16-09-12

Cijferen

cijferen,rekenen,tiener,puber,zwanger,optellen,aftrekken,jeugd,liefdeskoppel,stel,klasgenoot,jongen,leer,schools,vermenigvuldigen,negenproef,baby

          

De puberende tieners Petra en Hans vormen een ideaal stel.

Hans is goed in optellen en Petra is een specialiste in aftrekken.

Het jeugdige liefdeskoppel doet er evenwel best aan er op te letten niet uit te spelen zoals hun ex-klasgenoot Glenn.

Die kerel was een kluns in rekenen.

Maar zijn één jaar ouder buurmeisje Sabrina was daar wel goed in. Heel goed, zelfs!

Dus ging de jongen bij haar in de leer.

En Glenn maakte al snel vorderingen.

cijferen,rekenen,tiener,puber,zwanger,optellen,aftrekken,jeugd,liefdeskoppel,stel,klasgenoot,jongen,leer,schools,vermenigvuldigen,negenproef,babyMaar niet alleen op schools niveau.

Want de kunst van het vermenigvuldigen bleek hij na verloop van tijd op elk vlak onder de… euh… knie te krijgen.

Er was geen negenproef voor nodig, toen na een laatste intensieve ‘studeersessie’, de tijd dat cijfer in maanden was voorbij gegaan, en felle Sabrina haar buurjongen Glenn, als dank voor zijn volhardende inzet, een wolk van een baby schonk.

29-05-10

Frans

      

Mijn jongens halen op school niet zo een beste punten voor het leervak 'Frans'. Vooral door een tekort aan studeren. Wat dan weer het gevolg is van hun totaal gebrek aan interesse voor de taal van Molière.

Woordenlijst - 000Om Brian en Austin wat te helpen, heb ik een tijdje geleden oefenbladen gemaakt. Omkaderde en in een vlot leesbaar lettertype getypte lijsten met de meest courante werkwoorden en hun vervoegingen in de onvoltooid tegenwoordige tijd (L'indicatif Présent). Links op die A4'tjes staat een kolom in het Nederlands, rechts daarvan een kolom met de Franse vertaling en daarnaast, dus uiterst rechts, zijn er twee lege kolommen, waarin ze de Franse tekst dienden over te schrijven. Elke dag hebben ze zo een blad voorgeschoteld gekregen. Dat ze, na het (over)schrijfwerk dienden in te studeren. Waarna ik hen mondeling overhoorde over het geheel. Van Nederlands naar Frans en omgekeerd. En, waar nodig gaf ik onthoudtips of hielp ik hen op een andere manier om de stof ingestudeerd te krijgen.

Door het herhaald en volhardend studeren is die kennis inmiddels min of meer volledig opgeslagen in één van de kamertjes van hun grijze hersenmassa. Omdat ik merkte dat dit leersysteem werkt, en de jongens inmiddels redelijk aan de regelmaat waren gewoon geraakt, besloot ik dit dagelijks studiewerkje verder te zetten. Wat geenszins in goede aarde viel bij mijn, allicht door de zuiderse genen in hun bloed, gemakzuchtige tweeling. Maar al bij al viel de tegenstand nog mee. Enkel in de beginfase van de verlenging diende ik wat nare woorden te incasseren.

Woordenlijst - 001Uiteraard diende ik extra werkbladen te maken. Wat ik dus deed. Deze keer liet ik de woordenschat aan de beurt komen. Waarvoor ik Austin zijn werkboek ter hand nam. En er de woorden uithaalde die hij tijdens de afgelopen weken in de lessen Frans had voorgeschoteld gekregen. Toen ik de jongen de eerste avond een eerste blad overhandigde, morde hij slechts een beetje. Nadien had ik de indruk dat hij het niet zo erg, en eigenlijk best wel handig vond dat de leerstof, waar hij zich sowieso doorheen diende te worstelen, op zulk een overzichtelijke manier kreeg aangeboden. Maar het kan ook zijn dat ik mij die zienswijze inbeeldt.

Broer Brian protesteerde. Hij zou wel goed gek zijn, woorden in te studeren die niet in zijn handboek voorkomen! Trachtten de jongen te overtuigen dat de kennis van de Franse vertaling van die handelslexicon, specifiek voor de studierichting die Austin volgt, ook voor hem nuttig kon zijn, daar verspilde ik mijn tijd en energie niet aan. Maar gebruikte ik liever om voor de jongen aparte lijsten te maken, met woorden en uitdrukkingen uit zijn leerboek. Tot tevredenheid van mijn zoon.

