15-09-11

Verkeerd (begrepen) taal-, woord- en zinsgebruik

Het zijn er nu nog steeds enkele tientallen, maar vroeger, toen ik nog mijn handelszaak had, en een heel ruime kennissenkring, en er van communicatie via het internet nog maar nauwelijks sprake was, ontvingen wij, in de periode rond Kerstmis en Nieuwjaar, enorm veel wenskaarten. Zowel van persoonlijke als van zakenrelaties.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar toen ik na die fameuze mislukte medische ingreep, veel langer uit mijn zaak wegbleef dan de geplande 14 dagen, heb ik in die anderhalf jaar afwezigheid slechts enkele aanmoedigingskaartjes ontvangen. En op één daarvan stond dan nog, onder de eigenhandig door de afzender geschreven woorden van steun en courage, in een sierlijk lettertype de tekst gedrukt: ‘You’ll never walk alone!

Ongetwijfeld aanmoedigend bedoeld uiteraard, maar het kwam zo niet over. Eerder cynisch daarentegen, want ik had net enkele dagen daarvoor van mijn revalidatiearts het spijtige nieuws te horen gekregen dat ik helaas nooit meer zou kunnen stappen. Maar dat kon de afzender van het kaartje uiteraard niet weten.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalMaar best ook. Want wie weet had die persoon anders, wegens een combinatie van ’t verschieten van dit nieuws en het daarop volgende besef me een totaal misplaatste wens te hebben bezorgd, wel een hartaanval ‘gekregen’. Ook geen geschenk om naar uit te zien Knipogen

Medio 2010 las ik in de krant: “Nederland zal belofte verdieping Westerschelde nakomen.” Waarbij ik me terstond afvroeg: “Is daar dan werkelijk zo veel scheepvaartverkeer, op die waterweg tussen de Vlaamse havenstad Antwerpen en de Noordzee? Zodat er daar nood aan is om de zeeschepen niet enkel naast elkaar, maar ook boven elkaar te laten varen?! En hoe gaan onze noorderburen die klus in ’s hemelsnaam ten uitvoer brengen? Een etage installeren boven een waterloop, die dan ook nog eens twee getijden kent!” Enfin, ik heb er niet van wakker gelegen en zal wel eens ter plaatse gaan kijken eens dat plan is gerealiseerd.

Eigenlijk niet om mee te lachen, maar onlangs hoorde ik ’s avonds, in een eenzame harten rubriek op de radio, een dame praten die, naar eigen zeggen, op jonge leeftijd haar man verloor. En dus blijkbaar nog steeds niet had terug gevonden, want ze was dringend op zoek naar een nieuwe vent!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het parket werken is volgens mij plezant. Die doen daar bijvoorbeeld aan ‘huiszoekingen’. Dat moet toch wel spannend zijn en leuk, hé?! Als je ’s ochtends van je baas zo een opdracht krijgt als bijvoorbeeld: “Zoek een witgeverfd huis met een plat dak, een schouw en minstens twee ramen en een deur.” Met een beetje geluk vindt je tijdens je zoektocht het juiste huis. En met nog wat meer geluk tref je daar dan ook nog iets interessant aan: een reeds rottend lijk, een zending Chinese illegalen, wapens, gestolen goederen of waardepapieren, een voortvluchtige gangster, een voorraad drugs of misschien zelfs een heuse cannabisplantage!

Bij het vlug doorbladeren van één van die, met de wekelijkse bundel advertentieblaadjes meegeleverde (reclame)kranten, viel één van mijn steeds alerte kijkers op de titel ‘slipcursus’, boven de afbeelding van een knappe blondine in lingerie. Dat leek me wel iets! Terstond begon ik te dromen van mijn aanwezigheid op een lessenreeks over het volledige marktaanbod aan allerlei soorten damesslipjes, zodat ik nimmer nog verrast zou zijn bij de visuele confrontatie met deze of gene uitvoering, kleur, grootte of model van dit type vrouwenondergoed.

