17-10-09

Competitiesport voor iedereen!

 

De meesten van jullie herinneren zich vast wel de Olympische Zomerspelen, die in augustus van vorig jaar (2008) plaatsvonden in het Chinese Peking (Beijing). En waar voor België Kim Gevaert, samen met haar drie collega's zilver haalde op de 4 x 100 meter. En haar landgenote Tia Hellebaut zelfs goud wist te bemachtigen in het hoogspringen. Een plak dat ook de Verenigde Staten binnen rijfde in de teamjumping. Deze verdienste was voor een groot deel toe te schrijven aan de prestaties die werden geleverd door het Amerikaans paard van Oost-Vlaamse afkomst, Sapphire. Een staaltje van hoe zowel mens als dier de eer van een land kunnen hoog houden. Al spreken we voor wat betreft dit apenland, misschien wel beter van 'redden'. Knipogen

 

Olympische Zomersàpelen 2008 (Peking)

Na afloop van de reguliere Spelen was er, zowat een maand later, op dezelfde locatie, ook een editie voor mensen met onder anderen een fysieke beperking of een hersenletsel: de Paralympics.

Veel heb ik daar op de televisie niet van gevolgd. Gewoonweg omdat daar heel wat minder beelden van werden uitgezonden dan van de versie voor valide personen. Eén finalewedstrijd heb ik evenwel gezien en deze is ook in mijn geheugen opgeslagen gebleven.

Het betreft de finale van de 100 meter zwemmen, vrije slag, voor lichamelijk gehandicapten. De ploeg van Sporza had daar zelfs een heuse reportage van gemaakt, met voorafgaand aan de wedstrijd, een interview met de finalisten.

In de buurt van het Olympisch zwembassin, waar de finale zou plaatsvinden, sprak de reporter met de sporters. De eerste man, die werd geïnterviewd, had geen armen. "Kwijtgespeeld bij het werken met een zaagmachine", zo meldde hij, toen er hem naar werd gevraagd. Waarna hij mocht uitleggen hoe hij het in hemelsnaam klaarspeelde om te zwemmen, zo zonder armen. "Helemaal op beenkracht!" zo bleek.

Vol van ontzag wenste de reporter deze man succes toe in de finale en begaf zich met zijn camera- en geluidsman naar de tweede finalist. Dat bleek iemand zonder benen te zijn. Deze waren geamputeerd moeten worden na een vreselijk autoaccident. Ook aan deze kerel werd de vraag gesteld hoe hij er, zonder benen, in zou slagen die 100 meter te zwemmen. Hier luidde het antwoord: "Uitsluitend op armkracht!"

Ook van deze persoon nam de reportagecrew vol van achting afscheid, hem tevens een succesvolle finalewedstrijd toewensend. Waarna ze bij de derde finalist aanbelandden. Verrast en verbaast stelden ze vast dat deze topsporter armen noch benen had. De man zei zo geboren te zijn. En de door de reporter enigszins verlegen gestelde vraag van hoe hij er dan toch in slaagde te zwemmen zonder ledematen, beantwoordde de moedige man door te zeggen: "Mijn oren zijn zo ontwikkeld dat ik me al wapperend ermee, in recordtijden door en over het water kan verplaatsen. Dus mijn sterkte is mijn oorkracht!

Geweldig onder de indruk namen de interviewer en zijn team ook afscheid van deze man, die inmiddels door zijn trainer en verzorger werd klaargemaakt voor de finale. Waarvoor ze hem dan ook veel succes toewensten.

Rond het zwembad werd alles in gereedheid gebracht voor de finalewedstrijd '100m vrije slag'. De drie mannen namen, geholpen door hun trainers, plaats op de startblokken. En ook de official stelde zich klaar om het startsein te geven.

Het startschot weerklonk. De twee eerste zwemmers doken op eigen kracht het water in. De derde kreeg, geheel volgens een afspraak met de wedstrijdcommissie, een zetje van zijn trainer.

