18-03-09

De ECI sage, het tragische einde?

 

Wie zich van deze kwestie niks meer herinnert, of hier voor het eerst komt, raad ik aan om dit logje, en ook dat, eens (na) te lezen.

ECI - logoVorige week dinsdag ontving ik een e-mail van een inspecteur van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling, Afdeling Bemiddeling van de Federale Overheidsdienst Economie, K.M.O., Middenstand en Energie.

Een epistel van twee bladzijden om mij te melden dat dit een burgerlijk geschil is en deze dienst derhalve niet bevoegd is om op te treden!

Op een uiterst vriendelijke toon raadt die heer me aan om te trachten deze kwestie alsnog in der minne te regelen. En de tegenpartij, in casu eci, in eerste instantie per aangetekend schrijven in gebreke te stellen. Heel raar vind ik het dat die man me een correspondentieadres weet te melden, terwijl eci dat NIET op haar handelsdocumenten vermeldt. Wat nochtans een wettelijke verplichting is. Althans voor reguliere bedrijven. Voor firma's zoals eci gelden blijkbaar andere wetten en normen.

Als een minnelijke schikking niet mogelijk blijkt, zo vervolgt de inspecteur, dan kan ik overwegen om eventueel beroep te doen op de Vrederechter, die een verzoeningspoging kan ondernemen die gratis is. De griffier roept dan beide partijen op om te verschijnen voor de Vrederechter die zal helpen in de zoektocht naar een minnelijke regeling. De verzoeningsprocedure berust echter op vrijwillige basis: de tegenpartij is niet verplicht om deel te nemen en een minnelijke regeling kan niet worden opgelegd!

Daar heb ik ervaring mee!Weegschaal Dat is echt te gek voor woorden, want deze procedure is COMPLEET WAARDENLOOS! Als je een tegenpartij hebt die, om wat voor reden dan ook weigert om in te gaan op hetgeen jij verlangt, dan gaat die na een passage via de vrederechter geenszins ingaan op een niet bindende uitspraak van die laatst vernoemde. Integendeel zelfs! Het vergroot het conflict alleen maar. Want die tegenpartij is pisnijdig omdat je haar voor de rechter daagde!

Die inspecteur heeft in deze procedure blijkbaar ook geen goed oog in, want hij vervolgde dat, indien ook dit niet tot resultaat leidt, en ik niet in de zaak berust, er niets anders opzit dan het geschil voor de rechtbank te brengen.

De heer inspecteur was zo vriendelijk me nog mee te geven dat ik voor juridisch eerstelijnsadvies vrijblijvend terecht  kan bij een Justitiehuis. Advocaten verzekeren er gratis permanentie en beantwoorden in eerste lijn alle vragen van juridische aard.

En dit alles meldde die inspecteur me dus in naam Hamer rechtervan de Adviseur-generaal, en met de opmerking dat dit advies me werd verstrekt onder het voorbehoud van de soevereine beoordelingsmacht van de hoven en de rechtbanken. Daar wil ik het in een volgend logje ook nog eens over hebben, want dat een rechter kan beslissen dat iets zwart is, terwijl onweerlegbaar vast staat dat het wit is, dat vind ik oneerlijk, ondemocratisch en onrechtvaardig!

Inmiddels heb ik nu dus nog altijd geen oplossing voor mijn eci probleem. Moet ik alsnog toegeven? Dat is uiteraard de gemakkelijkheidoplossing waar de gehoorzame burger, ik incluis, doorgaans voor kiest. Wat ik in dit specifiek geval nu ga doen, dat heb ik nog niet beslist.

Overduidelijk toont dit verhaal alweer aan dat de gewone, brave burger steeds het onderspit moet delven. Iedereen wimpelt steeds de verantwoordelijkheid af op een ander. Gedurig worden paraplu's open getrokken. En ondertussen zijn er allerlei malafide personen, instanties en bedrijven die duchtig misbruik maken van deze situatie. Wie heeft het lef en de mogelijkheden om daaraan paal en perk te stellen? Dat zij of hij opstaat en zich kenbaar maakt. Niet enkel ik, maar veel brave burgers zitten reeds ontzettend lang op je te wachten!

24-02-09

Wie wordt de volgende Magibon?

