07-09-12

Schrikbarende hartkloppingen

           

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteBijna twee decennia geleden waren mijn (inmiddels overleden) vader en ik aan het werken in het gebouw dat ik toen pas een jaar of zo eerder had aangekocht. Mijn pa, die op dat moment een jonge vijftiger was, voerde een klus uit op het gelijkvloers van de ene gebouwhelft. Terwijl ik op de eerste verdieping van het andere deel bezig was. Beiden gebruikten we een boormachine. Mijn pa boorde, in de plaats waar de keuken moest komen, gaten in de muur met zijn klopboormachine en ik gebruikte mijn pas aangeschafte boorhamermachine om gleuven te kappen in de muur, op plaatsen waar er elektriciteitsbuisjes moesten komen voor de bekabeling naar de lichtschakelaars en stopkontakten.

Op een gegeven moment moest ik beneden zijn om iets te halen dat ik nodig had om verder te kunnen doen. En van die gelegenheid maakte ik gebruik om even te checken of mijn pa zijn werk vlotte. Het was stil beneden, waar hij was. En ik trof mijn vader, gekleed in een werkbroek en T-shirt, en met een grote zakboek rond de hals, beduusd voor zich uitkijkend aan, stil staand in de ruimte, met één hand leunend tegen de muur. Het zweet stroomde van zijn aangezicht, langs hals en zakdoek, tot op zijn bovenlijf, waardoor zijn T-shirt kletsnat was.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteUiteraard vroeg ik onmiddellijk aan mijn pa wat er aan de hand was. Hij bleek even voor mijn komst plots hevige en wilde hartkloppingen te hebben gekregen. Mits enige zachte dwang kon ik mijn pa ertoe bewegen om plaats te nemen op de inderhaast door mij toegeschoven stoel. De aders van mijn pa’s hals klopten vervaarlijk. Toen ik mijn hand op zijn borststreek legde, waar hij zei veel stekende pijn te hebben, voelde ik zijn hart hevig en met een onrustbarende hoge frequentie kloppen. Mijn vrees dat hij een hartinfarct had gekregen durfde ik niet uit te spreken. Maar ik trachtte mijn pa er wel voorzichtig van te overtuigen om me hem, voor de zekerheid, en ter controle, toch even naar de spoeddienst van het plaatselijk ziekenhuis te laten brengen.

Daar wou mijn (stoere, eigenzinnige ;-) pa evenwel niet van weten. Hem naar zijn huis brengen mocht wel. Helemaal de andere kant op en twee keer zo ver als naar de kliniek, maar ik achtte hem oud en wijs genoeg om zelf de situatie in te schatten en te beslissen over wat er moest gebeuren. Dus bracht ik pa naar mijn ouderlijke woonst. Alwaar een geschrokken ma terstond de huisarts mocht oproepen. Die snel ter plaatste was. En na pa onderzocht te hebben, me even terzijde trok en me verzocht om mijn pa zo snel als mogelijk over te brengen naar het ziekenhuis. Want ook de dokter vreesde dat mijn pa een hartaanval had doorstaan. Omdat mijn vader, ondanks alles, toch vrij rustig was gebleven, achtte de huisarts het beter onnodige drukte te voorkomen en dus geen ambulance op te roepen. Maar hij zou het ziekenhuis verwittigen dat wij op komst waren.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa en ma, die hem ondersteunde, namen plaats op de achterbank van mijn auto, een Citroën BX. Overal de maximaal toegelaten snelheid rijdend, haastte ik me richting ziekenhuis. Met de motor nog draaiend, stationeerde ik me aan de ingang, opende het achterportier van mijn auto en liep, via de hoofdingang, het ziekenhuis binnen, rondkijkend waar die lui van spoed zich ophielden. Want ik veronderstelde dat die daar, verwittigd door de huisarts, inmiddels klaar zouden staan met een rolstoel of rolberrie. Maar ik zag ze niet, dus richtte ik me tot de persoon aan de receptie. Die me verbijsterde door te zeggen dat mijn vader pas kon worden geholpen nadat hij was ingeschreven! Wenkbrauw ophalen De receptioniste was er niet van te overtuigen om mijn doodzieke vader, die ondertussen, geholpen door mijn ma, zelfstandig het ziekenhuis was binnen gestrompeld, eerst te helpen en dan pas die papieren te doen. Dat kon volgens haar dus niet. Ondanks het feit dat ze toegaf dat zijn huisarts wel degelijk had verwittigd dat deze man dringend hulp nodig had.