Twee van de drie zwematleten gingen goed van start en schoten, als pijlen uit een boog, vooruit door het water. De derde daarentegen, de kerel met armen noch benen, zonk als een zware rotsblok pardoes richting bodem. Na een minuut of twee bang afwachten naar wat gebeuren zou, dook zijn trainer toch het water in, viste zijn pupil op van de bodem van het zwembad en bracht hem naar de oppervlakte en uit het water. Alwaar de zonder ledematen levende man, happend naar adem, bekwam van zijn overduidelijk mislukte competitieve zwempartij.

Zijn trainer zat daar, aan de rand van het zwembassin, op zijn knieën naast de man en met zijn bovenlichaam over hem heen gebogen en vroeg bezorgd wat er in godsnaam was fout gegaan. Waarop de invalide man, met een rood aangelopen gezicht, uitzinnig van woede, al water spuwend uitschreeuwde: "En dat vraag jij aan mij? Je had godverdomme mijn badmuts over mijn oren getrokken!"


N.B.: geloof in geen geval altijd wat de schrijver dezes je probeert wijs te maken, want heel af en toe zit er wel eens een verzinsel tussen Knipogen

10-05-09

Naderende verkiezingsdag

 

We zijn nu op minder dan een maand van de Vlaamse en Europese verkiezingen. En ik heb nog helemaal geen kandidaten gevonden aan wie ik mijn stem wens weg te geven.

Gisteren ben ik bij het passeren nog eens gestopt aan de in onze buurt opgestelde reglementaire aanplakborden. Er was daarop niet veel soeps te bespeuren. Op diverse borden werd tot op heden zelfs nog helemaal niks gekleefd. Het is tegenwoordig wellicht niet meer zo gemakkelijk plakploegen samen te stellen. En voor kleine partijen is het allicht onbegonnen werk om campagne te voeren en affiches op te hangen in steden en gemeenten, waaruit niemand van hun kandidaten afkomstig is.

Freya Saeys - 000Wat (uiterlijke) schoonheden onder de kandidates betreft, heb ik mijn goesting al gevonden. Freya Saeys uit Lebbeke staat momenteel op nummer 1.

Op de affiches van deze deerne uit Lebbeke staat: "Met lef!" Maar ik denk dat de meeste mensen, en zeker de mannen, daar bij zullen denken: "En met een schoon lijf!"

Eigenlijk wou ik schrijven: "Met ferme tieten!" Maar zulks doe je niet als fatsoenlijke heer. Dat is trouwens ook niet te zien op haar affiche.

Daar kan ten andere toch enorm veel mee gefoefeld worden. Heeft een dame van de natuur minder gekregen dan ze wil tonen, dan corrigeert ze dat met een push-up BH. Kreeg ze daarentegen teveel toebedeeld, dan wordt een deel weggedrukt met behulp van een korset of verstopt onder ruimvallende kledij. En als deze kunstgrepen falen, dan kan de genomen foto, vooraleer afgedrukt te worden, nog steeds worden geretoucheerd.

Dat ik over deze jongedame niks meer weet te vertellen dan uiterlijkheden is te wijten aan het feit dat ik op het internet niks vond over haar private en politieke achtergrond, noch nopens haar motivatie om kandidate te zijn voor de Vlaamse verkiezingen. Blijkbaar wordt verondersteld dat die fraaie foto van deze Lebbeekse volstaat om de kiezers te overtuigen. En dat zou best wel  eens kunnen lukken!

Maar ik zou ik niet zijn mocht ik niet even verder op speurtocht zijn getrokken. Zodat ik jullie toch kan meegeven dat dit dametje 25 jaar jong is en arts, zoals haar papa, al sinds behoorlijk wat jaren de burgemeester van Lebbeke.

Je moet er trouwens maar op komen om op de Oost-Vlaamse lijst een Freya te plaatsen. En er bovendien één te vinden, die qua sympathieke uitstraling de concurrentie kan aangaan met rooie Freya Van den Bossche!

