07-09-12

Schrikbarende hartkloppingen

           

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteBijna twee decennia geleden waren mijn (inmiddels overleden) vader en ik aan het werken in het gebouw dat ik toen pas een jaar of zo eerder had aangekocht. Mijn pa, die op dat moment een jonge vijftiger was, voerde een klus uit op het gelijkvloers van de ene gebouwhelft. Terwijl ik op de eerste verdieping van het andere deel bezig was. Beiden gebruikten we een boormachine. Mijn pa boorde, in de plaats waar de keuken moest komen, gaten in de muur met zijn klopboormachine en ik gebruikte mijn pas aangeschafte boorhamermachine om gleuven te kappen in de muur, op plaatsen waar er elektriciteitsbuisjes moesten komen voor de bekabeling naar de lichtschakelaars en stopkontakten.

Op een gegeven moment moest ik beneden zijn om iets te halen dat ik nodig had om verder te kunnen doen. En van die gelegenheid maakte ik gebruik om even te checken of mijn pa zijn werk vlotte. Het was stil beneden, waar hij was. En ik trof mijn vader, gekleed in een werkbroek en T-shirt, en met een grote zakboek rond de hals, beduusd voor zich uitkijkend aan, stil staand in de ruimte, met één hand leunend tegen de muur. Het zweet stroomde van zijn aangezicht, langs hals en zakdoek, tot op zijn bovenlijf, waardoor zijn T-shirt kletsnat was.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteUiteraard vroeg ik onmiddellijk aan mijn pa wat er aan de hand was. Hij bleek even voor mijn komst plots hevige en wilde hartkloppingen te hebben gekregen. Mits enige zachte dwang kon ik mijn pa ertoe bewegen om plaats te nemen op de inderhaast door mij toegeschoven stoel. De aders van mijn pa’s hals klopten vervaarlijk. Toen ik mijn hand op zijn borststreek legde, waar hij zei veel stekende pijn te hebben, voelde ik zijn hart hevig en met een onrustbarende hoge frequentie kloppen. Mijn vrees dat hij een hartinfarct had gekregen durfde ik niet uit te spreken. Maar ik trachtte mijn pa er wel voorzichtig van te overtuigen om me hem, voor de zekerheid, en ter controle, toch even naar de spoeddienst van het plaatselijk ziekenhuis te laten brengen.

Daar wou mijn (stoere, eigenzinnige ;-) pa evenwel niet van weten. Hem naar zijn huis brengen mocht wel. Helemaal de andere kant op en twee keer zo ver als naar de kliniek, maar ik achtte hem oud en wijs genoeg om zelf de situatie in te schatten en te beslissen over wat er moest gebeuren. Dus bracht ik pa naar mijn ouderlijke woonst. Alwaar een geschrokken ma terstond de huisarts mocht oproepen. Die snel ter plaatste was. En na pa onderzocht te hebben, me even terzijde trok en me verzocht om mijn pa zo snel als mogelijk over te brengen naar het ziekenhuis. Want ook de dokter vreesde dat mijn pa een hartaanval had doorstaan. Omdat mijn vader, ondanks alles, toch vrij rustig was gebleven, achtte de huisarts het beter onnodige drukte te voorkomen en dus geen ambulance op te roepen. Maar hij zou het ziekenhuis verwittigen dat wij op komst waren.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa en ma, die hem ondersteunde, namen plaats op de achterbank van mijn auto, een Citroën BX. Overal de maximaal toegelaten snelheid rijdend, haastte ik me richting ziekenhuis. Met de motor nog draaiend, stationeerde ik me aan de ingang, opende het achterportier van mijn auto en liep, via de hoofdingang, het ziekenhuis binnen, rondkijkend waar die lui van spoed zich ophielden. Want ik veronderstelde dat die daar, verwittigd door de huisarts, inmiddels klaar zouden staan met een rolstoel of rolberrie. Maar ik zag ze niet, dus richtte ik me tot de persoon aan de receptie. Die me verbijsterde door te zeggen dat mijn vader pas kon worden geholpen nadat hij was ingeschreven! Wenkbrauw ophalen De receptioniste was er niet van te overtuigen om mijn doodzieke vader, die ondertussen, geholpen door mijn ma, zelfstandig het ziekenhuis was binnen gestrompeld, eerst te helpen en dan pas die papieren te doen. Dat kon volgens haar dus niet. Ondanks het feit dat ze toegaf dat zijn huisarts wel degelijk had verwittigd dat deze man dringend hulp nodig had.

