11-08-09

Mooie liedjes blijven niet duren

Misschien maar best ook, want op de duur zou dat ook vervelen. En het tekort aan slaap moet ook eens kunnen worden ingehaald! Niet Schoon volkwat mezelf betreft, want voor mij is het een kalme week geweest. Waarin ik, op een tweetal dagen na, steeds vrij vroeg de feestzone verliet. Om de afspraak met mijn thuisverpleegkundige niet te missen, om in bed te geraken. Dit jaar kon ik immers de energie niet opbrengen om al liggend in mijn rolstoel, de nacht door te brengen.

Veel schoon volk gezien. En hoe warmer het overdag was geworden, hoe schaarser het vrouwvolk gekleed ging. Dus de in de Polifonics 2009feestzone aanwezige liefhebbers hebben 10 dagen lang hun ogen ruimschoots de kost kunnen geven. In de centrumstraten binnen de feestzone en op de diverse terreinen.

Mede door het warme, droge weer was er steeds redelijk wat, tot heel veel volk op de been en aanwezig op de locaties waar de optredens plaats vonden. In de tent van de Polifonics bijvoorbeeld. Die, als naar gewoonte, stond opgesteld in het Prinses Josephine Charlottepark. Wegens de te geringe bewegingsvrijheid door ondermeer de vele tafeltjes en stoelen, voor mij niet zo een leuke plek om te vertoeven.

Nog meer aanwezigen waren er op de Grote Kaai, waar de Lokerse Feesten hun feestplein keer op keer bijna, of volledig zagen vollopen. Lokerse Feesten 2009 IGoed voor 15.000 zielen. Toen ik daar de sfeer ging opsnuiven, en van de gelegenheid gebruik maakte om naar wat groepjes te luisteren, deed ik dat van op het platform dat daar in een hoek aan de ingang stond opgesteld. Net niet buiten de omheining. Verder weg van het podium kon niet. Voor mijn gezelschap was dat op het verhoog zitten leuk, want daar waren stoelen aanwezig. En je overziet het terrein en hebt goed zicht op het podium in de verte. Maar opgenomen in de uitgelatenheid van de meute ben je helemaal niet. En het voortdurend heen en weer geloop van mensen, was storend. Want niet alleen de in- en uitgang was daar vlakbij, maar ook één van de toiletlocaties.

 

Lokerse Feesten 2009 IIHet toilet voor de rolstoelers stond trouwens opgesteld net naast het hellend vlak om op het rolstoelerbalkon te geraken. Zo moesten die mensen bij hoge en dringende nood niet ver 'lopen'! Die toiletten zijn jammer genoeg sinds jaar en dag niet omvangrijk genoeg voor grote mensen als ik in grote elektrische rolstoelen. Die blijven dus meestal thuis, waardoor organisatoren en verhuurders van dergelijk sanitair er geen nood aan voelen ook voor hen degelijke faciliteiten te voorzien. Een jammerlijke spiraal zonder einde. Wenkbrouw ophalen

In het programmaboekje van de Fonnefeesten, die zoals steeds plaatsvonden op de Oude Vismijn, omdat het petieterige Fonneplein veel te klein is om gans die accommodatie te herbergen, had ik iets gelezen over het beschikbaar zijn van een aangepast toilet en zelfs een ADL-assistent(e) (Activiteit Dagelijks Leven) die hulp zou bieden bij praktische zaken zoals gebruik van toilet, zich verplaatsen, eten, ...

Wat ik niet gelezen had, of inmiddels vergeten was, is dat je die hulp op voorhand diende aan te vragen op het secretariaat, wat ik dus NIET had gedaan! Voor de organisatoren is het blijkbaar evident dat je als zorgbehoevende op voorhand dag en tijdstip weet waarop je moet plassen of  kakken of wanneer je zin hebt in een snack. En dat je komst naar de activiteit mogelijks afhankelijk is van het weer en nog een resem niet ver vooraf te voorziene andere factoren, daar hebben zij blijkbaar nog niet bij stil gestaan.