Nu heeft de Gentse sp.a politica, als Oost-Vlaamse lijsttrekker op de Vlaamse kieslijst wel veel meer kans op het bemachtigen van een zitje in het Vlaams parlement, dan de (nog) nobele onbekende Open VLD kandidate met haar 14de plaats. Maar wie weet... misschien is mijn oog wel gevallen op de nieuwe Annemie Neys!

En de voormalig Vlaams-nationalistische, begin dit jaar tot socialist bekeerde Bert Anciaux lacht ons toe op zijn affiches. Hij duwt de Europese lijst van de sp.a met de slogan 'geen politiek zonder gevoel'. Waarbij ik me afvraag waarom men hem dan niet afbeeldt zoals we hem het beste kennen: huilend!

Alhoewel ik weet dat sympathieke Bert zo nu en dan mijn weblog bezoekt, durf ik hier op dit moment wel iets sarcastisch te schrijven over de ex-vanalles. Bertje is immers wellicht druk doende met campagne te voeren en heeft quasi zeker geen tijd om een ander zijn onzin en andere momenteel niet relevante noch interessante schrijfsels te lezen. En als je dit bij toeval toch leest, "Bert: 't is niet gemeend hoor, 't is maar voor de lol!"

Inderdaad, beste lezer, ondergetekende is niet alleen fysiek gehandicapt, maar ook nog eens een lafaard! Nu ja, een mens moet iets zijn, nietwaar? En zelfkennis is een goede deugd, dus dat compenseert mijns inziens die slechte eigenschap.

Affiches van Groen! zag ik ook al aan die houten panelen bevestigd. Geenszins wil ik die mensen uitlachen en nog minder wil ik deze partij met haar nobele idealen belachelijk maken. Maar het valt mij op dat veel van het Groen! mansvolk een hoog voorhoofd heeft. Mij komt het voor dat het opschuiven van de hoofdhaargrens van deze individuen recht evenredig evolueert met de toename van de omvang van het ozongat. Een gevolg van hun ecologische levensstijl? Dan rijst de vraag: is die wel gezond? Wie bezorgd ons hierop het antwoord? Zo er al één is!

03-05-09

Hasta la vista!

 

Er werd mij verzocht om onderstaande oproep te verspreiden, wat ik, gedienstig als ik ben, met graagte doe!

For One Night Only (klein)Fobic Films en de regisseur Geoffrey Enthoven (Vidange Perdue, Happy Together, Wittekerke, Sara, ...) is, in samenwerking met VFG, Vereniging voor Personen met een Handicap, op zoek naar mannelijke acteurs, tussen de 23 en de 30 jaar oud,  met een lichamelijke handicap, voor een nieuwe langspeelfilm: "Hasta la vista!".

"Hasta la vista!" is geïnspireerd op de BBC documentaire 'For one night only' naar de levenservaringen van Asta Philpot en zijn vrienden. Asta Philpot is een Brit vol levenslust en met een goeie job. Maar door zijn zware handicap had hij op zijn 24ste nog geen enkele seksuele ervaring. Daarom trok hij in de zomer van 2007 naar een bordeel in Spanje. Achteraf verklaarde hij: "Ik werd ontmaagd terwijl mijn ouders buiten zaten te wachten. Het was een van de mooiste momenten van mijn leven." Asta wou lotgenoten de kans geven hetzelfde te beleven en reisde met een groepje gehandicapte jongens door Europa, naar het bordeel in Spanje. 

afbeelding-filmcameraDe film "Hasta La Vista", Spaans voor 'Tot Ziens!", vertelt het verhaal van Philip, Jozef en Dirk, drie mannen met een handicap en een missie: ze willen, voordat het einde van hun leven in zicht is, voor één keer eens samen op eigen kracht met vakantie over de grens, naar Spanje, om zich daar te laten ontmaagden. Natuurlijk loopt dit alles niet van een leien dakje...

HASTA LA VISTA! moet een hartverwarmende road-movie comedy worden, met de scherpe kantjes van het leven.