Op onze aardbol leven toch wel heel wat vreemde mensenwezens, niet? En dat uit zich ook op het Internet. Nieuwsgierig naar het surfgedrag van mijn Magibon_485 (klein)soortgenoten, klik ik graag statistiekicoontjes aan. Op de sites die ik regelmatig bezoek op basis van hun inhoud. Maar tevens op pagina's die ik aandoe omdat hun hoge ranking in  de top- en hitlijsten toch wel mijn belangstelling wekt.

Uiteraard brengen nieuwsgierigaards zoals ik ook de cijfers naar omhoog, maar ik denk niet dat wij de hoofdmoot uitmaken van de bezoekersaantallen die bepaalde ridicule websites soms hebben. Als het je enkel te doen is om een hoog bezoekersaantal, bijvoorbeeld omdat je betalende reclameboodschappen publiceert, dan maak je best een website of weblog aan rond de meest populaire zoekwoorden, tags zoals ze dat in het wereldje noemen.

Afhankelijk van de bron, bekom je verschillende lijstjes, maar op Nederlandstalige sites blijken volgende trefwoorden nogal populair te zijn: muziek, humor, blog, foto, seks, sexy, naakt, bloot, film en gratis. Ga je internationaal, en kies je voor de Engelse taal, dan zijn volgende sleutelwoorden of tags zeker aanraders: sex, mp3, blog, free, music, nude, funny, love, video & photo.

Magibon_282 (klein)Wat je ook kan doen is je dochter of jonge zus in de webcam laten staren, wat onbegrijpelijke taal laten uitkramen en dit publiceren op YouTube. Succes is blijkbaar gegarandeerd. Je gaat niet de eerste zijn en zeker ook niet de enige. Maar wie weet, misschien overtreffen jullie wel het succes van het Amerikaans meisje Magibon, een jonge twintiger, met de stem van een kind en het uiterlijk van een rijpe tiener, die met haar grote, starende ogen, uitgroeide tot een wereldwijde internethype.

Haar kanaal op YouTube werd, in amper 3 jaar tijd, reeds bijna 5 miljoen (inderdaad: 5.000.000) keer bezocht! Terwijl er enkel korte videoboodschappen (vlogs) op te vinden zijn waarbij Magibon, of MRirian, zoals ze zich ook noemt, niet veel meer doet dan glimlachen en met haar grote ogen in de camera kijken. In sommige filmpjes praat het meisje een beetje Japans, een taal die de voormalige verkoopster in een apotheek, naar eigen zeggen heeft geleerd Magibon - 000
door naar de Japanse televisie te kijken.

Ook haar website wordt druk bezocht. Een basiskennis Japans komt wel van pas als je op deze webstek meer wilt doen dan enkel plaatjes bekijken. Tevens worden fora vol geschreven over deze jongedame, die in het bijzonder bij Japanse mannen zeer in de smaak valt. In die mate zelfs dat Magibon in het land van de rijzende zon is uitgegroeid tot een waar fenomeen.

23-01-09

Niet kunnen? Dat kan niet! De weg naar integrale toegankelijkheid

Op dinsdag was ik in Gent om deel te nemen aan het 'Infomoment Instrumenten voor een toegankelijk publiek domein en mobiliteitsbeleid'. Een organisatie van de 'Vlaamse Stichting Verkeerskunde', afgekort VSV.

Deze activiteit ging door in de Zebrastraat te Gent. Een gerenoveerd ovaalvormig complex, dat vroeger gekend was als 'De Cirk'. Een locatie die me geheel onbekend was. Maar met de routeplanner en de GPS zou ik het wel vinden. Hoewel ik van mening ben dat ik zulks niet hoef te doen, had ik, zoals ik meestal doe, bij inschrijving in het vakje opmerkingen braaf genoteerd dat ik een 'elektrisch rolstoeler' ben.  Er zijn mensen die met deze term niet overweg kunnen, maar dat is hun probleem. Het kind moet een naam hebben, en persoonlijk vind ik deze de meest stijlvolle benaming.

Dat 'infomoment' in Gent had dus tot doel iedereen die actief is op het vlak van mobiliteit en toegankelijkheid (ambtenaren, politie, medewerkers van De Lijn, intercommunales, studie- en adviesbureaus, welzijnswerkers, verkeerskundigen...) te informeren over het nieuwe Vademecum (leidraad) 'Toegankelijk Publiek Domein'. In dit nieuwe vademecum wordt een duidelijk inzicht geboden in de technische richtlijnen in verband met een toegankelijke inrichting van het openbare domein.

