12-02-12

Opfrisbeurt

    

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtCompleet in tegenstelling tot wat ik had gepland, ben ik hier nu pas terug met nog eens een postje. Het sinds begin vorig jaar degressief verloop van mijn lichaamsconditie is daar de grootste oorzaak van. Meer info over mijn fysieke toestand, met verslag van enkele helemaal niet prettige belevenissen, volgt in latere berichten.

En wel omdat ik nu eerst over leuke gebeurtenissen wil verhalen. Want ondanks de vele dagen, zelfs ganse periodes van ziekte, zwakte en totale futloosheid, heb ik vorig kalenderjaar wel heel wat gerealiseerd. En daar ben ik best fier op. Dus ga ik niet nalaten even te ‘stoefen’ over hetgeen ik heb verwezenlijkt. Knipogen

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtEind 2010 ben ik, met de hulp van een aantal assistenten, enkele familieleden, een paar bezoldigde klusmannen en één vakman, en met een beperkt budget, begonnen aan de renovatie van het huis waarin ik woon. Mede door de uiterst gunstige weersomstandigheden tijdens het najaar van 2011 ben ik er in geslaagd om de klus, voor het ingaan van de winter, volledig geklaard te krijgen. Lachen

De realisatie van dit project heeft me heel wat moeite gekost wat betreft organisatie, motivatie, coachen, instrueren, controle… En vereiste een maximaal aantal uren verblijf buitenshuis. Bij kou en regen schuilend in de garage. Maar dit alles was geenszins een opgave. Integendeel. Elke dag heb ik er plezier aan beleefd. En het resultaat van al die inspanningen mag, al zeg ik het zelf, best gezien worden. Lachen


Hieronder publiceer ik enkele ‘voor & na’ (amateur)foto’s. Om jullie een idee te geven van de verwezenlijkte transformatie.

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurt

Het is veel leuker om in een mooi en netjes verzorgd huis te wonen dan in één dat eindeloos veel tekenen van verval  vertoont. Elke keer dat ik de woning verlaat en het gebouw aanschouw, kijk ik vergenoegd. En ook telkens ik thuis kom van een verplaatsing, glunder ik van tevredenheid over het knappe uitzicht van mijn woonst. Als de zon er op straalt is het helemaal de maks, want dan oogt mijn huis zelfs letterlijk schitterend! Lachen

stoefen,lichaamsconditie,jaar,kalenderjaar,verhalen,ziekte,zwakte,futloosheid,huis,woning,villa,witte_villa,wittevilla,woonst,voor&na,woonhuis,gebouw,foto,renovatie,2010,2011,assistent,familie,vakman,budget,klus,klusman,buitenshuis,binnenshuis,organisatie,coachen,transformatie,instrueren,lente,winter,opfrisbeurtIn de lente van dit jaar moeten er aan de buitenkant van mijn woning nog een aantal onderhoudswerkzaamheden worden verricht en enkele klussen geklaard. Maar tussendoor hoop ik ook de renovatie en herinrichting binnenshuis aan te kunnen vatten. Of het me zal lukken om ook dit werk op één jaar tijd uitgevoerd te krijgen, is niet zeker, maar wel mijn betrachting. Want daarna wil ik eens op mijn lauweren rusten en, al dan niet met bezoek, ten volle genieten van mijn prachtig woonhuis.

01-01-12

Nieuwjaar 2012

  

Enkele nieuwe teksten om te posten zijn bijna klaar.

Maar in afwachting daarvan wens ik jullie alvast een SEXY Nieuwjaar!