Fobic Films hoopt in productie te kunnen gaan in het voorjaar van 2010, met het oog op een bioscooprelease in 2011.

Voel jij je geroepen?

Stuur dan alsjeblieft een duidelijke foto en een briefje met je motivatie, voor 01/09/2009, naar antwerpen@vfg.be

Na ontvangst van je gegevens contacteren zij je voor verdere afspraken omtrent deze casting.

Tot binnenkort, op het witte doek?!  Lachen

26-04-09

REVA 2009

 

REVA - logoDonderdag jongstleden ben ik naar Flanders Expo geweest, in Gent. Daar had REVA plaats, een tweejaarlijkse informatiebeurs voor personen met een handicap en ouderen. En, zoals naar gewoonte op zulke activiteiten, reed ik, figuurlijk althans, weer een heleboel bekenden en oud-bekenden tegen het lijf.

En, zoals ook wel eens vaker gebeurt, werd ik weer een aantal keer 'herkend'. Zou ik dan toch zo een straatschuimer zijn? Zodat zo velen me kennen van ziens? Nochtans probeer ik, waarheen ik me ook beweeg, dit steeds zo onopvallend mogelijk te doen.

Mooi volk dat daar trouwens rondliep op de beurs. Als al die knappe, lief ogende jonge meisjes, de toekomstige ergotherapeuten, kinesitherapeuten, verpleegkundigen, sociaal assistenten... kortweg de komende generatie werkers in de sociale sector zullen vormen, dan blijf ik graag nog even gehandicapt. Zelfs tot op het einde van mijn leven! ;-)

thumbs-up (klein)Een beeld dat me trof was dat van een klein meisje, naar ik vermoed een jaar of 10 jong. Ze was in het gezelschap van haar mama, haar jongere zusje en een oudere dame, ongetwijfeld haar grootmoeder. Die in een manuele rolstoel zat en door dat kind werd voortgeduwd. En het meisje deed dat duidelijk met heel veel zin!

Het is maar hoe je je kinderen opvoedt. En als ouder, en bijgevolg uitermate belangrijk rolmodel, het goede voorbeeld geeft. Ik kwam dit vrouwelijk kwartet nog een aantal keren tegen. En zag zowel de mama als de kinderen geïnteresseerd kijken naar hulpmiddelen waarin oma leek geïnteresseerd. En de zusjes testten voor haar de looprekjes en andere spullen uit. Met zichtbaar plezier, getuige hiervan de brede grijns op die kindjes hun gezicht.

Stappend meisjeGrappig vond ik het zien van die blinde jongeman, voorzien van een witte geleidestok, die stevig gearmd door een knappe jongedame de beursgangen doorstruinde. Die jongen stapte daar rond in de zaal met een mokkel en de kans is groot dat die kerel niet eens echt benul had van welk een schoonheid er aan zijn zijde hing geplakt. En ik gun hem zonder meer een onontbeerlijke assistente met zulk een schoon figuurtje en mooi aangezicht. Jammer dat hij niet die jaloerse blikken van menig ziende beursganger kon waarnemen, die duidelijk ook wel dergelijk gezelschap zouden appreciëren.

Nog grappiger was mijn toiletbezoek, op het einde van mijn beursvisite. Uiteraard waren die hokjes weer te klein om mijn elektrisch aangedreven wielstoel te herbergen. Aan de mannenkant lukte het al helemaal niet, te wijten aan een wandbeugel die maar niet in opgeklapte toestand wou blijven staan. Aan de kant van de vrouwen was dat euvel er niet, maar ook daar was het hokje sowieso te klein, zodat de toiletdeur diende te blijven openstaan.