Gelukkig had mijn moeder, zelfs ondanks ons haastig vertrek, toch het ziekenboekje mee gescharreld. Zodat het papierwerk probleemloos, en snel, kon geregeld worden. Waarna de weg naar spoed open ging en er eindelijk actie werd ondernomen. Toen mijn moeder en ik na een half uur, of een uur, dat weet ik niet meer precies, vanuit de wachtzaal, naar de afdeling ‘medium care’ werden geleid, troffen we daar mijn pa aan in een bed, met een infuus in de arm, en met allerlei zuignappen op zijn naakte bovenlichaam, met kabeltjes eraan, die hem verbonden met monitors. Hij zag er terug beter uit. Zijn hartslag was vanzelf terug geregulariseerd. De dokters hadden niks gevonden: geen oorzaak, geen veroorzaakte letsels, geen overblijvende sporen van wat dan ook…

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,man,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers, bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteMijn pa is nog even ter observatie in de kliniek opgenomen gebleven. Tot ’s avonds, of tot de volgende dag, dat weet ik niet meer zo juist. De dag na zijn thuiskomst is hij dan bij de huisdokter op visite geweest. Die brave man, zelf ook een verstokt kettingroker, deelde mijn pa mee dat, ondanks een gebrek aan bewijzen, het toch wel vrijwel zeker was dat zijn roken, en meer bepaald dichtslibbende aders als gevolg van dit rookgedrag, onmiskenbaar de oorzaak was geweest van zijn hartproblemen van enkele dagen voordien. Dus werd hem aangeraden dat, zo hij een herhaling van het gebeurde, met mogelijks een volgende keer een slechte afloop, wou vermijden, hij best terstond ophield met roken.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteNiet zo evident zou je denken, voor iemand die reeds sinds zijn 14de dagelijks rookte. Zolang ik me herinner, soms uit pakjes, maar meestal zelf gerolde, ‘Groene Michel’. De man had steeds een sigaret in zijn mondhoek. Enkel om te eten legde hij ze aan de kant. Maar daarna werd ze weer aangestoken en tussen zijn lippen geklemd. Mijn pa wou echter zo graag nog lang leven, dat hij prompt is gestopt. Definitief! In den beginne rookte hij, als compensatie, zo nu en dan nog eens een fijn sigaartje, maar lang heeft dat niet geduurd. Naar ik denk omdat hij daar weinig smaak en genot in vond.

Een jaar of 5 à 6 geleden onderging mijn vader een hele reeks onderzoeken, om uit te vissen waar alle pijn, ongemakken en vermoeidheid die hij voortdurend had, vandaan kwam. De uiteindelijke diagnose was ‘leverkanker’. Een ziekte waartegen mijn pa tot aan zijn dood, begin 2011, moedig heeft gestreden. Maar bij één van de onderzoeken zond de huisarts mijn pa op consultatie bij een longarts. Die in mijn vaders’ longen geen enkel spoor meer kon ontdekken van diens zwaar rookverleden.

pa,vader,marcel,roken,ma,hart,hartaanval,hartinfarct,longen,lever,spoed,spoeddienst,kliniek,ziekenhuis,ambulance,huisarts,arts,huisdokter,citroenbx,auto,mediumcare,man,hartkloppingen,pijn,ongemak,vermoeidheid,leverkanker,kanker,kwaal,orgaan,lichaam,moeder,kettingroker,tabak,sigaret,groenemichel,groene_michel,sigaar,rookgedrag,hartproblemen,wetenschappers,bed,infuus,achterbank,wachtzaal,receptionisteVreemd toch, en fascinerend, hoe een zwaar belast en beschadigd menselijk orgaan zich, na verloop van tijd, toch nog nagenoeg volledig kan herstellen. Jammer dat ons lichaam nog steeds geen kankercellen de baas kan, Maar dat komt misschien ooit nog wel. In afwachting daarvan doen, wereldwijd, een groot aantal, in deze materie gespecialiseerde wetenschappers, hun uiterste best om, zo spoedig mogelijk, een afdoend middel te vinden om deze vreselijke kwaal, in al haar duivelse vormen en gedaantes, klein te krijgen.

