06-12-12

Er is er één jarig!

          sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet

Sinterklaas is,
in tegenstelling tot mening ander katholiek icoon,
een gulle, lieve en vooral zedige boon.
Die zijn zak, met bijhorende piet,
netjes geborgen houdt op een plek waar niemand hem ziet.

Toch zal de goedhartige Heilige man het niet nalaten te lonken,
naar knappe meiden die met hun fraaie lichaam lopen te pronken.
Van een donkere huid voorziene grieten,
zijn het die de Sint zijn voorkeur genieten.

Uiteraard  niet de iele types die in hongerig Afrika verblijven,
Maar wel de welgevormde, naar het Westen uitgeweken, sexy zwarte wijven.
De goedheilige man zijn secondant,
die vindt dit feit allerminst plezant.

Want Zwarte Piet loopt dan wel gekleed als een griet,
Een mietje misschien wel, maar een meisje is hij zeker niet!sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet
En zijn van oorsprong witte vel is enkel zwart van ’t roet,
omdat de arme stakker jaarlijks door miljoenen schoorstenen kruipen moet.

Toch blijven de Sint en Pieter netjes bij elkaar,
en komt hun eeuwenoude afspraak dus nimmer in gevaar.
Want al is het tussen baas en knecht niet altijd koek en ei,
Sint-Nicolaas en Pieterman maken toch zo graag, keer op keer, al de kinderen ter wereld reuze blij! Lachen

sint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemietsint,sinterklaas,sint-nicolaas,piet,pieterman,zwarte_piet,zwartepiet,miet,man,zwartemiet,bruine_miet,katholiek,zak,icoon,meid,griet,afrika,mietje,meisje,sexy,zwarte_wijven,goedheilig,zwart,roet,secondant,kinderen,schoorsteen,kind,baas,knecht,ebony,verjaardag,6december,6-12,6-12-12,dezakvansinterklaas,jarig,welgevormd,wit,vel,bruinemiet

05-12-10

Sinterklaas & bruine Miet

Op 6 december is hij jarig
de chef van Zwarte Piet
’t Is Sinterklaas, ja Sinterklaas, wie kent hem niet?
Sinterklaas, die geile baas,
met op zijn schoot een sexy griet

 

De Sint en zwarte... euch Piet.JPG

 

 

25-11-10

Eindelijk!

Mercedes Sprinter 308 CDI.JPGZij die regelmatig mijn logs lezen, zullen zich vast wel één of meerdere postjes herinneren waarin ik meldde dat ik super graag mijn mobiliteit wou vergroten, door het aankopen van een aangepast busje. Wel, het is er eindelijk van gekomen. Ik heb de eer en het genoegen jullie mede te kunnen delen sinds kort de beschikking te hebben over een eigen personenbus! Lachen

Rich girl - 001a.JPGVoor de financiering ervan heb ik zelf moeten zorgen. Want die vermogende jonge miljardairdochter, waar ik halvelings op had gerekend, ben ik nog steeds niet tegen het bevallige lijf… euh… gelopen Knipogen Nu ja, als dat schoon kind alsnog opdaagt, dan ga ik haar zeker niet wegsturen. Ze kan haar (nieuwe) Porche Carrera GT, toevallig ook mijn favoriete type auto, op de parking voor mijn woning laten staan om mij gezelschap te houden bij mijn verplaatsingen met mijn (tweedehands) Mercedes-Benz Sprinter 308 CDI.

 

Female chauffeur - 000a.JPGWie weet heeft die griet zelfs een privé chauffeur die ik dan even mag lenen om mijn voertuig te besturen. Want aangezien ik niet (meer) zelf kan rijden, zal ik immers op zoek moeten gaan naar een aantal chauffeurs met een hoge beschikbaarheidfactor, want anders geraak ik uiteraard nog altijd nergens. Knipogen

Het hoeft wellicht niet te worden ‘gezegd’, maar toch doe ik het: dit busje opent heel wat nieuwe perspectieven. Eindelijk zal ik weer op plaatsen geraken waar ik al zo lang niet meer ben geweest. Zoals bijvoorbeeld onze Noordzeekust. Eindelijk zal ook ik eens kunnen instaan voor het vervoer van mijn kinderen en hun vrienden naar één of andere activiteit. Eindelijk zal ik eens mensen kunnen uitnodigen & oppikken voor een uitstap… En eindelijk kan ik plannen maken voor de volgende zomer: de muziekfestivals, De Gentse Feesten en zo meer! Lachen