Maar daar had de hulpvaardige toiletdame een oplossing voor. Ze zei dat ze er de ADL- assistente zou bijhalen. Voor hen bij wie deze term niet bekend is: dit is een persoon die wordt ingeschakeld om mensen met een beperking te helpen. Dat kan bijvoorbeeld hulp zijn bij het uittrekken of aandoen van een jas en assistentie bij het eten of naar het toilet gaan. Die jonge ADL- assistente was nogal groot en breed gebouwd en zou door voor de openstaande deur te staan het zicht op mij kunnen ontnemen. En dat vriendelijke meisje gaf gevolg aan dat verzoek, zodat ik toch verzekerd van enige privacy, mijn blaas kon ledigen.

waving_hand (animation)Even later stond ik ook nog even in de belangstelling toen mijn aandacht werd getrokken door een levend standbeeldfiguur in een elektrische rolstoel. Jazeker, ook nieuw voor mij, maar dit fenomeen bestaat wel degelijk! Het in een net pak gestoken heerschap, met een hoge hoed op, waaronder een gezicht en haardos als zijnde van plastiek, te zien was, hengelde naar mijn interesse door met één van zijn in witte handschoenen gestoken handen naar me te wuiven. Vriendelijk als ik ben, wuifde ik glimlachend terug. Hij stak zijn duim op, waarna ik hetzelfde deed. En toen kwam die, op een pop lijkende persoon, tot net naast me gereden.

Met een vingertop raakte hij mijn arm aan. Een piep weerklonk. Vervolgens drukte die figuur met zijn wijsvinger zachtjes elders op mijn arm. Weer een piep! Toen gaf hij een tikje op mijn schouder. Maar nu weerklonk er geen geluid. De man keek verbaast en haalde zijn schouders op. Ik volgde zijn voorbeeld. Vervolgens raakte hij, met een verwachtingsvolle blik, nogmaals met zijn vinger mijn bovenarm aan. Weer klonk een piep! Dat toverde een glimlach op het plastic gezicht, en de man stak zijn duim op. Ik deed, zachtjes lachend, hetzelfde.

bigmouth (klein)Toen haalde hij, met een houterig gebaar, een snoepje uit de borstzak van zijn vest. En vroeg met gebaren of ik daar zin in had. Ik knikte van ja. Waarna die kerel het bolvormige snoepje van zijn doorzichtige verpakking ontdeed. Eens hij daar klaar mee was, gebaarde hij me om mijn mond te openen. Wat ik gewillig deed. Vervolgens kneep hij één oog dicht, en nam een pose aan alsof hij dat, naar inmiddels bleek, roodkleurige snoepje, in mijn mond wou gooien.

Ik sloot lachend mijn mond, maar dat kolderiek personage gebaarde me toch weer de mond te openen. Gedwee gaf ik daaraan toe. Waarna hij vanuit alweer dezelfde, op gooien lijkende houding, met het tussen duim en wijsvinger gehouden snoepje, in een boogbeweging het bolletje zoetigheid tot aan mijn lippen bracht, waar ik het dankbaar op mijn tong liet deponeren en vervolgens liet verdwijnen in mijn mond.

Blijkbaar was dit schouwspel interessant genoeg om er foto's van te nemen. Want ik merkte enkele lichtflitsen op van camera's. Dus verschiet niet als je me één dezer dagen met wijd open mond aantreft in een of andere publicatie.

05-04-09

Rudi's overdenkingen - Apenland

 

decorationIn België trekken sommige regels werkelijk op geen kloten! Zo betaal ik bijvoorbeeld jaarlijks, omdat ik verplicht ben, trouw mijn bijdrage voor de zorgpremie. Weliswaar aan een gunsttarief, gezien mijn situatie. Maar hoewel ik aan alle voorwaarden om daar van te genieten, ruimschoots voldoe, wordt deze niet aan mij uitgekeerd!

Omdat ik een budget krijg uitbetaald om assistenten aan te werven en te betalen! Maar met dat geld kan ik niet hetzelfde doen als met het bedrag van de zorgpremie! Dat budget mag enkel en alleen worden aangewend om onder een arbeidscontract voor mij werkende personen te betalen, en tevens alle daaruit voortvloeiende kosten. En al die uitgaven moeten tot in de details met officiële documenten worden bewezen.