 

meisje,babe,blond,erotisch,sexy,2012,nieuwjaar,champagne,dame,tweeduizendentwaaf,jaarwisseling,lezer,lezeres,jaar,kalenderjaar,gelukkig,wensen,nieuwjaarswensen,knipoog,convertable,auto,bloot,naakt,boezem,borsten,posten,teksten,topje,minirok,rokje,blondje,lachen

  

16-01-11

Jaaroverzicht (2010)

Goede voornemens  - 001.JPGEind 2009 maakte ik op deze blog melding van mijn goede voornemens voor het jaar 2010, dat toen nog komende was. Op 17 maart 2010 kon je hier, in een stand van zaken, reeds lezen dat ik goed bezig was. Nu het kalenderjaar 2010 volledig ten einde is, en we zelfs al sinds een week of twee 2011 zijn binnen gestapt (of gekropen, van zatheid, of gereden, zoals ik, bij gebrek aan een alternatief) lijkt het me interessant om het lijstje van toen nog eens opnieuw te overlopen. Om te zien hoe ik het er uiteindelijk vanaf heb gebracht met het ten uitvoer brengen van mijn intenties. Lachen

Maaltijdreep.JPGTerug gezonder en minder eten was de absolute nummer één op de lijst. Zoals zelfzeker aangekondigd vlogen de kilo’s er af en was ik reeds na enkele maanden het grootste deel van mijn vetballast kwijt. Zonder honger te lijden. Enkel door me ononderbroken te houden aan het mezelf opgelegde eetregime. Meer bepaald ’s ochtends omstreeks half acht een halve caloriearme Choco crisp maaltijdreep eten, om twaalf uur een lichte, doch voedzame warme maaltijd nuttigen en rond vijf uur (bruin) brood of toast met beleg (kaas, kippenwit, zalm, tonijn…) verorberen. Bij honger, later op de avond, aangevuld met een potje magere vruchtenyoghurt of desnoods een extra halve maaltijdreep.

Water - 000.JPGWat ook vast heeft meegeholpen is veel drinken. Zodat de afvalstoffen snel(ler) mijn lichaam konden verlaten. Het drinkpatroon dat ik volgde en waar ik me ook nu nog steeds aan hou, ziet er als volgt uit: in de voormiddag gewoonlijk drie grote tassen koffie met cafeïne, een grote tas groene thee en een glas koud wortelsap. In de namiddag drink ik nog eens drie grote tassen koffie, maar dan zonder cafeïne. Na zes uur drink ik enkel nog wat plat water.

Oefening in stoel - 000a.JPGWat uiteraard ook meespeelde bij het eenvoudig en snel gewicht verliezen, waren de lichaamsbewegingen in mijn rolstoel. In den beginne verliep dat wat stroef en had ik er hulp bij nodig, om in gang te geraken. Maar vrij snel ging dat vlotter en maakte ik er een routine van om 7 dagen op 7, minstens twee tijdsperiodes in te lassen waarin ik telkens gedurende een twintigtal minuten aan gymnastiek doe.

Bag of excuses.JPGTijdens de zomermaanden was de duur van mijn dagelijkse conditietrainingen eerder pover te noemen. Vooral wegens een gebrek aan motivatie, wat dan weer te wijten was aan diverse factoren in mijn persoonlijk leven. En soms ook door de weersomstandigheden: (veel) te warm of (veel) te vochtig. Maar nagenoeg gelijktijdig met het begin van het nieuwe schooljaar ben ik er opnieuw in gevlogen.

Power lifting - 000.JPGInmiddels ben ik doorgaans ongeveer 3 uur per dag bezig met ademhalingsoefeningen, cardio training en sinds na de zomer zelfs krachttraining. Al moet je je bij dat laatste niet al te veel voorstellen. Het gaat hier immers om oefeningen met een gewichtje van amper een halve kilogram.

FarmVille - 001.JPGTwee derden van mijn oefenschema kan ik afwerken terwijl ik met andere (vrijetijds)activiteiten bezig ben. Mijn land bewerken, varkens voeren en koeien melken op Farmville bijvoorbeeld :-) Maar ook meer serieuze bezigheden, zoals nadenken over teksten die in zinnes ben te schrijven. Of hoe ik een bepaald praktisch probleem in mijn huishouding op een zo goed mogelijke manier kan oplossen. Ook train ik vaak onder het luisteren naar muziek of het bekijken van humorfilmpjes op het Internet. Eerder zelden bij het kijken naar tv, omdat ik dit laatste gewoonlijk pas doe eens ik in bed lig, zo vanaf een uur of elf, half twaalf.

