06-01-11

Driekoningen

   

Driekoningen - 001.JPG

 

De drie koningen of drie Wijzen uit het Oosten, met name Melchior, Balthasar en Caspar, met hun geschenken (goud, wierook en mirre) op weg naar de stal met de kribbe van de pasgeboren Jezus


17-10-09

Competitiesport voor iedereen!

 

De meesten van jullie herinneren zich vast wel de Olympische Zomerspelen, die in augustus van vorig jaar (2008) plaatsvonden in het Chinese Peking (Beijing). En waar voor België Kim Gevaert, samen met haar drie collega's zilver haalde op de 4 x 100 meter. En haar landgenote Tia Hellebaut zelfs goud wist te bemachtigen in het hoogspringen. Een plak dat ook de Verenigde Staten binnen rijfde in de teamjumping. Deze verdienste was voor een groot deel toe te schrijven aan de prestaties die werden geleverd door het Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, Sapphire. Een staaltje van hoe zowel mens als dier de eer van een land kunnen hoog houden. Al spreken we voor wat betreft dit apenland, misschien wel beter van 'redden'. Knipogen

 

Olympische Zomersàpelen 2008 (Peking)

Na afloop van de reguliere Spelen was er, zowat een maand later, op dezelfde locatie, ook een editie voor mensen met onder anderen een fysieke beperking of een hersenletsel: de Paralympics.

Veel heb ik daar op de televisie niet van gevolgd. Gewoonweg omdat daar heel wat minder beelden van werden uitgezonden dan van de versie voor valide personen. Eén finalewedstrijd heb ik evenwel gezien en deze is ook in mijn geheugen opgeslagen gebleven.

Het betreft de finale van de 100 meter zwemmen, vrije slag, voor lichamelijk gehandicapten. De ploeg van Sporza had daar zelfs een heuse reportage van gemaakt, met voorafgaand aan de wedstrijd, een interview met de finalisten.

In de buurt van het Olympisch zwembassin, waar de finale zou plaatsvinden, sprak de reporter met de sporters. De eerste man, die werd geïnterviewd, had geen armen. "Kwijtgespeeld bij het werken met een zaagmachine", zo meldde hij, toen er hem naar werd gevraagd. Waarna hij mocht uitleggen hoe hij het in hemelsnaam klaarspeelde om te zwemmen, zo zonder armen. "Helemaal op beenkracht!" zo bleek.

Vol van ontzag wenste de reporter deze man succes toe in de finale en begaf zich met zijn camera- en geluidsman naar de tweede finalist. Dat bleek iemand zonder benen te zijn. Deze waren geamputeerd moeten worden na een vreselijk autoaccident. Ook aan deze kerel werd de vraag gesteld hoe hij er, zonder benen, in zou slagen die 100 meter te zwemmen. Hier luidde het antwoord: "Uitsluitend op armkracht!"

Ook van deze persoon nam de reportagecrew vol van achting afscheid, hem tevens een succesvolle finalewedstrijd toewensend. Waarna ze bij de derde finalist aanbelandden. Verrast en verbaast stelden ze vast dat deze topsporter armen noch benen had. De man zei zo geboren te zijn. En de door de reporter enigszins verlegen gestelde vraag van hoe hij er dan toch in slaagde te zwemmen zonder ledematen, beantwoordde de moedige man door te zeggen: "Mijn oren zijn zo ontwikkeld dat ik me al wapperend ermee, in recordtijden door en over het water kan verplaatsen. Dus mijn sterkte is mijn oorkracht!

Geweldig onder de indruk namen de interviewer en zijn team ook afscheid van deze man, die inmiddels door zijn trainer en verzorger werd klaargemaakt voor de finale. Waarvoor ze hem dan ook veel succes toewensten.

Rond het zwembad werd alles in gereedheid gebracht voor de finalewedstrijd '100m vrije slag'. De drie mannen namen, geholpen door hun trainers, plaats op de startblokken. En ook de official stelde zich klaar om het startsein te geven.

Het startschot weerklonk. De twee eerste zwemmers doken op eigen kracht het water in. De derde kreeg, geheel volgens een afspraak met de wedstrijdcommissie, een zetje van zijn trainer.

Twee van de drie zwematleten gingen goed van start en schoten, als pijlen uit een boog, vooruit door het water. De derde daarentegen, de kerel met armen noch benen, zonk als een zware rotsblok pardoes richting bodem. Na een minuut of twee bang afwachten naar wat gebeuren zou, dook zijn trainer toch het water in, viste zijn pupil op van de bodem van het zwembad en bracht hem naar de oppervlakte en uit het water. Alwaar de zonder ledematen levende man, happend naar adem, bekwam van zijn overduidelijk mislukte competitieve zwempartij.