Zebrastraat - 000 (kleinst)

Op de juiste dag was ik dus, ruimschoots op tijd, op de juiste plaats aanwezig. Vrijwel onmiddellijk had ik door dat bij dit bouwwerk het architecturaal perspectief had geprimeerd. Zowel links als rechts van de brede toegangsweg tot de binnenplaats, is een ingang, met een dubbele toegangsdeur. Om ter hoogte van die deuren te geraken, heb je de keuze tussen een trap met hoge treden en een hellend vlak, niet voorzien van een opstaande (veiligheids)rand, noch van een balustrade en derhalve levensgevaarlijk! Bovendien ligt er onder de deur ook nog een dorpel, met een hoogteverschil ten opzichte van de overloop.

De plaats waar ik zijn moest, was links. Dik tegen mijn zin en erg op mijn hoede wegens het risico op naar beneden tuimelen bij een stuurfout, reed ik het hellend vlak op. Om het niveauverschil tussen voor en achter de deuren te overwinnen had ik mijn assistente, die inmiddels reeds de toegangsdeuren had open gezet, de rubberen deurmat tot net voor de dorpel laten verschuiven. Zo raakte ik, zij het enigszins oncomfortabel, toch binnen.

In de ontvangstruimte deed mijn assistente mijn jas uit, en verwijderde alle andere attributen die mijn lichaam hadden warm gehouden. Vervolgens dronken we, in diezelfde ontvangstruimte, een koffie en verorberden een miniboterkoek. Terwijl we daar mee bezig waren, kwam men me vertellen dat er waarschijnlijk een probleem was om op de bovenverdieping te geraken, waar het infomoment zou worden gehouden. De lift was immers stuk. Een herstelploeg was evenwel reeds ter plaatse.

Zebrastraat - 002Even daarna kwam ik dan te weten dat ik, via de tweede, wel functionerende lift, toch tot bij  de vergaderzaal zou kunnen komen. Maar hoe dan ook moest ik naar buiten, want alleen langs daar kon ik die lift in. Dus opnieuw jas aan, wat niet zo eenvoudig is voor iemand die verlamd is en in een rolstoel zit, en daarna via die levensgevaarlijke helling terug naar de begane grond, buiten. Door twee greppels, die in de visie van sommigen mogelijks mooi ogen, maar in de praktijk voor op zijn minst een derde van de bevolking een waar obstakel zijn, reed ik tot op de binnenkoer, waar de liften zijn. Voor de toegangsdeur tot de lift, die voorzien is van een stevige hoge dorpel (oogt mooi, hè!), had men inmiddels een degelijk mobiel hellend vlak gelegd. Een kleuter kon op 't zicht alleen al zien dat ik nooit in die lift zou passen. Voor de show, en om mijn goede wil te tonen, reed ik toch de helling op, de lift in... tot zo ver ik kon. Voor iets minder dan de helft van mij en mijn voortbewegingsmiddel was geen plaats in de minilift.

Dus ik achterwaarts terug naar buiten. Iemand, die zich, in navolging van de anderen, niet voorstelde, maar van wie ik aanneem dat het Alain Liedts is, de voorzitter van de stichting die eigenaar is van het complex, vond dat mijn rolstoel eigenlijk nogal (te) groot  is. Ik repliceerde dat het de lift is, die veel te klein is! (zonde, want er is daar zo veel ruimte...)

Een andere persoon kwam luidop tot de vaststelling dat er een probleem was. Ik confirmeerde dat en voegde er aan toe dat hij dus van vergaderplaats zou moeten wisselen. Hij keek me even aan en antwoordde toen (met tegenzin?) bevestigend. Het zou de andere zijde van het gebouw worden. Dus ik langs dat ander gevaarlijk hellend vlak naar boven om in een, voorlopig nog leeg en KOUD lokaal te wachten tot de verhuis van het materiaal achter de rug zou zijn. Terwijl ik door het vensterraam merkte dat inmiddels de overige ingeschrevenen voor het infomoment, aan de overkant, gezellig, in de warmte, gezapig een koffie zaten te drinken.