Fonnefeesten 2009 IISoit, op een gegeven moment aan het begin van de feestperiode, voelde ik een redelijke druk op mijn blaas. En dacht ik dat ik, in plaats van eens heen en terug naar huis te rijden, wat riskant was met die kapotte batterijen, waarover ik het straks nog zal hebben, gebruik te maken van de ter plaatse voorziene sanitaire voorzieningen en de ADL-assistent(e). Maar waar zou ik die vinden? Bij de mensen van het Vlaamse Kruis misschien?

Dus toog ik naar hun tentje, aan de zijingang, vlakbij het podium. De jongedame die ik eerst aansprak viel uit de lucht. Figuurlijk wel te verstaan. En ging ten rade bij haar oudere collega. Aan wie ik mijn vraag herhaalde op zoek te zijn naar een toegankelijk toilet met assistentie. Ook deze dame wist van niks. Maar wees mij de plaats aan op het terrein waar ik alvast een toilet kon vinden voor rolstoelers. Haar aanbod om met me mee te gaan wees ik vriendelijk af. Ik heb immers een hekel aan zulk een 'begeleide' verplaatsing door de menigte.

Na een tussenstop op een andere toiletlocatie waar men niet eens op de hoogte was van het bestaan van een rolstoelertoilet, arriveerde ik daar waar ik wezen moest. De persoon die de kassa deed aan de toiletten, hoorde niet goed. Dus vroeg ik aan de toiletdame zelf naar die ADL-assistentie. De dame wist van niks, maar offreerde onmiddellijk om navraag te doen op het secretariaat van de feesten,; gevestigd in twee op elkaar geplaatste bureaucontainers, die stonden opgesteld vlak naast de toiletten.

MayasmovingcastleEven later stonden daar twee dames van het Vlaamse Kruis. Andere dan deze die ik voorheen aansprak. Dus mocht ik opnieuw mijn uitleg doen. Mijn plasser in een urinaal houden zagen de vrouwen niet zitten. Dat was mannenwerk! Dus werd een mannelijke collega opgeroepen. Die kwam, en omdat we inmiddels hadden vastgesteld dat die toiletcabine enkele maten te klein was voor mij, verdwenen we achter de omheining, waar ook geen privacy was, want geregeld kwam daar volk langs. Maar dat probleem werd verholpen door de twee dames die een deken naast mij hielden, terwijl de man me hielp. Een volgende keer zou ik hun tent mogen gebruiken. Tof!

Wat een gedoe dus! Dat veel mensen die eenzelfde lot beschoren zijn als mij allicht weerhoudt van het deelnemen aan activiteiten als dit. Mij houdt dat evenwel niet tegen. Dus bracht ik toch het grootste deel van mijn tijd door op het terrein van de Fonnefeesten. Het is en blijft elk jaar tijdens de feestweek mijn favoriete vertoefplek. Alwaar ik via de zijingang gemakkelijk tot aan een plekje op enige afstand van het podium geraak. En er ook vrijwel moeiteloos en snel weer weg geraak. Het is enkel oppassen geblazen voor glasscherven, want op dit terrein serveert men de drank in glazen.

En een lekke band kon ik wel missen. Want reeds de tweede dag van de feesten had ik al te maken met materiaalpech. Op de terugweg naar huis, van een namiddagfeestje, vielen de batterijen van mijn elektrische rolstoel uit. Op een brug over de ijzeren weg. Met veel moeite en aan een slakkengang geraakte ik thuis. Ik liet mijn accu's onmiddellijk bijladen, maar durfde het risico niet aan om nog naar het centrum te rijden.

De volgende dag reed ik wel naar het plein, maar met een bang hart. En de dag erna ook. Maar daarna werden er nieuwe batterijen geleverd door de firma waarvoor ik dag in, dag uit, reclame maak doordat hun firmanaam in het groot te lezen staat op de rugzak die achteraan mijn machine hangt.  

Fonnefeesten 2009 (zanger)Qua zichtbaarheid van het podium en al wie er op stond, had ik doorgaans niet meer hinder dan gelijk welke andere persoon. Soms had ik het genoegen te kunnen vaststellen dat attente jongedames en -heren er continue voor zorgden dat ik steeds vrij zicht had op wat zich afspeelde op het podium. Mij hoeft men al lang niet meer te overtuigen dat er wel degelijk nog 'mooie' mensen bestaan. Mijn ervaring is, en werd alweer tijdens deze ganse 10-daagse bevestigd, dat je waar veel volk is,  je als hulpbehoevende nooit hulpbehoevend bent. En er ook altijd personen zijn die je mee opnemen in hun plezier, niet uit medeleven, maar als gelijkwaardige.

