het ingedrukt houden van de knop werkte deze keer niet. Wat nu gezongen? Iemand bellen? Maar wie? En het belkrediet van mijn GSM-kaart was zo goed als opgebruikt. Hopelijk dat van Caroline niet. Maa
r ik durfde het haar niet te vragen. Gelukkig bleef de licht in de liftcabine branden. Na even gewacht te hebben, kwam er bij het blijven ingedrukt houden van de liftknop uiteindelijk toch weer beweging in de lift en geraakten we zo, in enkele etappes, dan toch terug op de begane grond. Oef! Dat was in elk geval de laatste keer dat die lift me heeft mogen vervoeren. Het risico vast te blijven zitten, neem ik niet meer.

Helemaal buiten geraken via de voordeur was er ook niet meer bij. Vrijwilligers om dat hellend vlak te helpen verplaatsen waren er niet te bespeuren. Gelukkig was de achterdeur niet op slot en kon ik dus in het pikkedonker langs de achterzijde het gebouw verlaten. Als een dief in de nacht. En met gevaar lek te rijden op een onzichtbaar object. Leuk is anders!

Thief in the night - 003

22-09-08

Ditjes en datjes

Met interesse hou ik de beoordeling van mijn weblog in het oog. Niet dat ik daar een extreem hoog belang aan hecht, maar toch vind ik het leuk als de bezoekers aan mijn blog, ‘mijn lezers', via dat item, hun waardeoordeel geven.

Een waardebepaling naar inhoud, zinsopbouw, schrijfstijl en relevantie van de foto's, afbeeldingen en illustraties met de tekst. Ongeacht het feit of je het al dan niet eens bent met de auteur. Dat is naar mijn mening de basis voor je quotering. Blijkbaar zijn bepaalde individuen van een ander gedacht.

Oliedom

Het zal inmiddels wel duidelijk zijn dat ik geen enkel thema uit de weg ga. En het lef heb om over elk mogelijk onderwerp dat mij interesseert en/of  aanbelangt, ongezouten mijn mening te geven. Eerlijkheid voorop, nimmer de bedoeling anderen uit te dagen of te kwetsen. Maar geen misplaatst en vals fatsoen, om ‘populair' en ieders vriend te zijn. Dat hoeft niet voor mij. Aan mezelf heb ik al een goeie maat. En elkeen die daar extra bijkomt is welgekomen. Maar in een relatie van respect voor elkaars mening, die niet steeds dezelfde hoeft te zijn, en zonder elkaar voortdurend naar de mond te moeten praten.

Student (klein)

Mijn twee zoons zijn dus gestart in het eerste jaar van het middelbaar onderwijs. Dat is vrij vlot verlopen, alhoewel ze de aanpassing toch vrij groot vinden. Verschillende leerkrachten, met een andere aanspreking. Mevrouw en mijnheer, in plaats van juf en meester. Die bovendien elk voor zich een eigen manier van werken hebben en regels opleggen. Een grotere afstand tussen het klaslokaal en de ‘speelplaats', waar niemand  nog speelt, maar de kinderen in groepjes bij elkaar zitten, of staan, aan de zijkant van een voor de rest ongebruikte open ruimte. Als er tijdens de pauze ook nog eens naar het toilet moet worden gegaan, dan blijft er nauwelijks rusttijd over. Dagelijks lessen nazien, taken en toetsen voorbereiden en trachtten één en ander zelfstandig te plannen en regelmaat te brengen in het geheel. Voorwaar geen gemakkelijke opdracht. Zoveel is duidelijk.

professor (klein)

Gelukkig worden de kinderen, heden ten dage, goed bijgestaan op school. Althans op de scholen waar mijn kinderen les volgen. Inderdaad, ze kozen ieder voor een eigen school en richting.  Brian volgt ASO (moderne, optie sport/wetenschappen) aan het Atheneum. Broer Austin startte het eerste jaar A, TSO, in OLV Presentatie, en wil daar vanaf volgend jaar de richting handel volgen. Zijn juf Godsdienst is mevrouw De Cock. Zoals deze dame, allicht om het ijs te breken, zichzelf bij aanvang van de eerste les voorstelde, met C O C K!

In beide Lokerse scholen ben ik toegetreden tot het oudercomité. Van dit van Austin zijn school heb ik al een vergadering achter de rug, met ouders, leerkrachten en directie. Ik zie de werking met deze ploeg best zitten. Morgen is er een vergadering op Brian zijn school. De contacten die er al waren stemmen me ook hier hoopvol voor wat de samenwerking betreft.

decoration

Afgelopen week was er een interessante infoavond op het Atheneum. Eerst werd er, door mevrouw de directrice, een woordje uitleg gegeven over haarzelf en de werking van de school. Vervolgens kregen we enige informatie met betrekking tot het oudercomité, door de voorzitster ervan. Daarna gingen de oudergroepen mee met enkele leerkrachten, naar een leslokaal. Onze groep van ouders van eerstejaars, kreeg net een verduidelijking over het gebruik van de schoolagenda, door de leerkracht wiskunde, toen er ineens de stem van een kind te horen was. Alsmaar luider, tot de leraar zelfs moest pauzeren, omdat hij niet meer hoorbaar was. Het was een oproep op iemands GSM, met een ludieke beltoon. En de eigenaar van dat  mobieltje maar nerveus en gegeneerd zoeken en tasten en voelen waar dat verdoemde klotending was. Erg komisch, je had er bij moeten zijn!

In verband met school herinner ik mij overigens nog een bezoek aan mijn neefje, bij aanvang van het nieuwe schooljaar. Hij beklaagde zich erover dat de juf van geschiedenis zo oud was. Als aanmoediging zei ik hem dat zulks net goed was. Die mevrouw zou vast veel en boeiend kunnen vertellen, want die had dat wellicht nog allemaal zelf meegemaakt! Mijn neefje vond dat super grappig. Zijn ouders daarentegen waren helemaal niet zo gelukkig met mijn uitspraak. Die vreesden dat hun zoon dat wel eens aan de betreffende leerkracht zou durven zeggen.

Dino Girl - 000a

druk op de afbeelding voor een groter formaat