14-02-12

Valentijn 2012

 

valentijn,verliefden,liefdekensdag,jongen,dag,meisje,briefje,kaartje,liefde,dag,hartstocht,hoogdag,passie,genegenheid,liefdevol,hart,bloemen,rozen,kaartje,koppel,koppeltje,mateloos,kus,rood,roos,zoen,lippen,romantiek,verliefdheid,valentine,stel,liefste,lieveling,romantisch,romatiek,liefdesbrief,kussen,zoenen

14-02-10

Valentijn

 

Valentijn 2010

10-10-09

Het leven gaat door…

 

Marc Vloeberghs IIIHet overlijden van Marc is een zwarte bladzijde in mijn nog prille carrière als blogger. Maar die log visueel in het zwart zetten, zou deze lieve kerel onrecht hebben aangedaan. Want wie de moeite nam om iets dieper te kijken dan de oppervlakkige bitsheid die hij vaak tentoon spreidde, kon vaststellen dat Marc een lieve en gevoelig man was. Die helaas reeds sinds vele jaren heel veel fysieke en dooruit volgend uiteraard ook mentale pijn, kreeg te verduren.

Het zal moeilijk zijn voor zijn partner, Anita, om door te gaan zonder Marc. Maar het leven is op dat vlak meedogenloos. En gaat onverdroten verder. Ook voor iedereen die Marc genegen was. Een beetje bizar vind ik het, om overal zijn naam en beeltenis tegen te komen: op mijn msn, netlog, facebook... Ik laat alles nog even staan zoals het is, omdat het zo lijkt en aanvoelt alsof Marc wat minder dood is. Zoveel ophef als het jammerlijk overlijden van mediafiguur Felice, heeft het heengaan van Marc niet teweeggebracht, maar hij is wel degene die een blijvend plaatsje heeft veroverd, in mijn geheugen, maar vooral in mijn hart!

Rudi - avatarWie reeds sinds geruime tijd mijn blog leest, kan deze alinea overslaan. Maar zij die nieuw zijn, of die het al wisten, maar het, om welke reden dan ook, inmiddels zijn vergeten, wens ik er even attent op te maken dat ik nog een tweede weblog heb, namelijk "Rudi's Schrijfsels". Waarop ik regelmatig gereviseerde versies plaats van reeds eerder gepubliceerde teksten en zo nu en dan ook totaal nieuwe pennenvruchten. Een index van de schrijfsels vind je in de rechterkolom van de blog. Rep je erheen! Lachen

Het leven gaat dus door. Voor ons, doodgewone stervelingen, gewoon op deze aardkloot. Voor hen wiens specialisme het is, zoals bijvoorbeeld bij Frank De Winne het geval is, of die stinkend rijk zijn, is dat ergens in de ruimte. In het I.S.S., en later misschien op Mars. Of, dichter bij huis, op de Maan. Waar ze gisteren trouwens op zoek zijn geweest naar water. Wat ik nogal cynisch en belachelijk vond. Ze waren dat, met veel moeite en dure apparaten, ginds aan het zoeken, terwijl het hier met bakken uit de hemel viel!