Nude male - 000.JPGEen perfect lijf met ondermeer een 6-pack ofte wasbord, zoals de kerel op de hierbij gepubliceerde foto, hoef ik uiteraard niet te beogen. Maar mijn lichaamsconditie is er in het voorbije jaar flink op vooruit gegaan. Zo ook mijn weerstand. En deze toestand wil ik hoe dan ook behouden.

Postbox - 001 (blog).JPGMijn voornemen om ervoor te zorgen dat er in het inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus nooit meer dan enkele onbehandelde berichten zouden blijven staan is helaas NIET gelukt. Maar ik blijf het betrachten. En soms slaag ik er wel eens in om het vak gedurende een (korte) periode berichtenarm te houden. Dat ‘vals spelen’ door onbehandelde inkomende post door te sluizen naar mijn concepten, daar ben ik van afgestapt, want die berichten werden al te vaak (tijdelijk) vergeten Knipogen

Het dagelijks minstens één keer hartelijk lachen, lukt meestal wel. Als er, als vaak, geen reden toe is, dan zoek en vind ik er wel één! Lachen Elke dag een liedje te zingen, is eerder een om de andere dag activiteit geworden. Maar dan passeren er meestal wel meerdere liedjes de revue.

Mercedes Sprinter 308 CDI - 000b.JPGOp mijn 44ste van adres veranderden, zodat ik nu als huisnummer 44 heb, was niet gepland, maar vind ik best grappig. Wat wel een voornemen was, en op de valreep tevens mijn allerbelangrijkste verwezenlijking werd van 2010, is ongetwijfeld de aankoop van een aangepast busje. Dat me mede in staat zou moeten stellen om tijdens de komende maanden het saldo van mijn voornemens voor 2010 uit te voeren, aangevuld met enkele extra intenties voor 2011! Uiteraard hou ik jullie, mijn lieve lezers, als steeds, op de hoogte!


>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

01-01-11

Gelukkig Nieuwjaar!

Al mijn lieve lezers wens ik toe:

een zorgeloos en plezant nieuw kalenderjaar

 

2011 -  002.jpg

 

Geniet van een feestelijk begin van dit jaar

en laat de kurken dus maar knallen!

 

2011 -  006a.JPG

29-04-10

Ambras buiten de klas

      

De buurjongen waar ik tijdens mijn middelbare schooltijd regelmatig mee naar school fietste en vaak ook terug weer huiswaarts keerde, had op een bepaald moment ambras met enkele gasten die ook bij ons op school zaten. Maar een andere studierichting volgden dan zowel mijn buurjongen als mij. Die toen aan het tweede jaar was begonnen, terwijl mijn buur nog maar in het eerste jaar zat.

Die kerel was nochtans even oud als mij, maar hij had zijn eerste jaar middelbaar onderwijs aan een andere onderwijsinstelling doorlopen. Studeren was er, dat jaar, voor hem nauwelijks bij geweest. Er op school een bonte boel van maken, des te meer. In die mate zelfs dat zowel directie als leerkrachten zijn ouders tegen het einde van dat schooljaar vriendelijk, doch dringend hadden verzocht hun zoon na de zomervakantie elders onder te brengen. Wat dus ook was gebeurd. De reeks opgestapelde buizen liet de jongen mooi achter zich, om met een nieuwe lei en een fris elan opnieuw het eerste jaar aan te vatten. Op de school waar ik dus al een jaar lang mijn broek had versleten. En ook wel wat kennis had vergaard.