Zijn trainer zat daar, aan de rand van het zwembassin, op zijn knieën naast de man en met zijn bovenlichaam over hem heen gebogen en vroeg bezorgd wat er in godsnaam was fout gegaan. Waarop de invalide man, met een rood aangelopen gezicht, uitzinnig van woede, al water spuwend uitschreeuwde: "En dat vraag jij aan mij? Je had godverdomme mijn badmuts over mijn oren getrokken!"


N.B.: geloof in geen geval altijd wat de schrijver dezes je probeert wijs te maken, want heel af en toe zit er wel eens een verzinsel tussen Knipogen

06-01-09

De Wijzen uit het Oosten

 

Driekoningen - 000

Tegenwoordig zitten daar niet veel 'wijzen' meer, maar in vroegere tijden was dat anders. Vandaag vieren we dat Kasper, Melchior en Balthazar, de drie Wijzen uit het Oosten, aankwamen bij het kindje Jezus. Terwijl dat klein boeleke daar lag in de kribbe, in Bethlehem, verwarmd door de hete adem van de os en de ezel, en niet te vergeten, de dampende mest van deze beesten, wat evenwel in geen enkel boekje wordt vermeld, deelden die drie geschenken uit. Bestemd voor de kleine, de koning der Joden, de zoon van God. Maar omdat het manneke te klein was wegens pas geboren, namen mama Maria en hare Jozef alles in ontvangst. Goud, wierook en mirre, als ik het goed onthouden heb.

Met wat geluk ben ik vandaag de gelukkige die bij het vieruurtje een bruine boon vindt in zijn spie van de Driekoningentaart. Want dan krijg ik de (papieren) gouden kroon opgezet en ben ik Koning van (wat overblijft van) de dag en mag ik mijn gezinsleden opdrachten geven. (PS: laat mij alsjeblieft mijn dromen...)

Een van mijn jongens zou graag vanavond met twee vrienden rondgaan om te zingen en daarmee snoepgoed en liefst ook wat geld in de beurs te krijgen. Er is maar één probleem: ze zijn alle drie nogal bruin van huidskleur, dus zullen er twee 'wit' moeten worden gemaakt! Lachen

Om ze voor te bereiden heb ik hen een plannetje bezorgd voor het maken van een draaiende Kerstster op een stok, zoals ik er in mijn jeugd diverse fabriceerde, en zette volgend liedje, dat ik me herinner uit mijn kindertijd, opnieuw op papier, zodat ze weten wat te zingen!

 

Drie Koningen, Drie Koningen

Geef mij een nieuwe hoed

Mijn oude is versleten

Mijn moeder mag niet weten

Mijn vader heeft het geld

Op de rooster geteld!

En morgen mag je dan, net als wij, na een laatste keer 'rolstoeler' genomineerd te hebben voor de 'blogs awards '08', de Kerstboom ontmantelen, en het Kerststalletje met Jozef, Maria, Jezus en de rest van de hutsekluts, veilig opbergen in een grote schoenendoos of een andere handige opbergbox en die op zolder, in de kelder, garage, stal of elders deponeren tot op het einde van dit jaar. Of misschien slechts tot 17 juni, als dat van die derde Kerstdag doorgang vindt!  Knipogen

10-09-08

Voor boek en plaat

Als prille twintiger werd ik lid van, als ik me goed herinner, de toen in alle geval nog ‘grootste boeken- en platenclub' van Vlaanderen en Nederland, met de naam ECI. In April 1987 was dat, dus méér dan 21 jaar geleden. De medische encyclopedie, die ik als één van de drie gratis, of voor weinig geld verkregen eerste levering, ontving, is nog steeds in mijn bezit en wordt zelfs nog steeds nu en dan geraadpleegd.

In die tijd bestond het assortiment van ECI voornamelijk uit boeken en vinylplaten. Ter herinnering: dat laatst vermelde zijn de zwarte, van groeven voorziene schijfjes, die men in vroegere tijden op een draaitafel diende te leggen, waarna er muziek was te horen. Later zijn daar Cd's voor in de plaats gekomen. Er kwamen ook videofilms bij, eerst op band (VHS), later op DVD. Momenteel behoren, naast een uitgebreide keuze aan vrijetijdsartikelen, ook cd-roms, tot de collectie.