French girl - 000Leuk dat de uitgevers van schoolboeken mee evolueren met het veranderd tijdsbeeld. Toch was het in die schoolboeken van mijn jongens tegenkomen van bepaalde woorden, toch even wennen. Damesslipje bijvoorbeeld. La culotte in het Frans. Of sexy. En lichaamsdelen zoals borsten, les seins en poes. Of neen, dat laatste woord stond onder de categorie huisdieren. Goed dat de zeden is veranderd. Want men was in mijn jeugd al te bekrompen. Toch waren er een aantal, niet in onze schoolboeken voorkomende Franse woorden die ik kende omdat ze in onze dialecttaal werden gebruikt. Soutien bijvoorbeeld, waarvan iedereen wist dat dit het kledingstuk is waarmee dames hun boezem ondersteunen en op de juiste plaats houden.

Bepaalde, door de conservatieve goegemeente beschouwd als tot de intimiteit behorende, of zelfs als onwelvoeglijk geachte woorden, ben ik in geen enkele van de voor mijn ogen gepasseerde cursussen tegen gekomen. En later, toen ik de taal gebruikte in het dagelijks leven, heb ik deze woorden ook niet geleerd. Daar was geen behoefte aan. En ze kwamen niet ter sprake in de spreektaal bij privéaangelegenheden. En ook op zakelijk vlak, was er geen nood aan een kennis van het Franse woord voor die items. Althans niet in de sectoren waarin ik actief was. Knipogen

15-01-10

De wereld draait door

  

Hostess - 000De tweejaarlijkse 'European Motor Show Brussels', bij het grote publiek genoegzaam bekend  als het 'Auto- en motorsalon' is weer geopend. Uit de beelden die ik bij de vooropening voor de perslui mocht aanschouwen, vielen me direct een aantal bijzonder aantrekkelijke modelletjes op. Naast, op of in de op de beurs tentoongestelde auto's. Knappe dames in een sexy outfit. Het kan niet missen dat zoveel mannen telken male naar het salon trekken. Desnoods in het gezelschap van vrouw en kind(eren). Onder het mom uit te kijken naar een nieuwe gezinswagen, houden ze zich, zonder dat het opvalt bij de partner of andere aanwezigen, een ganse dag ledig met het ongegeneerd beloeren van mooi, jonge hostesses

Wie uit mijn vorige postje zou afleiden dat ik me gedurig aan alcoholmisbruik te buiten ga, dien ik, al naar gelang diens visie, gerust, dan wel teleur te stellen. De beschreven gebeurtenis dateert immers van 8 à 9 jaar geleden en was trouwens ook toen geen dagelijks voortkomend fenomeen. Alhoewel we in het revalidatiecentrum, tijdens het 's avonds gezellig samen zitten, al dan niet met familie of vrienden er bij, graag een pintje bier dronken of een fles wijn kraakten. Maar meestal leidde dit niet tot excessen. Want die waren verboden. En werden, zo het toch gebeurde, gesanctioneerd. Soms zelfs met gedwongen ontslag!

Pils - 001Tijdens mijn jeugd dronk ik al eens een pintje. Maar nooit buitensporig. En ik had het geluk er nogal goed tegen te kunnen. In de jaren dat ik, als tiener, in mijn vrije tijd en tijdens de vakantieperiodes bij een bloemist werkte, kreeg ik, als we in de zomer met zijn allen op het veld bezig waren, op geregelde tijdstippen een koel flesje pils aangeboden. Dat ik gretig aannam en uitdronk. Uit het flesje uiteraard. En vooral als dorstlesser, maar ook een beetje voor de calorieën, want het zware werk op de bloemenakkers was energievretend! En de zeldzame keren dat we des winters, bij vrieskou, klussen opknapten aan de tuinbouwinstallatie, kipten we zo nu en dan een teug jenever of zelfs cognac door ons keelgat achterover. Omdat men in die tijd, begin de jaren tachtig, nog steeds geloofde dat zulks een deugdzaam effect heeft en het lichaam opwarmt. Inmiddels weet men beter. Alhoewel ik merk dat sommige mensen, omwille van het genot, die wetenschap opzettelijk naast zich neer leggen.

De bloemist, een brave, hardwerkende en goedhartige man, die me als minderjarige drank toestopte kan je, zo je daar al de nood toe zou voelen, niet meer voor die daad op het matje roepen. Want hij leeft helaas niet meer sinds hij, al minstens twee decennia geleden, in één van zijn bedrijfsstallen werd gevonden, met om zijn nek een, als een strop, in een lus geknoopte koord, waarvan het andere uiteinde aan een dwarsbalk was vastgemaakt, en zijn voeten bengelend op enige afstand van het grondoppervlak. Wenkbrouw ophalen

Pils - 000Vroeger was het trouwens een evidentie dat je als jongere, op weg naar de volwassenheid, bij het werken met en als 'grote mens', ook profiteerde van de geneugten van de ouderen. Toen ik later in het weekend uitging dronken mijn maten en ik ook wel enkele, liefst versgetapte pintjes bier. Ook toen als dorstlesser en sterkhouder, want ook het dansen slorpte veel energie op. Om maar te zwijgen over het achter de meisjes aanlopen. Knipogen

Eens volwassen en met de auto rijdend, dronk ik nauwelijks nog iets waar alcohol in zat. Niet omwille van de vrees voor een bekeuring bij een eventuele controle, maar 'gewoon' uit veiligheidsoverwegingen. Want alcohol in het bloed maakt je sowieso minder alert en vermindert het reactievermogen. En om vrolijk en uitgelaten te zijn heb ik nooit drank nodig gehad, maar wel een leuk gezelschap.