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalBij het nader bekijken van de advertentiepagina bleek evenwel dat, jammer genoeg, mijn geest te snel aan het fantaseren was gegaan. En in de vlugte twee advertenties door elkaar had geklutst. Die slipcursus bleek een sobere aankondiging te zijn van een door een verkeersopleidingscentrum georganiseerde training in rijvaardigheid en voertuigcontrole voor automobilisten. Terwijl de annonce daaronder er één was van een ‘klassedame’ die, in een korte tekst, zichzelf aanprees en ook haar seksuele dienstverlening. En er een fotootje bij had laten publiceren van een bekoorlijke zichzelf, met haar mooie poep gehuld in iets dat bestond uit zo weinig textiel, dat je er nog nauwelijks de naam slip aan kon geven. Eerder een (g-)string (tanga) dus, of, zoals de Nederlanders het ook wel noemen: een reetveter!

letterlijk,figuurlijk,gat,televisie,renner,kerstmis,nieuwjaar,medische_ingreep,revalidatiearts,stappen,persoon,wens,krant,nederland,antwerpen,westerschelde,noordzee,lachen,dame,man,parket,drugs,cannabisplantage,string,automobilist,seksuele_dienstverlening,vrouwenondergoed,rijvaardigheid,vent,annonce,dromen,textiel,commentaar,reetveter,wielerseizoen,voertuigcontrole,taalHet wielerseizoen zit er voor de baanrijders bijna op. Zo nu en dan heb ik de laatste tientallen kilometers van een klassieker of een rit uit een ronde gevolgd op televisie. Onderwijl mijn armspieren wat oefenend met een gewichtje. Het mooiste aan die live reportages zijn de beelden van de coureurs die zich fietsend een weg banen door een vaak prachtige omgeving. En de door de reporterduo’s verstrekte informatie en geleverde commentaar zijn vaak boeiend en leuk. Vooral typische bewoordingen en  uitspraken zoals ‘het gat dichtrijden’ vind ik persoonlijk ludiek en nog steeds tot de verbeelding sprekend.

Als afsluiter nog een pikante. Uit een nieuwsflits onthoud ik dat de weersredactie waarschuwt voor rukwinden. Misschien een attractiepool voor mannen die moeilijk aan hun trekken komen?

Geïnteresseerd in meer van dit? Kijk dan eens alhier, aldaar en alginder Lachen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

18-11-10

Over een olifant, spinnen, mensen en zo(o) meer…

Een viertal jaren geleden had ik ernstige longproblemen, met meermaals noodzaak tot opname in het ziekenhuis als gevolg. Het relaas van die nare periode kan je (her)lezen vanaf hier.

Vivo 40 (klein).JPGToen ik na mijn laatste verblijf aldaar het ziekenhuis mocht verlaten, kreeg  ik een compact, digitaal bestuurd toestel mee naar huis, een zogenaamde BiPAP,  dat me sindsdien ‘s nachts helpt met ademen. Een apparaat met een dubbele werking, en een regelbare luchtstroom, zodat het mijn natuurlijk longmechanisme en ademhalingsritme kan volgen. Het zorgt voor ondersteuning bij zowel het inademen als bij het uitademen, en volgt daarmee moeiteloos mijn ademhalingspatroon, en bezorgt mij heel wat meer ademcomfort.

Er zijn tegenwoordig nogal wat mensen die ’s nachts aan zulk een toestel liggen gekoppeld. Of althans aan één met ongeveer dezelfde functionaliteiten. Doorgaans zijn het personen met longproblemen of slaapapneu. Eén van mijn lotgenoten is de op enkele kilometers van mijn deur wonende Willy Linthout, een striptekenaar, die vooral bekend is van de reeks Urbanus.

Gelmasker comfort (klein).JPGBijbeademing (groot).JPGDie man heeft trouwens, voor de naam van een andere, inmiddels meermaals bekroonde stripreeks, inspiratie gevonden bij het masker met daaraan bevestigd een flexibele luchtslang, die de door het toestel voortgestuwde lucht tot in de neus van de gebruiker brengt en enigszins lijkt op de slurf van een olifant. Vandaar de naam: “Het jaar van de olifant” voor de verhalenreeks waarin het omgaan met en het verwerken van zelfdoding centraal staat.

