22-07-09

Computerseks: een nieuwe variant en de mogelijke (kwalijke) gevolgen ervan

 

Seks op de computer heeft er voor mij een nieuwe betekenis bij gekregen. Maak jullie nu geen voorstelling van een 'invalide' man in een rolstoel die met zijn rollend vehikel en een griet tussen zijn benen of op zijn schoot, bovenop een PC zijn vleselijke behoeften botviert of iets dergelijks. Neen, in de seksbeleving waarover ik het zo meteen zal hebben, is voor mij slechts een rol weggelegd als toeschouwer.

Sinds  ik alleen thuis ben en alle beschikbare ruimte kan inpalmen, voor mezelf en voor mijn spullen,  heb ik mij laptop op een verhoogd tafeltje laten plaatsen, en gebruik ik een extern toetsenbord en externe muis om mijn machine te bedienen. Zo kan ik er op elk gewenst moment van weg rijden om iets anders te doen.

Parende vliegenDaarvoor was mijn laptop ook al populair bij de zich door mij ongewenst in huis vertoevende vliegen. Maar sinds dat ding niet meer op mijn schoot staat is het de verzamelplek geworden voor deze tweevleugelige insecten die zichzelf de rol van huisgenoot van mij hebben toegeëigend.

Ze kruipen, allicht aangetrokken door het licht, rond op mijn beeldscherm, maar vertoeven blijkbaar tevens graag op het klavier en de ruimte er rond.  Is het de warmte die hen lokt? En wellustig maakt? Want wat doen die geilaards? Op elkaar zitten voor een potje seks! Enfin, dat leidt ik af uit hun houding en de bewegingen die ze daarbij maken, en waarin ik standje achterlangs herken. Bevestiging van mijn vermoeden krijgen door met een vergrootglas de vermeende geslachtsdaad van die vliegen observeren is echter niks voor mij!

Want ik ben dan wel absoluut niet vies ben van enig voyeurisme, maar dan toch wel liefst van het minnespel tussen aardbewoners van de menselijke soort. Bestialiteit en ook de geslachtsgemeenschap tussen dieren of insecten onderling, is helemaal niet aan mij besteed.

Na het op elkaar zitten, wat ik dus als paren aanzie, kruipen die vliegen vaak tussen de toetsen van mijn klavier. Wat hopelijk niet is om eitjes te leggen. Want stel je voor dat het wel zo zou zijn. En dat spoedig uit die eitjes maden voortkomen, die zich voeden met voedselresten die zich ongetwijfeld onder de toetsen bevinden, want ik durf mij er wel eens aan te bezondigen te eten terwijl ik op mijn schootcomputer aan het werken ben. Schamen

Waarna dan mogelijks een deel van die maden, die geen gevaar lopen geplet te worden, wegens het op non-actief staan van het laptopklavier, uitgroeien tot pop, waaruit dat later een vlieg komt. Dan zou het wel eens kunnen gebeuren dat elke keer dat ik mijn schootcomputer laat openklappen, ik word geconfronteerd met een zwerm pas ontpopte en naar vrijheid hunkerende huisvliegen!

16-06-09

Hulp uit onverwachte hoek

 

Een al wat oudere dame, die heden op pensioen is, maar tot voor kort een riant inkomen haalde uit haar activiteiten als prostituee, wil graag nog eens een orgasme beleven zoals in haar jonge jaren. Als gevolg van haar vroegere beroep, maar uiteraard ook door haar ouderdom, zijn haar erogene zones minder gevoelig geworden en zit er daar tevens, op dat genotplekje tussen haar benen, al te veel rek in.

Haar vrienden, waarvan de meeste onder hen senioren zijn, met bijgevolg ook al niet meer zo een efficiënt werkende en omvangrijke 'apparaten', kunnen haar niet het gewenste genot verschaffen. Maar zelfs met haar veel jongere tennisleraar, nochtans voorzien van een behoorlijke, moeiteloos keihard te krijgen knuppel, bereikt de dame niet het beoogde seksuele resultaat.

Daarom besluit ze een advertentie te plaatsen, waarin ze aankondigt op zoek te zijn naar een viriele jongeman met een stevige jongeheer. Ze meldt erbij dat wie er in slaagt haar het hoogste genot te schenken, mag rekenen op een riante financiële beloning. Reeds op de dag dat de annonce verschijnt, biedt de ene na de andere man zich aan. Maar de genotverschaffer is er niet bij.