De man, van wie ik dus vermoed dat het de eigenaar is, zorgde voor wat licht, zette de verwarming hoger en bood me aan voor een koffie te zorgen, wat ik dankbaar aanvaardde. Even later kwam de brave man evenwel reeds terug. Zonder koffie, maar met de melding dat het infomoment dan toch zou doorgaan aan de kant waar ik eerst was, maar wel op het gelijkvloers. En niemand van die klojo's kon ons dat komen melden?!

Zebrastraat - 003De eigenaar ging met ons mee, terwijl ik de ene gevaarlijke helling af en de andere weer op reed. Toen ik de man wees op de gebreken aan deze constructie, zei hij dat er bij de eerstvolgende verbouwing iets aan zal gedaan worden. Ik durf te hopen dat er niet word gewacht tot Sint-juttemis!

Wachten, dat konden de organisatoren blijkbaar ook niet, want mijn jas was nog niet uit, en mijn plaats in de conferentieruimte had ik nog niet ingenomen, of die onbeschofteriken waren al met hun programma begonnen. Met verontschuldigingen voor de gewijzigde locatie. Maar van zich tegenover MIJ en mijn assistente excuseren voor het ons van her naar der sturen, is er de ganse dag geen sprake geweest! 

De uiteenzettingen brachten me niks bij dat ik niet reeds wist, maar alles werd wel goed verwoord, wat het luisteren boeiend maakte. Zowel in de voor- als in de namiddag was er een pauze, waarin iets kon gedronken worden in de ontvangstruimte, die gelegen is in dezelfde ruimte, en parallel aan het gedeelte waar het infomoment plaats vond.

Toen het middag was, bij de lunchpauze, ging iedereen evenwel ineens naar de overkant, waar ik 's ochtends alleen en in de kou had gezeten! Dat de lunchpauze daar doorging, daar wist ik niks van. Niemand die mij daarvan had op de hoogte gebracht! Aangezien dat jas aan, jas uit gedoe veel te omslachtig is, en er aan de overzijde klaarblijkelijk niemand op mijn komst zat te wachten, besloot ik niet naar de overkant te gaan. Mijn assistente ging broodjes voor ons halen, die we opaten voor het venster in de, buiten ons, lege ontvangstzaal. In het weinige zonlicht dat door het raam naar binnen viel, was 't best genieten.

Na het eten ben ik even gaan plassen. In een klein, smal... berghok! Want het toegankelijk toilet was redelijk ontoegankelijk! Let wel, ik plas in een urinaal, hé, en de door mij geproduceerde inhoud daarvan is wel in het toilet beland. Zulk een situatie is evenwel mensonterend. En dat in een gebouw dat slechts enkele jaren geleden werd gerenoveerd. En dat voor een locatie waarin een infodag doorging omtrent toegankelijkheid!

Inmiddels zond ik reeds een bericht naar de voorzitter van de organisatie (VSV), de heer Jan Peumans, die tevens Schepen is in Riemst, ondervoorzitter van de N-VA en Vlaams parlementslid (fractievoorzitter N-VA), met een bloemlezing van wat ik vaststelde en moest ondergaan, de laatdunkende houding van de ganse aanwezige meute en het verzoek om in de toekomst ook met mijn noden rekening te houden, en deze van alle andere personen met een beperking, waar ze niet zelf voor gekozen hebben. En zodoende alle theorie die zijn medewerkers en sprekers op diverse activiteiten, zo mooi kunnen verwoorden, ook zelf in de praktijk ten uitvoer te brengen. En om tevens op zijn minst een beetje RESPECT te tonen voor mijn persoon, en mensen in een gelijkaardige situatie. Want het is niet omdat wij fysiek zwaar gehavend zijn, dat wij geen mensen (meer) zijn en niet dezelfde noden, gevoelens en rechten hebben als elke andere persoon. Een kopie van dat schrijfsel heb ik doorgestuurd naar ondermeer enkele beleidsmensen die een zekere verantwoordelijkheid hebben in deze materie.