Aangezien ik geen partner heb die mijn elektrisch in hoogte verstelbaar verzorgingsbed met me deelt, ondervind ikzelf weinig hinder van het slapen met dat olifantslurfachtig ding. Behalve dan wat roodheid en af en toe een wondje aan de neusbrug, ten gevolge van de druk van het masker op mijn huid. Naast het genot van de ademondersteuning, waar ik ook overdag nog het profijt van ondervind, heb ik nog een ander voordeel ontdekt. Het was me tijdens de eerste weken gebruik van het toestel niet opgevallen, maar later merkte ik op niet langer wakker te worden met een zoete smaak in de mond.

Spider in bed - 000 (klein).JPGSpin in web cartoon - 001.jpgDe reden hiervan was niet ver te zoeken. Het masker dat mijn reukorgaan bedekt voorkomt het langs aldaar mijn lichaam binnendringen van (een deel van) de 1.000 à 1.500 spinnen die naar verluidt in mijn, nochtans hygiënisch, huis wonen. En die niet rustig op één plekje blijven zitten in een hoek op de zolder,  in de kelder, in afvoerbuizen of achter plinten of plafonddelen of enig ander verlaten of goed verborgen oord. Maar daarentegen in alle vertrekken rondwaren. Vooral in het najaar zouden spinnen actief zijn. Dan gaan de volwassen geworden mannetjes immers op zoek naar een vrouwtje om mee te paren. Lachen

Als ik nu ook nog een manier zou vinden om mijn andere lichaamsopeningen op een passende wijze af te dichten, dan blijf ik helemaal gevrijSpider smiley (klein).JPGwaard van nachtelijk bezoek van spinnen in mijn lijf. Inventief als ik ben dacht ik er al aan om elke avond een fopspeen in mijn mond te stoppen, dopjes in mijn oren , een stop in mijn gat en een knoop te (laten) leggen in het masturbatievelletje van mijn penis. Maar wat dit laatste betreft maak ik enig voorbehoud. Ik zou het immers onder geen enkel beding willen meemaken dat mijn worstje knapt! Knipogen

>>> Klik ook eens op de afbeeldingen <<<

14-05-10

Alweer (opzettelijk) verkeerd begrepen

    

Vat eens een figuurlijk gezegde letterlijk op. Ik deed het eerder. Dit is derhalve al het derde deel uit de 'taalkundige misverstanden uit de (media)berichtgeving' trilogie. De voorgaande delen kan je (her)lezen door met je muisaanwijzer alhier en aldaar te klikken.

Het is niet zo dat ik niet de verstandelijke capaciteit heb om de letterlijke en figuurlijke betekenis van woorden en uitdrukkingen uit elkaar te houden. Maar vaak vind ik het gewoon leuker om de, vaak zwaar beladen berichtgeving, verbloemd tot mij te nemen.

Zo hoorde ik recentelijk in het nieuws dat er ergens bij een treffen tussen politie en vandalen, een agent was 'neer'geschoten. Nogal evident, daar zorgt de zwaartekracht immers voor. Alhoewel 'omhoog'schieten niet geheel ondenkbaar is. Als je iemand met zwaar geschut attaqueert, dan kan die persoon immers, door de kracht van de munitie-inslag in diens lijf, de hoogte in worden gekatapulteerd!

Op een zondag hoorde ik tijdens het middagjournaal de nieuwslezeres zeggen dat er twee doden waren gevallen bij een steak-partij. Ga dan al eens naar een steakfestijn, val je daar potverdikke dood! De oorzaak van het doodvallen kregen we jammer genoeg niet te horen. Allicht betrof het hier hetzij een ernstig geval van voedselvergiftiging, hetzij verstikking tijdens het trachten door te slikken van een te grote brok vlees. Wel een ongelofelijke en trieste speling van het (nood)lot dat er twee slachtoffers vielen op één etentje, dat vast was georganiseerd om de kas te spijzen van één of andere vereniging.