Ook de daaropvolgende dagen melden heel wat gegadigden zich aan. Geen enkele van hen slaagt er echter in om de vrouw geheel te vullen en haar seksueel te bevredigen. De dame wordt er langzaam maar zeker radeloos van. Als voor de zoveelste keer het schelle geluid van de deurbel weerklinkt, rept ze zich dan ook enigszins verveelt naar beneden.

Ze opent de voordeur. Voor haar staat een jongeman in een elektrische rolstoel, met een bolletje aan zijn kin voor de besturing. Zo te zien heeft deze persoon armen, noch benen. Enigszins gegeneerd zegt de dame: "Ik wil niet onbeschoft zijn, en allerminst je gevoelens kwetsen, maar hoe denk JIJ mij in Gods naam te kunnen bevredigen?" Waarop de invalide man terstond repliceert: "Hoe denk je dat ik heb aangebeld?"


PS: Dat er vaak veel meer in een kerel zit dan je op het eerste zicht zou denken, merk je ook hier.

07-06-09

Verkiezingen

 

Zoals de meerderheid der Vlaamse stemgerechtigden, toog ook ik heden ochtend braaf richting stemlokaal, in een wijkschool van mijn woonplaats. Er helemaal niet van Stemmenovertuigd dat mijn stem ook maar enige impact heeft op het politieke landschap, maar me anderzijds wel heel bewust van het feit dat dit stemmen een verworven recht is waar door de generaties voor de mijne, duchtig is voor gezwoegd en afgezien. Alleen al uit respect voor de personen die hebben geijverd voor het tot stand komen van dit onderdeel van de democratie, ging ik dus toch zonder al te veel tegenzin, richting stembus.

Dat ik ook al rolstoelend vrij goed het stemlokaal binnengeraak, dat wist ik reeds van vorige verkiezingen, waarbij ik rollend mijn stemplicht vervulde. De enige te overwinnen hindernis was een dorpel aan de entree tot de gang die naar de ingang van het klaslokaal leidt, dat traditioneel als stemlokaal was ingericht. Jammer dat ze die belemmering, na al die jaren, nog steeds niet met een hellend vlakje hebben weggewerkt.

De tekst op de achterzijde van mijn oproepingskaart, met naar ik vermoed de onderrichtingen, was in een veel te klein lettertype gedrukt. Zodat ik het zelfs met mijn leesbrilletje op,  nog niet kon lezen. De informatie op de voorkant was daarentegen wel goed leesbaar. Waar gestemd moest worden, op welk tijdstip en ook voor wie. 13 leden van het Europees Parlement en 27 leden van het Vlaamse Parlement.

Zoals voorgeschreven overhandigde ik, na binnenkomst in het lokaal, mijn oproepingskaart en mijn identiteitskaartje aan de eerste bijzitter. Een andere persoon overhandigde me de twee stemformulieren. Met die flappen op mijn schoot verdween ik in het stemhokje. Achter het gordijntje, dat door alweer een andere persoon hoffelijk werd opzij gehouden, en eens ik stond gepositioneerd, achter me werd neergelaten.

KiesbriefNadat ik klaar was met mijn 'werk' reed ik achterwaarts uit het stemhok, waarbij het gordijn vanzelf aan de kant schoof. Zo leek het althans. Tenzij die hulpvaardige heer er terug voor iets tussen zat. Nochtans zag ik hem niet. Ik draaide mijn rollend gevaarte met mij erin 90° en deponeerde de papieren in de juiste gleuf. Waarna ik mijn identiteitskaart terugkreeg, alsook mijn afgestempelde oproepingskaart.

De voorzitter van het stembureau vroeg mij vriendelijk: "Is 't gelukt?" Waarop ik de man antwoordde: "Ja, het viel nogal mee. Die brief voor het Europees Parlement, dat ging best. Die te kiezen leden heb ik alle 13 bij elkaar gevonden. Maar die 27 voor het Vlaamse Parlement, dat was iets complexer. Die heb ik moeten verdelen over 2  kolommen. Anders lukte dat niet. Er stonden immers geen namen en navenant te kleuren bolletjes genoeg, in de lijst van mijn voorkeur!"

De chef van het bureau bracht een hand naar zijn hoofd, slaakte een zucht en gilde: "Maar dan stemde je ongeldig!" Je zag hem zo denken: "Met die godverdomde invaliden heb je steeds niks dan last!". Nu ja, in dit geval was deze bedenking dus wellicht niet geheel ten onrechte. Wat er daarna nog werd gezegd en/of gedaan, daar ga ik jullie niet mee vervelen, want het zou toch allemaal gelogen zijn. Verzonnen is immers ook de rest van het geschrevene in de laatste twee alinea's van dit epistel. Tong uitsteken

Nog een prettige, kommerloze, liefst droge en graag ietwat zonnige zondag toegewenst!