De aangeboden 'weed' heb ik evenwel systematisch geweigerd. Na even op, of aan de rand van één van de feestterreinen te hebben vertoefd, was ik immers al halvelings 'high' van de ingeademde rookslierten die werden geproduceerd door overal aanwezige gebruikers. Er werd trouwens ook serieus wat ander spul gerookt, gespoten, gedronken en gesnoven. Van horen zeggen heb ik het volgende. Op het feestterrein van de Lokerse Feesten, tijdens het optreden van dance-pioniers Orbital, zag een rijpe veertiger, een manspersoon die toch wel af en toen buiten komt, dus geenszins wereldvreemd is, een jonge kerel iets uit een klein glazen flesje, bij zijn frisdrankje gieten. Hij vroeg de jongeman wat die aan het doen was. Die keek hem vragend aan en vroeg: "Zijde gij dom ofwa?" En, terwijl hij zijn blik opnieuw op zijn bezigheden richtte, vervolgde de, zoals zou blijken, junk: "Da's 'gewoon' vloeibare XTC, man!"

Fonnefeesten 2009 IVSoms had ik wel eens pech met mijn uitzicht op het podium. Zo stonden er, tussen de meute voor mij, eens op een avond twee mannen van meer dan 2 meter lang. Ze staken met kop en schouder boven de rest uit. Ik stond centraal, één van het stond uiterst links, de andere nagenoeg uiterst rechts van het podium. Naarmate het optreden vorderde, schoven die kerels, allebei met een vrouwelijke gezel aan hun zijde, meer op naar het midden van het terrein. Tot ze elkaar bereikten en op dat punt bleven stilstaan. Vlak voor mijn neus! Vervelend, maar ook grappig. Ik heb me gewoon verplaatst. En gelukkig zijn ze me niet gevolgd! :-)

Tijdens het eerste optreden op de laatste dag zat iedereen neer op een stoel. Behalve één man. En je raadt het uiteraard al. Hij schoof beetje bij beetje op om uiteindelijk halt te houden vlak voor waar ik zat. En bleef staan, tot ik hem vriendelijk verzocht een beetje op te schuiven. Wat hij, onder het uiten van verontschuldigingen, prompt deed. Wie niet spreekt kan niet gehoord worden.

Je ziet op zulk een festiviteiten enorm veel diverse figuren. Waaronder een hoop rare kwieten. Die doorgaans geen of slechts een beetje last bezorgen. Of integendeel zelfs voor een, lekker meegenomen, extra attractie zorgen. Soms wordt ik ook aanzien als zo een personage. Dan staat men mij aan te staren, allicht tot ik een kunstje uithaal. Wat dus vergeefse moeite is, want veel meer dan eens vriendelijk lachen naar de mensen, of mijn ogen laten rollen, doe ik niet. Misschien moet ik volgend jaar toch maar mijn mondorgel meenemen naar het plein. En een schaaltje om de gulle schenkingen in te verzamelen. Wie weet geraak ik zo nog aan geld om een busje te kopen. Lachen

Karikaturale, clichés bevestigende  types dagen ook vaak op. Om één voorbeeld te geven. Een groepje zware jongens kwam vroeg op de avond langs de zijkant het terrein opgestapt. Kerels met lang haar en tatoeages op hun armen en in hun nek. En waarschijnlijk ook op hun schouders. Maar dat kon je niet zien door die verschillende lagen mouwloze vestjes die ze boven elkaar aanhadden. En welke hen ook een breedgeschouderd aanzien gaf. En hen er onterecht indrukwekkend en gevaarlijk deed uitzien. Allemaal visueel bedrog!

Fonnefeesten 2009 IIISamen met hun vrouwelijk gezelschap verplaatsten ze zich recht richting toog. Je had toch niks anders verwacht?! Enkele minuten later stonden ze daar allemaal, hun grieten inclusief, met een glas schuimend bier in de hand. Of één in elke hand. Afhankelijk van hoe warm ze het hadden of hoe dorstig ze waren, veronderstel ik.