Toen ik klant werd bij ECI, diende je per kwartaal minstens één bestelling te doen. Dus vier (4) orders per jaar. Naarmate de jaren verstreken, werden de kwartalen die de boekenclub hanteerde, steeds korter. Zodat je op zeker moment reeds elke twee (2) maand een magazine in de bus kreeg, met bijgevoegd een formulier om je kwartaalbestelling door te geven. Inmiddels spreekt men op de bestelkaart van ‘periodes'. Zo zijn er zes (6) per jaar.

Boekenstapel - 000a

Gedurende de ganse tijdspanne van mijn lidmaatschap, heb ik een gigantische stapel boeken bij elkaar gespaard. Het wordt nu langzamerhand tijd, dat ik er ook eens aan begin met deze lectuur te lezen. Of dit leesvoer, zoals vele anderen me reeds voordeden, te verkopen op de plaatselijke rommelmarkt.

Je kan de uit het clubmagazine gemaakte keuze laten bezorgen via de reguliere post, of je gaat kiezen in één van de landelijk verspreide clubwinkels, en neemt je waar zelf mee naar huis. Sinds een tijdje is men ook begonnen met een bonusprogramma. Je krijgt een tweetal keer per jaar een extra korting op je aankopen. Dit, afhankelijk van het aantal jaren lidmaatschap.

ECI Winkel Gent

Zelf heb ik voor mijn méér dan twee decennia trouw lidmaatschap, een ‘gouden' lidmaatschapskaart gekregen. Toen ik deze ontving, was ik zo trots en blij, dat ik deze terstond liet inkaderen. Achteraf heb ik me dat beklaagd, want als ik, bij hoge uitzondering, mijn bestelling ga uitkiezen in de Gentse clubwinkel, is het steeds een gans gedoe om die kader mee te nemen en het goudkleurige kleinood aan de kassa uit die lijst te halen, zonder dat glas te laten vallen!

Aangezien, voor mijn persoonlijke situatie, het lidmaatschap van deze boekenclub, niet méér opportuun is, heb ik, in de lente van dit jaar, uiteindelijk van mijn hart een steen gemaakt en mijn lidmaatschap opgezegd. Met een koel standaardbriefje liet men mij weten van mijn opzegging akte te hebben genomen. Het gaat wél nog een jaartje duren vooraleer ik ex-lid ben van de reeds éénenveertig (41) jaar oude ‘European Club International'. Je moet immers opzeggen één maand voor afloop van de lidmaatschapsperiode. Bij mij is dat 31 maart, en ik zegde pas op in mei, vandaar...

Broken head

Dus dien ik nog enkele kwartaalbestellingen te doen en daarbij telkens mijn hoofd te breken over wat ik nu alweer, uit dat magazine, in mijn bezit wil krijgen. Inmiddels heb ik, sinds mijn opzegging, reeds twee bestellingen geplaatst. Van mijn laatste order, reeds daterend van een maand of twee geleden heb ik inmiddels nog helemaal niks gehoord of gezien. Vergeten?

Mijn eerdere bestelling betrof een order voor het boek met als titel 'De donkere macht'. Ze stuurden me verkeerdelijk het boek 'In de donkere nacht'.

Terstond liet ik hen dit per e-mail weten. Zonder reactie. Een dikke maand later ontving ik wél een betalingsherinnering. Alweer stuurde ik via elektronische weg een vriendelijk  berichtje, met een verwijzing naar mijn vorig bericht, en de melding dat ze het verkeerd geleverde boek mochten komen afhalen. Opnieuw géén reactie.

En nu ontving ik een nieuwe herinnering, waarin men het zelfs aandurfde mij een aanmaningskost in rekening te brengen. Het werd het me toch wat te gortig. Ik prepareerde een bericht, waarin ik hen in eerste instantie meldde dat er in hun organisatie blijkbaar heel wat fout loopt.

Mad yellow guy

Vervolgens gaf ik hen een chronologisch overzicht van alle gebeurtenissen met betrekking tot het betreffende order. En voorts verzocht ik hen het mij niet kwalijk te nemen, maar dat ik deze gang van zaken niet pik. En stelde hen de vraag of ze werkelijk dachten dat ik niks beter te doen heb dan mij bezig te houden met een tot niks leidende correspondentie omtrent HUN fout.

Daarna vervolgde ik met de melding dat ik met het huidig schrijven formeel de ONMIDDELLIJKE rectificatie van hun fout eiste. En verzocht hen dit te doen binnen de acht (8) dagen, met ingang van het huidig schrijven. Ik besloot met de hint dat een compensatie voor de geleden schade, eveneens op zijn plaats zou zijn, en zeer gewaardeerd! Knipogen

03-09-08

Gewonnen!