Gedurende het eerste jaar dat ik weer thuis woonde, na anderhalf jaar in het ziekenhuis te hebben vertoefd, maakten wij gebruik van de dienst thuiszorg van de mutualiteit waarbij we toen waren, en nu nog Monkey ANGRYsteeds zijn, aangesloten. Die mensen kwamen ons huisgezin enkele dagen per week bijstaan voor het verrichten van huishoudelijke taken en het helpen van de verpleegkundigen bij mijn verzorging.

Op een zekere namiddag werden we opgebeld door de verantwoordelijke van deze dienst. Ze had me een maand daarvoor ook al eens gebeld voor een afspraak om mijn dossier te herbekijken. Toen was die ontmoeting evenwel niet doorgegaan, want ze was ziek geworden, zoals iemand van haar dienst me telefonisch had gemeld. En nu wou ze ineens dringend langskomen. Dat vrouwmens werd warempel boos toen mijn echtgenote haar kordaat meldde dat we haar de huidige week niet meer konden ontvangen! Ja, als invalide wordt je verondersteld ten allen tijde, voor iedereen die dat wil, beschikbaar te zijn. Zieken en gehandicapten hebben toch geen plannen, noch bezigheden, zo veronderstelt men immers. Wenkbrouw ophalen

In het begin van de daarop volgende week kwam die vrouw dus op huisbezoek. Allicht van de maatschappelijk werker van de mutualiteit, behorende tot dezelfde zuil, maar dat wou ze niet bevestigen, had ze te horen gekregen dat me vanwege de overheid een integratietegemoetkoming was ten deel gevallen. Dus nu moest de ons aan te rekenen kostprijs voor de door hen aangeboden thuishulp worden herberekend. Als er (geld) te rapen valt, schiet men vlug in actie!

Monkey scratching headToen ik tijdens de voorbije zomer die vrouw contacteerde omdat ik, in de zorgsector, een door hen gehanteerde vakantieperiode van drie (3) maand, met zeer beperkte dienstverlening, toch wat al te gortig vond, reageerde ze zo snel niet. Wat zeg ik? Ze heeft daarop helemaal niet gereageerd! Omdat ze zelf ook zo een lange pauze nam misschien?

Om terug te komen op de reden van dat huisbezoek. Verrast merkte ik op dat, naar ik vernam, die premie me door de hogere overheid werd toegekend om deels de extra kosten die mijn handicap met zich meebrengt, te dekken. "En u wilt deze dus gebruiken om er uw organisatie mee te financieren?" zo stelde ik haar beleefd de vraag. Je had die moeten zien steigeren! Ze ging me dus het bewijs opsturen dat mensen zoals zij wel degelijk recht van inzage hebben in mijn overheidsdossier en haar wijze van handelen, volkomen reglementair was!

Enkele dagen later ontving ik met de brievenpost een kopietje van één of andere wettekst, uitvoeringsbesluit of zoiets, waaruit dus moest blijken dat het mens gelijk had. En het recht had de prijs per uur op te trekken tot een astronomisch bedrag. We hebben die thuishulpdienst terstond buiten gebonjourd, want voor die prijs konden we net zo goed iemand uit de privé betalen!

25-11-08

Iedereen gehandicapt!

Nogal wat mensen hebben een zintuiglijke beperking. Zij kunnen niet of minder goed horen of zien. Dikwijls kan dit gebrek voor een groot stuk verholpen worden door het dragen van respectievelijk een hoorapparaat of een bril. Een alternatief voor het laatst vermelde hulpmiddel zijn lenzen.

Beugel - 000 (klein I)

Heel wat kinderen dragen, om hun gebit te corrigeren, tijdelijk een orthese. De tandarts noemt dit een beugel. Menig persoon heeft een tandprothese, doorgaans kunstgebit genoemd. Ook steunzolen worden vaak voorgeschreven voor kleine en grote mensen met een voetafwijking. Zelfs sporters maken er dikwijls gebruik van, in functie van een optimale drukverdeling en een betere loopstand.