Een uur later stonden die daar nog steeds. Nu allicht niet meer van de dorst, maar van de goesting, met een verse pint in de hand. Of één in elke hand. Om in evenwicht te blijven, vermoed ik. De grieten stonden met elkaar te praten en gluurden in elkaars boezem. Alhoewel ik van dat laatste niet geheel zeker ben. Mogelijks speelt mijn fantasie me hier parten. Knipogen

Weer een uur later zag je nog steeds hetzelfde tafereel. Alleen was de schikking wat veranderd. En er was er al één die wat heen en weer waggelde, en enkele anderen stonden niet meer recht, maar hingen nu letterlijk aan de toog. Eén deugniet had één van zijn zware pollen onder het korte rokje van allicht zijn partner, gestoken en je zag hem duidelijk onder de dunne stof haar billen kneden. "Ze kunnen er maar deugd van hebben" denk ik steeds bij zulk een taferelen. Knipogen

Nog een uur later zag ik wel nog hun volle en halfvolle glazen op de toog staan, maar niet meer de personen aan wie deze toebehoorden. Niet omdat die individuën weg waren! Neen die waren daar nog! Maar lagen nu onderaan de toog. Of waren even weg, allicht om te gaan pissen of kotsen. In één of ander tuintje of  brievenbus! Want gebruik maken van één van de talloze, nochtans 'gratis' ter beschikking staande urinoirs, zien zulke kerels als iets voor mietjes!

Fonnefeesten 2009 (zangeres)Hun vrouwelijk gezelschap lag nog niet plat. Dat zal pas voor de volgende dag geweest zijn. Denk ik, want hun kerels zullen allicht bij thuiskomst niet meer in staat zijn geweest om nog iets te presteren in bed. Of op een andere locatie. Die meiden stonden daar ook nog met een pint in de hand, maar die was slechts half leeg. En waarschijnlijk nog steeds dezelfde als aan het begin van de avond, zo vermoed ik. Want alle schuim was er af en de glasrand zat vol lippenstift. Van aan dat drankje te nippen uiteraard!

Mensen, wat waren twee derden van hen mooie wijven! Misschien moet ik mij in het vervolg ook maar eens in mijn oude motorvest en mouwloos jeansvestje uitdossen. En met een lint rond mijn hoofd en wat stempels op mijn armen en in mijn nek, zal ik er dan vast ook 'ruig' uitzien. En vallen die meisjes niet voor mij, dan mogelijks wel voor mijn racemachine. Desnoods kan ik deze nog 'gebruiken' om dit, zij het dan letterlijk, te bewerkstelligen. ;-) Maar als ik ook mijn mondorgel in 't zicht hou is dat allicht niet nodig. Omdat er dan mogelijks wordt gedacht dat ik een muzikant ben. Waardoor de dames als groupies aan mijn voeten komen liggen! Knipogen

Wat ik jullie ook niet wens te onthouden, is de voor mij meest opmerkelijke tekstpassage, gezongen door de zanger van één van die groepjes die hun opwachting maakten op het Fonnepodium. Hij zong het in het Engels, maar vrij vertaald naar het Nederlands klonk het ongeveer als volgt: "Als ik 's ochtends wakker wordt, grijp ik naar een biertje. Wat de toekomst brengt, dat weet ik niet, maar van één ding ben ik zeker: er is altijd bier!"

Wat moet dat een geruststelling zijn geweest voor de zuipschuiten onder het daar toen aanwezige publiek! Uiteraard in de veronderstelling dat die kerel gelijk heeft. Tot het tegendeel bewezen is geef ik de man evenwel graag het voordeel van de twijfel! Lachen

VuurwerkOp de laatste feestavond was er traditioneel 10 minuutjes vuurwerk. Mooi, en dat lieten de vele honderden, wellicht duizenden, mensen die opeengepakt deze attractie, aan de boorden van de Durme aanschouwden, ook horen. Met 'ah's', 'oh's' en handengeklap na afloop. Het moment ook waarop iedereen dringend elders heen wou. En de kant waar de massa naar toe wou was niet de mijne. Dus begaf ik mij tegenstroom die mensenzee in. En omdat de mensen dan ruimte scheppen voor mij, waardoor het lijkt alsof de menigte splijt, voel ik me op zo een moment Mozes die het volk van Israël door de Rietzee leidt. Want er zijn inderdaad steeds een aantal slimmeriken die me in het kielzog volgen. Lachen

