19-07-09

Alles kan eens mens gelukkig maken

 

Ons huis staat op enige afstand van de straat. Een meter of 10, schat ik. En de voordeur ligt ook wat hoger dan de driewegsbaan waar we op uitkijken, en die in beide rijrichtingen is voorzien van fietsstroken,

Als gevolg van het goede, warme weer stonden tijdens de afgelopen werkweek, de deuren wagenwijd open. Zowel de binnendeur tussen de living en de inkomhal, als deze om naar buiten te gaan. Excuseer, 'rijden' in mijn geval. 

bicycle girl (small)Na met voldoening een werkje op de computer te hebben voltooid, wou ik nog even van de laatavondzon genieten op het terras aan de voorzijde van onze woning.

Vrolijk fluitend reed ik, vanuit de living, via de inkomhal door de openstaande deur naar buiten. Mijn ogen gericht op het klein afhellend vlak, dat daar ligt om het hoogteverschil tussen binnen en buiten te overbruggen.

Toen ik die 'stap' naar wens had beëindigd, dus zonder het ongewenste met mijn zitvlak naar voor schuiven op mijn zitkussen, richtte ik mijn hoofd op en keek recht in het lieflijk glimlachende gezicht van een jong meisje, dat al fietsend mijn woonst passeerde.

Haar (her)kennen deed ik niet, want zo goed als zeker heb ik dat mooie blondje nooit eerder ontmoet. Maar waarschijnlijk heeft ze gedacht dat het naar haar was dat ik floot. En had ik het geluk dat de deerne niet misprijzend reageerde, maar integendeel uiterst sympathiek!

Geloof me vrij, dat ik nog de ganse avond heb nagenoten van de toffe reactie van die jongedame.

Gisteren gebeurde er iets anders. Op dezelfde locatie. In de vooravond zat ik vooraan het huis mijn sandwiches op te eten. Gepositioneerd op een plekje waar een streepje zon was. De voorgevel staat daar ongeveer anderhalve meter meer naar voor, dan de van de rondom van een brede houten raamkozijn voorziene inkomdeur. De wind was even gaan liggen, dus was het een aangenaam vertoeven aldaar.

Blowing wind - 000Nog maar net had ik mijn avondmaal verorberd, toen er ineens een hevige windstoot kwam. Vlug greep ik naar de handdoek op mijn bovenlichaam en de doek van fleece die op mijn benen lag. Teneinde deze niet geheel te laten (op)pikken door de wind. Die was er gelukkig enkel vandoor met het, nu lege zakje, waar even ervoor mijn broodjes hadden in gezeten.

Verdikke, alweer vuilnis op mijn hof, dacht ik. Want iets dat op de grond ligt kan ik immers niet zelf oprapen. Tenzij, zo dacht ik steels, dat zakje om de hoek heen zou zijn geblazen, recht in mijn inkomhal. Alwaar het dan 's avonds allicht door de verpleegkundige van dienst zou worden opgemerkt. En door deze gedienstige man vast zou worden opgeraapt en in de vuilnisbak gegooid.

Maar ik rekende niet op een dergelijk onwaarschijnlijk geluk. Draaide mijn rolstoel en keek om me heen, maar dat transparant plastieken koelkastzakje was nergens te bespeuren. Allicht reeds tot bij de buren gewaaid, dacht ik nog. En aangezien ik buiten niks meer had te zoeken of te vreten, reed ik mijn, aan de voordeur liggend hellend vlak op. En wat zag ik daar liggen, mooi aan de kant, halverwege mijn inkomhal? Inderdaad, dat zakje! En blij dat ik was! Alweer een ganse avond goed geluimd door een fabuleus boffen.