Wheelchair UFO (blog)Mars groene man (blog)Wat mij eigenlijk het meest interesseert in de wetenschap van het universum, is of er naast hier op aarde, ook elders in het oneindige heelal intelligent leven aanwezig is. En als dat inderdaad zo is, of en hoe die dan met elkaar communiceren. En of die dan ook elkaar uitmoorden. En of daar dan ook van die machtswellustelingen en andere smeerlappen tussen zitten zoals bij het mensdom. En of er ook van die goede zielen bij zijn. Wie weet vind ik, in bevestigend geval voor wat dat laatste betreft, onder die, al dan niet groen gekleurde wezens, wel een sponsor voor mijn busje. Of stellen zij die buitenaards leven, om mijn mobiliteitsprobleem 'uit de wereld' te helpen, misschien wel hun eigen transportmiddel ter mijner beschikking. Of maken ze er mij eentje op maat. En zie je mij weldra door het luchtruim zoeven in een vliegende schotel! Lachen

06-08-09

Eenzame harten met een reukje aan

 

Hier in Lokeren, mijn woonplaats, bevinden we ons voorbij het midden van een tiendaagse feestweek. Terwijl ik één van de voorbije dagen zo op mijn eentje richting feestzone en aanverwant geruis reed, bedacht ik mij dat het toch wel triest is om vast te stellen dat we ons met zo velen op deze gigantische, bijna uitgedoofde ster bevinden, maar het toch vrij moeilijk is om gelijkgestemden te vinden.

En dan heb ik het niet over de reeds door de maatschappij afgeschreven types, waar ikzelf toe behoor. Dat is hoe je het ook draait of keert een aparte categorie. Maar waar ik aan dacht zijn fysiek gezonde mensen. Voor wie het duidelijk ook niet steeds eenvoudig is om vriend(inn)en te vinden, laat staan een partner.

Lonely heart - 001,(small)Zo nu en dan luister ik met een half oor naar een 'Eenzame harten' programma op de radio. Daarin hopen mensen via het in de ether komen met een voorstelling van zichzelf, aan een geschikte partner te geraken. Liefst een 'all-in' exemplaar dat zowel een knuffelmaatje is, als een hobbykameraad, een beste vriend(in), een sekscompagnon en zo meer. Ze zeggen dat evenwel meer omfloerst, op een andere manier en niet met deze woorden, maar ik leid er toch het voorheen gemelde uit af.

Opvallend is wel dat het nagenoeg altijd perfecte mensen zijn die op zoek gaan naar een levensgezel. Ze presenteren zichzelf als niet onknap, dus knap. Of zeggen dat ze er, zonder te willen opscheppen, goed uitzien. Voorts zijn ze sociaal, vriendelijk, sportief, hebben een aardig inkomen en zo meer. Niks dan goeds!

Nu begrijp ik dat heus wel enigszins. Als je op de radio wereldkundig maakt dat je een onverzorgde luie, vette papzak bent, die graag in zijn neus peutert, geregeld met één van zijn vingers in de oren kotert, gewillig scheten laat en slechts van ondergoed wisselt als er op de onderbroek die hij aanheeft geen plaats meer is voor verse remsporen, houdt van het eigen okselzweet en niet smakelijk kan eten zonder goed hoorbaar te smakken... dan zijn je kansen op succes bij je zoektocht naar 'de ware" allicht reeds bij voorbaar verkeken.

Althans, zo vermoed ik. Want ik heb er geen idee van of en hoeveel mensen er vallen voor zulke gore vunzigaards. Wie weet zijn dit soort individuen , in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou verwachten, misschien wel immens populair. Knipogen

Bij de melding, door partnerzoekers van mannelijke kunne, dat kinderen welkom zijn, stel ik me ook wel eens vragen. Want wie garandeert je dat er achter die zich netjes voorstellende heer geen heimelijke pedofiel schuil gaat? Die via de mama aan zijn (excuseer me voor de uitdrukking) 'gerief' tracht te geraen? Maar kom, laat ons positief denken. Zijn geaardheid kiest men niet. Dat komt van hier boven, of uit de genen van onze voorouders. En als dat heerschap een niet praktiserende pedo is, dan valt dat misschien nog mee.

Laatst was het weer zover. Tijdens het programma hing er een dame aan de lijn. Enfin, ze benoemde zichzelf als zijnde een 'meisje' van 31 lentes jong. Sociaal, goedlachs, verzorgd... het ganse rijtje passeerde de revue. Van het vrouwmens dat onder het weinig originele pseudoniem 'Anoniempje' haar eigen zelve aanprees. Ze gaf de luisteraars, en vooral de potentiële kandidaten onder hen, nog mee halflang zwart haar te hebben en 1m72 groot te zijn. En omdat ze in haar korte leven al te vaak was bedrogen wou ze nu kennis maken en naderhand liefst meer, met een jongen die vooral 'eerlijk' moest zijn.