Het ziet er naar uit dat mijn levenslot een ernstige wending gaat nemen. In de positieve zin, wel te verstaan! Alle begrip voor jullie ongeloof, want ik kan het zélf ook nauwelijks geloven. Het is namelijk zo dat ik op deze dag, vandaag dus, zo maar liefst drie (3!) unieke meldingen kreeg van financiële buitenkansen!

En het betreft hier géén gratis plaatsing op ebay, of gratis fotoprints bij Extrafilm, of een kortingbon bij Yves Rocher Winkels. Neen! Met alle respect voor de waarde van dergelijke aanbiedingen, maar wat mij ten deel valt is véél aanzienlijker!

Het begon bij het openen van mijn e-brievenbus, deze ochtend omstreeks 8 uur. Daarin vond ik, zoals gewoonlijk, in de eerste plaats de berichten van de kranten met de hoofdlijnen uit het nieuws van de dag. Voorts ook enige spam en andere junkmail, die door de mazen van de beveiligingsmuur was geglipt. En naast de persoonlijke en zakelijke berichten, waarvoor ik die elektronische brievenbus in eerste instantie heb en gebruik, waren er ook enkele berichten met aanbiedingen in de trant van de eerder vermelde.

Mijn aandacht werd echter getrokken door een bericht dat niet echt thuishoorde in het hoger vermeld lijstje. Een jongedame, met een niet uitspreekbare familienaam, meldde me, in niet geheel correct Engels, er naar te ‘verlangen' om een zakenrelatie met mij te beginnen. Ze uitte begrip voor mijn vanzelfsprekende verwondering, omtrent haar verzoek, aangezien we niet eerder contact hadden met elkaar, en begon vervolgens haar verhaal. De genaamde Zaina Ishaaqismail blijkt enig kind te zijn van een Ivoriaanse handelaar in goud en cocoa (wat een combinatie!), met vestigingen in Accra (Ghana) en Abidjan (Ivoorkust). Het (figuurlijk) arme schaap haar pa werd recent, tijdens een zakenreis, vermoord. Door zijn zakenpartners! Met vergif!

Walking world globe - 000

Jongens toch, waar gaat de wereld heen? Soit. Op zijn sterbed heeft de onfortuinlijke man, met een laatste ademstoot, dochterlief nog net kunnen vertellen dat hij wat geld heeft veilig gesteld, op een bankrekening in Abidjan. Op haar naam. Een bedrag van maar liefst 6.500,000 USD. Reken uit, dat is wel bijna 4,5 miljoen Euro, hé! Hoe ik dat meisje kan helpen, staat nergens te lezen. Net zo min als hoeveel ik daar concreet mee kan rapen. Maar zelfs als ik voor alle moeite slechts 1 (één) luttel procentje ontvang, dan krijg ik toch nog 45.000 Euro toebedeeld! Zaina vroeg me, na het lezen van het bericht, haar terstond te contacteren op haar privé e-mail adres, dat ze erbij vermeldde.

En daar hield het vandaag niet bij op. Een ander Engelstalig bericht, van een zekere mevrouw Angela Jones, bracht de tijding dat ‘mijn e-mail adres' één van de 50 gelukkigen was die geselecteerd waren om een bedrag te ontvangen van 1.200.000 Euro's. Gewonnen met ‘El Gordo de la Primitiva'! Een loterij, veronderstel ik. En dat zomaar, zonder dat ik heb meegespeeld of erom heb gevraagd! Wel een beetje raar dat mijn contactpersoon een zekere Dr. Robert Brook is. En de e-mail adressen van het ‘claim departement' nogal dubieus ogen. Maar er staat ook een telefoonnummer bij, met de Spaanse landcode als voorvoegsel. Laat mij daar aanstonds maar eens naar bellen, want volgens het bericht was er haast bij!

Het volgende bericht, ook al opgesteld in het Engels, of althans iets dat daar waarschijnlijk voor moet doorgaan, laat mij, in het onderwerp weten, dat ik ‘in totaal €610,000 euros' heb gewonnen. Ik keek mis en dacht dat het ‘slechts' 10.000 flappen waren.  Maar wat bleek, eens ik het bericht had geopend? Dat ik maar liefst 610,000 Euro's heb gewonnen. Dringend mijn tussenpersoon  contacteren, een zekere Frank P., met een Spaans e-mail adres. Dat is wat me werd aangeraden door de ondertekenaar van de kennisgeving, een zekere mevrouw G. Alonso, Zeg nu nog eens dat de vrouwen mij niet graag zien!