Wuivend monstertje - 000.JPGNaast mijn woning dient nog een carport te worden geconstrueerd. Om mijn ‘dierbaar’ transportmiddel enige bescherming te bieden tegen UV- straling, vuil en nadelige weersinvloeden zoals regen, wind en vorst. Mijn machine zelf moet ook nog eens grondig worden onder handen genomen. Om alle onvolkomenheden weg te werken. En mijn bus nog iets meer ‘op maat’ te maken. Maar eens tiptop in orde, zal ik er dikwijls mee op de baan zijn. Waardoor de kans niet onbestaande is dat ik jullie tijdens één van mijn ritten passeer. Begin dus nu maar al te wuiven! Lachen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen en op de onderlijnde tekst! <<<

06-08-09

Eenzame harten met een reukje aan

 

Hier in Lokeren, mijn woonplaats, bevinden we ons voorbij het midden van een tiendaagse feestweek. Terwijl ik één van de voorbije dagen zo op mijn eentje richting feestzone en aanverwant geruis reed, bedacht ik mij dat het toch wel triest is om vast te stellen dat we ons met zo velen op deze gigantische, bijna uitgedoofde ster bevinden, maar het toch vrij moeilijk is om gelijkgestemden te vinden.

En dan heb ik het niet over de reeds door de maatschappij afgeschreven types, waar ikzelf toe behoor. Dat is hoe je het ook draait of keert een aparte categorie. Maar waar ik aan dacht zijn fysiek gezonde mensen. Voor wie het duidelijk ook niet steeds eenvoudig is om vriend(inn)en te vinden, laat staan een partner.

Lonely heart - 001,(small)Zo nu en dan luister ik met een half oor naar een 'Eenzame harten' programma op de radio. Daarin hopen mensen via het in de ether komen met een voorstelling van zichzelf, aan een geschikte partner te geraken. Liefst een 'all-in' exemplaar dat zowel een knuffelmaatje is, als een hobbykameraad, een beste vriend(in), een sekscompagnon en zo meer. Ze zeggen dat evenwel meer omfloerst, op een andere manier en niet met deze woorden, maar ik leid er toch het voorheen gemelde uit af.

Opvallend is wel dat het nagenoeg altijd perfecte mensen zijn die op zoek gaan naar een levensgezel. Ze presenteren zichzelf als niet onknap, dus knap. Of zeggen dat ze er, zonder te willen opscheppen, goed uitzien. Voorts zijn ze sociaal, vriendelijk, sportief, hebben een aardig inkomen en zo meer. Niks dan goeds!

Nu begrijp ik dat heus wel enigszins. Als je op de radio wereldkundig maakt dat je een onverzorgde luie, vette papzak bent, die graag in zijn neus peutert, geregeld met één van zijn vingers in de oren kotert, gewillig scheten laat en slechts van ondergoed wisselt als er op de onderbroek die hij aanheeft geen plaats meer is voor verse remsporen, houdt van het eigen okselzweet en niet smakelijk kan eten zonder goed hoorbaar te smakken... dan zijn je kansen op succes bij je zoektocht naar 'de ware" allicht reeds bij voorbaar verkeken.

Althans, zo vermoed ik. Want ik heb er geen idee van of en hoeveel mensen er vallen voor zulke gore vunzigaards. Wie weet zijn dit soort individuen , in tegenstelling tot wat men logischerwijs zou verwachten, misschien wel immens populair. Knipogen

Bij de melding, door partnerzoekers van mannelijke kunne, dat kinderen welkom zijn, stel ik me ook wel eens vragen. Want wie garandeert je dat er achter die zich netjes voorstellende heer geen heimelijke pedofiel schuil gaat? Die via de mama aan zijn (excuseer me voor de uitdrukking) 'gerief' tracht te geraen? Maar kom, laat ons positief denken. Zijn geaardheid kiest men niet. Dat komt van hier boven, of uit de genen van onze voorouders. En als dat heerschap een niet praktiserende pedo is, dan valt dat misschien nog mee.