Sinds ik bijna een decennium geleden verlamd en in een rolstoel geraakte, adviseerden mijn achtereenvolgende longartsen me om het nuttigen van alcoholische dranken zo beperkt mogelijk te houden. Vandaar dat ik mij jarenlang hield aan een regime van het zo nu en dan eens drinken van een glaasje witte wijn. De laatste twee jaar ben ik evenwel ook daarmee gestopt. Enkel een beetje schuimwijn durf ik nog te drinken, bij speciale gelegenheden. Maar enkel bij gebrek aan een alternatieve drank. Want nu mijn lichaam totaal geen alcohol meer gewoon is, wordt ik al slaperig van een half glas wijn. Ik kan er dus hoegenaamd niet meer tegen!

Iets anders nu. Met de realisatie van mijn goede voornemens zit het GOED! Dat aangepast busje kopen kan nog wel even duren, maar in het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus blijven nooit meer dan vijf berichten staan. Dat gezonder eten doe ik en diëten eveneens. Met gunstig gevolg, want de pin van de sluiting van mijn broeksriem kan al twee gaatjes verder worden gestopt. Drie gaat ook, maar bezorgt me een onbehaaglijk gevoel. Omdat het ademen dan ferm wordt bemoeilijkt! Knipogen

Michael Jackson - 000Mijn plan om meer te bewegen breng ik ook al sinds enkele weken dagelijks ten uitvoer. Tot vreugde van mezelf, want ik warm er mijn lichaam mee op, wat bij deze koude mooi is meegenomen, en voel mij er bovendien zowel fysiek als mentaal ook beter bij. Dat hartelijk lachen valt me soms moeilijk en vraagt dikwijls wat improvisatie. Stimulatie door het lezen of aanhoren van een mop, bijvoorbeeld. Of het bekijken van een grappig filmpje of de weergave van de registratie van een optreden van één of andere komiek. Iets waar zoons Brian en Austin me doorgaans graag en soms zelfs spontaan bij helpen. Zingen gebeurt ook elke dag. Dat vormt geen enkel probleem. En mijn stemkwaliteit gaat er hoorbaar op vooruit. Verwacht evenwel niet dat ik de nieuwe 'Michael Jackson' wordt. Qua kleur zit ik goed, wegens ook blank. Zelfs sinds mijn geboorte! Maar mijn stem zal nooit aan de zijne kunnen tippen, want ik ben nog te veel man om zo hoog te kunnen zingen. En naar voorkomen en imago toe kom ik ook niet in de buurt van deze van de 'king of pop'. ik slaag er zelfs met de hulp van mijn kinesist niet in om zijn danspasjes te kopiëren. Daarenboven heb ik ook nog steeds al mijn haar en een onafneembaar reukorgaan!

20-12-09

Vijf huizen & ander fraais op de boerenbuiten

 

Heel af en toe rij ik eens naar mijn ouders. Mijn ma en pa zijn nog steeds woonachtig op de plek en in de gemeente, waar ik mijn jeugd doorbracht. Hun huis staat meer bepaald in een gehucht van een deelgemeente van de stad waar ik op heden woon, en op ongeveer 6 kilometer afstand van het huis dat ik samen met mijn gezinsleden bewoon.

Mijn ouderlijk huis is gelegen op, zoals men placht te zeggen, de boerenbuiten. Alhoewel er daar heden ten dage niet veel boerderijen meer te vinden zijn. Veel boeren kozen eieren voor hun geld en incasseerden flink wat duiten toen grote delen van wat voorheen landbouwgebied was, een herbestemming kreeg als woonzone. Goedkope landbouwgronden, die tot dan toe dienst deden als wei- of akkerland, werden ineens waardevolle percelen bouwgrond.

Massaal werden er verkavelingvergunningen aangevraagd en werden grote stukken grond verdeeld in meerdere delen of kavels en te koop aangeboden als grond voor woningbouw. Inmiddels was in onze buurt, als ik het mij goed herinner, wat chronologie betreft, ook de ruilverkaveling in volle gang. Waarbij de plaatselijke boeren, op vrijwillige basis, hun her en der gelegen kleine blokjes landbouwgrond onderling ruilden voor stukken land welke dichter bij hun erf waren gelegen. Vaak ontstonden hierdoor grotere percelen agrarische grond, waardoor het landschap in sterke mate veranderde.