Een aantal van de voormelde beperkingen en bijhorende hulpmiddelen zijn sociaal aanvaard. Niemand maakt er ophef over, staart je aan of sluit je uit omdat je een bril draagt. En buiten een zeldzame onnozelaar die haar of hem ermee pest, slaat niemand acht op een kind met een beugel in de mond. Sommigen vinden dit zelfs schattig staan. En die steunzolen in de schoenen vallen al helemaal niet op. Net zo min als de contactlenzen die een persoon in heeft.

Disabled people - 000

Iemand met een ernstige mentale beperking of een zware fysische beperking, of een combinatie van beide, loopt, strompelt, al dan niet met krukken, of rijdt zich in haar of zijn rolstoel, willens nillens uiteraard meer in de kijker. Daar is geen ontkomen aan. Ook een blinde of slechtziende kan zijn witte geleidestok niet als toverstaf gebruiken om deze vervolgens te doen verdwijnen. En geleide- en hulphonden trekken ook de aandacht. Maar toch zijn ook hun baasjes en alle personen met ernstige beperkingen, levende wezens zoals ieder van ons. Met evenveel recht op respect en op een waardig leven. En aanvaarding door hun medemensen, van zichzelf en van hun hulpmiddelen, als daar zijn rolstoel, rollator, scooter, geleidestok, krukken, beugels...

Ben je fysiek helemaal in orde, of denk je dat te zijn, dan heb je mogelijks je te kleine of net te grote neus, over het hoofd gezien. Of je te dikke poep, of dat kuthaar op je hoofd, waar spijts vele pogingen van jou en je kapper, geen model is in te krijgen. De mens heeft zichzelf niet geschapen, dus elk van ons heeft wel een schoonheidshandicap. En deze kan een belangrijke invloed hebben op je sociale contacten. Al is het maar omdat ze je onzeker maakt.

En anders heb je misschien wel een ontwikkelingsstoornis, een spraak- of een taalstoornis, of lig je psychisch compleet in de knoop, wat ook een ernstige hindernis kan zijn, vooral als het blijvend is. Ongetwijfeld ben ik nog één en ander vergeten. Maar als je het lijstje nu al eens overloopt, dan zou het al moeten lukken dat er niks tussen staat dat op jou van toepassing is. Je gaat het misschien niet graag horen, maar neem het gerust van me aan: het zijn allemaal handicaps!

Wordt nu niet depressief of voel je niet in de grond geboord door mij. Dat is wel het laatste dat ik zou willen! Wees integendeel blij dat je geen uitzondering bent, in deze wereld van naar lichaam en/of geest imperfecte mensen, Want het komt er inderdaad op neer dat iedere persoon wel in meer of mindere mate een fysieke of mentale functiebeperking heeft. Elke persoon heeft wel een aangeboren of opgelopen blijvende hindernis, die doorgaans wordt aangeduid met de stigmatiserende term 'handicap'.Diversiteit - 000

In de inclusieve maatschappij, waar velen met mij naar streven, en waarin elke persoon belangrijk is, ongeacht afkomst, huidskleur, religie of wat dan ook, en naar waarde wordt geschat, op basis van wat zij of hij wél kan, zijn de grote of kleine fysieke of mentale functiebeperkingen van ieder individu van ondergeschikt belang. In deze verdraagzame samenleving zal niemand ooit worden uitgesloten omdat zij of hij onvoldoende of geen beperkingen heeft. Neen, ook die persoon zal door de groep worden aanvaard. Net dat gebrek aan een beperking is dan diens beperking, wat de persoon in kwestie dan ook weer even speciaal maakt als de anderen. Globaal gezien is in deze ideale open, mondiale leefgemeenschap iedereen gelijk, heeft elkeen beperkingen en is derhalve iedereen gehandicapt!

 

16-09-08

Bloot tandvlees en ander naakt

Mijn elektrische tandenborstel is stuk. Het is er zo één die opereert middels voeding door twee batterijen. Een deel van de borstelhaartjes staat op een rond deeltje, dat normaliter cirkelbewegingen maakt, als je het apparaat aanschakelt. Maar nu dus niet méér, zélfs niet met nieuwe batterijen.