Laatst was het weer zover. Tijdens het programma hing er een dame aan de lijn. Enfin, ze benoemde zichzelf als zijnde een 'meisje' van 31 lentes jong. Sociaal, goedlachs, verzorgd... het ganse rijtje passeerde de revue. Van het vrouwmens dat onder het weinig originele pseudoniem 'Anoniempje' haar eigen zelve aanprees. Ze gaf de luisteraars, en vooral de potentiële kandidaten onder hen, nog mee halflang zwart haar te hebben en 1m72 groot te zijn. En omdat ze in haar korte leven al te vaak was bedrogen wou ze nu kennis maken en naderhand liefst meer, met een jongen die vooral 'eerlijk' moest zijn.

Waarbij ik mij onwillekeurig de voorstelling maakte van die griet die voor de keuze werd gesteld scheep te gaan met een doodeerlijke rosse dikzak met sproeten op zijn gezicht en twee scheve voortanden in zijn muil en een afgetrainde vrouwenversierder met een gezicht als was het een soapacteur, die niet eens weet dat het woord 'eerlijkheid' bestaat, laat staan dat hij een voorbeeld zou zijn voor deze deugd. Terwijl toch hij allicht zou worden uitgekozen. Wenkbrouw ophalen

Op de vraag van de presentatrice wat ze het liefste doet, antwoordde het 'meisje': "Een terrasje doen, een gezellig cafeetje opzoeken, samen een glaasje wijn drinken op  de bank.". En toen de omroepster polste naar nog andere hobby's, bezigheden of interesses, was het antwoord: "Ja, ik hou van koken, uit eten gaan, een pintje drinken, gaan borrelen bij vrienden..."

Dat wijf was potverdorie een zich dik vretende bacchante, een gulzige zuipster! En voor zo een mensen maken ze dan publiciteit op de openbare radio! Pedo's &  vraatzuchtige alcoholistes! "Waar gaat dat heen?" zo vraag ik mij af. En wie het antwoord hierop weet mag mij dit altijd doormailen. Of, zo je het nummer hebt van mijn mobieltje, zelfs SMS'en! Dank bij voorbaat! Lachen

01-07-09

De avonturen van Rudi, zonder Co

 

Neen, ik ben niet geveld door de zon of in een diepe zomerslaap gezonken. En ook niet fysiek van de aardbol verdwenen,  Karel Van Miert, Yasmine, Farrah Fawcett, Michael Jackson en een resem andere mensen en dieren achterna.  Neen, het zou wat al te gortig zijn om net nu ik een nieuwe rolstoel heb en terug enigszins mobiel ben, het tijdige te ruilden voor het permanente einde.

De reden voor mijn verminderde activiteit alhier is te wijten aan het feit dat ik mijn een beetje moest reorganiseren, als rechtstreeks gevolg van het sinds zaterdagochtend op reis vetrekken van mijn huisgenoten. En ik mocht inderdaad niet mee. Mijn bijdrage aan hun vakantietrip blijft beperkt tot het meefinancieren van de reis. Nochtans was ik ook wel graag eens een tijdje weg 'gegaan' van mijn vaste verblijfsstek. Helaas... Wenkbrouw ophalen

Doorheen de jaren las ik in zo vele publicaties keer op keer dat ieder mens nood heeft en recht op seks en vakantie. Wat ik ervaar in mijn omgeving is dat men er blijkbaar, ter wille van de eigen gemakkelijkheid en gemoedsrust, vanuit gaat dat ik de uitzondering ben op de regel. Wat dus een totaal foute veronderstelling is. Want het is niet omdat ik met mijn willoos lichaam in een invalidenkarretje rondcross, dat ik geen noden, verlangens noch gevoelens heb. Die heb ik wel degelijk.

Maandagnamiddag reed ik naar het oudercontact op Brian zijn school. Als rolstoeler had ik het zalige genoegen buiten op de koer de leerkrachten van mijn kind te mogen spreken. Het gebouw is immers helemaal niet voorzien op zich op wielen voortbewegende medemensen.

Met het prachtige weer op die dag, was die, in wezen schandelijke ontoegankelijkheid, voor één keer geen straf, geen vernedering, maar daarentegen een zegen. Ik hoefde, in tegenstelling tot andere ouders immers niet in een, allicht door de warmte bevangen gang te gaan zitten vooraleer in een wellicht even muf klaslokaal te worden ontvangen. Neen, zalig in de schaduw van een boom vond ik mijn plekje!