Met deze twee ogenschijnlijk oninteressante en onbenullige voorvallen is voor mij nogmaals bewezen dat het de kleine dingen zijn, de simpele gebaren of uitingen, een onverwachte meevaller... die de echte levenskwaliteit, de gemoedsstemming van een mens bepalen. Of geldt dat enkel voor mij? En ben ik een zielig ventje dat al te vlug content is? Knipogen Voor mij is ieder vrij om daarover haar of zijn gedacht te hebben en dat vrijuit te melden. Je oprechte, eigen mening uiten, zal bij mij nooit kwetsend overkomen. Het is maar dat je het weet! Lachen

23-01-09

Niet kunnen? Dat kan niet! De weg naar integrale toegankelijkheid

Op dinsdag was ik in Gent om deel te nemen aan het 'Infomoment Instrumenten voor een toegankelijk publiek domein en mobiliteitsbeleid'. Een organisatie van de 'Vlaamse Stichting Verkeerskunde', afgekort VSV.

Deze activiteit ging door in de Zebrastraat te Gent. Een gerenoveerd ovaalvormig complex, dat vroeger gekend was als 'De Cirk'. Een locatie die me geheel onbekend was. Maar met de routeplanner en de GPS zou ik het wel vinden. Hoewel ik van mening ben dat ik zulks niet hoef te doen, had ik, zoals ik meestal doe, bij inschrijving in het vakje opmerkingen braaf genoteerd dat ik een 'elektrisch rolstoeler' ben.  Er zijn mensen die met deze term niet overweg kunnen, maar dat is hun probleem. Het kind moet een naam hebben, en persoonlijk vind ik deze de meest stijlvolle benaming.

Dat 'infomoment' in Gent had dus tot doel iedereen die actief is op het vlak van mobiliteit en toegankelijkheid (ambtenaren, politie, medewerkers van De Lijn, intercommunales, studie- en adviesbureaus, welzijnswerkers, verkeerskundigen...) te informeren over het nieuwe Vademecum (leidraad) 'Toegankelijk Publiek Domein'. In dit nieuwe vademecum wordt een duidelijk inzicht geboden in de technische richtlijnen in verband met een toegankelijke inrichting van het openbare domein.

Zebrastraat - 000 (kleinst)

Op de juiste dag was ik dus, ruimschoots op tijd, op de juiste plaats aanwezig. Vrijwel onmiddellijk had ik door dat bij dit bouwwerk het architecturaal perspectief had geprimeerd. Zowel links als rechts van de brede toegangsweg tot de binnenplaats, is een ingang, met een dubbele toegangsdeur. Om ter hoogte van die deuren te geraken, heb je de keuze tussen een trap met hoge treden en een hellend vlak, niet voorzien van een opstaande (veiligheids)rand, noch van een balustrade en derhalve levensgevaarlijk! Bovendien ligt er onder de deur ook nog een dorpel, met een hoogteverschil ten opzichte van de overloop.

De plaats waar ik zijn moest, was links. Dik tegen mijn zin en erg op mijn hoede wegens het risico op naar beneden tuimelen bij een stuurfout, reed ik het hellend vlak op. Om het niveauverschil tussen voor en achter de deuren te overwinnen had ik mijn assistente, die inmiddels reeds de toegangsdeuren had open gezet, de rubberen deurmat tot net voor de dorpel laten verschuiven. Zo raakte ik, zij het enigszins oncomfortabel, toch binnen.

In de ontvangstruimte deed mijn assistente mijn jas uit, en verwijderde alle andere attributen die mijn lichaam hadden warm gehouden. Vervolgens dronken we, in diezelfde ontvangstruimte, een koffie en verorberden een miniboterkoek. Terwijl we daar mee bezig waren, kwam men me vertellen dat er waarschijnlijk een probleem was om op de bovenverdieping te geraken, waar het infomoment zou worden gehouden. De lift was immers stuk. Een herstelploeg was evenwel reeds ter plaatse.