Wat de oorzaak was van de ruzie, dat herinner ik mij niet meer. En wie precies de amokmakers waren die mijn buurjongen viseerden, dat kon hij me niet precies vertellen. Althans, zijn persoonsbeschrijvingen lieten bij mij geen belletje rinkelen van herkenning. En op zoek gaan naar die kerels kon ook niet. Want mijn maat bracht me pas van de onenigheid op de hoogte op het moment dat we, na schooltijd, onze fiets uit de stalling gingen halen om naar huis te rijden.

De gasten die het op mijn maat hadden gemunt, hadden aangekondigd hem na het beëindigen van de lessen, buiten school op te zullen wachten. Om met hem af te rekenen. Mijn buurjongen zijn beste vriend en tevens klasgenoot, die op onze schoolroute woonde en derhalve meestal met ons meereed, stelde voor om langs een andere weg dan de regulier gevolgde route huiswaarts te rijden. Wat wij een goed idee vonden.

We waren met ons drieën nog maar pas vertrokken of er kwamen ons daar van alle kanten fietsers tegemoet gereden. Allicht geïnspireerd door helden uit actiefilms op televisie of koele krijgers uit de westernboekjes die ik regelmatig las, sprong ik terstond van mijn fiets, duwde mijn stalen ros in de handen van de mij verbaast aankijkende vriend van mijn buur en ging heldhaftig voor mijn buurjongen staan. Met gebalde vuisten sprak ik onze belagers toe. Wie zinnes was om te trachten mijn maat te krenken, zou eerst met mij moeten afrekenen.

Uitdagend bewoog ik mijn hoofd van links naar rechts en keek al die pummels recht in de ogen. Tot ik opeens de stem hoorde van mijn maat zijn vriend. Die zei me dat die jongens tegenover ons niet de slechteriken waren, maar klasgenoten van hem en mijn buurjongen. En dus aan onze zijde stonden. Zo stond ik daar dus mooi voor aap. Belachelijk stoer te doen tegenover de verkeerde personen.

Maar ik liet die blunder niet aan mijn hart komen. En zag het grappige van de situatie wel in. Zo ook de rest van het groepje. Door dit incident was ineens ook alle spanning van ons afgevallen. En reden we in groep, gemoedelijk babbelend, huiswaarts. Die boelzoekers kwamen we op onze weg niet tegen. Waren die van op afstand getuige geweest van mijn optreden? En hadden ze daarom wijselijk beslist niet het risico te lopen slaag te krijgen van de toentertijd potige mij? Of waren ze bang van de grootte van onze groep en vreesden ze hoe dan ook het onderspit te moeten delven? Deze vragen zullen steeds onbeantwoord blijven. Het voornaamste feit was evenwel dat mijn buurjongen nooit meer van hen heeft last gehad.

*****

Datzelfde jaar heb ikzelf trouwens ook eens boel gehad met een jongen. Overigens niet zo verwonderlijk in een gemeenschap waar vele honderden jonge mannen in wording, bij wijze van spreken zitten opeengepakt.

Op de koer van de school, voor het traliehek dat het schoolterrein scheidde van het nabij gelegen park, stonden een aantal houten zitbanken. Uiteraard veel te weinig om alle leerlingen die in deze onderwijsinstelling les volgden, de mogelijkheid te bieden om er tijdens de pauzes op te verpozen.

Op een zekere dag in de lente kwamen mijn klasgenoten en ik tijdens de namiddagpauze als eersten naar buiten. Samen met een tweetal andere jongens nam ik plaats op de bank die stond opgesteld tegenover de deuropening van het schoolgebouw waar we net door waren naar buiten gekomen.

Even later kwamen ook tientallen andere kinderen, deels in groepjes, langs die deur en via de hoofdingang, de koer op. Vele onder hen, druk babbelend. En sommigen elkaar speels duwend. Eén groepje kwam recht op ons af. De twee jongens naast mij stonden direct op. Eén van de jongens die op ons waren afgestapt, keek me met zijn lelijke kop aan en sommeerde me op te krassen. Want die bank was voorbehouden voor hem en zijn maten.