Toen de verpleegkundige van dienst me deze ochtend mijn tandenborstel aanreikte, niet wetende dat deze niet meer functioneert, vroeg ik of zij even wou zoemen. Ze keek me verwonderd aan, maar op haar hoede, want ze kent me inmiddels, en zei "Wablief?", waarop ik antwoordde: "Even zoemen, alsjeblieft. Want dit ding doet het niet meer, en het poetsen zelf lukt me wél manueel, maar er gelijktijdig het vertrouwde geluidje bij maken is nogal moeilijk!"

Elektrische tandenborstel

Dat poetsen doe ik trouwens op een nogal speciale manier. Liggend op mijn bed neem ik de tandenborstel in mijn linkerhand en stop het stuk met het borsteltje in mijn mond, waarna mijn verpleegkundige het apparaatje aanswitcht. Vervolgens beweeg ik de borstel over al mijn tanden. Nu het, gewoonlijk automatisch roterende borsteltje, stil blijft staan, ben ik (tijdelijk) overgestapt op een ander systeem. Minutenlang mijn uiterst beperkt functionele linkerhand, links en rechts bewegen, naar onder en naar boven, dat lukt me niet. Dus hou ik de borstel stil in mijn mond, tegen mijn tanden aan en beweeg mijn hoofd in alle mogelijke richtingen, teneinde alle delen van mijn gebit te reinigen. Nog een geluk dat ik er zelf niet hoef op te staan kijken, want ik vermoed dat het nogal een gek zicht is.

Na het poetsen zuig ik, met een ingekort rietje, water uit een bekertje, dat me wordt aangereikt, gorgel en spuw de smurrie weer uit via het rietje, in een ander, ook al voor me gehouden, bekertje. Deze routine herhaal ik twee keer, waarna ik met een frisse mond en een stralend gebit aan de dag kan beginnen. Een detail dat ik belangrijk vind, maar dat had je allicht al begrepen uit mijn profielfoto op netlog.

Rudi (funny pig) II

Nu mijn elektrische tandenborstel stuk is, weet ik dus meteen weer waar ik mijn geld kan aan besteden. Was die tandenborstel nu een maand eerder uitgevallen, dan had ik er ééntje vermeld op het verlanglijstje voor mijn verjaardag, en was ik mogelijks gered van een aankoop met eigen centen. Alhoewel, dat zo begeerde busje stond er wél op, en werd me ook door niemand cadeau gedaan. Huilen

ECI heeft me al onmiddellijk geantwoord. Een kort, zakelijk bericht. Waarin een Nederlandse dame, met een andere naam dan de vorige keer, dus allicht een andere persoon, zich in naam van de boekenclub verontschuldigt voor het ongemak. En meldt dat het helaas niet mogelijk is om een afhaalopdracht te noteren voor hun Belgische leden. En vervolgt met de uitnodiging om gerust contact met hen op te nemen, indien ik verder nog vragen mocht hebben. Het bericht werd afgesloten met een vriendelijke groet.

 

ECI Magazine

Daar moet ik het dus mee doen. Ik gun mezelf even de tijd om te beraden over de volgende te nemen stap. Er zijn immers diverse opties. Ondertussen is het nieuwe clubmagazine gearriveerd. En mogelijks ga ik toch weer iets bestellen. Misschien wel het boek ‘Een gebit zonder eind'.

Ook op het online sociaal netwerk, genaamd netlog, blog ik. Daar moet je ook maar eens gaan kijken, en vooral ‘lezen'. Er staan twee berichten op waarin ik mijn gal spui over de hypocriete bekrompenheid waarmee men me ondermeer beknot in mijn artistieke vrijheid. En bekijk ook eens het bodypaint filmpje in het bericht volgend op dit. Door ondergetekende in elkaar geflanst. Maar zie dat je niet ziek of blind of anderszins gehandicapt wordt, van al het bloot vlees dat je zal (menen te) ontwaren.

Bodypaint