Zo herinner ik mij het bestaan van enkele kleine percelen dicht bij ons huis, die bij elkaar werden gevoegd tot één grote akker. De redelijk jonge eigenaar dempte daarvoor zelfs de tussenliggende grachten. Zodat hij het ganse terrein ineens kon ploegen, bezaaien, sproeien, oogsten... Maar vaak reed hij zich met zijn tractor bijna of werkelijk vast in de drassige stroken land waar voorheen een sloot was. Dat die greppel er daarvoor was ontstaan, of aangelegd, met een reden, dat die met name zorgde voor de afwatering, dat had die kerel blijkbaar over het hoofd gezien. Met als gevolg dat hij af en toe naar zijn boerenerf mocht lopen om vrouw of knecht op te trommelen om met hun tweede tractor, of deze van een bereidwillige collega, zijn zware tractor los te trekken uit de modder.

Later werd de verkaveling professioneler aangepakt. En werd er wel rekening gehouden met de natuurelementen, werden er verkavelingwegen aangelegd ten bate van de bereikbaarheid van de kavels voor de boeren, maar ook paden voor recreatief fietsverkeer in landbouwgebied. En hier en daar werden er nieuwe bosjes aangelegd en andere stukjes natuurgebied.

Naast het telen van gewassen voor eigen gebruik, grotendeels voedsel voor de beesten, werden er op de akkers voornamelijk suikerbieten verbouwd. Maar sinds de suikerfabriek in een naburige gemeente, zowat anderhalf jaar geleden haar activiteiten stopzette, is daar een einde aan gekomen. Vandaag de dag worden de meeste akkers door de overgebleven boeren verpacht aan industriële landbouwbedrijven. Elders verbouwen die soms maïs, maar op de landbouwgronden in de buurt van mijn ouderlijke woonst worden hoofdzakelijk aardappelen geteeld.

Niet alleen het landschappelijk uiterlijk van de buurt waar ik opgroeide is grondig gewijzigd. Daar waar er vroeger aan de straatkant veel akkers en weilanden grensden, zijn die gronden nu op veel plaatsen bebouwd met woningen, omgeven door een tuintje. En veel oude hoeves werden hetzij gerenoveerd, hetzij afgebroken en vervangen door een nieuwbouwwoning. Bovendien is de straat waar mijn ouders wonen sinds een tweetal decennia voorzien van een van de rijbaan afgescheiden tweerichtingsfietspad.

Een opmerkelijke plek in deze straat, waar de bebouwing, zoals weleer nog steeds voornamelijk bestaat uit vrijstaande woningen en hier en daar twee huizen in een halfopen bebouwing, is één rijtje aaneen gebouwde huizen. Een locatie die in onze buurt als 'de vijfhuizen' werd aangeduid. Nochtans waren het er slecht vier. Maar niemand leek zich aan dit detail te storen. Behalve ik dan, die als klein ventje deze foute benaming belachelijk vond. Maar geen enkele persoon leek gehoor te geven aan mijn gedacht hieromtrent. Mogelijks te wijten aan het feit dat ik te 'beschaamd' was om er openlijk voor uit te komen?

Later kwamen twee van de vier huisjes in handen van één persoon, die ze samenvoegde tot één, wat ruimer huis. Dus sindsdien bestaat het huizenrijtje slechts uit drie woningen. Maar tot op de dag van vandaag worden deze aaneen gebouwde woningen, in de buurt, zowel door de mensen die er al jaren wonen, als door de nieuwkomers, nog steeds 'de vijfhuizen' genoemd!

25-10-09

Rudi’s overdenkingen - Mensen, daar reken je niet op!

 

Op mensen rekenen doe ik niet meer. Neen, rekenen doe ik enkel nog op stukjes kladpapier, op een calculator op zonne-energie of in het programma Excel op mijn laptop. En wel na een spijtig voorval dat nogal betreurenswaardig was. Evenwel niet voor mij, want ik had het zelf uitgelokt. Alhoewel niet helemaal. Bij nader inzien zelfs helemaal niet, want de ander was begonnen.

Aangezien wellicht zowel de aandachtige lezers als de onoplettende haastigen, mijn uiteenzetting nu al niet meer kunnen volgen, wat hen geenszins kan kwalijk worden genomen, verklaar ik me nader.

Heel veel jaren geleden, toen ik nog niet eens stemgerechtigd was, waren er op een gegeven ogenblik verkiezingen. Ja, inderdaad, in mijn jeugd amuseerden zij, die toen bij de overheid werkten, zich daar ook al mee. Met die pesterijen van de brave burger. Maar je kon hen dat bezwaarlijk kwalijk nemen, want die mensen moesten uiteraard toch iets om handen hebben, om hun dagen te vullen?!