Gelukkig had mijn moeder, zelfs ondanks ons haastig vertrek, toch het ziekenboekje mee gescharreld. Zodat het papierwerk probleemloos, en snel, kon geregeld worden. Waarna de weg naar spoed open ging en er eindelijk actie werd ondernomen. Toen mijn moeder en ik na een half uur, of een uur, dat weet ik niet meer precies, vanuit de wachtzaal, naar de afdeling ‘medium care’ werden geleid, troffen we daar mijn pa aan in een bed, met een infuus in de arm, en met allerlei zuignappen op zijn naakte bovenlichaam, met kabeltjes eraan, die hem verbonden met monitors. Hij zag er terug beter uit. Zijn hartslag was vanzelf terug geregulariseerd. De dokters hadden niks gevonden: geen oorzaak, geen veroorzaakte letsels, geen overblijvende sporen van wat dan ook…

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa is nog even ter observatie in de kliniek opgenomen gebleven. Tot ’s avonds, of tot de volgende dag, dat weet ik niet meer zo juist. De dag na zijn thuiskomst is hij dan bij de huisdokter op visite geweest. Die brave man, zelf ook een verstokt kettingroker, deelde mijn pa mee dat, ondanks een gebrek aan bewijzen, het toch wel vrijwel zeker was dat zijn roken, en meer bepaald dichtslibbende aders als gevolg van dit rookgedrag, onmiskenbaar de oorzaak was geweest van zijn hartproblemen van enkele dagen voordien. Dus werd hem aangeraden dat, zo hij een herhaling van het gebeurde, met mogelijks een volgende keer een slechte afloop, wou vermijden, hij best terstond ophield met roken.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteNiet zo evident zou je denken, voor iemand die reeds sinds zijn 14de dagelijks rookte. Zolang ik me herinner, soms uit pakjes, maar meestal zelf gerolde, ‘Groene Michel’. De man had steeds een sigaret in zijn mondhoek. Enkel om te eten legde hij ze aan de kant. Maar daarna werd ze weer aangestoken en tussen zijn lippen geklemd. Mijn pa wou echter zo graag nog lang leven, dat hij prompt is gestopt. Definitief! In den beginne rookte hij, als compensatie, zo nu en dan nog eens een fijn sigaartje, maar lang heeft dat niet geduurd. Naar ik denk omdat hij daar weinig smaak en genot in vond.

Een jaar of 5 à 6 geleden onderging mijn vader een hele reeks onderzoeken, om uit te vissen waar alle pijn, ongemakken en vermoeidheid die hij voortdurend had, vandaan kwam. De uiteindelijke diagnose was ‘leverkanker’. Een ziekte waartegen mijn pa tot aan zijn dood, begin 2011, moedig heeft gestreden. Maar bij één van de onderzoeken zond de huisarts mijn pa op consultatie bij een longarts. Die in mijn vaders’ longen geen enkel spoor meer kon ontdekken van diens zwaar rookverleden.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteVreemd toch, en fascinerend, hoe een zwaar belast en beschadigd menselijk orgaan zich, na verloop van tijd, toch nog nagenoeg volledig kan herstellen. Jammer dat ons lichaam nog steeds geen kankercellen de baas kan, Maar dat komt misschien ooit nog wel. In afwachting daarvan doen, wereldwijd, een groot aantal, in deze materie gespecialiseerde wetenschappers, hun uiterste best om, zo spoedig mogelijk, een afdoend middel te vinden om deze vreselijke kwaal, in al haar duivelse vormen en gedaantes, klein te krijgen.

07-05-09

Omgaan met zieken

 

Vaak hoor je dat mensen niet op bezoek durven gaan bij iemand die ernstig ziek is, recent een zwaar fysiek letsel opliep of pas een dierbare verloor. Omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen! Ga dan, en zwijg! Of zeg die persoon gewoon dat je niet weet wat je moet zeggen. Maar ga er heen. Je komst op zich, zegt al genoeg. Je aanwezigheid is wat telt!