Toen ik, in afwachting van een onderhoud met zijn klastitularis, door een mevrouw, naar ik vermoed werkzaam op het secretariaat van de school,  het rapport van zoon Brian kreeg overhandigd, dit met een bang hart opende en tot mijn grote vreugde het A-attest aantrof, raakte ik zowaar geëmotioneerd.

Gelukkig waren er geen vreemden in mijn onmiddellijke buurt, want door de emotie overmand zou spreken even moeilijk zijn geweest. Had ik dit nieuws op mijn eentje thuis vernomen, ik had waarlijk gehuild van opluchting en blijdschap. Jammer dat ik deze vreugde niet onmiddellijk met een naaste kon delen.

Een dag later was Austin zijn school aan de beurt. Per e-mail had ik met zijn klastitularis afgesproken, even voor de middag, in een lokaal op het gelijkvloers. Want ook deze school blinkt uit in haar ontoegankelijkheid voor minder mobiele medemensen.

De juf stond me al op te wachten... achter een gesloten deur. Het was dus geen slecht idee geweest om niet zonder assistente te komen, want anders had ik weer schoon alleen voor de deur kunnen staan wachten tot ik een passant kon aanspreken met het verzoek die deur voor me te openen. Met het gevaar dat ik, eens binnen, met de deur achter me dichtgeklapt, als een rat in de val had gezeten als daar niemand te bespeuren viel. Maar dat doemscenario viel me dus gelukkig niet ten deel. En ook hier ving ik een A- attest. Hoera!

Dol van vreugde ging ik, vooraleer huiswaarts te keren, een ritje maken. Onderweg at ik, in een schaduwplekje bezijden een verkeersarme straat, en met uitzicht op de spoorweg, mijn meegenomen boterhammen op. Eenzaam en alleen, want mens noch dier was te bespeuren in die buurt. Maar ik was in goed gezelschap: mijn eigen zelve! Knipogen

Op weg naar huis reed ik langsheen een verpauperde volksbuurt. Uit de tegenovergestelde richting kwam een wijkagent aangereden, die even nadien de straat dwarste en zijn bromfiets parkeerde ter hoogte van een rijhuisje op de hoek. Terstond hield ik halt, want mogelijks kreeg ik aanstonds wel een interessant tafereel te zien. Met mijn GSM in de hand, veinzend dat ik aan het telefoneren was, hield ik nauwlettend de agent in het oog. En was benieuwd welk schouwspel zich zo meteen in mijn gezichtsveld zou afspelen

De man, die zijn helm op het hoofd hield, belde aan bij het hoekhuis. Ging vervolgens twee stappen achteruit en wachtte af. Niemand deed open. Anderhalve minuut later zette de politiebeambte terug een stap naar voor en drukte met gestrekte arm op de bel.

Korte tijd later ging de deur langzaam open en verscheen er in de deuropening een knappe, niet al te grote griet van naar ik schat halfweg de twintig, met het lange blonde haar opgestoken in een dot. Het naakte lichaam nauwelijks bedekt doof een minuscule bikini! Blijkbaar gegeneerd hield ze één arm voor haar boezem. Nochtans had ze volgens mij weinig te verstoppen, want voor zover ik het vanuit mijn positie kon zien was het wicht aan de voorkant zo plat als een vijg. Wat evenwel niks afdoet aan haar schoonheid!

De agent wees met zijn rechterarm naar het wel een halve meter hoog staande gras en onkruid in het amper enkele vierkante meters groot voortuintje en de vele op elkaar gestapelde, barstensvolle huisvuilzakken die ook al voor de woning een plekje hadden gekregen. Het meisje maakte met haar vrije arm wat gebaren en ik zag haar ook bevestigend met het hoofd knikken. Allicht beloofde ze de wijkagent de vuilnis op te laten ruimen en de voortuin een beetje te fatsoeneren.

Blijkbaar volstond dat voor de agent, want de man kroop terug op zijn brommertje en reed er vandoor. Toen hij me gepasseerd was, borg ik mijn mobieltje weg. Dat voorwenden aan het bellen te zijn, was immers niet meer nodig. En dat schone mokkel was al lang terug in haar huurhuisje verdwenen. En lag allicht alweer te zonnen op haar terras of koertje of in haar achtertuin. Lachen

10-06-09

Regels

 

Je komt als jongeman soms nogal wat tegen met de meiden! Daar kan ik persoonlijk ook enkele pittige anekdotes over vertellen. Zoals die keer toen ik als prille twintiger eens een vriendinnetje meenam om te gaan shoppen in Maastricht. We waren daar al gearriveerd toen ze pas ontdekte dat ze haar handtas thuis op het tafeltje in de inkomhal van haar studio had laten liggen. Ik zei: "Da's niks, ik heb geld bij, een haarborstel en ook een extra zakdoek & zo" en voegde er, om te zwanzen, aan toe: "Gelukkig is het niet je onderbroek die je thuis bent vergeten!" Het meisje kleurde terstond bloedrood.