Doktersdiploma - 000 (klein)

Hoofdpijn gekregen van al het voorgaande te lezen? Neem dan een proper glas uit de keukenkast, giet daar wat plat drinkwater in en drop er een bruistablet in uit het medicijnenkastje. Terwijl je wacht tot die tablet is uitgeborreld en derhalve één is geworden met het water, heb je nog net tijd genoeg om op mijn blog (rolstoeler) te stemmen in de categorie lifestyle van de Skynet Blogs Awards '08, waarna je voor mijn part die veredelde rekenmachine, annex tekstverwerker, mag afzetten. Vervolgens best ook het brouwsel in glas achterover slaat, zodat je arbeid niet nutteloos was, en dan je bed induiken. Slaap lekker! Als je binnen x aantal uren weer wakker wordt, zal het vast wel weer beter gaan! En neen, je moet me geen visite betalen. Zolang ik nog niet in het bezit ben van dat 16 maand, 1 week en 4 dagen geleden, voor veel, vooraf getransfereerd geld, via het internet bestelde doktersdiploma, is al mijn medisch en gezondheidsadvies volledig GRATIS! Maar je kan mij wel een plezier doen door nog tot zondag elke dag op mijn blog te stemmen! Bedankt! Enne... Prettig Weekend!

31-12-08

Adieu 2008

 Voila! Het jaar is weer ten einde. De laatste pagina van mijn zakagendaatje Agenda 2008werd omgeslagen. Niet van het exemplaar dat staat afgebeeld bij dit berichtje¸ hoor. Maar van zo eentje dat ik, als klant, gratis en geheel voor niks, gekregen heb in het lokaal agentschap van de KBC. Een exemplaar met een donkerblauwe plastieken kaft. Dus helemaal niks om mee uit te pakken, vandaar dat je er hiernaast een ziet in mijn lievelingskleur.

Trouwens, ik lieg als ik zeg, of schrijf, of typ dat ik vandaag de laatste bladzijde omsloeg. Dat deed ik immers eergisteren al, nadat ik al mijn data van de laatste decemberweek reeds liet overschrijven in mijn nieuwe agenda. Zelfde type, zelfde kleur, van dezelfde bank gekregen, maar vooraan in witte cijfers een getal dat één meer bedraagt dan hetgeen op mijn vorige boekje stond. Handig is dat wel, als je al met een nieuwe agenda kan beginnen, ruim voor het jaar ten einde is. Toch heb ik veel te lang gewacht! Wou ik geen afscheid nemen van mijn oude boekje? Of niet van het oude jaar?

Nochtans krijg ik geenszins tranen in mijn ogen, nu het einde van 2008 met rasse schreden nadert. Het afscheid nemen van het huidige jaar maakt geen specifieke gevoelens bij me los. Er is niks speciaals in voorgevallen. Noch in goede zin, noch in slechte zin. Of toch! Ik lieg alweer! Sorry, het zal waarschijnlijk aangeboren zijn.

Het dieptepunt van 2008 was ongetwijfeld de problematiek met mijn rolstoel. Mijn immobiliteit tijdens de vakantie en ergo de onmogelijkheid te participeren in de eerste dagen van de feesten, die jaarlijks gedurende de eerste week van augustus, plaatsvinden in mijn woonplaats Lokeren.

Die onmogelijkheid om me te verplaatsen heeft er evenwel toe geleid dat ik deze weblog startte, een nieuwe wereld en ontzettend veel lieve mensen leerde kennen en nu ook nog eens de 'Blogs Awards '08' ga winnen!

Heb, op deze oudejaarsavond, zoals men hier in de streek pleegt te zeggen, de amuzeleute! Tot in 2009!

07-10-08

Misverstand

Het is al uitgekomen wie mijn blog als zijnde 'slecht' beoordeelde. Enkele klasgenoten van Austin zijn de voornaamste 'schuldigen'! Die kwamen tijdens het websurfen op de computers van de school, bij toeval (?) op mijn weblog terecht. Bekeken deze eens snel, vonden er maar niks aan ('saai!'), gaven een slechte beoordeling, en klikten door, op zoek naar meer spannende webpagina's! Austin deelde mij dit enkele dagen geleden mee, zomaar, langs zijn neus weg. Interessant om weten. En ik heb er helemaal geen probleem mee. Waarom zou ik ook?