Gat in de weg - 000 (klein)Tijdens een doordeweekse dag meldde de verkeersredactie van een publieke radio-omroep het vervelende bericht dat op de provinciale autoweg van X naar Y het verkeer werd omgeleid. Omdat rijden aldaar niet mogelijk was, want er zat een gat in de weg! De foto van het tafereel dat zich afspeelde toen een stoere wegenwerker opdaagde en het gat vulde, heb ik maar achterwege gelaten Knipogen

Recentelijk kreeg ik in mijn elektronische brievenbus een nieuwsflash waarin me werd meegedeeld dat een zekere Vlaamse zangeres zwanger is van haar eerste kind. Als dat geen nieuws was! Een ernstige en schandalige vorm van incest. In verwachting van haar eigen, oudste kind! En op de koop toe bleken, volgens het artikel, zowel de vrouw in kwestie als haar partner, daar ook nog blij mee te zijn!

Wat ik helemaal niet grappig vond was de melding, door mijnheer pastoor, aan het eind van de kerkdienst, dat een regelmatige kerkganger, een notabele burger uit de buurt, de voorbije nacht de pijp aan Maarten had gegeven. Immers nogal cru uitgedrukt als je weet dat de man stierf ten gevolge van longkanker, en de jongste van zijn vijf kinderen, luistert naar de naam 'Maarten'.

08-04-10

Te paard

  

Cowboy RudiAls klein ventje was ik gek van 'het Wilde Westen', waar de cowboys en indianen hun dagen vulden. Vaak liep ik, dikwijls na het bekijken van een westernfilm op onze zwart/wit televisie, rond in onze tuin, verkleed als cowboy of als indiaan. Dat wisselde wel eens. Mijn voorkeur en sympathie ging eigenlijk vooral uit naar de roodhuiden, doorgaans de underdogs. Dat gegeven sprak mij aan. Alsook de lichtbruine huidskleur van deze mensen, hun lange haardos, hun kledij en het feit dat deze dappere krijgers geen nood hadden aan een zadel om hun paard te berijden.

Toch was ik ook graag cowboy. Als knaap had ik zelfs een heus cowboykostuum. Toch was het vooral het hoofddeksel van de veedrijvers dat me aansprak. Er zijn tijden geweest dat ik elk moment dat ik thuis was, een cowboyhoed op mijn hoofd had. Ik herinner me een bruin exemplaar dat ik heb gedragen tot het op de draad was versleten. Jammer genoeg kon ik me toentertijd geen echte cowboyhoed permitteren. Want het feit dat je daar, zoals ik in menige film had waargenomen, om te drinken of je te verfrissen, water mee kon scheppen uit bijvoorbeeld een rivier of regenton, zonder dat die vloeistof uit de hoed lekte of hem stuk maakte, sprak me enorm aan.

Stokpaard - 000Als Verre Westen bewoner had ik uiteraard ook nood aan een vervoermiddel. En zoals het zowel een cowboy als een indiaan betaamd, was dat een rijpaard. Mijn eerste paard was een 'stokpaard'. Eigenhandig vervaardigd uit een bezemsteel waarop aan één uiteinde een paardenkop was bevestigd. Of althans iets dat werd verondersteld dit te zijn. Twee stukken aan elkaar gekleefd karton, waarop ik het voorste deel van een paard had getekend en dit met een klein schaartje had uitgeknipt. Een stukje touw dat, net onder de paardenkop, aan de bezemsteel was vastgeknoopt, fungeerde als teugel.

Met dit beestje haalde ik, zowel binnen in ons kleine huis als buitenshuis, de gekste toeren uit. Tot mijn ma ons huis wou schuren en derhalve haar bezemsteel terug eiste. Dus diende ik op zoek te gaan naar iets anders. En dat vond ik wonderwel. De houten zaagbok die achterin onze tuin stond opgesteld, en eigenlijk diende als hulpmiddel om lange stukken boomtakken te fixeren om ze gemakkelijker verder tot kleinere stukken stoofhout te verzagen, kon uitstekend dienst doen als prairiepaard!