Tegenwoordig heeft het overheidspersoneel de beschikking over computers met een snelle Internetverbinding. En kunnen ze derhalve hun tijd besteden aan chatten op sociale netwerksites, een lief zoeken op datingsites of spelletjes spelen op één van de daarin gespecialiseerde websites. Maar vroeger bestond dat alles nog niet en was het zich ledig houden met het organiseren van verkiezingen een favoriete bezigheid van de overheidambtenaren. Toentertijd om ondermeer die reden, door het gewone volk ook wel eens smalend aangeduid als ambetantenaren.

Heden ten dage gebeurt bijna alles automatisch en wordt er op vele plaatsen elektronisch gestemd. Maar in mijn pubertijd was dat anders. Toen gebeurde het stemmen nog in alle bureaus manueel, en was er derhalve nogal wat werk te verrichten aan de voorbereiding ervan. Potloden scherpen en uitproberen op een stukje papier en meer van dit soort zaken. Vermoed ik, want helemaal zeker daarvan ben ik niet. Misschien waren die bureaucraten wel zo leep dat ze deze opdracht aan een externe firma toevertrouwden. Dan hadden ze meteen ook een besteding voor het overheidsgeld. Alweer een zorg minder!

Vooraleer ik hier boze reacties krijg en haatmail vind in mijn elektronische brievenbus, wens ik vlug en terloops even te melden dat hetgeen hierboven staat gewoon maar voor te lachen is! Alhoewel ik het geld van de brave burger verkwisten nu niet bepaald grappig vind. Oh ja, ik ben er mij ook terdege van bewust dat verkiezingen een moeizaam verworven democratisch recht is. Dus ook daar hoeft niemand mij op te wijzen!

Dit gezegd, of eerder 'geschreven' zijnde, ga ik door met de essentie van mijn verhaal. Als ik mij dat, na al dat afwijken trouwens nog kan herinneren. Bon! Uit herlezing van het begin van dit epistel blijkt het dus over 'rekenen op' te gaan. En een jammerlijk incident dat mij er toe heeft gebracht om het op mensen rekenen uit mijn dagdagelijkse leven te bannen.

In de aanloop naar die eerder aangehaalde, door zich vervelende ambtenaren georganiseerde, naar ik mij halvelings herinner, gemeente- en provincieraadsverkiezingen, werd er lokaal nogal wat publiciteit gemaakt. Cadeautjes geven en gadgets uitdelen om stemmen te kopen... euh, ik bedoel uiteraard 'winnen' dat mocht toen nog, begin de jaren tachtig. En ook het plaatsen van huizenhoge affiches was nog toegestaan.

Eén van de kandidaten, een rijkeluiszoon, die nergens voor deugde maar een postje in de gemeentepolitiek wel zag zitten, maakte bij zijn campagne gretig gebruik van al deze promotiemiddelen. En bekostigde alles met het geld van papa. Die al lang blij was dat zoonlief eindelijk iets gevonden had dat hem interesseerde.

In mijn woonplaats en langs de toegangswegen erheen stonden of hingen affiches met zijn beeltenis en slogan. Die trouwens slim was bedacht, maar vast niet door de kandidaat zelf. Hij stapte immers naar de kiezer met de leuze: 'Op MIJ kan je rekenen!' Een slagzin waarvan de figuurlijke betekenis bij het overgrote deel van het kiespubliek de verwachtingsvolle interesse opwekte.

De politiek interesseerde mijn vrienden en mij slechts in beperkte mate. Maar toen die 'veel belovende' kandidaat een meeting organiseerde waarop hij, volgens de uitnodiging, zijn programma uit de doeken zou doen en toelichten, gaven wij toch present. Niet in her minst omdat er gratis hapjes en drank waren voorzien.

En wij waren niet de enigen die daar die avond op afkwamen. Het parochiezaaltje waar de bijeenkomst doorging, liep vol van het volk. In een mum van tijd waren alle op een rij tafels klaargezette snacks verdwenen. En de reeds in bekers gegoten drankjes werden ook in een ijltempo weg gegraaid. We stonden allemaal dicht op elkaar gepakt. En toen de kandidaat en zijn gevolg, waaronder zijn trotse ouders, hun  entree maakten, werden we zelfs op elkaar gedrukt.

Nu viel dat, wat mij betrof, helemaal niet tegen. Integendeel zelfs. Met mijn rug en schouders werd ik tegen de zachte omvangrijke boezem van de dame achter mij gedrukt. En mijn voorkant kreeg de achterkant van een welgevormd jong meisje tegen het lijf geduwd. En ze rook daarenboven zo lekker, dat langharig blondje, dat zowat een kop kleiner was dan mij, waardoor ik toch het zicht op de binnentredende verkiezingskandidaat bleef behouden.