Met die jongen had ik een jaar eerder in de klas gezeten. Na de zomervakantie was hij op school gearriveerd met een inmiddels lange haardos en een ring in zijn linker oor. Wat toen erg in was. Vooral bij hardrock en heavy metalfans. Van stadsgenoten van die gast had ik gehoord dat hij tijdens de zomer in aanraking was gekomen met de politie en het gerecht. En zelfs een tijdje had vast gezeten! Maar of dat waar was of (deels) verzonnen, daar heb ik het raden naar.

Nu was het mij inderdaad reeds opgevallen dat die sukkels nogal vaak op en om die bepaalde zitbank rondhingen. Maar ik was totaal niet van plan die kerel zijn bevel op te volgen. Dus antwoordde ik hem dat die bank er stond voor alle leerlingen. En ook ik dus het recht had er op uit te rusten.

Tegenspraak was dat gastje blijkbaar niet gewoon. Want zijn gezicht kleurde rood van woede. En hij stuurde een rochel richting mij. Wat ik dan weer geenszins apprecieerde. Ik veerde recht en stapte op die speekselproducent af. Welke achteruit deinsde. Dat er iets op til was, had al vlug een deel van de zich op de koer aanwezige scholieren door. Er vormde zich een ganse groep kijklustige tieners om ons heen. Opnieuw spuwde die kerel naar mij. Het slijm belandde op mijn jas. Boos trachtte ik mijn aanvaller op een wederkerige slijmsliert te trakteren. Maar spuwen was geenszins mijn specialiteit. Dus produceerde ik niet veel meer dan wat druppels mondvocht die, als uit een zeef, alle kanten, uitvlogen.

Het volgende moment kreeg ik een harde duw van dat arrogant ventje. Waarmee die kerel naar mijn normen helemaal te ver ging. Elkaar kietelen door het uitdelen van klappen met de vlakke hand, was niet aan mij besteed. Dus haalde ik uit met mijn rechtervuist en trof die kerel, met een flinke mep, vol op de kaak. Hij duizelde even en schudde zijn hoofd. Dan pas zag ik dat ik die kerel had geraakt op een plaats, net onder zijn linkeroog, waar zich net een korst had gevormd op een genezende wonde. Die nu terug bloot lag en bloedde.

Toen die kerel dat doorhad, werd hij woest. En wou me te lijf gaan. Maar ik zag zijn maten hem wijzen op de flink aangegroeide cirkel toeschouwers rondom ons en de naderende toezicht houdende studiemeesters. Hij gromde nog snel me na schooltijd aan het station te verwachten om het conflict af te handelen en verdween toen in de menigte. Toen ik om me heen keek zag ik dat minstens de helft van de schoolbevolking getuige was geweest van dit, voor mij toch, vervelend gebeuren.

Gedurende de overgebleven minuten van de rustpauze en zelfs tijdens de resterende twee lesuren van de dag, diende ik voortdurend te aanhoren dat men een spektakel verwachtte 's avonds aan het station. En op weg naar de fietsstalling werd ik ook, tot vervelens toe, geattendeerd op 'mijn' afspraak aan het treinstation. Nu lag die plek helemaal niet op mijn route naar huis toe en was ik totaal niet van plan mijn rijroute te wijzigen om die brutale medeleerling te plezieren. Als hij wou vechten, mij niet gelaten, maar dan wel op het schoolterrein!

Wat zulke kerels uiteraard niet doen. Want die hebben vaak al heel wat op hun kerfstok. En staan doorgaans al op een niet al te best blaadje bij de directie. Dus heb ik van die kerel achteraf geen last meer gehad. Dit ondanks het feit dat ik die namiddag gewoon huiswaarts ben gereden. Dit in tegenstelling tot een groot aantal schoolgenoten, die tevergeefs aan het treinstation mijn komst hadden afgewacht. Om me aan te moedigen? Bij een nederlaag uit te lachen? Wat kon mij dat schelen.