Zebrastraat - 002Even daarna kwam ik dan te weten dat ik, via de tweede, wel functionerende lift, toch tot bij  de vergaderzaal zou kunnen komen. Maar hoe dan ook moest ik naar buiten, want alleen langs daar kon ik die lift in. Dus opnieuw jas aan, wat niet zo eenvoudig is voor iemand die verlamd is en in een rolstoel zit, en daarna via die levensgevaarlijke helling terug naar de begane grond, buiten. Door twee greppels, die in de visie van sommigen mogelijks mooi ogen, maar in de praktijk voor op zijn minst een derde van de bevolking een waar obstakel zijn, reed ik tot op de binnenkoer, waar de liften zijn. Voor de toegangsdeur tot de lift, die voorzien is van een stevige hoge dorpel (oogt mooi, hè!), had men inmiddels een degelijk mobiel hellend vlak gelegd. Een kleuter kon op 't zicht alleen al zien dat ik nooit in die lift zou passen. Voor de show, en om mijn goede wil te tonen, reed ik toch de helling op, de lift in... tot zo ver ik kon. Voor iets minder dan de helft van mij en mijn voortbewegingsmiddel was geen plaats in de minilift.

Dus ik achterwaarts terug naar buiten. Iemand, die zich, in navolging van de anderen, niet voorstelde, maar van wie ik aanneem dat het Alain Liedts is, de voorzitter van de stichting die eigenaar is van het complex, vond dat mijn rolstoel eigenlijk nogal (te) groot  is. Ik repliceerde dat het de lift is, die veel te klein is! (zonde, want er is daar zo veel ruimte...)

Een andere persoon kwam luidop tot de vaststelling dat er een probleem was. Ik confirmeerde dat en voegde er aan toe dat hij dus van vergaderplaats zou moeten wisselen. Hij keek me even aan en antwoordde toen (met tegenzin?) bevestigend. Het zou de andere zijde van het gebouw worden. Dus ik langs dat ander gevaarlijk hellend vlak naar boven om in een, voorlopig nog leeg en KOUD lokaal te wachten tot de verhuis van het materiaal achter de rug zou zijn. Terwijl ik door het vensterraam merkte dat inmiddels de overige ingeschrevenen voor het infomoment, aan de overkant, gezellig, in de warmte, gezapig een koffie zaten te drinken.

De man, van wie ik dus vermoed dat het de eigenaar is, zorgde voor wat licht, zette de verwarming hoger en bood me aan voor een koffie te zorgen, wat ik dankbaar aanvaardde. Even later kwam de brave man evenwel reeds terug. Zonder koffie, maar met de melding dat het infomoment dan toch zou doorgaan aan de kant waar ik eerst was, maar wel op het gelijkvloers. En niemand van die klojo's kon ons dat komen melden?!

Zebrastraat - 003De eigenaar ging met ons mee, terwijl ik de ene gevaarlijke helling af en de andere weer op reed. Toen ik de man wees op de gebreken aan deze constructie, zei hij dat er bij de eerstvolgende verbouwing iets aan zal gedaan worden. Ik durf te hopen dat er niet word gewacht tot Sint-juttemis!

Wachten, dat konden de organisatoren blijkbaar ook niet, want mijn jas was nog niet uit, en mijn plaats in de conferentieruimte had ik nog niet ingenomen, of die onbeschofteriken waren al met hun programma begonnen. Met verontschuldigingen voor de gewijzigde locatie. Maar van zich tegenover MIJ en mijn assistente excuseren voor het ons van her naar der sturen, is er de ganse dag geen sprake geweest! 

De uiteenzettingen brachten me niks bij dat ik niet reeds wist, maar alles werd wel goed verwoord, wat het luisteren boeiend maakte. Zowel in de voor- als in de namiddag was er een pauze, waarin iets kon gedronken worden in de ontvangstruimte, die gelegen is in dezelfde ruimte, en parallel aan het gedeelte waar het infomoment plaats vond.