12-10-08

Nationale Ziekendag

Vandaag is het 'Nationale Ziekendag'. Welke persoon of organisatie dit ooit in het leven heeft geroepen, weet ik niet. En het doet er ook niet toe! Feit is dat ik elk jaar, omstreeks deze dag, van Ziekenzorg CM een presentje krijg. Aan huis gebracht door een lid van de lokale kern. Nochtans ben ik niet 'echt' ziek, maar wel 'echt' gehandicapt'! Wat een woord! Zo oubollig! Men moest me straffen, elke keer ik het nog aandurf dit woord te gebruiken'.

Ziekenzorg CM

Chronische pijn, spasmen, osteoporose, ademhalingsstoornissen en zo meer, zijn ook ziektesymptomen. En ik heb deze bij de vleet. Het is niet omdat ik daar doorgaans over zwijg, om anderen niet te belasten met dingen waar ze toch niks aan kunnen verhelpen, dat ze er niet zijn. En moest ik er niet zo veel last van hebben, ik zou verdorie vergeten dat ik ze heb! Zoals in de eerste alinea van dit bericht even gebeurde. Derhalve neem ik mijn woorden terug en  corrigeer: ik ben wel degelijk ziek!

Fysisch althans. Geestelijk ben ik uitermate gezond. Wat in mijn situatie helemaal niet evident is. Vele mensen gaan er mentaal onderdoor. Beladen met pijn, verdriet om ondermeer het verlies van lichaamsfuncties en van de gezondheid, financiële problemen door te hoge ziektekosten en een te laag inkomen en veelal de onmogelijkheid daar zelf iets aan te veranderen, Wat dan weer leidt tot frustraties wegens een totaal gebrek aan perspectieven. Daar komen dan dikwijls nog relatieproblemen bij, verveling bij en vereenzaming. Want het is inderdaad zo dat, wie ernstig ziek is, niet alleen zijn gezondheid verliest, maar vaak ook heel wat sociale contacten!

Eenzaam (klein)

Het is dan ook goed dat er organisaties zijn zoals Ziekenzorg CM en andere, minder gekende en minder omvangrijke verenigingen, die mensen groeperen die, hopelijk vanuit menslievendheid, als vrijwilliger het engagement aangaan om personen die zwaar ziek zijn of fysisch beperkt, buiten hun deur te krijgen, uit hun isolement te halen. Of, als dit om medische of praktische reden, absoluut niet kan, naar hen toe te gaan. Zeer lovenswaardig! Toch bereiken deze initiatieven doorgaans  voornamelijk enkel oudere mensen, wat jammer is.

Iedereen is er bij gebaat dat zij, die fysiek lijden, geestelijk de nodige verstrooiing krijgen. Dit kan door een goed gesprek omtrent een onderwerp 'dat de zieke persoon' aanbrengt, of dat haar of hem op zijn minst interesseert. En best ook eens een verplaatsing naar een andere omgeving, een ander milieu. Steeds maar kijken op dezelfde muren, datzelfde plafond, dat zelfde uitzicht op de buitenwereld door steeds datzelfde raam,... dit stramien moet zo vaak mogelijk worden doorbroken.

Inclusie

Regelmaat en routine zijn goed. Dat geeft zekerheid, maar wint pas echt aan belang, wanneer er nu en dan eens van wordt afgeweken. Als fervent voorstander van inclusie en diversiteit, en absoluut gekant tegen de hokjesmentaliteit, pleit ik ervoor personen die ziek zijn of een handicap hebben zo veel mogelijk geïntegreerd te laten in de 'gezonde' maatschappij. Niet alle zieken en personen met een beperking samen brengen, maar hen deel laten uitmaken van activiteiten waarbij de groep voornamelijk bestaat uit gezonde mensen. Stigmatiseren wordt daarmee vermeden, en opname in het gezelschap, zonder dat de gezonde, valide leden de aanwezigheid van de zieke of invalide persoon als storend ervaren, heeft meer kans op slagen.

Wie zich in het gebied tussen de twee oren, goed voelt, merkt ook de weerslag dat dit heeft op de lichamelijke conditie. Fysiek minder klachten, betekent minder doktersvisites, minder medicatie, en bijgevolg, puur economisch gezien minder kosten voor de ziekteverzekering, dus zelfs onze meest asociale, egocentrische medeburgers varen er wel bij!