Waarbij ik mij onwillekeurig de voorstelling maakte van die griet die voor de keuze werd gesteld scheep te gaan met een doodeerlijke rosse dikzak met sproeten op zijn gezicht en twee scheve voortanden in zijn muil en een afgetrainde vrouwenversierder met een gezicht als was het een soapacteur, die niet eens weet dat het woord 'eerlijkheid' bestaat, laat staan dat hij een voorbeeld zou zijn voor deze deugd. Terwijl toch hij allicht zou worden uitgekozen. Wenkbrouw ophalen

Op de vraag van de presentatrice wat ze het liefste doet, antwoordde het 'meisje': "Een terrasje doen, een gezellig cafeetje opzoeken, samen een glaasje wijn drinken op  de bank.". En toen de omroepster polste naar nog andere hobby's, bezigheden of interesses, was het antwoord: "Ja, ik hou van koken, uit eten gaan, een pintje drinken, gaan borrelen bij vrienden..."

Dat wijf was potverdorie een zich dik vretende bacchante, een gulzige zuipster! En voor zo een mensen maken ze dan publiciteit op de openbare radio! Pedo's &  vraatzuchtige alcoholistes! "Waar gaat dat heen?" zo vraag ik mij af. En wie het antwoord hierop weet mag mij dit altijd doormailen. Of, zo je het nummer hebt van mijn mobieltje, zelfs SMS'en! Dank bij voorbaat! Lachen

01-07-09

De avonturen van Rudi, zonder Co

 

Neen, ik ben niet geveld door de zon of in een diepe zomerslaap gezonken. En ook niet fysiek van de aardbol verdwenen,  Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett, Michael Jackson en een resem andere mensen en dieren achterna.  Neen, het zou wat al te gortig zijn om net nu ik een nieuwe rolstoel heb en terug enigszins mobiel ben, het tijdige te ruilden voor het permanente einde.

De reden voor mijn verminderde activiteit alhier is te wijten aan het feit dat ik mijn een beetje moest reorganiseren, als rechtstreeks gevolg van het sinds zaterdagochtend op reis vetrekken van mijn huisgenoten. En ik mocht inderdaad niet mee. Mijn bijdrage aan hun vakantietrip blijft beperkt tot het meefinancieren van de reis. Nochtans was ik ook wel graag eens een tijdje weg 'gegaan' van mijn vaste verblijfsstek. Helaas... Wenkbrouw ophalen

Doorheen de jaren las ik in zo vele publicaties keer op keer dat ieder mens nood heeft en recht op seks en vakantie. Wat ik ervaar in mijn omgeving is dat men er blijkbaar, ter wille van de eigen gemakkelijkheid en gemoedsrust, vanuit gaat dat ik de uitzondering ben op de regel. Wat dus een totaal foute veronderstelling is. Want het is niet omdat ik met mijn willoos lichaam in een invalidenkarretje rondcross, dat ik geen noden, verlangens noch gevoelens heb. Die heb ik wel degelijk.

Maandagnamiddag reed ik naar het oudercontact op Brian zijn school. Als rolstoeler had ik het zalige genoegen buiten op de koer de leerkrachten van mijn kind te mogen spreken. Het gebouw is immers helemaal niet voorzien op zich op wielen voortbewegende medemensen.

Met het prachtige weer op die dag, was die, in wezen schandelijke ontoegankelijkheid, voor één keer geen straf, geen vernedering, maar daarentegen een zegen. Ik hoefde, in tegenstelling tot andere ouders immers niet in een, allicht door de warmte bevangen gang te gaan zitten vooraleer in een wellicht even muf klaslokaal te worden ontvangen. Neen, zalig in de schaduw van een boom vond ik mijn plekje!