CrimiclownZelf weet ik meestal ook niet wat te zeggen in zulke situaties. En heb ik ook die, vaak terechte vrees dat wat ik zeg, verkeerd zal worden begrepen. Dan zwijg ik liever. En wacht ontspannen af, wat de ander zal zeggen. Als die al iets zegt. Gewoon een beetje bij elkaar vertoeven, desnoods zonder veel gepraat, moet ook kunnen! Trouwens, bij een tweede bezoek komt het meestal veel minder moeizaam tot een conversatie. Omdat je gesprekspartner dan doorgaans beseft dat je eerste visite niet zomaar een beleefdheidsbezoekje was. Of een visite uit nieuwsgierigheid.

Een dikke twee jaar geleden was ik ernstig ziek. Al mijn levensfuncties vielen het één na het ander uit en oorzaak noch remedie konden worden gevonden. Zelfstandig ademen lukte niet meer, een machine na het van me over, en enkel een infuus kon mijn lichaam van voedsel voorzien, want sondevoeding lukte niet. Mijn longfunctie faalde volledig en ik leek ten dode opgeschreven.

Vooraleer ik me, toen nog in een iets betere toestand, in het ziekenhuis liet opnemen, had ik aan mijn thuisverpleegkundigen,  mijn assistentes en mijn kinesist beloofd om hen van mijn conditie op de hoogte te houden. Dus ook toen ik, meer dood dan levend, op de dienst intensieve zorgen lag te zieltogen, trachtte ik nog steeds mijn belofte na te komen om wekelijks iets te laten weten. Mijn gewoonte er geen doekjes om te winden, zond ik hen een Sms'je met de melding dat 'mijn toestand uitzichtloos leek en dat ik ten einde raad was'.

Of ik dit bericht naar iedereen heb verzonden, dat kan ik me niet herinneren. En of ze allen antwoordden, evenmin. Maar dat laatste hoefde ook niet. En dat verwachtte ik ook niet. Maar hoopte ik mogelijks wel, want dagen- en nachtenlang met je volle verstand op een dienst intensieve zorgen vertoeven, in een schijnbaar hopeloze situatie, is allesbehalve een lachertje, zo kan ik je verzekeren.

Verpleegster - 000Dus lag ik, na het verzenden van dat berichtje, toch enigszins verwachtingsvol te staren naar mijn GSM. Hopend dat dit mobieltje spoedig een geluidje ten gehore zou brengen, ten teken dat er een bericht was ontvangen. Hoe lang dat wachten duurde, dat weet ik niet meer. Maar op een gegeven moment ontving ik een berichtje van één van mijn verpleegsters, dat me zeer trof omwille van zijn eenvoud en oprechtheid. De juiste woorden kan ik me helaas niet meer voor de geest halen, maar het was iets in de trant van: "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" en dan allicht, "ondanks alles toch het beste gewenst" of iets dergelijks.

Geen aanmoediging voor iets waar ik zelf geen invloed op had. Geen hoopgevende woorden, die op dat moment hol en ijdel zouden hebben geklonken.

Met die negen woorden, heeft die verpleegster mij een mooi deel laten zien van zichzelf en haar persoonlijkheid! Die "Ik weet niet goed hoe ik hierop moet reageren" zijn de mooiste en meest gepaste woorden die iemand mij ooit in een dergelijke situatie heeft gezegd of geschreven. Want ik vond er steun in. Ik was niet meer alleen met mijn gevoelens van onmacht en niet meer wetend hoe te reageren op wat er met me gebeurde.

Uiteindelijk heeft mijn lichaam zich toch hersteld. Maar dat hadden jullie allicht reeds begrepen. Want anders was ik nooit in staat geweest dit epistel, letter voor letter in te typen, en hier aan jullie te presenteren. De details van mijn wonderbaarlijke genezing en al wat er aan voorafging en nadien plaatsvond, vertel ik jullie wel eens op een ander moment. Maar onthoudt de moraal van het huidige verhaal en pas het intuïtief toe in jullie dagelijks leven. Merci! Lachen