Ondanks mijn toch wel comfortabele positie verliet ik deze, na een samenzweerderige blik te hebben uitgewisseld met mijn kameraden. De ster van de avond genoot zichtbaar van de hoge opkomst en van de aandacht die aan hem werd geschonken. Hij had inmiddels zijn jasje uitgedaan. Waarschijnlijk in de eerste plaats omdat hij het net als ons te warm had gekregen in dat met mensen volgestouwde zaaltje. Maar vast ook om met zijn campagneshirt te pronken. Een witte T-shirt met, naast het partijlogo,  in zwarte opdruk zijn naam en slogan.

Terwijl twee van mijn maten de kerel langs voren benaderden en hem bezig hielden door het stellen van enkele onzinnige vragen, waarop die kinkel dan ook nog eens idiote antwoorden gaf, ging ik, samen met een andere maat, langs achter op de kandidaat af. We namen onze, met voorbedachten rade, voor dat doel meegebrachte dikke viltstiften uit onze jaszakken en begonnen met op 's mans T-shirt becijferingen te maken. In het rood, en groot!

Door de drukte, het voortdurend deinen van de menigte en het her en der porren en geduw, duurde het even voor we werden opgemerkt. En die man zijn partijgenoten doorhadden en zagen wat wij hadden uitgericht. Zelf kon hij van ons geschrijf niet zo veel zien, maar zijn papa vertelde hem de details. Die kerel kon er niet mee lachen. Alle gestommel en gepraat was gestopt. Ieders ogen waren gericht op de kandidaat, die ons, ziedend van woede, aankeek, met een rood aangelopen gezicht. De zweetdruppels vloeiden vanaf de nat geworden, kortgeknipte haardos, over zijn wangen, langs zijn nek,  en belandden alzo op het kunstig door ons bewerkte shirt.

Op zijn bits gestelde vraag waarom wij op zijn kleren aan het cijferen waren gegaan, antwoordde mijn mededader laconiek dat wij toch wel het recht hadden om hetgeen hij als slogan gebruikte, aan de praktijk te toetsen?! Om te zien of zijn 'op mij kan je rekenen' op enige waarheid berustte. Maar de kerel stapte boos van ons weg.

Waarschijnlijk vond hij het vooral niet leuk dat we enkel maar berekeningen had uitgevoerd met nullen. 0 * 0 = 0 bijvoorbeeld. Maar geen deling door nul, want dat kan en mag niet, zo heeft mijn leerkracht Wiskunde mijn medeleerlingen en mij ooit in het hoofd geprent. "Deel nooit door 0!" zo waarschuwde hij ons. Nu ja, ik heb me daar steeds aan gehouden. Dus ook bij het bekladden van dat witte campagneshirt. Die vent en zijn partij waren er wel zelf de oorzaak van dat we hen slechts een nul waard achtten.

Mijn kameraden en ik maakten ons snel uit te voeten. We hadden daar immers niks meer te zoeken. Want alle spijs en drank was al op. En de te verwachten toespraak en andere prietpraat, daar hadden mijn maten en ik ook geen boodschap aan.

Gelukkig hadden de meeste van mijn wel stemgerechtigde medeburgers klaarblijkelijk ook door dat hun stem niet goed besteed zou zijn aan die rijke domkop. Zodat, spijts alle promotie en gulle schenkingen, en ondanks zijn verkiesbare plaats op de kieslijst van de partij waarvoor hij opkwam, deze kerel toch niet verkozen geraakte. Maar goed ook! Mensen zonder gevoel voor humor horen niet thuis in het politiek landschap. Geef mij maar levend geworden karikaturen zoals Freddy Willockx, diens partijgenoot Louis Tobback en CD&V'ers Jean-Luc Dehaene en Pieter De Crem. Om langs blauwe kant Guy Verhofstadt en Annemie Neys niet te vergeten. Alleen al bij het zien van hun kop, barst je uit in een onbedaarlijke lachbui! Knipogen

Wie onder anderen eigenlijk ook thuishoort in het voorgaande lijstje is Frank Vandenbroucke. Maar die man is, helaas voor hem, zijn entourage en adepten, inmiddels een stille dood gestorven. Op politiek vlak welteverstaan. Want het hart van de man klopt nog altijd. Dit in tegenstelling tot dat van zijn naamgenoot, de wielrenner. Die het Afrikaanse Senegal uitkoos om er, na een laatste wip met een plaatselijke schone, het tijdige leven vaarwel te zeggen en te ruilen voor de eeuwige dood.

26-09-09

Leve de burka!

 

HoofddoekGelukkig is die figuurlijke wind nu wat gaan liggen, maar er is heel wat trammelant geweest rond het dragen van een hoofddoek op school. Nochtans hoeft dat hoofdbedeksel geen probleem te vormen. Op de school waar mijn zoon Austin het tweede jaar handel volgt, nemen de moslimmeisjes die daar school lopen, hun hoofddoek af, eens ze op school arriveren en gaat die weer op als ze door de schoolpoort de campus verlaten. Dat staat zo gestipuleerd in het schoolreglement, meen ik mij te herinneren, en er is, voor zover me bekend, daaromtrent nog nooit enig geschil geweest

Al de commotie rond die hoofddoeken van moslima's, heeft evenwel mijn verbeelding serieus aan het werk gezet. Niet om met zever voor de dag te komen, maar daarentegen met, althans naar mijn bescheiden mening, interessante, misschien zelfs realiseerbare fantasieën.