Mijn afsluiter van de feesten was 'The Pimps of Dazzle', een negenkoppig groove- en musicicollectief met roots uit de jazz, funk, pop, r&b, soul... Die energiek het publiek opzweepten met een muzikale mix van humor, groove en seksualiteit! Voor wie het optreden niet zag: twee schone meiden, aan wiens voeten ik mij vlak voor het podium ophield, namen het grootste deel van de zang voor zich. Een formidabel slot voor mijn 10-daagse!

17-03-09

Kom dat tegen!

 

Voor ik met deze blog begon, las ik bijna nooit iets op het computerscherm. Behalve de door mezelf getypte teksten uiteraard. En ook al eens de krantenkoppen en nu en dan eens iets op een forum. Maar niet vaak, en enkel korte tekstjes. Op het vlak van lezen was en ben ik nogal conservatief. Nog steeds prefereer ik op papier gedrukte tekst!Computer - 000 (blog) (klein)

Maar sinds ik met bloggen startte en reacties kreeg van personen die zelf ook een weblog hebben, werd ik als het ware 'verplicht' om artikels te lezen die enkel op het scherm verschijnen. Verplicht door mezelf, weliswaar, want ik was nieuwsgierig om te vernemen wat mensen, die in mijn schrijfsels waren geïnteresseerd, zelf te 'vertellen' hadden!

En ik was aangenaam verrast! Over de variëteit aan informatie, humor, bedenksels, nieuws, belevenissen, overpeinzingen... die mijn collega's op hun blog wereldkundig maken. Algauw werd ik een trouwe bezoeker, eigenlijk eerder lezer en kijker, van vele weblogs. En, niet altijd, maar toch geregeld geef ik commentaar op wat ik te zien krijg.

wondering 2Zo deed ik gisteren Emily's blog aan, foto en gedachten. En ik meldde haar, naar waarheid, dat de in haar log gepubliceerde foto's en de er bij horende en zeer passende tekst, volledig mijn gedacht zijn! Even wou ik er nog bijschrijven dat het leek alsof dat door mij was geschreven. Maar deed het wijselijk niet. Want stel je voor dat ik het voorgaande niet goed zou formuleren, zodat het zou lijken alsof ik Emily van plagiaat beschuldig, terwijl ik het als grap bedoelde!

Plotsklaps herinnerde ik mij iets. Een aantal jaren geleden was ik aan het googelen. Op zoek naar informatie en documentatie voor een artikel dat ik wou schrijven. Op een gegeven moment vond ik iets interessants. Geboeid begon ik te lezen. Wat ik las was geheel mijn gedacht. Maar hoe verder ik in de tekst vorderde, hoe meer de inhoud mij bekend voorkwam.

Een eigenaardig voorgevoel maakte zich van meester. Maar van wat, dat wist ik niet! Halverwege de tekst stopte ik met lezen en bewoog met de cursor tot onderaan de tekst, waar ik mijn eigen pseudoniem zal staan. Die tekst was potverdorie jaren daarvoor door mezelf geschreven!

Zij die de tekst ook eens willen lezen, kan ik naar Rudi's Schrijfsels doorverwijzen. Je mag zelf kiezen welke tekst, want ik herinner me niet meer welke het was. Lachen

24-02-09

Wie wordt de volgende Magibon?

Op onze aardbol leven toch wel heel wat vreemde mensenwezens, niet? En dat uit zich ook op het Internet. Nieuwsgierig naar het surfgedrag van mijn Magibon_485 (klein)soortgenoten, klik ik graag statistiekicoontjes aan. Op de sites die ik regelmatig bezoek op basis van hun inhoud. Maar tevens op pagina's die ik aandoe omdat hun hoge ranking in  de top- en hitlijsten toch wel mijn belangstelling wekt.