9mm gun (small)

klik op de foto

Toen diezelfde Austin, vele maanden geleden, voor het eerst  'I got a 9mm' zong, liet ik hem weten er beter aan te doen te zwijgen. Om pesterijen te voorkomen. Een exemplaar van slechts 9 mm is niet echt een lengte om trots op te zijn en mee te koop te lopen. De jongen schudde meewarrig het hoofd en deelde me mee dat het hier wel het patroonkaliber van een pistool betreft. En de tekst uit een liedje komt met dito titel!

Klik hier voor een filmpje van dit liedje met David Banner, die wordt bijgestaan door Akon, Snoop Dogg en Lil Wayne.

David Banner, Akon, Lil Wayne & Snoop Dog

Inmiddels ken ik de tekst van deze rap song ook al lang van buiten. Dat kan trouwens moeilijk anders, want ik heb dat liedje al zo vaak horen weerklinken uit de luidsprekers van mijn zoons hun GSM, de laptop en de muziekinstallatie. Wel minstens 10.000 keer! Akkoord, nu overdrijf ik misschien een beetje... of  (heel) veel.... Maar het is beter te 'overdrijven' dan te 'onderdrijven'. Want dat laatst vernoemde woord staat noch in het Groene boekje, noch in de Van Daele en zeker niet in de Prisma. Simpelweg omdat het woord officieel (*) niet bestaat! En zinnen construeren met onbestaande woorden, leidt enkel tot verwarring, onverstaanbaarheid en misverstanden!

Verwarring

Meer heb ik daarover niet te vertellen. Moest dit een column zijn, waarvoor ik per regel word betaald, dan zou ik hier nog wat onzin aanbreien. Maar tot nader order doe ik dit GRATIS en voor niks. Dus hou ik het hierbij! Voor vandaag althans. Saluut, de kost en tot morgen, overmorgen of een andere dag dat ik goesting heb om iets aan de wereld mede te delen. En jullie zin hebben en moeite doen om mijn schrijfsels te lezen!

(*) Volgens de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren (dbnl) is 'onderdrijven' jagerstaal voor 'het konijn in de pijpen drijven'

24-09-08

Lectuur

Dat gedoe met boekenclub ECI is nog steeds niet achter de rug. Nu stuurden ze me een kort berichtje dat begon met hun verontschuldiging voor het ongemak. Waarna de melding volgde dat het helaas niet mogelijk is om een afhaalopdracht te noteren voor hun Belgische leden. En dat ik gerust met hen contact mag opnemen, indien ik verder nog vragen heb.

ECI - logo

Die heb ik dus niet. Ook mijn antwoord was klaar en duidelijk: "Uw excuses zijn aanvaard. Ik nam er akte van dat uw koerier niet in staat is uw foute levering bij me op te halen. Zoals ik u eerder meldde kan ik dat pakket ook niet naar uw koerier brengen. Einde discussie. Ik heb géén vragen meer!" Afgesloten met vriendelijke groeten en mijn naam eronder. Die zullen dan wel een probleem hebben. Maar het is niet aan mij om dit op te lossen, want ik  heb dat niet gecreëerd.

Die keuze maken uit het laatste magazine is overigens ook niet eenvoudig. Wordt het ‘Frituur Paradiso', een jeugdboek van ‘Marc De Bel & Guy Didelez'? Dat ga ik dan wel, vooraleer het aan de kinderen cadeau te geven, eerst zelf eens lezen!  Of valt mijn keuze eerder op iets pikant? Bijvoorbeeld ‘This iS My life' van ‘Hot Marijke'. Die zelf eens het één en het ander op papier heeft laten zetten, nadat er (door anderen) reeds zo veel over haar werd geschreven. Of kies ik toch maar voor een boek van Herman Brusselmans? Zijn voorlaatste misschien: Toos, over de tragikomische avonturen van Danny Muggepuut.

Toos

klik op de foto

Genoeg te doen, waar het lezen betreft. Want hier ligt ook het boek klaar, dat gisteren GRATIS bij de Humo werd geleverd. De nieuwe roman van Dimitri Verhulst, 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol'. Dit wordt, naast het magazine zelf, best ook eens gelezen. Daar dient een boek namelijk voor. Alhoewel boeken ook goed dienstig kunnen zijn om bijvoorbeeld een wiebelende kast of tafel in evenwicht te brengen. Vandaar ook dat het handig is om in je persoonlijke bibliotheek boekwerken te hebben van allerlei formaat en dikte.