Toen ik, in afwachting van een onderhoud met zijn klastitularis, door een mevrouw, naar ik vermoed werkzaam op het secretariaat van de school,  het rapport van zoon Brian kreeg overhandigd, dit met een bang hart opende en tot mijn grote vreugde het A-attest aantrof, raakte ik zowaar geëmotioneerd.

Gelukkig waren er geen vreemden in mijn onmiddellijke buurt, want door de emotie overmand zou spreken even moeilijk zijn geweest. Had ik dit nieuws op mijn eentje thuis vernomen, ik had waarlijk gehuild van opluchting en blijdschap. Jammer dat ik deze vreugde niet onmiddellijk met een naaste kon delen.

Een dag later was Austin zijn school aan de beurt. Per e-mail had ik met zijn klastitularis afgesproken, even voor de middag, in een lokaal op het gelijkvloers. Want ook deze school blinkt uit in haar ontoegankelijkheid voor minder mobiele medemensen.

De juf stond me al op te wachten... achter een gesloten deur. Het was dus geen slecht idee geweest om niet zonder assistente te komen, want anders had ik weer schoon alleen voor de deur kunnen staan wachten tot ik een passant kon aanspreken met het verzoek die deur voor me te openen. Met het gevaar dat ik, eens binnen, met de deur achter me dichtgeklapt, als een rat in de val had gezeten als daar niemand te bespeuren viel. Maar dat doemscenario viel me dus gelukkig niet ten deel. En ook hier ving ik een A- attest. Hoera!

Dol van vreugde ging ik, vooraleer huiswaarts te keren, een ritje maken. Onderweg at ik, in een schaduwplekje bezijden een verkeersarme straat, en met uitzicht op de spoorweg, mijn meegenomen boterhammen op. Eenzaam en alleen, want mens noch dier was te bespeuren in die buurt. Maar ik was in goed gezelschap: mijn eigen zelve! Knipogen

Op weg naar huis reed ik langsheen een verpauperde volksbuurt. Uit de tegenovergestelde richting kwam een wijkagent aangereden, die even nadien de straat dwarste en zijn bromfiets parkeerde ter hoogte van een rijhuisje op de hoek. Terstond hield ik halt, want mogelijks kreeg ik aanstonds wel een interessant tafereel te zien. Met mijn GSM in de hand, veinzend dat ik aan het telefoneren was, hield ik nauwlettend de agent in het oog. En was benieuwd welk schouwspel zich zo meteen in mijn gezichtsveld zou afspelen

De man, die zijn helm op het hoofd hield, belde aan bij het hoekhuis. Ging vervolgens twee stappen achteruit en wachtte af. Niemand deed open. Anderhalve minuut later zette de politiebeambte terug een stap naar voor en drukte met gestrekte arm op de bel.

Korte tijd later ging de deur langzaam open en verscheen er in de deuropening een knappe, niet al te grote griet van naar ik schat halfweg de twintig, met het lange blonde haar opgestoken in een dot. Het naakte lichaam nauwelijks bedekt doof een minuscule bikini! Blijkbaar gegeneerd hield ze één arm voor haar boezem. Nochtans had ze volgens mij weinig te verstoppen, want voor zover ik het vanuit mijn positie kon zien was het wicht aan de voorkant zo plat als een vijg. Wat evenwel niks afdoet aan haar schoonheid!

De agent wees met zijn rechterarm naar het wel een halve meter hoog staande gras en onkruid in het amper enkele vierkante meters groot voortuintje en de vele op elkaar gestapelde, barstensvolle huisvuilzakken die ook al voor de woning een plekje hadden gekregen. Het meisje maakte met haar vrije arm wat gebaren en ik zag haar ook bevestigend met het hoofd knikken. Allicht beloofde ze de wijkagent de vuilnis op te laten ruimen en de voortuin een beetje te fatsoeneren.

Blijkbaar volstond dat voor de agent, want de man kroop terug op zijn brommertje en reed er vandoor. Toen hij me gepasseerd was, borg ik mijn mobieltje weg. Dat voorwenden aan het bellen te zijn, was immers niet meer nodig. En dat schone mokkel was al lang terug in haar huurhuisje verdwenen. En lag allicht alweer te zonnen op haar terras of koertje of in haar achtertuin. Lachen