Zaagbok - 000Het was wel nodig er een (zadel)deken op te leggen, want het wippen op dat harde hout, bij het in galop rijden, deed anders te veel pijn aan mijn bibs. En ook splinters in mijn gat kon ik missen als koude pap. Een stuk touw uit onze stallingen kon ook bij dit houten paard fungeren als leidsel. En het moest lukken dat mijn, toen nog in leven zijnde grootvader langs mijn pa's kant, er ook zo eentje op zijn erf had staan. Wat maakte dat ik mijn activiteiten als cowboy of indiaan, ook kon ontplooien op momenten dat ons gezin zich ter locatie van mijn vaders ouderlijk huis bevond.

Aangezien bij ons thuis mijn pa af en toe mijn rijdier gebruikte in de functie waarvoor het eigenlijk in de wieg was gelegd, knutselde ik er vrij snel zelf één in elkaar. Niet zo mooi, sterk en stevig als het origineel, maar mijn kopie was, al zeg ik het zelf, als werk van een pretiener, best geslaagd te noemen. En zorgde ervoor dat ik nooit paardloos was.

Toen ik iets ouder werd, gingen wij zo nu en dan, tijdens het weekend, of in de vakantie, naar een buitenmanege, die zich niet zo ver verwijderd van onze woonst bevond. Aldaar kon je, tegen betaling uiteraard, ronderitjes maken op de rug van een klein paard of pony. Zo een beetje zoals je heden ten dage de paardenritten hebt op de kermis, maar dan geheel in open lucht en met een grotere stapcirkel. De ouders die hun kinderen niet dienden vast te houden tijdens de ritjes, konden tussendoor een drankje nuttigen op het buitenterras van deze uitspanning. En toen wij, ruiters in spé, de teugels van ons rijdier hadden doorgegeven aan andere, ongedurig op hun beurt wachtende kinderen, lustten wij ook wel een drankje, of een ijsje!

Ezel(s) - 002Wat ik mij ook herinner is dat er, naast die paarden en pony's, ook een ezel mee stapte. Of althans werd verondersteld om mee te trippelen. Want het beest deed werkelijk keer op keer zijn naam alle eer aan. Het dier weigerde immers halsstarrig mee te stappen met de andere soorten paardachtigen. Maar bleef integendeel hetzij koppig ter plaatste trappelen, hetzij tevergeefs trachtend zich achterwaarts voort te bewegen, of in de tegengestelde richting. Wat de begeleiders van de dieren uiteraard niet toelieten.

Waar ik, als jonge knul naar uitkeek, was het moment waarop ik oud genoeg zou zijn om deel te nemen aan een andere, op deze locatie georganiseerde activiteit. Namelijk het, gezeten op een groot paard, in groep, door het bij deze uitbating horende bos rijden. Om dan later, als een volleerd ruiter, op mijn eentje mijn, van deze mensen geleend paard, tussen de bomen te laten galopperen. Helaas is, vooraleer dit moment aanbrak, de 'Rijhoeve' ten ziele gegaan.

Paarden overburenDe geneugten van het berijden van een echt, levend dier, veroorzaakten bij de kleine ik, een zekere desinteresse voor de houten varianten. Gelukkig hadden de buren van naast ons, zich een schaap aangeschaft. Een dier dat luisterde naar de naam 'Miette'. Alhoewel het eigenlijk reageerde op om het even welke naam waarmee je het aansprak. En luid blatend, terstond jouw richting uitkwam. Althans zo ver als de ketting, waarmee de lederen halsband van het beest was verbonden met een in de grond geklopte stalen pen, het toeliet.

Manuele grasmaaierHet arme schaap fungeerde als alternatief voor een manuele grasmaaier, een 'stekertje, zoals wij dat noemden. Het was de bedoeling dat het dier het gazon in de voortuin van onze, in de stad opgegroeide buren, kort zou houden. Dat je, om over de ganse oppervlakte van het grasland, eenzelfde grashoogte te hebben, dat beest regelmatig moest verplaatsen, dat had de buurman over het hoofd gezien. Dus zorgde ik daar voor, op momenten dat buurman, buurvrouw en hun beide kinderen, enkele dagen afwezig waren.