Een andere keer was ik samen met een jongedame. Ik weet niet meer juist onder welke omstandigheden, en ik herinner me ook de reden niet meer, maar ze zei in elk geval, op een bepaald moment: "Ik heb zo mijn regels!" Waarop ik antwoordde: "Ga dan maar vlug naar het toilet om een inlegkruisje in je slip te stoppen!" Dat meisje is effectief weggehold. Niet naar het toilet, maar gewoon weg van mij!

Een andere griet heeft mij dat trouwens eens, in halfdronken toestand, wankel op haar benen staand, bekend: "Schone jongen" zei je, zoals gemeld was ze zat, dus had ze vast een troebel zicht, "Ik ben weg van jou!" Onmiddellijk respondeerde ik met: "Neen, dat is niet waar, want je bent hier nog. Maar ik zou wel graag hebben dat je weg bent van mij, want je stinkt uit je bek. En bovendien hou ik niet van zatte wijven!"

"Tenzij ze jong en sexy zijn", had ik er nog aan kunnen toevoegen. Maar dat deed ik niet, want dat vrouwmens zou dat toch niet meer hebben gehoord, want ze was al weg gewaggeld en ik heb haar daarna gelukkig nooit meer teruggezien!

Het was in die tijd, de jaren tachtig, en waarschijnlijk nog steeds, trouwens niet altijd eenvoudig om een griet aan de haak te slaan. Figuurlijk dus, welteverstaan! Alhoewel ik er, als zeventienjarige, toch eens een keer in ben geslaagd om dat, ongepland, bijna letterlijk voor elkaar te krijgen.

Op de fuiven, waar ik, als rijpe tiener, in de weekends met mijn, uit jongens en meisjes bestaande vriendengroepje, heen hing, was al meer dan eens mijn oog gevallen op een knap jong meisje. Eentje met een weelderige bos krullend donkerbruin haar. Bij de toen nog populaire kusjesdans probeerde ik al eens om haar in mijn armen, en aan mijn lippen, te krijgen. Maar helaas slaagde ik daar niet in. En mijn kansen waren uiterst beperkt omdat die schoonheid meestal niet meedeed aan dat kusgedoe.

Ook voor een slow, die altijd volgde op die kusjesdans, kon ik, ondanks herhaalde beleefde uitnodigingen daartoe, de bevallige deerne niet strikken. En dan, op een keer, toen ik me na zo een massadans, door de menigte bewoog, op zoek naar een danspartner, werd ik door de vriendin van dat meisje op de schouder getikt.

Terwijl ik verder stapte, deed het meisje me teken om achterom te kijken. Dus hield ik halt, draaide me om en keek recht in de ogen van die zo door mij begeerde brunette. Menslief, wat was ze toch knap. En nu liep zij dus achter mij aan?

Fout gedacht! Op mijn blauwe jeansvestje waren twee kleine buttons gespeld. En bij het haar ongemerkt passeren, allicht omdat ik op dat moment een ander schoon grietje in het vizier had, was ze met een deel van haar enorme haardos aan me vast komen te zitten. Vandaar die achtervolging door de rumoerige en lawaaierige danshal.

Weken- of misschien zelfs maanden later, heb ik toch nog eens een poging ondernomen om dat, in mijn ogen goddelijk, schepsel, aan de haak te slaan. Figuurlijk dan, deze keer! Ze zat, samen met een aantal jongens, aan een tafeltje, naast de tafels die mijn maten en ik hadden ingepalmd.

Naarmate de avond vorderde merkte ik dat het meisje nogal dikwijls alleen op haar stoel, aan dat tafeltje achterbleef. En als die kerels, van het type 'zware jongen', er toch waren, kroop geen enkele van hen dicht tegen haar aan of stelde zich amoureus tegenover haar op. Daaruit concludeerde ik dat het meisje geen vriendje had. En leek deze avond voor mij het uitgelezen moment om mijn kans te wagen om dit mooie meisje nader te leren kennen.