Toen het middag was, bij de lunchpauze, ging iedereen evenwel ineens naar de overkant, waar ik 's ochtends alleen en in de kou had gezeten! Dat de lunchpauze daar doorging, daar wist ik niks van. Niemand die mij daarvan had op de hoogte gebracht! Aangezien dat jas aan, jas uit gedoe veel te omslachtig is, en er aan de overzijde klaarblijkelijk niemand op mijn komst zat te wachten, besloot ik niet naar de overkant te gaan. Mijn assistente ging broodjes voor ons halen, die we opaten voor het venster in de, buiten ons, lege ontvangstzaal. In het weinige zonlicht dat door het raam naar binnen viel, was 't best genieten.

Na het eten ben ik even gaan plassen. In een klein, smal... berghok! Want het toegankelijk toilet was redelijk ontoegankelijk! Let wel, ik plas in een urinaal, hé, en de door mij geproduceerde inhoud daarvan is wel in het toilet beland. Zulk een situatie is evenwel mensonterend. En dat in een gebouw dat slechts enkele jaren geleden werd gerenoveerd. En dat voor een locatie waarin een infodag doorging omtrent toegankelijkheid!

Inmiddels zond ik reeds een bericht naar de voorzitter van de organisatie (VSV), de heer Jan Peumans, die tevens Schepen is in Riemst, ondervoorzitter van de N-VA en Vlaams parlementslid (fractievoorzitter N-VA), met een bloemlezing van wat ik vaststelde en moest ondergaan, de laatdunkende houding van de ganse aanwezige meute en het verzoek om in de toekomst ook met mijn noden rekening te houden, en deze van alle andere personen met een beperking, waar ze niet zelf voor gekozen hebben. En zodoende alle theorie die zijn medewerkers en sprekers op diverse activiteiten, zo mooi kunnen verwoorden, ook zelf in de praktijk ten uitvoer te brengen. En om tevens op zijn minst een beetje RESPECT te tonen voor mijn persoon, en mensen in een gelijkaardige situatie. Want het is niet omdat wij fysiek zwaar gehavend zijn, dat wij geen mensen (meer) zijn en niet dezelfde noden, gevoelens en rechten hebben als elke andere persoon. Een kopie van dat schrijfsel heb ik doorgestuurd naar ondermeer enkele beleidsmensen die een zekere verantwoordelijkheid hebben in deze materie.

Doktersdiploma - 000 (klein)

Hoofdpijn gekregen van al het voorgaande te lezen? Neem dan een proper glas uit de keukenkast, giet daar wat plat drinkwater in en drop er een bruistablet in uit het medicijnenkastje. Terwijl je wacht tot die tablet is uitgeborreld en derhalve één is geworden met het water, heb je nog net tijd genoeg om op mijn blog (rolstoeler) te stemmen in de categorie lifestyle van de Skynet Blogs Awards '08, waarna je voor mijn part die veredelde rekenmachine, annex tekstverwerker, mag afzetten. Vervolgens best ook het brouwsel in glas achterover slaat, zodat je arbeid niet nutteloos was, en dan je bed induiken. Slaap lekker! Als je binnen x aantal uren weer wakker wordt, zal het vast wel weer beter gaan! En neen, je moet me geen visite betalen. Zolang ik nog niet in het bezit ben van dat 16 maand, 1 week en 4 dagen geleden, voor veel, vooraf getransfereerd geld, via het internet bestelde doktersdiploma, is al mijn medisch en gezondheidsadvies volledig GRATIS! Maar je kan mij wel een plezier doen door nog tot zondag elke dag op mijn blog te stemmen! Bedankt! Enne... Prettig Weekend!

08-11-08

Avontuur in de avonduren

Mijn lotsbestemming blijft verrassingen voor mij in petto hebben. Veel te veel naar mijn zin. Maar als er één zekerheid is in dit aardse bestaan, dan is het wel het feit dat je het lot hoe dan ook niet kan ontlopen.

Eergisteren ben ik met Caroline, mijn echtgenote, naar het oudercontact geweest van de middelbare school, waar onze zoon Brian zijn eerste jaar ASO (Algemeen Secundair Onderwijs) volgt. We waren immers uitgenodigd voor een oudercontact, waarbij ons werd aangeboden, tijdens een persoonlijk gesprek met de leerkrachten, de nodige toelichting te krijgen bij de studieresultaten van onze zoon, tot op heden.