Zo ging ik dan dagelijks op bezoek bij Miette. Trachtend met mijn voeten niet te trappen in de door het wolbeest geproduceerde en achterlangs afgescheiden bolletjes uitwerpselen. Ook al een element waarmee de buurman geen rekening had gehouden. En ten gevolge waarvan zijn koters niet op het grasplein mochten spelen. Terwijl dat grasperk eigenlijk in eerste instantie was aangelegd als ravotterrein voor die kindjes.

Schaap - 000Uitgedost als een cowboy, met mijn mouwloos vestje aan, mijn wapenholster met revolver erin, vastgehecht aan mijn broeksriem en mijn cowboyhoed op het hoofd, kweet ik me vlijtig van de door mij geheel vrijwillig aanvaarde taak. En eens het arme schaap op zijn nieuwe plek was geïnstalleerd, met een oude braadketel met pompwater in, binnen bereik, ging ik naast het beest staan, zwaaide één been over de flank en rug van het dier, veerde mijn lichaam met mijn andere voet omhoog en kwam zo op de rug van het schaap te zitten. Mijn pseudopaard.

Aangezien ik slechts af en toe de beschikking had over Mrite als rijpaard, reed ik noodgedwongen nog vaak op mijn eigenhandig gemaakte houten zaagbokpaard. Dat ik, de kleine blonde cowboy, heel af en toe aan de kant mocht laten staan om een ritje te maken op het kleinste van de paarden van onze overburen. Zonder zadel! Vrij in de wei. Dat was pas genieten! Yiehaaaa!!!!!!!

24-08-09

Een jaartje erbij


Er valt niet aan te ontsnappen, hé! Je kan het feit negeren, maar dat neemt niet weg dat het er is. En dat gebeurt wat gebeurt, of je het nu graag hebt of niet. Elk jaar vergroot het cijfer dat je leeftijd aangeeft met één. Bij mij staat de teller inmiddels op 43. Binnen een zone die men vroeger wel eens de 'middelbare' leeftijd durfde te noemen. Tegenwoordig is een jonge veertiger echter dikwijls nog een actieve, vitale persoon. En eigenlijk behoor ook ik tot deze groep, maar ik kan er zo verdomd weinig van in de praktijk brengen.

Girl in blue (small)Als ik een Duitser zou zijn, scheef ik nu vast 'scheisse!' Alhoewel de meeste Duitse jonge veertigers allicht vaker het Engelse 'shit' in de mond zullen nemen. Figuurlijk althans, wel te verstaan. Nochtans zou zo een Duitse 40'er met Engelse stront in zijn bakkes, vast een leuk en grappig plaatje opleveren. Maar ik ben geen Duitser en hou helemaal niet van uitwerpselen in de mond, zelfs niet als vloek.

Girl in blue II (small)Dus hou ik het, om mijn woede te uiten over dit saaie, passieve, uitzichtloze bestaan, maar bij 'godverdomme'. Waarmee ik, naar ik meen, een inbreuk pleeg op het 2de gebod. Welke straf gaat me voor deze godslastering nu weer worden opgelegd? Heb ik ze niet reeds allemaal cadeau gekregen? Of is ons Heer inventief genoeg om me alsnog te verrassen met een nieuwe nare surprise? Knipogen

Dat dit jaar de herdenking van mijn geboortedag op een blauwe maandag valt, komt dus heel goed uit. Want ik voel me nogal blauw en mistroostig. En omdat ik geen recente foto heb van mijn eigen zelve in compleet blauwe outfit, misbruik ik deze gelegenheid met graagte om dit schrijfsel te verfraaien met een paar foto's van in een blauwe tenue geklede meisjes.

Maar om toch iets persoonlijks te kunnen presenteren, heb ik een gedichtje geschreven. Iets amateuristisch welteverstaan, want dit is helemaal niet mijn specialiteit. Nochtans gebeurt al mijn rijmen en dichten, geheel en al zonder mijn gat op te lichten. Maar dat is eerlijk gezegd en vanzelfsprekend uitsluitend letterlijk te interpreteren en dan nog bij gebrek aan enige optie. Knipogen