Mijn geluk kan blijkbaar niet op vandaag! Dit allemaal slechts één etmaal nadat ik de rekeningen ontving, voor de recente herstellingen aan mijn invalidenkarretje. Een goeie 1.100 Euro! Maar uiteindelijk slechts een kleinigheidje, nu het er naar uitziet dat ik spoedig rijk zal zijn!

Was het leven maar zo rooskleurig als sommigen ons willen doen geloven. Kon men maar zo gemakkelijk prijzen winnen, geld vergaren, rijk worden... Het zou wat zijn! Véle mensen zouden dan trouwens nog niet tevreden zijn. Want ‘veel' hebben doet verlangen naar ‘méér' en zelfs naar ‘nog véél méér'. Maar dat wist je wellicht reeds.

Dat fabeltjes geloven en hopen op fabelachtige winsten door niks meer te presteren, dan ingaan op een e-mail bericht, dat zulks suggereert, laat ik aan anderen over. Zelf blijf ik liever met beide voeten op de steunen zitten van mijn elektrisch aangedreven zitstoel. En herhaal bij deze mijn oproep voor financiële steun om mij een busje aan te kunnen kopen, voor het vergroten van mijn mobiliteit. Of had ik dat nog niet eerder gevraagd? Het ziet er jandorie naar uit dat ik me toch nog laat meeslepen in illusies!

23-08-08

Olympisch GOUD voor Tia

 

decoration

Exitus Olympische Spelen

Niet voor niks heb ik hier links bovenaan mijn geboortedatum vermeld. Het is maar dat je weet dat er morgen ééntje bijkomt, op de teller mijner levensjaren. En omdat er mij toch allicht niemand datgene kan geven waar ik echt nood aan heb, prijs ik mij reeds gelukkig met het ontvangen van felicitaties en lieve groeten. Al zal ik de te verwachten materiële en financiële attenties ook geenszins afslaan.

Gelukkig is Kim Gevaert er, samen met haar drie collega’s, gisteren in geslaagd om, op de Olympische Zomerspelen 2008, de eer van de Belgen te redden. Dat deden de dames door zilver te halen op de 4 x 100 meter. Aangevuld met de medaille van Sapphire, dat Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, zitten we dan toch al aan een kampioenensaldo van 4 vrouwen en een paardenkop. Genoeg voer voor humoristen, mijn gedacht!

OS 2008

De Jonge Rode Duivels hebben het gisteren dan weer jammer genoeg niet gehaald van hun Zuid-Amerikaanse tegenstrevers in het Olympisch voetbaltornooi. Zoals verwacht, zat daar in het Shangai Stadium serieus wat mooi volk in de tribunes. De cameraman van dienst en diens regisseur hadden dat gelukkig ook gezien en zoomden daar gretig op in. En mogelijks werden ook de Belgische spelers afgeleid door deze schonen? Hoe dan ook, Brazilië heeft de winst in dit duel verdient en derhalve ook de bronzen plak!

Heden ochtend stond de Tv reeds aan om 6 uur, om op EuroSport de Olympische voetbalfinale te volgen tussen Nigeria en Argentinië. Die vond plaats in het National Stadium in Peking, waar, tussen de menigte omheen de grasmat, ook al veel schoon volk aanwezig was. En dan heb ik het niet over de notabelen die daar wat blasé stonden interessant te doen.

En hoezeer we ook ons best deden om onze intenties waar te maken, door uit volle borst, de ‘Super Eagles’ naar de overwinning te schreeuwen, zijn zoon Austin en ik  daar helaas niet in geslaagd. De Nigeriaanse teamleden keren huiswaarts, of elders, met het toch ook niet te versmaden Olympisch zilver.

Inmiddels is er dan toch iemand die het heeft aangedurfd om mijn blog als zijnde ‘slecht’ te beoordelen. Allicht niet toevallig net nadat ik een geanimeerd prentje publiceerde om tijdens de kleine finale van het Olympisch voetbaltornooi, weer te geven dat België zijn eerste doelpunt incasseerde van Brazilië. Ongetwijfeld een sukkel die dat niet waardeerde. Overigens supporterde ook ik voor de Rode Duivels. Maar men kan er niet om heen dat, hoewel zij weliswaar mooie kansen creëerden, het toch de tegenstrever was die de bal deponeerde op de plaats waar men dat in dit spelletje verondersteld wordt te doen: de binnenkant van het doel van de opponent!

En dan is het nu tijd om de vlaggen op te bergen en de supportertruitjes in de was te doen. En, tenzij Tia Hellebaut vanmiddag zegeviert, stop ik met schrijven over voetbal en andere sporten,... tot ik er weer mee begin!Knipogen