En ik had al een plannetje beraamd om dit prachtig schepsel der natuur te bekoren. Naderhand beschouwd een nogal ridicuul idee. Van elk beschikbaar drankje dat op die fuif was te verkrijgen, wou ik er namelijk één bestellen. En het ganse aanbod zou ik voor haar bevallige neusje plaatsen, zodat ze maar te nemen had wat ze drinken wou.

Slechts één, niet onbelangrijk, probleem doemde op. Om al die drankjes te kunnen bekostigen, had ik geld nodig. En ik had die avond al een groot deel van mijn budget gebruikt om benzine te kopen voor mijn bromfiets. En het saldo had ik aangewend als mijn aandeel in de drankpot, die inmiddels was uitgeput. Er zat dus niks anders op dan bij wat maten aan te kloppen voor een beetje geld. Die maakten daar geen probleem van. Temeer daar ik hen deel maakte van mijn plan.

Nu de voorbereidingen waren getroffen, rijgde ik de veters van mijn 'stoute' combat schoenen nog wat sterker aan, trok mijn nauwsluitende jeansbroek recht, liet mijn vingers even door mijn haren glijden, om mijn kapsel ietwat te fatsoeneren en ging vervolgens recht op de jonge vrouw af.

Ze keek op toe ik me, het lichaam voorovergebogen, voorstelde aan haar. Ze glimlachte vriendelijk en deelde me ook haar naam mee. Op mijn vraag of ik even bij haar mocht komen zitten, antwoordde het lieflijk ogend creatuurtje positief! Ze bleek met haar broers en hun maten naar deze fuif te zijn gekomen. Omdat ze wel zin had om uit te gaan, maar haar vriendin ziek was en haar ouders niet wilden dat ze alleen op stap ging. Toen ik haar zei dat ik haar een drankje zou bezorgen, reageerde het meisje onmiddellijk met de woorden: "Neen, niet nodig hoor. Ik heb deze avond reeds genoeg gedronken en heb nu echt geen zin meer in om het even welk drankje!"

De schoonheid vervolgde: "Ik zeg dat steeds liever onmiddellijk, zodat niemand haar of zijn geld besteed aan een drankje dat ik dan toch niet uitdrink." Net op dat moment kwam de ober eraan met een schaal waarop minstens 10 verschillende soorten drankjes stonden. Oei! Hoe moest ik dat hier oplossen? Zonder gezichtsverlies te lijden. Ik zei die jongen dat hij alle drankjes bij elkaar op tafel mocht zetten en dat ik dan wel voor de verdeling zou zorgen. Nadat ik de drankbezorger met het geleende geld had betaald, riep ik enkele maten bij me.

Die keken me vragend aan, want ze hadden zich gedeinsd gehouden omdat ze dachten dat ik toch liever alleen bleef zitten bij het meisje mijner dromen. En waren nog meer verbaasd, toen ik hen uitnodigde om een drankje te nemen. Erg succesvol was mijn broederlijk delen overigens niet, want mijn maten waren niet geïnteresseerd in het drinken, of zelfs maar proeven van de meeste van die daar op tafel gepresenteerde brouwsels.

Wat er daarna is gebeurd en hoe die avond is afgelopen, daar heb ik het raden naar, want ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Eén ding is zeker: dat meisje is noch die zaterdagavond, noch op een later moment, ooit de mijne geworden. In tegengesteld geval had ik die gedenkwaardige informatie zonder twijfel voor eeuwig en altijd ergens in een veilig hoekje van mijn grijze hersenmassa bewaard. Dus waarschijnlijk is onze beginnende communicatie vrij snel op een sisser uitgelopen. Mogelijk koos ik een fout moment uit om met het meisje in contact te treden. Had ze misschien haar regels?!

Ru(sh)di(e), 4 april 2009.

30-05-09

Vrouwen

 

Vrouwen. Ze zijn soms zo moeilijk te begrijpen. "Dat is omdat die kutwijven van Venus komen en wij, fijne venten van Mars!" hoorde ik in mijn prille kindertijd ooit eens zeggen, toen ik mij in het gezelschap bevond van enkele oudere buurjongens, die reeds op een leeftijd waren aanbeland waarop ze hun eerste echte liefdesavonturen beleefden.