Drieënveertig


Er is er weeral eentje bij

Dat maakt me echter droef noch blij


Maar drukt mijn neus wel op het feit

Dat mijn leven er één is zonder veel jolijt


Doordat ik kleine attenties zeer waardeer

Lijkt het vast alsof ik niet de behoefte heb aan toch iets meer


Meestal en heel graag toon ik

Aan elkeen mijn sarcastisch humoristische blik


Maar vrijwel niemand ziet

Mijn eindeloze eenzaamheid en stil verdriet


Vandaag, morgen en tot het eind van mijn leven

Mag iedereen mij dus genegenheid, vriendschap en liefde geven


En wil je proberen om me helemaal te strikken

Tracht dan een euthanasieset of een busje voor me op de kop te tikken


Dan kan ik van deze maatschappij die soms is zo koud

Waarin ik leef met een lichaam dat door een ander zijn fout

niet meer optimaal kan functioneren

zodat het merendeel der mensen mij niet meer wil accepteren

Kiezen voor, je raadt het al,

Hetzij afscheid nemen van dit tranendal

Het aardse leven dus de rug toekeren

Of in het andere geval er net ten volle in participeren


Rudi, 24 augustus 2009

 

18-10-08

Krijtlijn

Begin augustus van dit kalenderjaar startte ik, geheel ongepland, met deze weblog. Toen ik mijn eerste berichtjes had gepubliceerd, besefte ik meteen dat, zo ik wou dat deze gelezen werden, de potentiële lezers me moesten weten te vinden. Dat dit niet vanzelf zou gaan, was evident. Een eerste stap was de link naar mijn blog doorsturen naar vrijwel iedereen van wie het e-mailadres zich in mijn adressenboek bevindt. En tevens naar alle personen wiens website ik de voorbije twaalf maand had bezocht, en die ik de moeite waard had gevonden om er een bladwijzer voor te maken (= toevoegen aan favorieten, voor hen die volharden in het gebruik van Internet Explorer).

Sofie Vanhoutte

Eén van die bewaarde links was deze naar de site van Sofie Vanhoutte, een West-Vlaamse jongedame met wielen onder haar poep, maar vooral met pit! Als je even googelt (*) met haar naam dan sta je op zijn minst verstelt van hetgeen je over Sofie te lezen krijgt. Dit is ongetwijfeld een moedig meisje met inhoud, visie en sociaal engagement. Een juffrouw met een realistische kijk op het leven, waar ze zich lustig doorheen spartelt. Een bezige bij die al heel wat heeft ondernomen. En dus helemaal 'geen zittend gat' heeft. Althans figuurlijk niet! Knipogen

Tot daar een korte voorstelling van Sofie. Die blijkbaar prompt inging op de uitnodiging om mijn weblog te bezoeken en me naderhand verblijdde met een leuke reactie. En, schrander als deze juffer is, van de gelegenheid gebruik maakte om me te attenderen op een organisatie, waarvan zij één van de initiatiefnemers is. Krijtlijn is de naam.

Krijtlijn

De nobele bedoeling van deze organisatie is het coachen van personen, wiens levenskwaliteit danig wordt bemoeilijkt door bijvoorbeeld een fysieke beperking. Met de intentie deze mensen bij te staan in hun persoonlijke ontwikkeling. Hen mondig en weerbaar te maken, te helpen en te ondersteunen in het ontwikkelen van hun favoriete activiteiten. Met als ultiem objectief de, in beginsel 'kans'arme doelgroep, toch 'kansen' te bezorgen en hen daarmee de aanzet te geven tot een zo succesvol en plezant mogelijk leven! De vereniging wil zich trouwens niet louter beperken tot mensen van bij ons, maar, onder de naam 'Chalkline', ook activiteiten ontwikkelen in het buitenland. Inclusief ontwikkelingslanden, alwaar dit zal gebeuren in samenwerking met aldaar actieve NGO's.

Euro's - Collage - 000

Als die, op heden nog niet opgedaagde sponsor voor mijn busje, na de aankoop van dit vehikel, nog wat Eurobiljetten met een groot cijfer op, over heeft, dan zal ik hem het overhandigen van een financiële bijdrage aan de Krijtlijn warm aanbevelen! Lachen

(*) volgens het 'Groene Boekje' en 'Van Daele' de enige juiste schrijfwijze.