Die jongen zag ik daarna nog vaak. Zowel binnen de schoolpoort als daarbuiten. Stevig rokend en steeds met grieten in de buurt, die vielen op zijn type. In elk geval zag ik die jongen niet als een potentiële vriend en liet ik me dan ook niet in met hem en zijn activiteiten.

Bijna twintig jaar later heb ik die kerel nog eens terug gezien. Als klant in mijn winkel. Hij bleek toen al jaren chauffeur te zijn. Van internationaal transport. En zelfs in mijn buurt te wonen. Hij herkende mij evenwel niet meer. Maar ik hem des te meer. En ik herinnerde mij zelfs zijn naam nog. Zijn lange blonde haardos was nog intact. En er zat ook nog steeds een ring in zijn linker oorlel. Maar ze had het gezelschap gekregen van enkele piercings in de oorschelp. Ik kon in het uiterlijk van die kerel  nog steeds dat ruige ventje van weleer herkennen. Alleen was zijn huid nu versierd met allerlei tatoeages. Het plaatsen van dergelijke kunstwerken op andermans lichaam bleek overigens een activiteit te zijn waarmee hij zich in zijn vrije tijd bezig hield. Als bijverdienste. En uit ons gesprek kwam ik te weten dat hij ook nog steeds nicotineverslaafd was. Het kan inbeelding zijn geweest, maar op de door het roken verschraalde opperhuid van 's mans gezicht meende ik op zijn linkerwang, net onder het oog, een overblijfsel op te merken van het bijna twee decennia eerder voorgevallen schoolkoer incident.

24-04-10

De vuile was?

  

Die gaan we vandaag en morgen NIET buiten hangen; letterlijk, noch figuurlijk. Maar wel het proper gewassen goed. Want met dit mooie weer zou het ZONDE zijn om niet de natuurelementen de klus te laten klaren, maar de droogkast. Neen, deze laatst vernoemde machine heeft twee dagen vrijaf gekregen. Te meer daar er dit weekend, onder de slogan 'Hang het uit!' een energiespaaractie loopt, georganiseerd door de KVLV. En ik sluit mij graag aan bij dit initiatief, dat tot doel heeft de mensen te sensibiliseren tot een verantwoord omgaan met energie.

 

De vuile was


Nu is het zo dat wij hier thuis sowieso zo min mogelijk gebruik maken van de droogkast. Toen we, wegens het onherstelbaar defect gaan van ons vorig exemplaar, het eens een half jaar zonder droogkast hebben gered, was dat heel goed merkbaar op onze elektriciteitsfactuur. En we drogen dan nog aan het nachttarief! Nu ja, praktische, betaalbare machines zijn er om gebruikt te worden, dus doen we dat ook. Maar van zodra het weer het toelaat, wordt bij ons de was buiten aan de draad gehangen, of aan het droogrek.

En naast het uit de brievenbus halen van de post, het wekelijks buiten zetten van de vuilbak en/of -zak en soortgelijke activiteiten, is het ophangen en achteraf weer van de draad halen van de was, een goed excuus om eens buiten te komen en in beweging te zijn. Dus, op de koop toe GOED voor de gezondheid!

17-03-10

Stand van zaken

 

Herinnert er zich onder jullie nog iemand mijn goede voornemens? Zoals hier aan de wereld bekend gemaakt? Ikzelf in elk geval wel! En tot op heden heb ik me er strikt aan gehouden. Zo eet ik, al sinds een drietal maanden, veel minder omvangrijke en meer gevarieerde Diafragma - ademhalingmaaltijden, die bovendien zijn samengesteld uit gezondere ingrediënten, dan het geval was gedurende de tientallen maanden ervoor. Hierdoor ben ik inmiddels reeds behoorlijk wat overtollig vet kwijt geraakt. Minstens een zevental kilogram. En heeft de pin van mijn broeksband intussen dringend nood aan een extra gaatje, aangezien deze zelfs in het laatst beschikbare holletje gestopt, mijn broeken niet meer om mijn lijf kan vasthouden.