Het is immers zo dat ik al sinds vele jaren vaststel dat de jeugd van tegenwoordig, onder druk van leeftijdsgenoten, blijkbaar enkel nog Fashion kids - 000 (klein)tevreden is met merkkledij. Ook van kennissen met opgroeiende kinderen verneem ik eenzelfde constatering en menigmaal las ik iets in dezelfde trant op deze of gene weblog die ik frequenteer.

Zowel meisjes als jongens zijn pas tevreden met kledij en schoeisel, als het een specifiek type van een bepaald merk is. Maar geen namaak uit een derde wereldland, hé! Het moet de echte, originele koopwaar zijn! En het jong volkje heeft blijkbaar de expertise om nep van echt te onderscheiden.

Spullen uit een budgetwinkel zijn, ondanks de vaak uitstekende kwaliteit, maar door de gigantische verkoopshoeveelheid lage prijs, helemaal uit den boze! Dat is gerief voor allochtonen en bedelaars, zo gaat het in de sociale kringen van jongeren de ronde. En de echte Belgen, Vlamingen, autochtone jeugd... wenst absoluut niet met die mensen geassocieerd te worden.

MilletDit maatschappelijk klimaat is terug te vinden in alle (middelbare) scholen, van alle netten en in alle studierichtingen. Dus niet langer beperkt tot uitsluitend de zogenaamde 'elitescholen'. Zoals in de jaren tachtig bijvoorbeeld het geval was met die exclusieve ski-jassen van het Franse merk 'Millet'. Toen de arrogant elitaire motieven van die enkele 'uitverkoren' jongeren, die over zo een exemplaar beschikten, trouwens door menig persoon als schokkend werden ervaren. De dragers van deze 'Millet-jassen' voelden zich namelijk verheven boven de rest.

Gelukkig loopt het nu niet zo een vaart. Toch is het een evolutie die mijns inziens best nauwlettend in het oog dient te worden gehouden. Door zowel ouders als mensen uit onderwijskringen. Zodat tijdig kan worden ingegrepen op het moment dat een (nieuwe) rage of modetrend dreigt te ontaarden in excessen.

Nu ben ik in beginsel helemaal niet van het principe dat trends dienen te worden gevolgd. Integendeel zelfs. Maar je kind de kans te laten lopen uitgesloten te worden of je tiener zich gefrustreerd door haar of zijn jonge leven zien worstelen, omwille van je eigen principes, vind ik ook onverantwoord ouderlijk gedrag.

Schoenen (AllStars)Bij mijn zoons is de merkvereiste gelukkig beperkt tot enkel schoenen. Noodgedwongen volg ik hen in hun keuze. De afspraak is evenwel dat ze steeds een deel van de kostprijs uit eigen zak betalen. Zij zelf zitten daar niet mee in, maar ik vind het zonde dat hun zorgzaam bijeen gespaarde Euro's als het ware worden verkwist aan een simpel merklabeltje. Terwijl de inhoud van hun spaarpot naar mijn mening beter aan andere, meer interessante en nuttiger zaken zou kunnen worden besteed. Een kleurige hoofddoek voor een vriendinnetje bijvoorbeeld.

Schoolgirl wearing her uniform - 000 (klein)Als oplossing voor deze merkproductenrage problematiek opperde iemand uit mijn omgeving, de terugkeer naar het schooluniform. Waar ik helemaal voor te vinden ben. Maar daarmee los je het probleem van de merkschoenen niet op. En ook wat het kapsel betreft biedt dit geen uitkomst. Waardoor er dan een ongelijkheid blijft bestaan tussen jongeren die het zich kunnen permitteren, of juister uitgedrukt, wiens ouders het zich kunnen veroorloven dat zoon of dochterlief maandelijks het kapsalon aandoet en zij die hun kinderen slechts elke 3 maand of elk halfjaar op een bijgesneden of nieuwe coupe kunnen vergasten.

Burka fashionDe door mij bedachte oplossing gaat nog net iets verder. En ik overweeg zelfs er een patent op te nemen. Dames en heren, meisjes en jongens, laat me aan jullie allen voorstellen: de 'uniseks-burka'. Geleverd door de school, in twee verschillende kleuren per school: één voor de jongens en één voor de meisjes. Dit om mistoestanden in de toiletten zoveel als mogelijk te vermijden. Alhoewel uiteraard niet valt uit te sluiten dat stouterds daar toch in zullen slagen. Of het althans zullen proberen.