Welkom voelde ik mij bij aankomst aan de school helemaal niet. Want dat plankje, met hellend vlak, om via de hoofdingang in de school binnen te geraken, lag niet klaar. Een attente dame zorgde er evenwel voor dat twee mannen, binnen de kortste keren de ramp voor de dorpel hadden geplaatst. En, eens ik binnen was, ook terug op zijn oorspronkelijke plek legden. Anders zou ik niet tot aan de lift zijn geraakt, die we nodig hadden om in de klaslokalen te geraken, waar de leerkrachten ons te woord zouden staan.

Die lift, dat is zo een oud type, met een vaste, zware, open te draaien deur, en zonder dubbele cabine. Wat betekent dat, eens je in de ascenseur staat en deze met een druk op de knop in beweging hebt gezet, je, aan de kant waar je bent ingestapt, de wand van de liftkoker vervaarlijk aan je voorbij ziet flitsen. Gevaarlijk vind ik dat! Dat systeem zal wellicht beveiligd zijn. Maar wat als die beveiliging faalt? Dan kan je net zo goed mee naar boven worden gesleurd, met alle kwalijke gevolgen van dien.

Lift - cartoon - 000 (klein)

Aangezien de liftkoker aan nog eens aan de kleine kant is, pas ik er ook alleen maar in als ik mij met mijn rolstoel schuin in deze lift positioneer. Enkel op die manier  kan ik er gebruik van maken. Maar kom, we zijn gewoon van ons plan te trekken en we zijn, met behulp van dat systeem, in ieder geval op de verdiepingen geraakt waar we zijn moesten.

Alles bij elkaar genomen hebben we tweeënhalf (2,5) uur zitten wachten om drie (3) leerkrachten gedurende een vijftal minuutjes te spreken. Die tijd uittrekken en dat wachten heb ik er absoluut voor over, om met de leerkrachten van mijn zoon eens van gedachten te wisselen. Maar er zou wel eens een efficiënter formule mogen bedacht en toegepast worden. Want ik had graag ook nog met enkele andere leraars en leraressen kennis gemaakt. Nu was daar geen mogelijkheid toe. De globaal toegewezen tijd was immers op!

Wel vijf of zes mensen heb ik gisterenavond gezien, die lid zijn van het oudercomité, waarvan ook ik deel uitmaak. Die dames (?) en heer (?) vonden mij blijkbaar niet de moeite waard om gedag tegen te zeggen. Was het misschien omdat mijn echtgenote erbij was? Die heeft namelijk een bruine huidskleur. Er waren nochtans meer ouders met een kleurtje aanwezig. De schoolbevolking is immers nogal heterogeen samengesteld. Nu ja, ik ga mijn hoofd niet breken over de oorzaak en beweegredenen van die mensen hun totaal gebrek aan elementaire beleefdheid. Ten overstaan van Caroline en mij welteverstaan, want andere mensen werden wel door hen begroet. Dus zal het allicht aan onszelf liggen. Of berust dit op een misverstand en hebben die lui mij gewoonweg niet herkent?! Knipogen

De leerkrachten daarentegen, zijn vriendelijk, gemotiveerd en vol goede intenties. De ene allicht al wat meer dan de andere, maar ik heb toch de indruk dat de school een goed leerkrachtenkorps heeft. Ook een aantal leerlingen van de hogere jaren lieten zich op deze oudercontactavond van hun beste kant zien. Al heb ik wel mijn bedenkingen bij de nogal onbehouwen wijze waarop ze hun taak uitvoerden. De jongeren gingen immers, in twee ploegen, denk ik, rond om aan de leerkrachten en wachtende ouders soep te bedelen. Wat ik zag en hoorde, was een meisje met een grote, en blijkbaar zware ketel soep. Naast haar een jongen met een grote pollepel, waarvan hij de steel in de ene hand en de schep in zijn andere hand hield, bovenop een aantal van resten soep doordrongen servetten. Niet echt een appetijtelijk aanzicht.