Daarnaast doe ik, de ene dag evenwel al wat meer dan de andere, aan lichaamsbeweging, door het uitvoeren van cardio-oefeningen in mijn rolstoel. Het blijft een sullig schouwspel, maar dat kan me absoluut geen vuile noch schoon gewassen reet schelen, want zowel mijn corpus als ikzelf hebben er veel deugd van!

Voorts doe ik elke dag ademhalingsoefeningen. Gebruik makend van de spier en pees van het middenrif. Zo beoefen ik ondermeer minstens 3 x daags, telkens gedurende 3 minuten, de techniek van 6 ademhalingen per minuut. 5 seconden inademen en vervolgens 5 seconden uitademen. Als hulp bij die oefening gebruik ik deze klok.

Perfet male belly - 000De combinatie van het gewichtsverlies en mijn, ook al dagelijkse, buikspieroefeningen, hebben me nog niet mijn platte buik bezorgd van 10 jaar geleden, maar ik ben toch goed op weg! Helemaal hetzelfde als toen zal mijn onderlijf uiteraard nooit worden, want daarvoor heb ik te weinig resterende actieve spieren. Maar deze wetenschap werkt geenszins demotiverend. En kan absoluut de pret niet drukken van het me zowel fysiek als mentaal sterk te voelen en in topvorm!

M!LF - 000Verder heb ik mij nog steeds, geheel vrijwillig, de discipline opgelegd om hoe dan ook minstens één keer daags hartelijk te lachen; desnoods geforceerd! Maar meestal hoeft dat laatste niet. Met Tv-programma's als 'Zonde van de zendtijd' en 'M!LF' op de buis en illegaal opgenomen videoregistraties van theatervoorstellingen van humoristen en legitiem geplaatste filmpjes van bijvoorbeeld 'Comedy Casino' op YouTube, heb ik de beschikking over voldoende mogelijkheden en middelen om mijn lachkriebels  op te laten wekken. En dikwijls ook deze van mijn, over mijn schouders meekijkende, kroost! Lachen

Tevens onderwerp ik me nog steeds dagelijks aan het zingen van minstens één liedje, maar vaak zijn het er (veel) meer. En soms zingen mijn kinderen dan even mee, wat ik super leuk vind. Bovendien oefen ik regelmatig zangtechnieken, waardoor mijn zangkwaliteit er met rassé schreden op vooruit gaat. Het samenspel tussen een juist gebruik van mijn stembanden en het gepast benutten van de nog aanwezige capaciteit van mijn middenrif, bezorgen me, nu reeds, een bevredigend resultaat.

Money girl - 000Dat inkomende postvak van mijn elektronische brievenbus bevat doorgaans ook nooit meer dan enkele onbehandelde berichten. En het trucje met het doorsluizen van onbehandelde post naar de map 'concepten' gebruik ik daar zelfs niet meer voor. Neen, behoudens onvoorziene omstandigheden, behandel ik alle post onmiddellijk!

De aankoop van een aangepast busje is nog niet voor morgen, maar sinds eergisteren en de dagen daarvoor, ben ik ook daar werk van aan het maken! Evenwel niet met de hulp van een rijke sponsor, in de gedaante van bijvoorbeeld een jonge, knappe, geile miljardairdochter. Neen, ik moest, tot mijn grote spijt, noodgedwongen mijn heil zoeken bij een financiële instelling. Voor een leningsaanvraag. En om me door die mallemolen heen te loodsen, ben ik aangewezen op de medewerking van de niet meer zo heel jonge en helaas ook niet bijzonder knappe bankbediende, van mannelijke kunne bovendien! Wenkbrouw ophalen