Dat was dus tevens het moment waarop ik te weten kwam dat wij, in tegenstelling tot wat mijn pa me had verteld, niet uit de kolen komen. Waarna ik concludeerde dat het andere verhaal over onze afkomst, dat de ronde deed, dan allicht toch geen verzinsel was, zoals mijn pa nochtans beweerde.  Zouden kindjes dan toch door de ooievaar worden afgeleverd? Al naargelang het om een jongen of een meisje gaat, respectievelijk vanaf de hemellichamen Mars of Venus naar de verwachtingsvolle ouders op aarde gebracht? Ferme vogels, als die veronderstelling juist zou zijn. Maar was het inderdaad zo? En hoe zou die bestelling dan in haar werk gaan? Dat vroeg ik mij af, als kleine rakker. Die grote jongens wisten vast het antwoord wel. Maar ik durfde het hen niet te vragen.

Dat het vrouwvolk een moeizaam te bevatten soort is, dat heb ik ook wel begrepen. Bij een jongedame, waar ik toentertijd een innige relatie mee had, liet ik ooit eens een gigantisch boeket rode & witte rozen bezorgen. Ter gelegenheid van haar verjaardag was dat. Maar dat meisje was nog niet content. De bloemen en het ornament er rond vond het wicht ontzettend mooi. Maar de door de koerier bijgeleverde rekening was er voor haar te veel aan.

Ja erg, kon ik er aan doen dat ik op dat moment op zwart zaad zat omdat al mijn geld er was doorgedraaid door haar voorgangster? Zeggen ze niet: "Het is het gebaar dat telt?' En ik was in elk geval mijn liefste haar geboortedag niet vergeten! Belachelijk dat ze struikelde over die futiliteit van het zelf moeten betalen van die klote bloemen.

Toen ik als adolescent eens met mijn fiets huiswaarts reed, zag ik aan de overkant van de drievaksbaan een fantastisch mooi meisje staan. En daarenboven uiterst sexy gekleed. Naar mijn normen, in elk geval. Een glanzend zwart rokje dat tot midden haar bovenbenen reikte, zwarte kniekousen, bordeaux laarsjes en een blazer in dezelfde kleur. Een zwart tasje hing op heuphoogte, op die plaats gehouden door een dunne schouderriem. De kastanjebruine steile haardos lag gedrapeerd over de schone deerne haar hals en schouders.

Potverdikke! Mijn hormonen noopten mij tot actie! Dus reed ik verder tot aan het eerstvolgende kruispunt. Alwaar ik, bij groen licht, de baan overstak. En rustig terug fietste in de richting van de plaats waar die wachtende schoonheid stond.

Eens ter hoogte van haar standplaats gearriveerd, hield ik halt. Richtte mij op van mijn fietsstuur en lachte het meisje, dat bij mijn aankomst een pas had achteruit gezet, liefdevol toe. Ze keek me met haar bruine ogen verbaast en vragend aan. Maar niet geschokt of verschrikt. Dat viel dus al mee. Mijn God, van dichtbij was deze griet nog veel mooier dan van veraf! Een prachtig gevormd gezichtje met een lichtbruine gelaatskleur. Geen make-up. Niet nodig! Maar ze had wel een vleugje parfum op haar welgevormde lichaam gespoten. Daardoor rook het schatje zwoel. Zelfs van op die anderhalve meter die ons beiden van elkaar scheidde.

Met mijn meest vriendelijke en verleidelijke stem zei ik: "Hopelijk heb ik je niet te lang laten wachten?" Het meisje keek me niet begrijpend aan. En opende haar mond. Maar vooraleer ze iets kon zeggen, vervolgde ik: "Ik ben jouw droomprins op het witte paard. Nu ja, een stalen ros, en in rode kleur, maar in elk geval de man die is voorbestemd om met jou het leven te delen!"

Oef! Dat was er allemaal vlot, en zonder al te veel nadenken, uitgekomen! Verwachtingsvol keek ik het meisje aan. Dat stond daar met haar lieve snoet in mijn richting te kijken, met haar mondje vol perfecte parelwitte tanden!

Een antwoord heb ik evenwel niet gekregen. En deze ontmoeting is helaas op niks uitgedraaid. Want toen dat meisje haar, naar ik vermoed echte prins, opdaagde, een nogal potige kerel met een grijze Jeep, maakte ik mij snel met mijn fiets uit de voeten!

Ru(sh)di(e), 17 april 2009.