Het ultieme idee vind ik evenwel het burka meegroei-exemplaar. Waarbij de naden zijn ingelegd en worden gelost navenant de evolutie van de groei van het kind. Kostenbesparend en democratisch. Gedaan met alle elitaire gedoe, ongelijkheid, discriminatie en zo meer. Is het enkel ik die voor dit briljante uitvindsel te vinden is, of volgen jullie mij hierin? Laat het me weten, ik ben één en al oor! Figuurlijk welteverstaan! Knipogen

(tip: in de marge van het bovenstaande, lijkt dit me ook wel iets. Als outfit voor de Islamlerares misschien? Knipogen

20-09-09

Waarheen een toevallige ontmoeting mijn gedachten al niet leiden kan

 

Zon - 000 (klein)Met het prachtige nazomerweer waarop we de afgelopen dagen werden getrakteerd, liet ik geen enkel vrij moment of kans onbenut om buiten te vertoeven. Toen ik dondermiddag, onder een stralende zon, onderweg was, kwam er, voor ik een straat rechts wou inslaan, vanuit de andere richting een fietser aangereden, die me vriendelijk begroette, vooraleer net voor mij dezelfde straat in te rijden. Toen pas merkte ik dat het de oud-burgemeester van mijn woonplaats betrof. De man, die vast op weg was naar huis, kreeg van mij een hartelijke groet terug. "Leuk dat hij me nog herkent", dacht ik even. Want het was, naar ik mij herinnerde, toch reeds lange tijd geleden sinds we elkaar voor het laatst hadden gezien.

Maar onmiddellijk daarop realiseerde ik me dat die herkenning uiteraard vooral te wijten was aan die vier wielen onder mijn poep en de rest van dat prachtig toestel waarmee ik mij voortbeweeg. Het klinkt allicht ongeloofwaardig, maar toch is het zo dat ik vaak vergeet dat ik in een rolstoel zit.

Anderzijds gebeurt het soms dat ik voor het eerst met iemand afspreek en die persoon naar me toekomt, zeggend dat zij of hij me meteen herkende. Waarop ik dan reageer door te zeggen dat zulks niet moeilijk is. En terwijl die ander knikt en er een verlegen glimlach op diens gezicht verschijnt, zeg ik dan: "Door mijn lange haren, hé?!" Dan zie ik de gelaatsspieren van de persoon tegenover me in beweging komen en mijn gespreksgenoot denken, terwijl die ongemakkelijk op diens benen balanceert: "Zal ik het hem zeggen of niet?" Maar lang laat ik de vrouw of man in kwestie niet twijfelen, door snel zelf te zeggen: "En mijn rolstoel droeg allicht ook bij tot de herkenning?" Waarna we dan doorgaans beiden hartelijk lachen. En ook meteen het ijs is gebroken.

VosTja, een vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken. Gelukkig dat eerste enkel figuurlijk, want ik zou niet graag vroegtijdig mijn weelderige haardos kwijt geraken. En deze integendeel zelfs het liefst behouden tot wanneer ik mijn laatste levensadem uitblaas. Een punt dat ik ooit al eens heel dicht benaderde, zoals hier valt te lezen.

Een vos ben ik overigens ook niet. Tijdens mijn jeugd was dit roofdiersoort ook niet te vinden in mijn geboortedorp. De enige vossen die daar toentertijd verbleven waren de gezinsleden van de in mijn toenmalige woonplaats residerende familie De Vos. Tegenwoordig is dat evenwel anders. In de velden en bossen achter mijn ouderlijk huis leven al sinds geruime tijd tal van vossen. En sinds enkele jaren ook herten. In 't wild, in de vrije natuur, hé! En die dieren planten zich daar vrolijk voort. Lachen

MammoetSabeltandtijgerWie weet komen er, door de opwarming van de aarde, daar, en elders, misschien ook wel opnieuw diersoorten tot leven, die reeds op aarde ronddwaalden voor de eerste ijstijd een aanvang nam. Maar die ongelukkigerwijs de laatste ijstijd niet overleefden. De mammoet bijvoorbeeld, of de sabeltandtijger.

Dat opwarmen van de aarde, daar hoef ik niet voor te vrezen. Mijn voeten verbranden aan die opwarmende aardkorst kan niet gebeuren, want mijn onwillige stappers staan op een voetplankje, op enige afstand van de grond, dus veilig. Alhoewel? Als mijn banden smelten... Maar laat me aan dat doemscenario niet denken.

Mijn geest laat me immers al vrezen voor die dus door de klimaatswijziging mogelijke heropstanding van gevaarlijke grote beesten Die blijven best nog even weg. Want ik heb schrik dat, als ik er, om wat voor reden dan ook, tijdens een boswandeling, zo één achter me aan krijg, ik mij nooit snel genoeg uit de voeten kan maken. Derhalve ben ik dus liefst, vooraleer dat die kolossen terug ten tonele verschijnen, de pijp uit. Lachen