Pollepel - 000 (klein)

 "Moet er iemand soep hebben?" vroeg de jongen. Wie reageerde zei "neen, dank u" of bewoog het hoofd een paar keer van links naar rechts en terug om hetzelfde antwoord te geven, maar dan visueel.  Ook ik bedankte voor het aanbod, dat nochtans niet rechtstreeks tot mij was gericht. Het kan idioot lijken, maar ik zag enkel die twee jongelui en veronderstelde dus dat iedereen uit diezelfde soeplepel moest drinken. Die dan telkens gereinigd werd, vandaar die doordrenkte servetten. Maar mijn mond aan die lepel zetten, wat even voordien ook een wildvreemde had gedaan, dat zag ik helemaal niet zitten. Zulks doe ik niet als ik in Europa ben! Opeens kwamen echter nog twee andere meisjes opdagen, waarvan er eentje een mand droeg met soepkommen, lepels en servetten in. Maar niemand van de ouders kwam op haar of zijn beslissing terug. Ook ik niet.

Niet stoppen met lezen, want mijn verhaal is nog lang niet ten einde. De plot moet nog komen! Tijdens het wachten op audiëntie door de leerkracht wiskunde, merkte ik op dat de gang stilaan leegliep. Diverse leerkrachten deden hun jas aan en vertrokken. Ook de meeste, ten behoeve van de wachtende ouders, in de gang geplaatste stoelen, stonden er nu werkloos bij. Aan Caroline liet ik weten dat ik er niet gerust in was. Dat wij nog met de lift naar beneden moesten en dat ik bang was dat we vast zouden komen te zitten in de lift en alzo opgesloten en achter zouden blijven in een verlaten schoolgebouw. Mijn eega deelde deze vrees niet.

Na het onderhoud met de wiskundeleraar, repten we ons naar de lift. Teneinde van de derde verdieping, waarop we ons bevonden, terug op het gelijkvloers te geraken. Ik reeds schuin in de cabine. Caroline kwam naast mij staan, sloot de deur en drukte op de '0'. Er gebeurde niks. Geen van ons beiden stond we voor het oog/de ogen die de deur beveiligen. Dat kon dus niet de oorzaak zijn van de malfunctie. Dus nogmaals geprobeerd. En nog eens. Uiteindelijk kwam de lift dan toch in beweging, om even later met een schok alweer halt te houden, tussen twee verdiepingen. Op welke knop er ook werd gedrukt, er kwam geen beweging in dat ding. Mijn voorgevoel dreigde bewaarheid te worden!

Caroline probeerde dan maar de lift te laten bewegen door de knop ingedrukt te houden. Eureka! Dat lukte... even. Alweer was de lift met een schok stil komen te staan. De truc met het ingedrukt houden van de knop werkte deze keer niet. Wat nu gezongen? Iemand bellen? Maar wie? En het belkrediet van mijn GSM-kaart was zo goed als opgebruikt. Hopelijk dat van Caroline niet. Maa
r ik durfde het haar niet te vragen. Gelukkig bleef de licht in de liftcabine branden. Na even gewacht te hebben, kwam er bij het blijven ingedrukt houden van de liftknop uiteindelijk toch weer beweging in de lift en geraakten we zo, in enkele etappes, dan toch terug op de begane grond. Oef! Dat was in elk geval de laatste keer dat die lift me heeft mogen vervoeren. Het risico vast te blijven zitten, neem ik niet meer.

Helemaal buiten geraken via de voordeur was er ook niet meer bij. Vrijwilligers om dat hellend vlak te helpen verplaatsen waren er niet te bespeuren. Gelukkig was de achterdeur niet op slot en kon ik dus in het pikkedonker langs de achterzijde het gebouw verlaten. Als een dief in de nacht. En met gevaar lek te rijden op een onzichtbaar object. Leuk is anders!

Thief in the night - 003