Uiteraard brengen nieuwsgierigaards zoals ik ook de cijfers naar omhoog, maar ik denk niet dat wij de hoofdmoot uitmaken van de bezoekersaantallen die bepaalde ridicule websites soms hebben. Als het je enkel te doen is om een hoog bezoekersaantal, bijvoorbeeld omdat je betalende reclameboodschappen publiceert, dan maak je best een website of weblog aan rond de meest populaire zoekwoorden, tags zoals ze dat in het wereldje noemen.

Afhankelijk van de bron, bekom je verschillende lijstjes, maar op Nederlandstalige sites blijken volgende trefwoorden nogal populair te zijn: muziek, humor, blog, foto, seks, sexy, naakt, bloot, film en gratis. Ga je internationaal, en kies je voor de Engelse taal, dan zijn volgende sleutelwoorden of tags zeker aanraders: sex, mp3, blog, free, music, nude, funny, love, video & photo.

Magibon_282 (klein)Wat je ook kan doen is je dochter of jonge zus in de webcam laten staren, wat onbegrijpelijke taal laten uitkramen en dit publiceren op YouTube. Succes is blijkbaar gegarandeerd. Je gaat niet de eerste zijn en zeker ook niet de enige. Maar wie weet, misschien overtreffen jullie wel het succes van het Amerikaans meisje Magibon, een jonge twintiger, met de stem van een kind en het uiterlijk van een rijpe tiener, die met haar grote, starende ogen, uitgroeide tot een wereldwijde internethype.

Haar kanaal op YouTube werd, in amper 3 jaar tijd, reeds bijna 5 miljoen (inderdaad: 5.000.000) keer bezocht! Terwijl er enkel korte videoboodschappen (vlogs) op te vinden zijn waarbij Magibon, of MRirian, zoals ze zich ook noemt, niet veel meer doet dan glimlachen en met haar grote ogen in de camera kijken. In sommige filmpjes praat het meisje een beetje Japans, een taal die de voormalige verkoopster in een apotheek, naar eigen zeggen heeft geleerd Magibon - 000
door naar de Japanse televisie te kijken.

Ook haar website wordt druk bezocht. Een basiskennis Japans komt wel van pas als je op deze webstek meer wilt doen dan enkel plaatjes bekijken. Tevens worden fora vol geschreven over deze jongedame, die in het bijzonder bij Japanse mannen zeer in de smaak valt. In die mate zelfs dat Magibon in het land van de rijzende zon is uitgegroeid tot een waar fenomeen.

12-02-09

Wie wil jij voor Valentijn?

Een exemplaar van de nieuwe man, zoals hieronder afgebeeld, of een beeldschoon blondje, met een lekker rond kontje, eveneens onder deze letters in beeld gebracht? Of toch liever de huidige geliefde behouden, in diens gewone alledaagse voorkomen?

Valentijn III

De tijd van de platonische liefde ligt reeds decennia achter ons. Men mag heden te dage gerust lichamelijke verlangens hebben en deze ook uiten. Bovendien mogen de mensen, in deze tijd, recht door zee, direct op hun doel af gaan en openlijk hun liefde verklaren aan degene door wie ze vlinders voelen in hun buik, en NIET omdat die begeerde persoon hen rupsen heeft te vreten gegeven, maar uit hartstocht!Dreaming girl

Tijd voor (nog) een vleugje humor!

Toen ze ontwaakte, vertelde Kathy aan haar man Walter: "Vannacht droomde ik dat je me met Valentijn een prachtige halsketting cadeau gaf! Wat denk jij dat dit betekent?"

Waarop echtgenoot Walter mysterieus antwoordde: "Dat zal je op Valentijnsdag te weten komen, lieve schat!"

Op Valentijnsdag kwam Walter, na zijn werk, thuis met een klein pakje en gaf dit aan vrouwlief Kathy. Opgewonden nam ze het in ontvangst, verwijderde het verpakkingspapier en ontdekte... een boek met als titel: "Je dromen verklaard!"

02-02-09

Mag er nog eens met ons leed gelachen worden?

 

 

winnar%20cartoonwedstrijd

 

De kracht van humor is, om iets op een ludieke wijze naar voor te brengen, en hen, die je via de conventionele wegen niet bereikt, toch ook eens met de neus op de... euh... feiten kan drukken!

 

Meer werk van cartoonist Tom Goovaerts vind je hier.